Kiedy internet obiegł szokujący trend z piosenką Polo G

Droga Priyo sprzed pół roku. Siedzisz właśnie na dywanie w salonie i patrzysz, jak twój synek bawi się drewnianym klockiem. W lewej dłoni trzymasz telefon. Właśnie masz opublikować ten filmik, na którym rozsmarowuje sobie awokado na czole. Po prostu odłóż ten telefon, yaar.

Wiem, że myślisz, że to tylko dla rodzinnej grupy na czacie. Wiem, że wydaje ci się, że twój prywatny profil na Instagramie jest naprawdę prywatny. Otóż nie jest. Prywatne konto to po prostu konto publiczne z ochroniarzem, który zasypia na służbie.

Piszę to do ciebie, ponieważ za kilka tygodni zobaczysz w sieci coś, co sprawi, że żołądek ściśnie ci się tak samo, jak wtedy, gdy wózek reanimacyjny wjeżdżał na dziecięcy OIOM. Zrozumiesz, że internet to bardzo dziwne miejsce i że nasze dzieci absolutnie tam nie pasują.

Będziesz scrollować telefon, gdy on będzie spał, i wtedy to usłyszysz. Viralowy dźwięk. To trend z piosenką Polo G, w której padają słowa "he was molested as a baby boy". Ludzie biorą brutalnie szczery tekst rapowego utworu o traumie z dzieciństwa i zamieniają go w żart. Nakładają ten dźwięk na zdjęcia prawdziwych ludzi, prawdziwych dzieci. To sprawi, że zaczniesz kwestionować każde pojedyncze zdjęcie, które kiedykolwiek wysłałaś w chmurę.

Zasady triażu w cyfrowym świecie

Kiedy pracowałam na oddziale, triaż był chłodną matematyką. Patrzysz na poczekalnię i decydujesz, kto umiera najszybciej. Dziecko ze złamaną ręką czeka. Niemowlę z cichym, utrudnionym oddechem od razu trafia na salę. Uczysz się filtrować szum i skupiać na rzeczywistych zagrożeniach.

Jako rodzice w erze cyfrowej całkowicie tracimy tę umiejętność. Obsesyjnie martwimy się nie tym, co trzeba. Wygotowujemy smoczki, aż zaczynają się topić, i kupujemy specjalistyczne płyny do prania ubranek, ale bez wahania wrzucamy zdjęcia twarzy naszych dzieci w wysokiej rozdzielczości na platformy należące do brokerów danych.

Zobaczyłam ten trend i w moim pielęgniarskim mózgu nastąpiło zwarcie. Siedziałam w szpitalu z rodzinami, które przeżywały najgorsze chwile swojego życia. Trauma wspomniana w tym nagraniu to coś, co zostawia trwałe blizny na duszy rodziny. Patrzenie, jak miliony nastolatków i znudzonych dorosłych przerabiają to na memy, wskazując czerwonymi strzałkami na zdjęcia, podczas gdy w tle leci fraza "he was molested as a baby boy"... To specyficzny rodzaj cyfrowej choroby.

Posłuchaj, musisz patrzeć na internet tak samo, jak na poczekalnię pełną chorób zakaźnych. Nie oddałabyś swojego dziecka w ręce przypadkowego, kaszlącego w kącie nieznajomego tylko dlatego, że grzecznie o to poprosił. A jednak każdego dnia dobrowolnie oddajemy ich cyfrowy wizerunek.

Co pod nosem mruczał mój lekarz o chemii mózgu

Na bilansie dziewięciomiesięcznym zapytałam o to dr. Patela. Byłam niewyspana i bełkotałam coś o algorytmach TikToka oraz cyfrowych śladach. Spojrzał na mnie znad okularów. Powiedział coś ogólnikowego o pętlach dopaminowych i o tym, jak nasz macierzyński instynkt, by chwalić się potomstwem przed "wioską", został przechwycony przez firmy technologiczne.

Jestem prawie pewna, że połowę z tego zmyślił, a może po prostu źle zrozumiałam całą tę neurologię. Nauka bywa skomplikowana. Ale sens był taki, że dostajemy chemicznego kopa, gdy ktoś polubi zdjęcie naszego synka. Myślimy, że budujemy społeczność, a tak naprawdę tylko karmimy maszynę, która w ogóle się o nas nie troszczy.

Platformy technologiczne to nie jest "wioska". To arena. A postawienie na niej dziecka jest jak zostawienie noworodka na środku zatłoczonego centrum handlowego.

Zamiana ekranu na prawdziwe drewno

Kiedy w końcu usunęłam te aplikacje, cisza w domu była wręcz ogłuszająca. Nie wiedziałam, co zrobić z rękami podczas karmienia albo gdy kładłam go na brzuszku. Musiałam po prostu tam siedzieć i na niego patrzeć.

Skończyło się na tym, że kupiłam zestaw ze stojakiem edukacyjnym Nature Play od Kianao, tylko po to, żeby dać sobie coś estetycznego do oglądania, co nie jest świecącym prostokątem. To właściwie jeden z niewielu zakupów dla dzieci, których nie żałuję. Drewno jest gładkie, małe materiałowe listki są świetnie wykonane, a całość nie świeci i nie gra okropnej, elektronicznej muzyki. Po prostu sobie stoi, wyglądając jak prawdziwy mebel, a nie plastikowy statek kosmiczny. Mój syn spędza równe dwadzieścia minut na uderzaniu w drewniane kółko, co w czasie mierzonym dla maluchów jest w zasadzie całym stuleciem.

To nas uziemia. Prawdziwe drewno. Prawdziwy materiał. Zero widowni. Po prostu dziecko uczące się, jak działa grawitacja.

Jeśli próbujesz stworzyć dla swojego dziecka bezpieczną przestrzeń, która nie wymaga połączenia z Wi-Fi, sprawdź kolekcję stojaków edukacyjnych Kianao. Naprawdę pomaga w przejściu do trybu offline.

Asymetryczna rzeczywistość bezpieczeństwa w sieci

To jest ta część, która nadal nie daje mi spać po nocach. Czysta asymetria tego wszystkiego. Możesz spędzać dwanaście godzin dziennie na starannym prowadzeniu pięknego, niewinnego cyfrowego pamiętnika swojego dziecka. Możesz uważnie dobierać najlepsze światło i najsłodsze ubranka. A komuś wystarczą trzy sekundy, by zrobić zrzut ekranu, pozbawić go kontekstu i wrzucić jako mema.

Właśnie to stało się z tym dźwiękiem Polo G. Surowa piosenka o prawdziwym bólu została rozebrana na części i zamieniona w cyrk. Internet bierze wszystko co święte, bolesne i prawdziwe, a następnie spłaszcza to do poziomu zwykłego "contentu".

Spotkałam się z argumentem, że ludzie używają tekstu "he was molested as a baby" tylko jako czarnego humoru, by radzić sobie z własnymi problemami. Nie obchodzi mnie to. Naprawdę. Kiedy angażujesz w to wizerunki innych osób, kiedy robisz sobie zabawę ze wskazywania na przypadkowe twarze, tracisz prawo do nazywania tego mechanizmem radzenia sobie z problemami.

Nie chodzi tylko o ten konkretny trend. Chodzi o całą architekturę tego zjawiska. Nasze dzieci nie mogą wyrazić zgody na bycie "contentem". Nie wiedzą, czym jest cyfrowy ślad. Mój synek myśli, że psia miska z wodą to basen. Nie ma pojęcia, że zdjęcie zrobione dzisiaj będzie nadal istniało na serwerze w Nevadzie, kiedy za dwadzieścia lat będzie ubiegał się o pracę.

Rzeczy, które kupujemy, by poczuć się lepiej

Próbujemy kupić bezpieczeństwo. Wiem, że ja tak robię. To dobrze udokumentowane ryzyko współczesnego macierzyństwa. Jeśli nie możemy kontrolować świata, to chociaż możemy kontrolować jakość materiału w ubrankach naszych dzieci.

Ostatnio kupiłam mu body z bawełny organicznej. Jest super. Bawełna jest niesamowicie miękka, a napy nie sprawiają wrażenia, jakby miały wyrwać się z materiału po dwóch praniach – jak w tanich ciuszkach z sieciówek. To dobra warstwa podstawowa. Sprawia, że czuję się tak, jakbym chroniła jego fizyczną skórę, nawet jeśli przez pierwsze sześć miesięcy jego życia beztrosko wystawiałam na widok publiczny jego "cyfrową" skórę.

Mam też silikonowy gryzak dla niemowląt w kształcie pandy. Będę szczera, jest po prostu w porządku. Robi swoje, gdy ma spuchnięte dziąsła, a silikon rzekomo ma atesty do kontaktu z żywnością, ale psia sierść przylega do niego jak do magnesu. Pół dnia spędzam na płukaniu go pod kranem w kuchni. Ale on lubi żuć ucho tej pandy, a to powstrzymuje go przed krzykiem, kiedy próbuję wypić zimną kawę, więc ostatecznie u nas zostaje.

Wymarłe miasto w mojej galerii zdjęć

Sześć miesięcy później moja galeria zdjęć w telefonie wygląda zupełnie inaczej. Kiedyś była pełna idealnie wykadrowanych ujęć, wyedytowanych pod kątem oświetlenia, gotowych na mojego walla. Teraz to tylko rozmazane zdjęcia jego stopy. Filmiki, jak śmieje się do wiatraka na suficie, na których nawet nie widać jego twarzy. Zdjęcia bałaganu, który zrobił na podłodze w kuchni.

Nie są dla nikogo innego. Są tylko dowodem na to, że tu byliśmy. Dowodem na to, że przeżyliśmy kolejny dzień.

Spoglądam wstecz na tę panikę, którą poczułam, gdy pojawił się ten trend dźwiękowy. Nagłe uświadomienie sobie, że twarz mojego syna jest gdzieś tam w tym samym ekosystemie, w którym ludzie kpią z frazy "he was molested as a baby boy". To była brutalna pobudka, ale bardzo jej potrzebowałam.

Kiedy pracujesz w medycynie, dostrzegasz, jak kruche jest ludzkie ciało. Spędzasz dyżury próbując utrzymać maleńkie płuca w ruchu i małe serduszka przy biciu. Zdajesz sobie sprawę, że zapewnienie im bezpieczeństwa to praca na pełen etat, wymagająca ciągłej czujności.

Zamykamy drzwi na noc. Używamy fotelików samochodowych montowanych tyłem, dopóki dzieci praktycznie nie zaczną składać nóg jak harmonijki. Kroimy winogrona na mikroskopijne ćwiartki. Robimy to wszystko po to, by chronić je w fizycznym świecie.

Ale cyfrowy świat jest równie prawdziwy, a rany tam odniesione po prostu potrzebują więcej czasu, by dać o sobie znać.

A więc, Priyo sprzed pół roku. Posłuchaj mnie. Usuń tę aplikację. Zrób mu to zdjęcie z awokado na twarzy, ale zatrzymaj je w swoim telefonie. Wydrukuj je i przyczep na lodówce. Wyślij swojej mamie. Pozwól mu dorastać bez widowni.

On jest tylko dzieckiem, beta. Pozwól mu nim być.

Jeśli szukasz sposobów na skupienie się na namacalnym, fizycznym świecie ze swoim maluchem, przejrzyj kolekcję ubranek z organicznej bawełny od Kianao. Lepiej inwestować w to, co dotyka ich skóry, niż w to, co karmi algorytm.

Pytania, które najczęściej dostaję od innych mam w tym temacie

Dlaczego ten konkretny trend dźwiękowy sprawił, że wszystko usunęłaś?

To nie był tylko sam dźwięk, chociaż słuchanie tekstu piosenki o poważnej traumie wykorzystanego jako żart do zdjęć jest obiektywnie makabryczne. To było uświadomienie sobie, jak łatwo w sieci niszczony jest kontekst. Wrzucasz słodkie zdjęcie swojego dziecka. Ktoś inny robi zrzut ekranu i łączy je z mrocznym fragmentem audio. Masz zerową kontrolę nad tym, jak wizerunek twojego dziecka jest konsumowany przez publiczność. Ten brak kontroli w końcu przeważył nad krótkim dopaminowym strzałem w postaci kilkudziesięciu lajków od ludzi, z którymi nie rozmawiałam od czasów studiów.

Czy uważasz, że udostępnianie zdjęć na kontach prywatnych jest bezpieczne?

Szczerze mówiąc, nie. Mój lekarz wspomniał coś o "scrapowaniu" danych, i chociaż nie udaję, że rozumiem techniczną stronę tego zjawiska, to znam ludzką naturę. Ludzie robią zrzuty ekranu. Ludzie pokazują swoje telefony innym. Prywatne konto daje ci tylko iluzję zamkniętego ogrodu. Jeśli coś jest w internecie, jest publiczne. Kropka. Trudno to przełknąć, ale kiedy to zaakceptujesz, decyzja o niepublikowaniu staje się znacznie łatwiejsza.

Jak radzisz sobie z członkami rodziny, którzy chcą wrzucać zdjęcia twojego dziecka?

To jest ta najtrudniejsza część. Musisz zostać "tym złym". Musiałam usiąść z moją teściową i wprost powiedzieć jej, że nie może publikować zdjęć swojego wnuka na Facebooku. Uważała, że wpadam w paranoję. Musiałam wyjaśnić, że internet to już nie jest to samo miejsce co dziesięć lat temu. To nie jest już cyfrowy album na zdjęcia. Po prostu musisz trzymać się wyznaczonych granic, nawet jeśli to sprawia, że rodzinne obiady stają się niezręczne. Prywatność twojego dziecka ma większe znaczenie niż potrzeba lajków i komentarzy jakiejś cioci na Facebooku.

Co robisz ze wszystkimi zdjęciami, które teraz robisz?

Drukuję je. Wiem, brzmi to, jakbym wracała do lat dziewięćdziesiątych, ale to naprawdę działa. Kupiłam tanią drukarkę fotograficzną i robię fizyczne albumy. Mój syn potrafi tak po prostu usiąść na podłodze i przeglądać strony. Wskazuje na zdjęcia swoje i naszego psa. Nie potrafiłby tego robić na smartfonie bez przypadkowego włączenia jakiejś aplikacji czy usunięcia maila. Fizyczne nośniki to bezpieczne nośniki.

Czy nie martwisz się, że twoje dziecko poczuje się później wykluczone z cyfrowego życia?

Widziałam tysiące zaniepokojonych tym rodziców, ale ja do nich nie należę. Zanim mój syn dorośnie na tyle, by zaczęło go to obchodzić, internet zmutuje w coś, czego dzisiaj nawet nie potrafimy sobie wyobrazić. Moim zadaniem na ten moment nie jest budowanie jego marki osobistej, ale ochrona jego nienapisanej jeszcze przyszłości. Sam będzie mógł zdecydować, jak chce zaprezentować się światu, kiedy jego kora przedczołowa w pełni się rozwinie. Do tego czasu trzymam jego twarz z dala od sieci.