Cała prawda o tym, dlaczego Twój maluch tupie jak słonik

Siedzę na podłodze w salonie i patrzę, jak czternastomiesięczny maluch uderza całą stopą w parkiet, jakby próbował rozdeptać bardzo dużego i bardzo odpornego robaka. Jego rączki są zgięte i uniesione na wysokość uszu, zupełnie jakby poddawał się policji. Kiwa się w lewo, przesadnie koryguje ruch w prawo i ciężko tupie do przodu. Dziadkowie oglądający nas przez FaceTime są wyraźnie zaniepokojeni. Najwyraźniej uważają, że dziecko powinno sunąć po pokoju z gracją gazeli w chwili zdmuchnięcia pierwszej urodzinowej świeczki.

To największe kłamstwo współczesnego rodzicielstwa. Widać to wszędzie w mediach społecznościowych – te idealnie skoordynowane dziesięciomiesięczne dzieci, które wręcz truchtają przez estetyczne salony. Nasza pediatra powiedziała mi, że te wiralowe filmiki to jej największa zmora. Ludzkie noworodki rodzą się w zasadzie „niedopieczone”, a ich pierwsze próby poruszania się zawsze będą głośne, niezgrabne i niezwykle nieporadne.

Dlaczego ludzkie dzieci radzą sobie gorzej niż zwierzęta

Zgodnie z jakimś filmem przyrodniczym, który oglądałam jednym okiem o trzeciej nad ranem w zeszłym tygodniu, małe słonie ważą po urodzeniu około 100 kilogramów. Uczą się stawać na nogi i chodzić w równe sześćdziesiąt minut. Jeśli im się to nie uda, padają ofiarą drapieżników albo zostają w tyle za stadem. Natura jest pod tym względem brutalnie efektywna.

Z kolei ludzkie dzieci mają na opanowanie tej samej umiejętności około osiemnastu miesięcy. Nasza biologia już dawno temu poszła na kompromis. Wymieniliśmy wczesną niezależność fizyczną na ogromne mózgi, które w końcu potrafiły wynaleźć takie rzeczy jak koło czy słuchawki z redukcją szumów. Podczas gdy słoniątko w godzinę opanowuje sawannę, Twoje dziecko spędza półtora roku tylko na tworzeniu ścieżek neuronowych niezbędnych do zrozumienia języka i trwałości obiektów.

Ten wydłużony okres bezradności oznacza, że przez miesiące musimy nosić ze sobą ciężkiego, wiercącego się ziemniaczka. Kiedy w końcu ten potężny mózg decyduje się dać nogom polecenie do działania, efektem jest ten chwiejny chód na szeroko rozstawionych nóżkach. To urocze, ociężałe tuptanie brzmi wypisz wymaluj jak miniaturowy słoń przedzierający się przez Twoją kuchnię.

Anatomia tupania malucha

Kiedy Twoje dziecko wreszcie wstaje i zaczyna przemieszczać się wzdłuż stolika kawowego, przyjmuje bardzo specyficzną postawę. Widziałam na oddziale pediatrycznym tysiące takich początkujących spacerowiczów i wszyscy wyglądają jak mali, pijani rugbyści.

Po pierwsze – szeroki rozkrok. Maluchy trzymają stopy komicznie daleko od siebie, aby stworzyć większą podstawę wsparcia, ponieważ ich środek ciężkości znajduje się gdzieś w okolicach ich wielkich, nieproporcjonalnie ciężkich głów. Do tego dochodzą wysoko uniesione rączki. Trzymają ramiona w górze i na boki, by utrzymać równowagę, podobnie jak linoskoczek trzymający tyczkę. Na koniec mamy kroki na płaskostopiu. Dzieci uderzają w ziemię całą stopą naraz, zamiast płynnie przetaczać ją od pięty do palców.

To nie jest okres pełen gracji. To czysty tryb przetrwania. Mięśnie ich nóg i tułowia pracują w chaotyczny, nieefektywny sposób, ponieważ mózg wciąż dopiero pisze oprogramowanie do chodzenia. Nerwy rozpracowują napięcie, równowagę i orientację przestrzenną. Wygląda to niezdarnie, bo takie właśnie jest. Moje pojęcie o neurologii jest w najlepszym razie mgliste, ale wiem wystarczająco dużo, by zapewnić Cię, że to ciężkie tupanie to dokładnie to, co powinno się dziać.

Plastikowe kółka śmierci

Posłuchajcie, jeśli macie wyciągnąć dziś tylko jedną rzecz z mojego wyczerpanego mózgu, niech to będzie ten apel: wyrzućcie tradycyjne chodziki.

Pracowałam kiedyś na ostrym dyżurze i nie uwierzylibyście, z jak ogromną liczbą urazów spowodowanych przez te plastikowe ustrojstwa mieliśmy do czynienia. Ludzie kupują je z myślą, że pomogą dzieciom szybciej nauczyć się chodzić. W rzeczywistości robią dokładnie odwrotnie, a do tego są niezwykle niebezpieczne.

Chodzik utrzymuje malucha w specjalnym siedzisku i pozwala mu odpychać się na kółkach. Zmusza to dziecko do używania dziwnych mięśni odpychania palcami zamiast rozwijania mięśni głębokich tułowia i pośladków. Uczy to fatalnej mechaniki ciała. To w zasadzie jak nauka jazdy samochodem siedząc w bagażniku. Amerykańska Akademia Pediatryczna od lat próbuje zakazać sprzedaży tych gadżetów, ponieważ dzieci w chodzikach nieustannie zjeżdżają ze schodów lub sięgają po rzeczy na blatach, których absolutnie nie powinny dotykać.

Wyrzućcie chodzik do śmieci, zamiast tego kupcie ciężki drewniany pchacz, albo po prostu pozwólcie maluchom raczkować po podłodze, tam gdzie ich miejsce.

Boso jest najlepiej, ale zima też istnieje

Sposobem, w jaki dzieci naprawdę uczą się koordynować te ciężkie kroki, jest czucie podłogi. Ich małe paluszki muszą chwytać się parkietu. Boso jest najlepiej. Ale my żyjemy w chłodnym klimacie, a w styczniu nasze podłogi przypominają tafle litego lodu.

Musiałam znaleźć coś, co nie będzie sztywną, miniaturową wersją buta dla dorosłych. Będąc zupełnie szczerą, Miękkie buciki niemowlęce do nauki chodzenia są całkiem w porządku. To znaczy, są urocze i nie mają tej twardej plastikowej podeszwy, która całkowicie psuje naturalny chód malucha. Używamy ich, gdy musimy wyjść z domu i nie mogę pozwolić mojemu dziecku biegać boso po podejrzanych płytkach w supermarkecie. Ale w domu naprawdę powinniście pozwalać im chodzić boso lub używać skarpetek antypoślizgowych.

Tak przy okazji, te drogie, robione na wymiar buty ortopedyczne dla całkowicie normalnego, płaskostopego malucha to zwykłe naciąganie.

Siła mięśni głębokich zaczyna się na podłodze

Nie dotrzecie do etapu ciężkiego chodu na szeroko rozstawionych nóżkach, bez uprzedniego spędzenia wielu godzin na podłodze. Czas na brzuszku, obracanie się, sięganie, chwytanie. Mięśnie głębokie muszą być solidne, zanim nogi będą w stanie zrobić cokolwiek pożytecznego.

Kiedy mój syn był malutki, bardzo polegaliśmy na Drewnianym stojaku edukacyjnym ze zwierzątkami. Ten jest naprawdę wart swojej ceny. Ma małego rzeźbionego słonika, który zwisa z góry, co wydaje się idealnie pasować do motywu tego etapu. Ciężar naturalnego drewna stawia odpowiedni opór, gdy dziecko w niego uderza, co pomaga budować te wczesne mięśnie ramion i tułowia. Co więcej, nie mruga, nie śpiewa i nie wymaga niekończącej się wymiany baterii. Rzadkie błogosławieństwo w domu, który zazwyczaj wypełnia po brzegi plastikowy hałas.

Jeśli chcecie sprawdzić więcej sprzętu dla dzieci, przez który nie będziecie chcieli rwać włosów z głowy, przejrzyjcie naszą kolekcję zabawek sensorycznych i uratujcie resztki swojego zdrowia psychicznego.

Amortyzowanie nieuniknionych upadków

Będą upadać. I to często. To część procesu uczenia się. Nie możecie owinąć ich folią bąbelkową, chociaż sama poważnie rozważałam logistykę takiego rozwiązania.

My po prostu rzuciliśmy na nasz dywan w salonie Kocyk dziecięcy z bawełny organicznej z nadrukiem w wiewiórki. Jest na tyle miękki, że świetnie amortyzuje niezdarne upadki, kiedy maluch źle oceni krok. Organiczna bawełna nie wywołuje u mojego dziecka nagłych nawrotów egzemy i łatwo się ją pierze po nieuniknionym rozlaniu mleka i pojawieniu się tajemniczych, lepkich plam. Posiadanie wyznaczonej, miękkiej „strefy zrzutu” sprawia, że ciągłe wywrotki są trochę mniej stresujące dla wszystkich zaangażowanych.

Ramy czasowe są całkowicie wyssane z palca

Wszystko, co czytacie w internecie, mówi, że dzieci powinny chodzić do dwunastego miesiąca życia. Może czternastego. To wszystko jedno wielkie uogólnienie. Niektóre dzieci chodzą w wieku dziewięciu miesięcy i od razu zaczynają terroryzować rodzinnego kota. Inne czekają, aż skończą osiemnaście miesięcy, ponieważ są ostrożne, analityczne i wolą, żebyście nosili je niczym członków rodziny królewskiej.

Moje dziecko stawiało swoje pierwsze samodzielne kroki w piętnastym miesiącu życia, a przy tym wyglądało jak miniaturowy potwór Frankensteina. Jeśli przyłapiecie się na gorączkowym googlowaniu o północy zaburzeń chodu, po prostu zamknijcie laptopa i zamiast pytać na facebookowych grupach dla mam, zapytajcie swojego pediatrę podczas kolejnej wizyty kontrolnej.

Zanim wpadniecie w panikę z powodu opóźnionego chodzenia, zróbcie sobie kawę i przygotujcie odpowiednio przestrzeń na podłodze, aby Wasz mały tuptacz miał bezpieczne i wygodne miejsce do ćwiczenia swojej niezgrabnej magii.

Pytania, które prawdopodobnie sobie zadajecie

Dlaczego moje dziecko chodzi z palcami skierowanymi na zewnątrz?

Ponieważ ich biodra wciąż próbują zorientować się, co robić. Kiedy po raz pierwszy zaczynają stać, obrócenie stóp na zewnątrz zapewnia im szerszą, bardziej stabilną podstawę. Wygląda to trochę jak chód kaczki. Nasza pediatra powiedziała mi, że to prawie zawsze koryguje się samo, gdy dzieci nabierają pewności siebie, a ich mięśnie stają się silniejsze. Jeśli wygląda to wyjątkowo asymetrycznie, porusz ten temat na następnej wizycie.

Czy buty z twardą podeszwą są złe dla dzieci zaczynających chodzić?

Tak, są fatalne. Wyobraźcie sobie próbę nauki pisania na klawiaturze w grubych, zimowych rękawicach z jednym palcem. Dzieci muszą czuć podłoże, aby zrozumieć, czym jest równowaga. Twarde buty ograniczają naturalny ruch stopy i uniemożliwiają palcom chwytanie się podłogi. Trzymajcie się bosych stópek, skarpetek antypoślizgowych lub mokasynów z bardzo miękką podeszwą, dopóki maluch nie zacznie pewnie spacerować na zewnątrz.

Moja teściowa mówi, że moje dziecko jest leniwe, bo nie chodzi po skończeniu roku.

Twoja teściowa potrzebuje hobby. Dzieci nie są leniwe. Po prostu priorytetyzują inne umiejętności. Twoje dziecko może akurat pracować nad motoryką małą, rozumieniem języka, albo zwyczajnie cieszyć się widokiem z perspektywy podłogi. Standardowe „okienko” na samodzielne chodzenie pozostaje otwarte aż do osiemnastego miesiąca życia. Zignoruj te nieproszone komentarze.

Jak długo trwa ta faza głośnego tupania?

Zwykle kilka miesięcy. Kiedy opanują łapanie równowagi, zaczną zwężać swój rozkrok, aż w końcu zorientują się, jak płynnie przetaczać stopę od pięty do palców. Potem zaczną biegać, a Wy nagle zatęsknicie za dniami, kiedy były wolne i ciężko stąpały. Cieszcie się tym tupaniem, póki możecie.

Czy powinnam trzymać rączki dziecka wysoko nad jego głową, żeby pomóc mu chodzić?

Wszyscy to robimy, ale tak naprawdę to wcale nie jest dla nich dobre. Mocne ciągnięcie ich rączek do góry całkowicie zaburza ich środek ciężkości i może nadwerężyć ich ramiona. Jeśli chcecie pomóc im w ćwiczeniach, trzymajcie je za tułów lub biodra. A jeszcze lepiej, po prostu postawcie przed nimi solidny kosz na pranie i pozwólcie im pchać go wzdłuż korytarza.