Wychowywanie "małych słoni": Prawda o rodzicielstwie w stylu słonia

Pierwsze trzy miesiące życia mojego syna spędziłam uzbrojona w arkusz kalkulacyjny oznaczony kolorami. Śledziłam okna snu, wypite mililitry i wypróżnienia z ponurą zawziętością pielęgniarki oddziałowej podczas reanimacji. Myślałam, że jeśli tylko wymuszę harmonogram, on się dostosuje. Zamiast tego krzyczał, aż zwymiotował, a ja siedziałam na podłodze w łazience o 2 w nocy, opatulona w poplamioną koszulkę do karmienia, docierając do wniosku, że moja fantazja o byciu surową "tiger-mom" (matką-tygrysicą) była całkowitym złudzeniem. Nie jesteśmy rodziną hołdującą twardej miłości. Jesteśmy z tych miękkich.

Gdzieś między czwartym regresem snu a dniem, w którym nauczył się rzucać mi w głowę puree z marchewki, poddałam się temu, co internet nazywa "słoniowym rodzicielstwem". Znacie to. To dokładne przeciwieństwo bycia matką-tygrysicą. Oznacza, że przedkładacie bezpieczeństwo emocjonalne nad posłuszeństwo. Traktujecie swojego malucha jak członka wysoce empatycznego stada. W gruncie rzeczy wychowujecie małe słoniątka, otaczając je ochronnym kordonem trąb w sekundę po tym, jak tylko pisną.

Na SOR-ze stosujemy system triażu. Najpierw zajmujesz się pacjentem w najcięższym stanie. W moim domu najbardziej krytycznym pacjentem jest zawsze niemowlę. Nie poprosiłabyś krwawiącego pacjenta, by sam się uspokoił w poczekalni. Opatrujesz go. To nasza podstawowa filozofia. Kiedy płaczą, ty reagujesz.

Katastrofa metody "wypłakiwania się"

Próbowałam całego tego treningu snu przez dokładnie cztery minuty. Bolało mnie w klatce piersiowej. Brzmiał, jakby ktoś rozkładał go na części. Wróciłam do pokoju, wzięłam go na ręce i tak skończyła się moja kariera zwolenniczki twardej dyscypliny.

Mój pediatra powiedział mi, że na dłuższą metę ten wysoce responsywny styl może być w rzeczywistości lepszy dla rozwoju ich mózgu. Wymamrotał coś o tym, że bezpieczne przywiązanie tworzy bezpieczną przystań, co rzekomo sprawia, że później są bardziej pewne siebie. Nie do końca rozumiem te neurologiczne ścieżki, ale ogólna idea jest taka, że jeśli przytulasz je, gdy płaczą, zamiast pozwalać im radzić sobie samym, ich poziom kortyzolu spada. Brzmi to całkiem sensownie. Ja wiem tylko, że mój syn śpi lepiej, kiedy jestem w pokoju, więc po prostu w nim zostaję.

Zostaliśmy rodziną praktykującą współspanie, usypianie przez bujanie i karmienie na żądanie. To pułapka, ale bardzo przytulna. Spędzam połowę nocy z maleńką stopą wbitą w moje żebra, zastanawiając się, czy właśnie nie rujnuję jego zdolności do funkcjonowania w prawdziwym świecie. Ale potem on wzdycha i wtula się w moje ramię, a ja dochodzę do wniosku, że prawdziwy świat może poczekać.

Wielkie helikopterowe rodzicielstwo na placu zabaw

Ta cała miękkość ma też swoją ciemną stronę. Widzę to codziennie w parku. Rodzice krążący centymetr od trzylatka na zjeżdżalni dla maluchów, relacjonujący na głos każdy jego krok. Zmęczyć się można od samego patrzenia.

Mój pediatra ostrzegał mnie zresztą przed deficytem hartu ducha. Powiedział, że jeśli nigdy nie pozwolimy im się trochę pomęczyć, odbieramy im szansę na samodzielne radzenie sobie z problemami. Widzi się te dzieci, które rozpadają się na kawałki, bo ich krakers złamał się na pół, a rodzic zamiast po prostu podać im kolejnego, robi z nimi ćwiczenia głębokiego oddychania. Czasami złamany krakers to po prostu złamany krakers, ludzie. Nie musimy przepracowywać żałoby po utraconej przekąsce. Musimy po prostu iść dalej.

Odmawiam przeczytania kolejnej książki z gotowymi skryptami pozytywnej dyscypliny.

Słuchajcie, zamiast śledzić każdy kamień milowy i zmuszać do samodzielnego snu, zamartwiając się jednocześnie o ich inteligencję emocjonalną, po prostu utrzymajcie je przy życiu i w miarę spokojne do pory snu. Czasem trzeba pozwolić im upaść. Siedzę na ławce i patrzę, jak mój syn zjada korę z placu zabaw. To buduje odporność. Nie zamierzam tam biec i dezynfekować mu języka. Jest różnica między byciem responsywnym a byciem ludzką folią bąbelkową.

Sprzęt przetrwania, który faktycznie pomaga

Jeśli zamierzasz pójść w to łagodne rodzicielstwo, potrzebujesz rozpraszaczy. Kiedy byłam kompletnie przebodźcowana dotykiem i potrzebowałam po prostu popatrzeć w ścianę przez dziesięć minut, drewniany stojak edukacyjny z tęczą był moim jedynym azylem. Kupiłam go głównie dlatego, że nie przypominał plastikowego koszmarka. Ma wiszące drewniane kształty i małego, materiałowego słonika. Szczerze mówiąc, to było moje wybawienie. Kładłam go pod nim, a on wpatrywał się w to maleńkie zwierzątko, jakby kryło w sobie tajemnice wszechświata. Jest solidny, co dobrze się składa, bo teraz syn traktuje go jak małpi gaj. To jedna z niewielu rzeczy, których jeszcze nie wrzuciłam do kosza na dary.

Ubranka to inna historia. W internecie ludzie robią wielkie halo wokół ekologicznych tkanin. Kupiłam kilka body niemowlęcych z bawełny organicznej, bo internet śmiertelnie mnie wystraszył materiałami syntetycznymi. Są w porządku. Materiał jest miękki, a pięć procent elastanu sprawia, że dobrze naciągają się przez wielką głowę malucha, ale bądźmy szczere: wybuch z pieluchy to wybuch z pieluchy, niezależnie od tego, czy bawełna pochodzi z etycznych źródeł, czy nie. Kupujcie je, jeśli wasze dziecko ma egzemę albo jeśli po prostu lubicie stonowane kolory. W przeciwnym razie używajcie tego, co akurat jest czyste w szufladzie.

Kiedy zaczęły mu wychodzić zęby trzonowe, całe to łagodne rodzicielstwo i tak poszło w odstawkę. To było czyste przetrwanie. Non stop używaliśmy silikonowego gryzaka w kształcie pandy. Wiem, że mówimy o wychowywaniu łagodnych olbrzymów i życiu w stadzie słoni, ale my pod ręką mieliśmy akurat pandę. To po prostu płaski kawałek silikonu spożywczego, ale wytrzymał jego żucie niczym dzikie zwierzę. Można go wrzucić do lodówki, żeby go schłodzić. Działa i łatwo go umyć, gdy nieuchronnie spadnie na podłogę w supermarkecie.

Przejrzyj naszą kolekcję do pokoju dziecięcego, jeśli skłaniasz się ku naturalnej estetyce.

Dlaczego tak bardzo zależy nam na stadzie

Zabawne, jak bardzo te zwierzęta dosłownie przejęły nasze pokoje dziecięce. Nie da się wejść na baby shower u millenialsów, nie będąc zalanym wizerunkami małych słoników nadrukowanymi dosłownie na wszystkim. Są na otulaczach, plakatach na ścianach, zawieszkach do smoczków.

Myślę, że to dlatego, że tak desperacko chcemy poczuć tę energię stada. Wszyscy jesteśmy odizolowani w naszych małych mieszkaniach lub na przedmieściach, wychowując dzieci bez własnej "wioski". Jesteśmy przerażeni tym, że zafundujemy naszym dzieciom traumę, więc wpadamy w przesadę w drugą stronę. Przyklejenie akwarelowego plakatu na ścianę to podświadome błaganie, by pojawiła się jakaś przewodniczka stada i zabrała dziecko, żebyśmy mogły w końcu umyć włosy. W dziczy, gdy rodzi się cielę, inne samice zbierają się wokół, by je chronić. W Chicago mam czat z trzema innymi zmęczonymi mamami, gdzie o 4 nad ranem wysyłamy sobie szalone notatki głosowe. To nasza wersja stada.

Moja babcia uważa, że oszalałam, pozwalając synowi dyktować nasz harmonogram. W jej czasach dzieci po prostu dostosowywały się do życia rodziny. Nie dostawały specjalistycznych urządzeń emitujących biały szum i dedykowanego czasu na przetwarzanie emocji. Ale teraz wiemy już zbyt wiele. Mamy za dużo danych. Jesteśmy aż nazbyt świadomi każdego psychologicznego błędu, który moglibyśmy popełnić.

Mit idealnej reakcji

W sieci krąży to wszechobecne przekonanie, że jeśli tylko użyjesz odpowiedniego skryptu, twój maluch nagle mądrze pokiwa głową i się podporządkuje. Widzisz tych influencerów kucających na wysokości oczu dziecka, tłumaczących spokojnym, melodyjnym głosem, dlaczego nie bijemy naszych przyjaciół plastikowymi łopatkami. Film zawsze kończy się słodkim uściskiem.

Próbowałam spokojnego, melodyjnego głosu. Mój syn spojrzał na mnie, jakbym uległa jakiejś awarii, a potem uderzył mnie łopatką.

Nakładamy na siebie tak ogromną presję, by idealnie walidować każdą ich emocję. Kiedy funkcjonujesz po czterech godzinach przerywanego snu, a twoje dziecko krzyczy, bo banan złamał się na pół, fizycznie niemożliwe jest być zawsze łagodną przewodniczką stada. Czasami po prostu sklejasz banana taśmą i udajesz, że nic się nie stało. Czasami włączasz telewizor i chowasz się w spiżarni.

Moje wykształcenie pielęgniarskie jest tu dla mnie przekleństwem. Spędziłam lata, odnotowując wyniki pacjentów, szukając jasnych związków przyczynowo-skutkowych. Jeśli podam ten lek, gorączka spadnie. Jeśli założę ten opatrunek, rana się zagoi. Rodzicielstwo tak nie działa. Możesz robić wszystko dobrze, przestrzegać wszystkich zasad łagodnego wychowania, owinąć je w całe emocjonalne bezpieczeństwo tego świata, a one i tak ugryzą inne dziecko w żłobku.

To nie jest twoja porażka, kiedy wyuczony skrypt nie działa. Po prostu masz do czynienia z małym człowiekiem, którego kora przedczołowa jest w zasadzie papką. Są impulsywne, nieprzewidywalne i kierują się wyłącznie pierwotnymi instynktami. Próbujesz przemówić do rozsądku pijanej, miniaturowej osobie.

Znalezienie złotego środka

Próbuję znaleźć balans. Zawsze zareaguję, gdy będzie autentycznie zestresowany. Jeśli obudzi się z powodu koszmaru, zabiorę go do mojego łóżka. Ale jeśli wpada w histerię, bo nie pozwalam mu zjeść karmy psa, pozwolę mu przeżywać te emocje na podłodze w kuchni, podczas gdy ja będę pić swoją kawę.

Mój pediatra powiedział mi, że dzieci naprawdę czują się bezpieczniej, gdy widzą wyraźne ogrodzenie. Jeśli nigdy nie mówisz "nie", stają się niespokojne, bo nie wiedzą, gdzie kończy się świat. Więc to ja jestem tym ogrodzeniem. Bardzo zmęczonym, mocno naszprycowanym kofeiną ogrodzeniem.

Możemy być łagodni, nie pozwalając jednocześnie wejść sobie na głowę. Możemy pielęgnować nasze małe cielątka, nie pozwalając im stratować całego domu. Wymaga to po prostu wielu głębokich wdechów i gotowości do wyjścia na głupka w miejscu publicznym, kiedy negocjujesz z maluchem założenie butów.

Jeśli tkwisz po uszy w tym chaotycznym, emocjonalnie wyczerpującym stylu rodzicielstwa i potrzebujesz produktów, które realnie podtrzymają cię przy zdrowych zmysłach, przejrzyj nasze niezbędniki dla niemowląt, zanim twoje dziecko się obudzi.

Często zadawane pytania o "słoniowe podejście"

Czym w ogóle jest słoniowe rodzicielstwo?

To modne określenie na bycie wysoce responsywnym i emocjonalnie zestrojenym ze swoim dzieckiem. Pomyśl o Rodzicielstwie Bliskości, ale z lepszym zespołem PR. Przedkładasz ich komfort i bezpieczeństwo emocjonalne nad surowe zasady czy wczesną niezależność. W zasadzie to przeciwieństwo podejścia "matki-tygrysicy".

Czy to sprawi, że moje dziecko będzie do mnie "przylepione"?

Pewnie przez jakiś czas tak. Mój pediatra twierdzi, że budowanie wczesnego, bezpiecznego przywiązania naprawdę sprawia, że dzieci stają się później bardziej niezależne, ponieważ wiedzą, że mają bezpieczną bazę, do której zawsze mogą wrócić. W niektóre dni, kiedy nie mogę sama pójść do łazienki, miewam wątpliwości, ale podobno nauka to potwierdza.

Czy muszę spać z dzieckiem, żeby robić to dobrze?

Absolutnie nie. Rób to, co chroni cię przed halucynacjami z niewyspania. Bycie responsywnym nie oznacza, że musisz dzielić poduszkę z maleńkim, wierzgającym dyktatorem. Jeśli śpią w łóżeczku, a ty reagujesz, gdy cię potrzebują, radzisz sobie świetnie.

Dlaczego motyw słonika z trąbą jest tak popularny w rzeczach dla niemowląt?

Ponieważ reprezentują łagodną siłę, więzi rodzinne i empatię. Poza tym, świetnie wyglądają w stonowanych akwarelach. Idealnie wpisuje się to w organiczną estetykę "smutnego beżu", którą teraz wszyscy tak kochają.

Jak dyscyplinować, nie będąc złośliwym?

Wyznaczasz granice i pozwalasz im się na to złościć. Nie musisz krzyczeć, ale też nie musisz ustępować. Jeśli rzucą zabawką, zabawka znika. Będą płakać. Potwierdzasz i akceptujesz to, że są zdenerwowane z powodu zabawki, ale zabawka nie wraca. To wyczerpujące, ale w końcu zaczyna działać.