Dlaczego każdy mem o dorastaniu dziecka odbierasz jak atak personalny

Wczoraj o 23:14 siedziałam na brzegu wanny, wpatrując się tępo w kafelki, podczas gdy mój trzylatek urządził strajk okupacyjny na dywaniku łazienkowym, ponieważ woda, którą umyłam mu włosy, była „zbyt mokra”. Na stole w jadalni czekało czternaście zamówień z Etsy do spakowania, góra prania, którą już trzy razy odświeżałam w suszarce, żeby tylko jej nie składać, a moja poranna kawa wciąż stała w mikrofalówce. Wyciągnęłam telefon, żeby uciec od rzeczywistości na dokładnie dwie minuty, a pierwszą rzeczą, która wyskoczyła mi na feedzie, był mem o tym, jak maluszki stają się starszakami.

Wiecie, który. Po lewej stronie widać spokojnego, sennego noworodka zawiniętego jak małe słodkie burrito, a po prawej chaotycznego dwulatka całego w mące, trzymającego niezmywalny marker i krzyczącego w niebogłosy niczym dziki ratel. Naprawdę zaśmiałam się na głos w tej ciemnej łazience, co tak zaskoczyło mojego trzylatka, że na chwilę zapomniał, że jest obrażony na wodę. Przysięgam, czasem te internetowe żarty to jedyne, co trzyma moje resztki zdrowia psychicznego na bardzo cienkiej, postrzępionej nitce.

Mój najstarszy syn, Carter, to najlepsza przestroga. Kiedy był niemowlakiem, myślałam, że jestem parentingowym geniuszem, o ja naiwna. Spał, gaworzył, nosił te estetyczne, neutralne ubranka. Myślałam, że rozgryzłam całe to macierzyństwo. A potem skończył dwa lata, nauczył się biegać, a przejście od dzidziusia do pełnoobjawowego starszaka uderzyło we mnie jak pociąg towarowy na polnej drodze. Nagle siłowałam się z dzikim zwierzem, próbując naciągnąć poplamioną koszulkę przez jego wielką głowę, zastanawiając się, gdzie podział się mój spokojny, mały aniołek.

Naukowe wyjaśnienie tego, dlaczego śmiejemy się, żeby nie płakać

Moja mama zawsze powtarzała: „małe dzieci, mały kłopot; duże dzieci, duży kłopot”, co szczerze mówiąc, doprowadzało mnie do szału, kiedy byłam po łokcie w brudnych pieluchach i funkcjonowałam po dwóch godzinach snu. Ale teraz, mając trójkę dzieci poniżej piątego roku życia, doskonale to rozumiem. Fizyczne wyczerpanie z etapu niemowlęcego przeradza się w tę dziką wojnę psychologiczną na etapie buntu dwulatka i przedszkolaka. I najwyraźniej istnieje medyczny powód, dla którego wszystkie obsesyjnie przesyłamy sobie te memy o drugiej w nocy.

Na ostatniej wizycie kontrolnej żartowałam z naszą pediatrą, że chyba tracę zmysły, a ona wspomniała o tym, jak humor fizycznie odcina reakcję organizmu na stres. Wygląda na to, że śmiech z mema obniża poziom kortyzolu i rozluźnia napięte mięśnie, chociaż jestem też całkiem pewna, że po prostu odwraca to naszą uwagę od przytłaczającego ciężaru współczesnego macierzyństwa na kilka ulotnych sekund. Tłumaczyła, że wspólny humor buduje poczucie wspólnoty, które zwalcza wypalenie rodzicielskie. To ma sens – kiedy widzę, jak inna mama wrzuca żart o ukrywaniu się w spiżarni, żeby zjeść czerstwe kawałki czekolady, czuję się trochę mniej samotna tutaj, na teksańskiej prowincji.

Memy potwierdzają absolutny absurd naszej codzienności. Przypominają nam, że dziecko, które właśnie zrzuciło na podłogę całą miskę makaronu z masłem, bo miska miała „zły odcień niebieskiego”, w rzeczywistości zachowuje się zupełnie normalnie i że nie ponosimy totalnej porażki w tej całej rodzicielskiej misji.

Wielki spisek regresu snu

Jeśli jest jedna rzecz, w której internet ma absolutną rację, to są to bitwy o zasypianie. Istnieje cały gatunek memów poświęconych taktykom przedłużania wieczornego rytuału przez kilkulatki i są one boleśnie trafne. Z niemowlakiem sprawa jest prosta: kołyszesz, karmisz, odkładasz do łóżeczka i modlisz się do wyższej siły, w którą wierzysz, żeby spało. Ale z dzieckiem, które potrafi chodzić i mówić? To negocjacje z porywaczem.

Moja pediatra mówiła coś o tym, jak ich rytm dobowy się przesuwa, kiedy ich mózgi gwałtownie rozwijają zdolności poznawcze, przez co trudniej im się wieczorem wyciszyć. Jednak jestem na dziewięćdziesiąt procent pewna, że mój syn po prostu zorientował się, że jeśli o dziewiątej wieczorem zada mi głęboko filozoficzne pytanie o to, skąd się bierze deszcz, to będę prawnie zobowiązana zostać w jego pokoju. To potwornie wyczerpujące.

Będę z wami szczera – kupię prawie wszystko, co obiecuje, że pomoże moim dzieciom zasnąć. Właśnie tak wylądowaliśmy z Bambusowym kocykiem dla dzieci w kosmiczne wzory. Pierwotnie kupiłam go dla najmłodszego, bo oddychający bambus to coś, o czym wspominała lekarka, każąc mi uważać na przegrzewanie. Ale mój dziki trzylatek natychmiast go przejął. Ciągnie go za sobą po całym domu jak Linus z fistaszków. Szczerze mówiąc, tkanina bambusowa naprawdę na tyle dobrze oddycha, że nie budzi się już o północy spocony i z krzykiem spowodowanym lękami nocnymi. Obecnie ten kocyk jest dla mnie na wagę złota.

Jeśli właśnie jesteś uwięziona pod zbuntowanym dwulatkiem, który odmawia snu, i chcesz po prostu rzucić okiem na coś, co może faktycznie pomóc, zobacz naszą kolekcję miękkich, ekologicznych kocyków tutaj.

Poważny wywód na temat inwazji plastikowej tandety

Porozmawiajmy o bałaganie, ponieważ memy o nadepnięciu na zabawki w ciemności są aż nazbyt prawdziwe. Kiedy masz pierwsze dziecko, ludzie kupują ci urocze, praktyczne rzeczy. Gdy wchodzi w wiek wczesnodziecięcy, krewni zaczynają obdarowywać je ogromnymi, jaskrawokolorowymi, plastikowymi potworami, które świecą i fałszują piosenki. Przysięgam, mam w salonie plastikowe zwierzątko gospodarskie, które czasami samo z siebie muczy o 3 w nocy, co za każdym razem kosztuje mnie kilka lat życia.

Ten bałagan fizycznie podnosi mi ciśnienie. Kiedyś czytałam artykuł o tym, że przestymulowane otoczenie z nadmiarem głośnych zabawek naprawdę przyczynia się do dziecięcych lęków i napadów złości. To ma absolutny sens, ponieważ te zabawki *we mnie* wywołują lęk. Migające światła i robotyczne głosy zakłócają ich kreatywną zabawę i zamieniają je w małe zombie czekające na naciśnięcie przycisku. W zeszłym miesiącu spędziłam całą sobotę na upychaniu głośnych plastikowych śmieci do czarnych worków na śmieci i chowaniu ich w garażu, tylko po to, żeby usłyszeć własne myśli.

Właśnie dlatego absolutnie oszalałam na punkcie zestawu, jakim jest Drewniany stojak edukacyjny z tęczą i zwierzątkami. Kupiłam go dla mojego najmłodszego i nie przesadzam mówiąc, że to mój ulubiony gadżet dziecięcy w całym domu. Kosztuje coś koło pięćdziesięciu dolarów czy coś w tym stylu, ale jest wykonany z prawdziwego drewna, ma piękne, stonowane kolory i, co najważniejsze, nie wymaga baterii AAA. Po prostu sobie stoi, wyglądając uroczo i estetycznie w moim zagraconym salonie, podczas gdy maluch wyciąga rączki do małego drewnianego słonika. Nie krzyczy na mnie. Nie miga. To po prostu spokojna, cicha zabawa wspierająca rozwój. Żałuję, że nie wyrzuciłam całej tej plastikowej tandety i nie kupiłam go troje dzieci temu.

Jeśli zastanawiasz się, czy powinnaś stresować się rozszerzaniem diety metodą BLW albo samodzielnym robieniem ekologicznych przecierów od podstaw – próbowałam gotować na parze i rozgniatać bataty przez dokładnie dwa dni przy moim pierwszym dziecku. Potem się poddałam i kupiłam musy w tubkach ze sklepu, więc proszę, nawet nie trać energii na martwienie się tym.

Kiedy łagodne rodzicielstwo zderza się z teksańską rzeczywistością

Jest taki jeden konkretny mem, który pokazuje rodzica z całkowicie spokojną, uśmiechniętą twarzą, ale jego wewnętrzny szkielet płonie i krzyczy. Właśnie tak wygląda nowoczesne „łagodne rodzicielstwo”, kiedy twoje dziecko urządza sceny. Internet wmawia nam, że musimy uprawomocniać ich uczucia i mówić ściszonym, pełnym szacunku głosem, gdy urządzają w supermarkecie awanturę kategorii piątej.

Rada mojej mamy na napady złości zawsze brzmiała: „wystaw ich na podwórko, aż sami zrozumieją”, na co zazwyczaj przewracałam oczami. Ale w niektóre dni, kiedy jadę na oparach, podwórko brzmi jak naprawdę świetna opcja. Staram się być spokojnym, łagodnym rodzicem. Naprawdę. Wiem, że eksperci od rozwoju dzieci mówią, że dzieci współregulują z nami emocje i jeśli stracę panowanie nad sobą, układ nerwowy mojego dziecka po prostu nakręci się razem z moim. Wiem, że z naukowego punktu widzenia to pewnie prawda.

Ale kiedy masz kilkulatka, który rzuca ci drewnianymi klockami w głowę, niemowlę płacze, a drukarka etykiet do sklepu na Etsy się zacina, utrzymanie tej emocjonalnej przepustowości jest prawie niemożliwe. Zamiast próbować być idealną mamą z Instagrama albo całkowicie rewidować swoją filozofię wychowawczą podczas prób wzięcia głębokiego oddechu w trakcie histerii, może po prostu obniż swoje oczekiwania. Schowaj się na minutę w łazience i zaakceptuj, że przetrwanie to czasami jedyny cel na dany dzień.

Szukanie pocieszenia tam, gdzie tylko się da

Szczerze mówiąc, przejście od etapu dzidziusia do starszaka to po prostu bałagan. Jest głośno, wszystko się lepi i niczego nie da się przewidzieć. Kupujemy rzeczy, mając nadzieję, że magicznie naprawią ten chaos. Moja teściowa, niech ją Bóg błogosławi, kupiła nam jakiś czas temu Kocyk dziecięcy z bawełny organicznej w wiewiórki. Będę z wami szczera – jest w porządku. To całkowicie ładny, miękki kocyk z organicznej bawełny z małymi leśnymi zwierzątkami. Dobrze się pierze i robi dokładnie to, co powinien robić koc. Ale jeśli nie masz jakiejś głębokiej, emocjonalnej więzi z wiewiórkami, to po prostu zwykły koc. Nie sprawił magicznie, że moje dziecko przestało wpadać w złość, ale za to trzyma je w cieple, więc powiedzmy, że mamy remis.

Memy tak do nas trafiają, ponieważ odzierają rodzicielstwo z tej wypolerowanej, przefiltrowanej otoczki i pokazują nam brutalną prawdę. Wszyscy tutaj po prostu robimy, co w naszej mocy, pijemy odgrzewaną kawę i próbujemy wychować przyzwoitych ludzi, nie tracąc przy tym całkowicie własnej tożsamości.

Gotowa odzyskać choć odrobinę zdrowia psychicznego i sprawić, by twoje dzieci naprawdę zostały dziś w łóżkach? Sięgnij po coś wygodnego i przewiewnego, żeby skończyć z nocnymi pobudkami z powodu przepocenia, i sprawdź nasze ekologiczne niezbędniki dla dzieci o tutaj, zanim twój maluch stwierdzi, że potrzebuje kolejnej szklanki wody.

Pytania, które naprawdę dostaję o tym chaotycznym okresie przejściowym

Dlaczego słodkie, ciche niemowlęta stają się takimi dzikimi starszakami?

Szczerze? Moja lekarka powiedziała mi, że to po prostu ich gwałtownie rozwijający się mózg i to, że zdają sobie sprawę z posiadania wolnej woli. Ale ja jestem prawie pewna, że oni po prostu testują, jak daleko mogą się posunąć, zanim pękniemy. Przechodzą od etapu całkowicie zależnych "ziemniaczków" do małych ludzi, którzy chcą robić wszystko sami, ale kompletnie brakuje im zdrowego rozsądku i regulacji emocjonalnej, by temu sprostać.

Czy drewniane zabawki są naprawdę lepsze, czy to tylko internetowy trend?

Kiedyś myślałam, że to tylko snobistyczna estetyka z Instagrama, ale po przeżyciu koszmaru głośnych, plastikowych, zasilanych na baterie zabawek, które tylko się psują i zagracają dom, całkowicie zmieniłam zdanie. Drewniane rzeczy naprawdę długo służą, nie przebodźcowują dzieci do granic możliwości, a mój salon nie wygląda, jakby wybuchła w nim bomba w barwach podstawowych. To po prostu lepsze rozwiązanie dla mojego własnego spokoju ducha.

Jak radzisz sobie z taktykami opóźniania snu u dwulatków?

Będąc zupełnie szczerą, przez większość nocy radzę sobie z tym kiepsko. Ale to, co w miarę działa, to narzucenie bardzo sztywnej rutyny, która nie pozostawia miejsca na negocjacje. Robimy kąpiel, czytamy dokładnie dwie książki, używamy oddychającego bambusowego kocyka, żeby nie mogły użyć wymówki „jest mi za gorąco”, a potem dosłownie wybiegam sprintem z pokoju, zanim zdążą zapytać, gdzie księżyc chowa się w ciągu dnia.

Czy materiały z bambusa są naprawdę warte tego całego szumu?

Tak, o dziwo są. Myślałam, że to tylko modne hasło, ale mojemu najstarszemu zawsze jest strasznie gorąco i co noc budził się z płaczem i spoconą szyją. Bambus naprawdę oddycha i pochłania pot, co oznacza, że on śpi dłużej, a w związku z tym i ja śpię dłużej. Już samo to sprawia, że jest wart każdej ceny.

Czy łagodne rodzicielstwo jest w ogóle możliwe przy kilkorgu dzieciach?

Myślę, że jest możliwe w krótkich, pięciominutowych odstępach czasu, kiedy jesteś wyspana i pewnie wypiłaś dużo kawy. Przez resztę czasu to w głównej mierze powstrzymywanie się od krzyku podczas negocjowania traktatów pokojowych między dwulatkiem a przedszkolakiem o to, kto dostanie czerwony plastikowy kubek. Nie obwiniaj się, jeśli twoje łagodne rodzicielstwo czasami brzmi jak sfrustrowany wrzask szeptem przez zaciśnięte zęby.