Kiedy twój słodki noworodek nagle zmienia się w małego diabełka

Była dokładnie 18:43 w pewien listopadowy wtorek. Kaloryfery w naszym chicagowskim mieszkaniu stukały tak, jak zawsze, gdy zrywał się wiatr. Moja słodka, trzymiesięczna córeczka, która całe rano spokojnie gruchała do wiatraka na suficie, nagle wygięła się w łuk tak mocno, że myślałam, iż pęknie jej kręgosłup. Oczy wywróciły jej się do tyłu. Wydobył się z niej dźwięk, który mogę opisać tylko jako wrzask dzikiego kota wpadającego do rębaka. Pamiętam, jak spojrzałam na męża po drugiej stronie kuchennej wyspy i szepnęłam, że potrzebujemy księdza.

Tamtej nocy naprawdę schowałam się w łazience i wygooglowałam frazę dziecięce demoni. Nie wiem, czy dodałam to „i” na końcu, bo ręce trzęsły mi się tak bardzo, że nie mogłam trafić w klawisze, czy może podświadomie uznałam, że włoski egzorcyzm zadziała najlepiej. Okazuje się, że demoni to starogreckie określenie na ducha opiekuńczego. Ale jeśli jesteś niewyspanym rodzicem, który o 3 nad ranem przeszukuje mroczne zakamarki internetu, to doskonale wiesz, co to za mały demon.

To ten przerażający moment, w którym twoje anielskie niemowlę zamienia się we wrzeszczącego gremlina, który cię nienawidzi.

Dlaczego twój lekarz nie nazwie tego egzorcyzmem

Widziałam tysiące takich przypadków na oddziale pediatrycznym. Przerażona mama, która dopiero co urodziła pierwsze dziecko, przechodzi przez rozsuwane drzwi, trzymając czerwoną na twarzy, rzucającą się pociechę, całkowicie przekonana, że to śmiertelna niedrożność jelit. Kiedyś mierzyłam na izbie przyjęć parametry życiowe, próbując jednocześnie zachować kamienną twarz.

Mój pediatra nazywa to po prostu przebodźcowaniem sensorycznym. Zakładam, że to grzeczny, medyczny termin na układ nerwowy, który po prostu się poddał.

Posłuchajcie, kiedy u dziecka wybija tzw. „godzina czarownic”, ich maleńkie, niedojrzałe mózgi dosłownie ulegają zwarciu z powodu przetwarzania zbyt dużej ilości światła i hałasu przez cały dzień. Wy też byście krzyczeli, gdybyście spędzili dziewięć miesięcy dryfując w ciemnym, ciepłym jacuzzi, a potem nagle zostali wrzuceni do świata pełnego jarzeniówek, szczekających psów i głośnych krewnych szczypiących was w policzki z głosem o oktawę za wysokim.

Moja mama nazywa to nazar, czyli złe oko, i zawsze chce zawiązać czarną nitkę na nadgarstku dziecka, ale muszę jej wtedy tłumaczyć: mamo, żaden sznurek nie naprawi mózgu, który właśnie się przegrzewa, bo dziecko nie śpi od dwóch godzin.

Mój pediatra powiedział, że to w dużej mierze po prostu skok rozwojowy. W języku lekarzy oznacza to: „nikt tak naprawdę nie wie, dlaczego one to robią, ale zazwyczaj wyrastają z tego, zanim pójdą na studia”.

Faza fioletowego płaczu to tylko urocza nazwa na piekło

Niektórzy eksperci nazywają szczyt kolki przypadający na szósty-ósmy tydzień fazą PURPLE crying (fioletowy płacz), co jest akronimem wymyślonym po to, żeby powstrzymać wyczerpanych rodziców przed wjechaniem samochodem do jeziora.

Prawdziwe problemy medyczne w przebraniu nawiedzenia

Zanim okadzisz szałwią pokój dziecięcy, musisz wykluczyć przyczyny fizyczne. To po prostu podstawowy triaż.

Trening pielęgniarski nauczył mnie, by najpierw sprawdzać palce u stóp. Zespół opaski włosowej zdarza się, gdy przypadkowe pasmo twoich wypadających po porodzie włosów owinie się wokół palca u stopy dziecka tak ciasno, że odcina krążenie. Brzmi to jak miejska legenda z jakiejś paranoicznej grupy na Facebooku, ale na ostrym dyżurze zdejmuję je z malutkich, fioletowych paluszków częściej, niż chciałabym przyznać. Rozwiązanie problemu jest szybkie, ale wrzaski przyprawiają o prawdziwe ciarki.

Potem dochodzi kwestia cichego refluksu i alergii na białko mleka krowiego. Szczerze mówiąc, w medycynie przez połowę czasu po prostu zgadujemy, że to refluks, bo niemowlę wygina się w łuk i płacze po jedzeniu. Przepisujemy więc dziecięce leki zobojętniające i modlimy się do jakichkolwiek bogów, którzy nas słuchają, żeby zadziałało. Medycyna w tym wieku to w dużej mierze naukowe zgadywanie ubrane w biały fartuch.

A potem pojawia się ząbkowanie. Ząbkujący demon to szczególny rodzaj udręki, ponieważ zawsze nasila się w nocy, gdy w domu panuje grobowa cisza i maluchy nie mają absolutnie niczego, co odwróciłoby ich uwagę od pulsującego bólu dziąseł.

Kilka rzeczy, które faktycznie uśmierzały ból

Kiedy moja córka skończyła sześć miesięcy, przegryzła ramiączko mojego ulubionego biustonosza do karmienia. Wtedy w końcu zaczęłam podawać jej Silikonowo-Bambusowy Gryzak Panda. Słuchajcie, zazwyczaj nie piszę listów miłosnych do kawałka silikonu, ale ta rzecz uratowała mi życie.

Ma kształt małej, płaskiej pandy, co oznaczało, że jej nieskoordynowane rączki były w stanie go utrzymać bez rzucania na brudny chodnik co pięć sekund. Wrzucałam go do lodówki na dziesięć minut, kiedy płakała. Chłodził dziąsła na tyle, by powstrzymać łzy. Teksturowana część z bambusa zdawała się trafiać dokładnie w miejsce, w którym jej pierwszy ząbek próbował zrujnować nam życie. Kupcie od razu trzy sztuki, bo jedną na pewno zgubicie pod kanapą.

Podczas jednego z moich zakupowych szałów o 3 nad ranem kupiłam też Dziecięce Body z Organicznej Bawełny, myśląc, że miękki materiał jakoś uspokoi jej układ nerwowy. To fajne body. Organiczna bawełna jest supermiękka i łatwo rozciąga się nad głową rzucającego się dziecka, gdy walczysz przy zmianie pieluchy. Czy wyleczyło ją z opętania? Nie. Ale nie podrażniało też jej egzemy, więc uznaję to za sukces. Świetnie nadaje się do ubierania na cebulkę, jeśli mieszkasz w mroźnym klimacie tak jak ja.

Kupiłam też Edukacyjny Stojak Gimnastyczny Tęcza, bo internet powiedział mi, że drewniane zabawki w stylu Montessori uleczą jej niepokoje. To naprawdę bardzo ładny gadżet ze stonowanymi kolorami, dzięki któremu mój salon nie wygląda tak, jakby wybuchła w nim fabryka plastiku. Ale jeśli o 18:00 położysz pod spodem przebodźcowanego małego demona, będzie on po prostu krzyczeć na drewnianego słonia. Stojak jest super o 9 rano, kiedy maluch wciąż jest aniołkiem – po prostu nie oczekujcie, że o zmierzchu zdziała cuda.

Jeśli jesteście wykończeni i wolicie po prostu pooglądać ładne rzeczy zamiast czytać moje narzekania, możecie przejrzeć niezbędniki dla niemowląt od Kianao tutaj.

Jak przetrwać skoki rozwojowe w spaniu bez pakowania walizek

Wreszcie udaje ci się sprawić, że przesypiają całą noc. Znów czujesz się jak człowiek. Nawet zaczynasz rozważać drugie dziecko.

Wtedy uderza skok czwartego miesiąca.

Ich mózg trwale zmienia swoją architekturę snu na dorosłą, ale nie wiedzą jeszcze, jak łączyć cykle spania. Budzą się więc co 45 minut z wrzaskiem, jakby zdradził je ich własny materac. Mój pediatra powiedział, że maluch po prostu uczy się stałości obiektów. Ja odpowiedziałam mu, że z kolei ja uczę się spać na stojąco w kuchni.

Przeczytasz na wszelkiej maści estetycznych blogach, że musisz ustalić wieloetapową rutynę zasypiania, robić masaże niemowlęce i puszczać muzykę klasyczną. Ale szczerze mówiąc, po prostu owiń malucha ciasno otulaczem, wyjdź na zewnątrz na mroźne powietrze, by zszokować jego system do uciszenia, i wsadź mu smoczek do buzi, podczas gdy sama przemyślisz wszystkie swoje życiowe wybory.

Metoda „biorę przerwę” to jedyna rada psychologiczna, którą z ręką na sercu polecam. Jeśli dziecko płacze, a ty czujesz, że ciśnienie za gałkami ocznymi niebezpiecznie rośnie, odłóż je do łóżeczka i odejdź na dziesięć minut. Płaczące dziecko w bezpiecznym łóżeczku to nic złego. Płaczące dziecko w ramionach rodzica, któremu zaraz puszczą nerwy, to bardzo zły scenariusz.

Kiedy moja córeczka przechodziła przez najgorszy etap, odkładałam ją, szłam do łazienki, odkręcałam wodę pod prysznicem, żeby zagłuszyć hałas, i jadłam paczkę herbatników, tępo wpatrując się w kafelki. Przetrwasz to, po prostu... to przetrzymując.

Faza małego dziecka

Pozwólcie, że opowiem wam o fazie małego dziecka. Myślicie, że niemowlęca „godzina czarownic” jest zła? Poczekajcie tylko, aż w osiemnastym miesiącu życia kora przedczołowa zacznie przebudowywać swoje połączenia.

Ośrodek logiki w ich mózgu to totalna martwa strefa. Patrzyłam, jak moje dziecko wpada w dwudziestominutową, wściekłą histerię, ponieważ nie pozwoliłam jej zjeść zużytej baterii AA. Nawet nie próbowałam jej przemówić do rozsądku ani walidować jej uczuć. Po prostu usiadłam na podłodze i pozwoliłam jej wypędzić z siebie demony, podczas gdy sama przeglądałam telefon.

Musisz po prostu to przeczekać. Nie ma magicznego rozwiązania na mózg, który wciąż znajduje się na placu budowy.

Zanim wkręcisz się w kolejną nocną, pełną paniki sesję wyszukiwania w Google, chwyć za rzeczy, które naprawdę pomagają uśmierzyć ból – takie jak ten silikonowy gryzak panda – i idź złapać te resztki przerywanego snu, jakie tylko zdołasz.

Rzeczy, które prawdopodobnie googlujesz o 2 w nocy

Dlaczego moje dziecko płacze tylko między 17:00 a północą?
Posłuchaj, to „godzina czarownic”. Ich układ nerwowy jest po prostu przemęczony czuwaniem. Przyswoiły za dużo światła, za dużo hałasu i zbyt wiele twarzy. Nie potrafią tego wszystkiego przetworzyć, więc po prostu się wyłączają i zaczynają wrzeszczeć. Przygaś światła, włącz generator białego szumu i obniż swoje oczekiwania wobec tego wieczoru.

Czy to ból brzucha, czy tylko skok rozwojowy?
Zazwyczaj to tylko skok rozwojowy. Jeśli podciągają kolanka do klatki piersiowej i puszczają gazy, to może być kwestia brzuszka. Ale bądźmy szczerzy, niemowlęta są beznadziejne zarówno w trawieniu jedzenia, jak i w przetwarzaniu rzeczywistości. Odróżnienie jednego od drugiego jest niemal niemożliwe. Po prostu postaraj się częściej je odbijać i zobacz, czy minie.

Jak poznać, czy ten krzyk to ból ząbkowania?
Ja po prostu wkładam czysty palec do ich buzi i macam dziąsła. Jeśli są opuchnięte lub czuję ostrą krawędź – to zęby. Będą też ślinić się na tyle mocno, by przemoczyć trzy ubranka dziennie i próbować pogryźć rodzinnego psa. Daj im coś zimnego do gryzienia.

Czy wyjście na zewnątrz naprawdę zatrzyma płacz?
Tak, to działa jak reset systemu. Nagła zmiana temperatury i świeże powietrze szokują je na tyle, by przestały płakać i wzięły głęboki oddech. Czasami wystarczy, że otworzę zamrażarkę i pozwolę im popatrzeć na mrożony groszek przez minutę.

Kiedy powinnam naprawdę zadzwonić do pediatry w związku z płaczem?
Zadzwoń, jeśli płacz brzmi tak, jakby dziecko odczuwało autentyczny ból fizyczny, jeśli ma gorączkę lub jeśli płacz nie ustępuje, chociaż przez kilka godzin próbowałaś nakarmić, przebrać i uspokoić malucha. Zadzwoń również wtedy, gdy po prostu w głębi serca czujesz, że coś jest nie tak. Pielęgniarki o wiele bardziej wolą upewnić cię, że wszystko jest w porządku, niż przeoczyć coś ważnego.