Przetrwać z bliźniakami: Dlaczego wybraliśmy Baby Snoopy zamiast kołyski Snoo

Stałem w lekko wilgotnym lumpeksie na Mare Street, agresywnie zeskrobując w połowie przeżutego wafla ryżowego z klapy płaszcza, kiedy nasze spojrzenia się spotkały. To był lekko wyblakły, niewiarygodnie miękki pluszowy beagle z 1996 roku. Jedna z moich dwuletnich bliźniaczek – nazwijmy ją M, ponieważ określenie, która z nich dokładnie w tym momencie krzyczała, to luksus, na który mój pozbawiony snu mózg nie może sobie pozwolić – natychmiast przestała płakać i wycelowała w niego lepki, stanowczy palec. Zanim mieliśmy dzieci, wspólnie z żoną ustaliliśmy rygorystyczną, minimalistyczną, skandynawską estetykę dla naszego przyszłego potomstwa. Mieliśmy być tymi rodzicami z niebielonymi lnianymi zasłonami i drewnianymi liczydłami. Trzy minuty później wręczałem piątaka za staromodną maskotkę, całkowicie poddając się chaotycznemu urokowi gadżetów z kreskówek lat 90.

Zabawne w tym całym powrocie do estetyki ze Snoopym jest to, jak właściwie do niej wróciłem. Podczas mrocznych dni czwartego trymestru, kiedy dziewczynki budziły się co czterdzieści pięć minut, żądając mleka i zmiany otoczenia, desperacko próbowałem znaleźć informacje o tej kosmicznej, zrobotyzowanej kołysce za 1500 funtów, o której wszyscy trąbią na Instagramie. Wiecie, o której mowa. O łóżeczku Snoo. Tym zmotoryzowanym kaftanie bezpieczeństwa, który wstrząsa twoim niemowlakiem aż do pełnej uległości, odtwarzając jednocześnie biały szum przypominający startujący silnik odrzutowy wewnątrz łodzi podwodnej. Ale o czwartej rano, z jednym okiem sklejonym niezidentyfikowanym płynem ustrojowym, moje grube palce raz za razem wpisywały w Google złą frazę. Zamiast recenzji inteligentnych łóżeczek, otrzymałem potężną dawkę ubranek z Fistaszkami w stylu vintage i wystroju pokoju dziecięcego, który bezlitośnie żerował na mojej nostalgii.

I wiecie co? Ten nostalgiczny pies z kreskówki okazał się nieskończenie bardziej pomocny w naszym codziennym przetrwaniu, niż to przerażające zrobotyzowane łóżko kiedykolwiek mogłoby być.

Bezpieczeństwo w łóżeczku i mordercze spojrzenie położnej

Istnieje ogromna różnica między tym, jak wyobrażasz sobie pokój dziecka, a surową, nieco szpitalną rzeczywistością tego, co tak naprawdę utrzymuje niemowlę przy życiu. W mojej przedojcowskiej ignorancji zakładałem, że nasze dzieci będą spać pod pięknymi, delikatnie wzorzystymi kocykami, a czuwać nad nimi będzie mała menażeria ukochanych pluszaków.

Nasza położna środowiskowa, przerażająco kompetentna kobieta o imieniu Brenda, która posiadała zdolność dostrzegania zagrożeń bezpieczeństwa przez solidne ceglane ściany, szybko wyprowadziła mnie z błędu. Przyłapała mnie, gdy próbowałem ułożyć uroczą małą przytulankę z Fistaszkami obok Bliźniaczki B w łóżeczku, żeby zrobić im zdjęcie. Strona 47 ogromnego poradnika dla rodziców, który kupiłem w ataku paniki, sugerowała zachowanie spokoju i delikatne przeorganizowanie środowiska snu. Uznałem to za głęboko nieprzydatne, podczas gdy Brenda patrzyła na mnie tak, jakbym właśnie poczęstował dziecko odpalonym papierosem. Uświadomiła mi w nieznoszący sprzeciwu sposób, że absolutnie nic – żadnych kocyków, pluszaków, ochraniaczy, niczego, co przynosi jakąkolwiek estetyczną radość – nie ma prawa lądować w łóżeczku przez pierwsze dwanaście miesięcy.

Okazuje się, że utrzymywanie łóżeczka w całkowitej surowości zmniejsza ryzyko uduszenia się dziecka podczas snu. Pluszowy beagle został więc wygnany na matę edukacyjną do salonu, gdzie obecnie mieszka pod sofą, pokryty okruszkami ciastek, a wyciągany jest tylko na ściśle nadzorowany czas leżenia na brzuszku.

Lusterka do zabaw na brzuszku są ponoć doskonałe do stymulacji poznawczej, dopóki twoje niemowlę nie zorientuje się, że to ono płacze w odbiciu. Wtedy po prostu głęboko się obraża i krzyczy jeszcze głośniej.

Dlaczego mam bardzo silne uczucia względem bambusowych talerzyków

Kiedy zaczynasz rozszerzanie diety u bliźniaków, szybko zdajesz sobie sprawę, że twoja jadalnia nie jest już miejscem cichej refleksji i wieczornego wina, ale wysoce niestabilną strefą wybuchu, gdzie zblendowane marchewki są na co dzień używane jako broń. Naturalnie, jako ofiara milenialnego poczucia winy względem ekologii, chciałem kupić nowoczesne, zrównoważone wersje talerzyków z postaciami z bajek, które sam miałem jako dziecko. Stare plastikowe talerze z mojego dzieciństwa były w zasadzie tylko toksycznymi, chemicznymi frisbee pokrytymi łuszczącymi się naklejkami.

Wpadłem w ogromną króliczą norę, szukając ekologicznych akcesoriów do karmienia, które miałyby na sobie nostalgiczne postacie, ale nie trułyby potajemnie moich dzieci i nie leżałyby na wysypisku śmieci do 4028 roku. Bambusowe naczynia to obecnie ulubieniec świata eko-rodzicielstwa, a ja mam na ich temat zaskakująco ostre zdanie. Mają rzekomo naturalne właściwości antybakteryjne, co jest świetne, ale prawdziwym problemem jest ich powłoka. Jeśli kupisz te tanie, lakier złuszczy się po trzech myciach w zmywarce, zostawiając cię z porowatą drewnianą miseczką, która wchłania zapach wczorajszej zapiekanki rybnej i nigdy się go nie pozbywa.

Po prostu wyrzuć plastik i znajdź solidny bambusowy talerzyk z przegródkami, pokryty certyfikowanym, nietoksycznym lakierem dopuszczonym do kontaktu z żywnością, zanim twoja kuchnia zacznie pachnieć jak wieczne przypomnienie o twoich rodzicielskich porażkach. Te ciężkie bambusowe są też genialne dlatego, że wydają głuchy, satysfakcjonujący odgłos, gdy M nieuchronnie zrzuca swój z krzesełka prosto na psa, a nie ogłuszający trzask pękającego na kafelkach taniego plastiku.

Ubranka, które faktycznie przecisną się przez ich wielkie głowy

Ubieranie bliźniaków to sport wytrzymałościowy, przed którym nikt cię nie ostrzega. Spędzasz pół poranka na mocowaniu się z dwiema niezwykle zwinnymi, naoliwionymi świnkami, próbując wcisnąć je w czyste ubrania, tylko po to, by w sekundę po zapięciu ostatniego guzika jedna z nich natychmiast ulała na siebie po samą szyję.

Uwielbiam wygląd tych dżinsowych ogrodniczek w stylu retro i sztywnych płóciennych kombinezonów, ale w praktyce to istny koszmar. Niemowlęta nie są stworzone do noszenia sztywnych materiałów. Potrzebują ubranek, które się rozciągają, wybaczają wiele i uwzględniają fakt, że ich głowy są nieproporcjonalnie masywne w stosunku do małych ciał. Ostatecznie wyrzuciliśmy mnóstwo sztywnych, nostalgicznych ciuszków, które dostaliśmy w prezencie, na rzecz wysoce elastycznych, organicznych ubranek typu basic, które nie zaogniają egzemy moich dziewczynek.

W zasadzie na co dzień żyjemy teraz w Body niemowlęcym z bawełny organicznej od Kianao. Jest bez rękawów, co jest genialne, ponieważ próba przetkania rączki wiercącego się dziecka przez malutki długi rękaw to forma tortury psychologicznej, której nie mam już zamiaru znosić. Organiczna bawełna faktycznie rozciąga się nad ich głowami bez wywoływania ataku histerii i jest całkowicie niebielona, co, jak mgliście zasugerował nasz lekarz rodzinny, może pomóc trzymać na dystans ich niewyjaśnione, tajemnicze wysypki. To absolutny wół roboczy naszej sterty prania.

Potrzebujesz odświeżyć garderobę malucha? Sprawdź kolekcję ubranek niemowlęcych z bawełny organicznej od Kianao, w której znajdziesz podstawowe elementy garderoby, dzięki którym twoje dziecko nie będzie płakać podczas ubierania.

Ząbkowanie wymaga ciężkiej artylerii

Około szóstego miesiąca obie dziewczynki zaczęły zachowywać się jak dzikie stworzenia. Śliniły się tak, że zużywały trzy śliniaki na godzinę, budziły się wściekłe i próbowały obgryzać drewniane nogi naszego stolika kawowego jak maleńkie bobry. Nadeszło ząbkowanie i przyniosło do naszego domu taki poziom niedoli, z którym nawet lek przeciwbólowy nie był w stanie sobie do końca poradzić.

Mieliśmy w domu trochę różnych gryzaków. Miękkie klocki sensoryczne dla niemowląt są w porządku, tak przypuszczam. Są miękkie, mają na sobie cyferki i technicznie rzecz biorąc sprawdzają się jako gryzaki. Ale moje dziewczynki używają ich głównie jako miękkiej amunicji, którą rzucają sobie w głowy, kiedy ja próbuję zrobić sobie filiżankę herbaty. Są okej, o ile lubisz wyciągać je spod kaloryfera siedemdziesiąt razy dziennie.

Tym, co naprawdę uratowało moje zdrowie psychiczne, był Gryzak Panda. Mój Boże, to jest genialne. Bliźniaczka B żuła go z intensywnością bywalca pubu pałaszującego paczkę prażynek. Ponieważ jest to płaski, szeroki kawałek silikonu spożywczego, mogła go naprawdę dobrze chwycić swoimi niezdarnymi małymi piąstkami, nie upuszczając go co cztery sekundy. Wrzucałem go na dwadzieścia minut do lodówki, zanim jej go dałem, a zimny silikon zdawał się na tyle znieczulać jej dziąsła, że przestawała krzyczeć i była w stanie uciąć sobie popołudniową drzemkę. Jest całkowicie wolny od chemicznego świństwa, które można znaleźć w tanich plastikowych zabawkach. To duża ulga, biorąc pod uwagę, że przez około 90% swojego istnienia jest pokryty śliną mojej córki.

Uczenie społeczno-emocjonalne czy jak to tam teraz nazywają

Kiedy dziewczynki weszły w etap wczesnego dzieciństwa, zauważyłem, że postacie z bajek, z którymi mają do czynienia, naprawdę zaczęły mieć znaczenie. Marka Fistaszki najwyraźniej prowadzi teraz ogromną kampanię edukacyjną na temat ekologii i empatii, co w teorii brzmi bardzo fajnie.

Psychologowie dziecięcy zdają się uważać, że używanie znajomych, lekko melancholijnych psów z kreskówek pomaga w modelowaniu regulacji emocjonalnej u maluchów. Moje własne rozumienie psychologii dziecięcej jest wysoce podejrzane i opiera się głównie na zgadywaniu, która przekąska powstrzyma publiczny napad złości, ale powiem tak: kiedy M dostaje całkowitej histerii, ponieważ pokroiłem jej tosta w trójkąty zamiast w kwadraty, podanie jej wysłużonego, starego pluszowego Snoopy'ego ze sklepu z używaną odzieżą naprawdę pomaga jej się uspokoić.

Przytula go, bierze nierówny oddech i przestaje płakać. Nie wiem, czy to „uczenie społeczno-emocjonalne”, czy po prostu kojące doznanie dotykowe domieszki syntetyku z lat 90., ale w tym momencie nawet nie zadaję pytań. Po prostu cieszę się, że jest cicho.

Więc, czy żałuję, że nie wydałem wielkich pieniędzy na zrobotyzowane łóżeczko Snoo? Nie bardzo. W końcu i tak zasypiają. Łóżeczka są puste, ubrania organiczne, a nasz salon to chaotyczny hołd dla nostalgii z czasów dzieciństwa. I szczerze mówiąc, to nam wystarcza.

Gotowi na ulepszenie zestawu przetrwania w pokoju dziecięcym bez poświęcania estetyki czy skóry waszego dziecka? Odkryjcie pełną ofertę ekologicznych gryzaków, mat edukacyjnych i organicznych ubranek typu basic od Kianao tutaj.

Często Zadawane Pytania o Przetrwanie w Tym Chaosie

Kiedy tak naprawdę mogę włożyć kocyk lub pluszaka do łóżeczka?
Według naszej przerażającej, ale mającej całkowitą rację położnej (i wytycznych dotyczących bezpieczeństwa snu), musicie poczekać, aż dziecko skończy co najmniej 12 miesięcy. Wcześniej łóżeczko musi wyglądać jak sterylna izolatka – tylko twardy materac i prześcieradło z gumką. Urocze kocyki zostawcie do wózka, kiedy macie dziecko na oku.

Czy bambusowe talerzyki są naprawdę lepsze od plastikowych?
Tak, głównie dlatego, że nie przenikają z nich żadne dziwne chemikalia do gorącego jedzenia, a ostatecznie ulegają biodegradacji, zamiast przetrwać rasę ludzką. Po prostu upewnijcie się, że myjecie je ręcznie. Jeśli włożycie bambus do zmywarki, wyschnie, popęka i stanie się świetną gąbką na stary sos pieczeniowy.

Jak sprawić, by moje dziecko przestało walczyć podczas ubierania?
Nie da się całkowicie uniknąć tej walki, ale można trochę oszukać system. Przestańcie kupować ubrania z piętnastoma malutkimi zatrzaskami lub ze sztywnych materiałów. Wybierzcie body z bawełny organicznej z zakładkami na ramionach, które potężnie się rozciągają. Jeśli potraficie ściągnąć całość w dół przez ich ciałko zamiast przez głowę, gdy przydarzy się poważna awaria z pieluchą, to znaczy, że już wygraliście.

Czy mogę mrozić silikonowe gryzaki?
Włóżcie je do lodówki, a nie do zamrażarki. Jeśli zmrozicie je na kość, zrobią się zbyt twarde i mogą naprawdę posiniaczyć i tak już obolałe dziąsła dziecka. Dziesięć do piętnastu minut w lodówce sprawia, że gryzak panda jest idealnie chłodny i odpowiedni do żucia, nie zamieniając się w blok lodu.

Czy inteligentne łóżeczko Snoo jest naprawdę tego warte?
Słuchajcie, jeśli macie nieskończone oszczędności i chcecie, aby robot lulał wasze dziecko, śmiało. Ale mój kumpel kupił jedno, a jego dzieciak tak bardzo nienawidził mechanizmu otulania, że ostatecznie użyli go jako bardzo drogiego kosza na pranie. Nostalgia, miękkie ubrania i dobry gryzak są znacznie tańsze i nie wymagają połączenia z Wi-Fi.