Plastikowy kryzys o 3 w nocy i prawda o zabawkach Baby Einstein

Była 3:17 nad ranem w listopadzie 2017 roku, a ja miałam na sobie za duże dresy mojego męża Dave'a z niezidentyfikowaną szarą plamą na kolanie. Wykonywałam ten gorączkowy, desperacki, kołysząco-bujający taniec z moją czteromiesięczną córeczką Mayą, która w końcu, litościwie, zamknęła oczy. Zrobiłam jeden powolny, ostrożny krok do tyłu w stronę kołyski i moją piętą stanęłam centralnie na przycisku plastikowej ośmiornicy.

Nagle w zupełnie ciemnym salonie rozległa się piskliwa, puszczona w zawrotnym tempie syntezatorowa wersja "Ody do radości" Beethovena. To coś zaczęło błyskać agresywnymi czerwonymi i niebieskimi światłami stroboskopowymi prosto w mrok. Maya szeroko otworzyła oczy, wydała z siebie zaskoczone westchnienie i natychmiast zaczęła przeraźliwie płakać. Chciałam wyrzucić tę zabawkę przez okno. Naprawdę, bardzo tego chciałam. Zamiast tego po prostu tam stałam, bujając wrzeszczące niemowlę i płacząc cicho do mojej letniej, wczorajszej kawy, podczas gdy plastikowe stworzenie morskie agresywnie edukowało nas w zakresie muzyki klasycznej.

Po prostu super.

To było moje wprowadzenie w intensywny, przytłaczający świat rozwojowych zabawek dla dzieci, a w szczególności inicjacja w całe to uniwersum mądrych zabawek, które wydają się dosłownie mnożyć w salonie przez noc. Kiedy zostajesz rodzicem po raz pierwszy, jesteś tak niesamowicie podatny na myśl, że jeśli tylko kupisz odpowiednią, migającą rzecz, twoje dziecko szybciej osiągnie każdy kamień milowy, a może nawet dostanie stypendium na Harvardzie do trzeciego roku życia. O rany, jaką presję sami na siebie nakładamy.

Co moja lekarka tak naprawdę powiedziała o rozwoju mózgu

Pamiętam, jak resztką sił dowlokłam się do gabinetu naszej lekarki na wizytę kontrolną, gdy Maya miała sześć miesięcy. Przyniosłam ze sobą dosłownie cały notatnik pełen nerwowych bazgrołów, ponieważ byłam przekonana, że jest w tyle za rówieśnikami. Powiedziałam coś w stylu: „Pani doktor, ona w ogóle nie interesuje się tym edukacyjnym panelem świetlnym, który jej kupiliśmy, a moja mama ciągle pyta, dlaczego nie puszczamy jej tych płyt DVD z muzyką klasyczną, które były tak popularne pod koniec lat 90. Czy ja właśnie rujnuję jej mózg?”.

Doktor Aris po prostu się zaśmiała. Nie złośliwie, ale w ten ciepły, doświadczony sposób kogoś, kto widział już tysiące panikujących matek. Powiedziała mi, że te wszystkie filmy wideo do biernego oglądania sprzed dwudziestu lat zostały całkowicie wycofane z zaleceń pediatrów. Stwierdziła, że Amerykańska Akademia Pediatrii stanowczo odradza jakikolwiek czas przed ekranem dla dzieci poniżej 18-24 miesiąca życia, więc cała branża musiała przestawić się na fizyczne przedmioty.

Próbowała wytłumaczyć mi to od strony naukowej – chodziło o to, że synapsy w mózgu dziecka nie łączą się magicznie tylko dlatego, że mówi im to zabawka, albo że w tle leci Mozart. Dzieci uczą się związków przyczynowo-skutkowych poprzez prawdziwą, fizyczną interakcję, na przykład gdy odkrywają, że uderzenie rączką w wiszącą zabawkę sprawia, że zaczyna się ona kołysać, a nie poprzez wpatrywanie się w ekran. W każdym razie, sens był taki, że żadna marka nie zrobi z mojego dziecka geniusza, a ja powinnam po prostu wyluzować i pozwolić jej bawić się wszystkim, co bezpiecznie ją zajmuje.

A jeśli mowa o bezpieczeństwie, to była jedna rzecz, o której doktor Aris mówiła śmiertelnie poważnie. Wiele z tych popularnych leżaczków-bujaczków i kojących huśtawek, które odtwarzają szum oceanu, to absolutne wybawienie, gdy po prostu musisz na chwilę odłożyć dziecko, żeby – nie wiem – zjeść tosta albo umyć zęby. Ale lekarka wyraziła się bardzo jasno: dzieci nigdy, ale to nigdy nie powinny w nich spać. Jeśli Maya zdrzemnęłaby się w swoim leżaczku, słuchając klasycznych melodii, musiałam natychmiast przenieść ją do jej płaskiej, twardej kołyski, ponieważ asfiksja pozycyjna (uduszenie) to przerażająco realne ryzyko, gdy ich małe bródki opadają na klatkę piersiową. Usłyszenie tego skutecznie wyleczyło mnie z pokusy pozwalania śpiącemu dziecku zostać w takim bujaczku.

Wielki nocny plastikowy bunt

Tak więc, po tej wizycie, zaczęłam naprawdę przyglądać się rzeczom, które zgromadziliśmy. Czas na brzuszku był dla Mayi absolutnym koszmarem. Nienawidziła tego. Po prostu leżała twarzą w dół na macie i krzyczała w materiał, jakby protestowała przeciwko głębokiej niesprawiedliwości. W końcu kupiłam jeden z tych płaskich, leżących na podłodze świecących paneli, mając nadzieję, że odwróci to jej uwagę i kupi mi trzy minuty spokoju. I wiecie co? To naprawdę zadziałało. Podnosiła główkę, żeby wpatrywać się w świecące kolory, a ja w końcu mogłam wypić moją kawę, póki była jeszcze gorąca.

Ale z nowoczesnymi zabawkami edukacyjnymi jest tak, że są głośne. I jaskrawe. I są dosłownie wszędzie. Przeszłam przez fazę, w której całkowicie zbuntowałam się przeciwko plastikowemu hałasowi i zdecydowałam, że wszystko w naszym domu musi być ekologiczne, w neutralnych kolorach i piękne wizualnie.

Kupiłam ten gryzak-grzechotkę z misiem marki Kianao, ponieważ idealnie pasował do jej pokoiku – miał ten miękki, niebieski bawełniany splot i kółko z surowego drewna bukowego. Słuchajcie, będę z wami całkowicie szczera – dla nas był po prostu w porządku. To znaczy, jest niezaprzeczalnie uroczy, w stu procentach bezpieczny i wolny od dziwnych chemikaliów, ale Maya żuła drewniane kółko przez dokładnie cztery dni, po czym stwierdziła, że woli obgryzać mój obojczyk albo silikonową krawędź mojego etui na telefon. Wyglądał pięknie na jej półce, ale nie rozwiązał w magiczny sposób naszych problemów z ząbkowaniem.

Ale kiedy trzy lata później pojawił się Leo, cała moja filozofia uległa zmianie. Zdałam sobie sprawę, że balansowanie między estetycznymi drewnianymi rzeczami a angażującymi, kolorowymi przedmiotami to prawdopodobnie jedyny sposób na przetrwanie. Przestałam obsesyjnie myśleć o tym, czy zabawka „uczy” go wystarczająco dużo, a zaczęłam bardziej przejmować się tym, czy jest solidnie wykonana i czy nie sprawia, że mam ochotę wyrwać sobie włosy z głowy.

Jeśli obecnie toniesz w morzu migających światełek i chcesz rozejrzeć się za spokojniejszymi, bardziej zrównoważonymi opcjami, które nadal będą angażować twoje dziecko, weź głęboki oddech i sprawdź drewniane stojaki edukacyjne i zabawki sensoryczne od Kianao. To miła odmiana dla wystroju twojego salonu.

Niepokój o kamienie milowe i incydent z układaniem klocków

Zanim Leo skończył dziewięć miesięcy, wszedł w niesamowicie destrukcyjną fazę. Za każdym razem, gdy coś zbudowałam, on chciał to zniszczyć. Pełzał niczym komandos z prędkością światła, a ja bez przerwy googlowałam, czy powinien już podciągać się do stania. Byłam całkowicie zafiksowana na przedziałach wiekowych drukowanych w rogach pudełek z zabawkami.

Wyraźnie pamiętam, jak pewnego wieczoru siedziałam na podłodze w łazience, podczas gdy Dave kąpał Leo. Byłam tak zmęczona, że bolały mnie kości. Dave podawał Leo te miękkie klocki dla niemowląt, które zamówiłam w amoku nocnego scrollowania. Poważnie, te klocki stały się moją absolutnie ulubioną rzeczą, jaką mieliśmy.

Są zrobione z naprawdę miękkiej, nietoksycznej gumy w pięknych, pastelowych kolorach makaroników, a nie z tych agresywnych barw podstawowych, od których boli głowa. Leo je uwielbiał, ponieważ mają wytłoczone małe cyferki i symbole zwierząt, i naprawdę delikatnie piszczą, gdy się je ściśnie. W dodatku unoszą się na wodzie w wannie, co było ogromnym sukcesem, bo kąpiele nagle zamieniły się u nas w chlapiące pole bitwy.

W każdym razie, siedziałam tam na dywaniku łazienkowym, patrząc, jak Leo podnosi dwa klocki. Wpatrywał się w nie bardzo uważnie, z małymi brwiami zmarszczonymi w intensywnym skupieniu, a potem celowo ułożył jeden na drugim. To był pierwszy raz, kiedy zbudował coś zamiast to niszczyć. Dosłownie wstrzymałam oddech, złapałam Dave'a za ramię i wyszeptałam, że urodziliśmy architektonicznego geniusza. Dave tylko przewrócił oczami i podał mi ręcznik.

Ale ten moment był dla mnie niezwykle ważny. Nie chodziło o to, że klocki uczą go matematyki czy czegokolwiek szalonego w tym stylu. To był po prostu bezpieczny, dotykowy przedmiot, który pozwolił mu odkryć grawitację i ćwiczyć motorykę małą w jego własnym tempie.

Znalezienie złotego środka w pokoju zabaw

Spędziłam zdecydowanie zbyt dużo czasu w pierwszym roku życia Mayi, martwiąc się, czy dostarczam jej wystarczająco dużo bodźców sensorycznych, i o wiele za dużo czasu w pierwszym roku życia Leo, martwiąc się, czy osiąga kamienie milowe wydrukowane na boku tych mądrych zabawek. Gdybym mogła cofnąć się w czasie i potrząsnąć dawną sobą z 2017 roku, stojącą w ciemnościach z ryczącą plastikową ośmiornicą, kazałabym jej przestać.

Nie musisz się stresować wiekiem na pudełkach, po prostu wyrzuć opakowanie do recyklingu, obserwuj, co twoje dziecko naprawdę chce robić i kupuj rzeczy, które pasują do jego obecnego nastroju. Jeśli nienawidzi leżenia na brzuszku, spraw mu płaską zabawkę, która leży na podłodze. Jeśli agresywnie próbuje stawać, poszukaj solidnego, drewnianego centrum zabaw, które się nie przewróci.

W końcu kupiłam drewniany stojak edukacyjny Tęcza na pierwsze miesiące życia Leo. Ma tę naturalną drewnianą ramę w kształcie litery A i naprawdę urocze wiszące zabawki w kształcie zwierzątek, które nie piszczą ani nie migają. To był po prostu prosty związek przyczynowo-skutkowy – uderzał małego słonika, ten się ruszał, a Leo się uśmiechał. Stojak szanował jego drogę rozwoju, bez całkowitego przebodźcowania go czy zrujnowania klimatu naszego salonu.

Szczerze mówiąc, to ty jesteś najważniejszą zabawką w pokoju. Te wszystkie wymyślne sprzęty, niezależnie od tego, czy jest to drogi dwujęzyczny stolik edukacyjny, czy pięknie wyrzeźbione drewniane puzzle, to tylko narzędzia, które pomogą ci przetrwać dzień i od czasu do czasu nawiązać więź z dzieckiem. Kiedy dwujęzyczna zabawka mówi „Red! Rojo!”, a ty powtarzasz to swojemu dziecku, robiąc śmieszną minę, to właśnie tę więź tak naprawdę chłonie ich mózg.

Zabawki są tylko pośrednikami. Zagracającymi przestrzeń, czasami irytująco głośnymi, a czasem pięknie wykonanymi pośrednikami.

Zanim w panice kupisz kolejny migający, plastikowy gadżet, bo ktoś na Instagramie powiedział, że twoje dziecko potrzebuje go do rozwoju mózgu, zatrzymaj się na chwilę i weź oddech. Zaufaj swojemu instynktowi, zrób sobie drugą kawę i sprawdź kilka przemyślanych, niezbędnych produktów, które nie doprowadzą cię do szału.

Cała, chaotyczna prawda o zabawie niemowląt (FAQ)

Czy te edukacyjne filmy dla dzieci są naprawdę takie złe dla mojego dziecka?
Słuchaj, nie zamierzam tu oceniać żadnej matki, która potrzebuje 20 minut na wzięcie prysznica, ale moja lekarka była w tej kwestii dość bezpośrednia. Oficjalne zalecenia to w zasadzie zero czasu przed ekranem dla dzieci poniżej 18 miesiąca życia, ponieważ ich mózgi po prostu nie przetwarzają obrazów 2D w taki sam sposób, jak przetwarzają prawdziwe życie. Muszą dotykać rzeczy i rzucać nimi, aby zrozumieć, jak działa świat. Ale bądźmy szczerzy, jeśli włączysz 10-minutowy film, żeby bezpiecznie wyciągnąć obiad z piekarnika bez malucha uczepionego twojej nogi, po prostu przetrwasz – i to jest całkowicie w porządku.

Czy moje dziecko może bezpiecznie drzemać w bujaczku, jeśli gra w nim kojąca muzyka?
O rany, nie. Błagam, nie rób tego. Wiem, jak bardzo pęka serce, kiedy w końcu zasypiają w huśtawce, a ty wiesz, że przeniesienie ich je obudzi, ale musisz to zrobić. Niemowlęta mają ciężkie główki i słabe szyje, a jeśli śpią pod kątem, ich bródka może opaść i dosłownie zablokować drogi oddechowe. Wiem, to przerażające. Zawsze przenoś je do płaskiego, twardego łóżeczka, nawet jeśli oznacza to koniec drzemki.

Skąd mam wiedzieć, które zabawki "rozwojowe" powinnam kupić?
Zignoruj przedział wiekowy na pudełku. Poważnie, to tylko marketing. Obserwuj, z czym twoje dziecko akurat się zmaga albo co je obecnie fascynuje. Jeśli twoje czteromiesięczne dziecko płacze podczas leżenia na brzuszku, znajdź coś angażującego, co płasko leży na podłodze. Jeśli twój dziesięciomiesięczny maluch podciąga się przy stoliku kawowym i terroryzuje psa, kup coś stabilnego, przy czym będzie mógł stać. Kupuj pod kątem zachowania, które demonstruje dzisiaj, a nie wieku, jaki skończył wczoraj.

Dlaczego niektórzy rodzice tak bardzo nienawidzą zabawek elektronicznych?
Bo są głośne, pożerają baterie jak w jakimś sporcie wyczynowym i mogą łatwo przebodźcować zmęczone dziecko. Poza tym istnieje filozofia, według której zabawki powinny robić cokolwiek tylko wtedy, gdy dziecko je do tego zmusi. Jeśli zabawka po prostu siedzi, migając i śpiewając, a dziecko tylko na nią patrzy, to zabawka się bawi, a nie dziecko. Staram się zachować w tym równowagę – mamy kilka irytujących, elektronicznych gadżetów na chwile desperacji, ale głównie trzymamy się namacalnych, fizycznych rzeczy, takich jak klocki i drewniane kółka.

Czy dwujęzyczne zabawki naprawdę uczą dzieci drugiego języka?
Moja lekarka zaśmiała się, gdy o to zapytałam. Plastikowy guzik wykrzykujący „Azul!” nie sprawi, że twoje dziecko będzie biegle mówić po hiszpańsku. Niemowlęta uczą się języka poprzez relacje międzyludzkie, obserwowanie ruchu naszych ust i słyszenie kontekstu słów w prawdziwym życiu. Zabawki są fajne, a kontakt z różnymi dźwiękami jest w porządku, ale żeby te połączenia neuronowe mogły powstać, musisz usiąść z nim i wspólnie wchodzić w interakcję z tą zabawką. To wyczerpujące, ale taka jest dola rodzica.