Cała prawda o tradycyjnych szydełkowych kocykach

Była chyba 3 w nocy, jakiś wtorek w 2017 roku. Siedziałam na dywanie w salonie w poplamionych, szarych dresach mojego męża z czasów studiów, całkowicie zaplątana w miętową włóczkę. Byłam w siódmym miesiącu ciąży z Mayą, a moje hormony odpowiedzialne za wicie gniazda uznały z absolutną, wręcz brutalną pewnością, że jeśli nie zrobię własnoręcznie pamiątkowego kocyka dla mojego nienarodzonego dziecka, będę beznadziejną matką. Obok stał do połowy pusty kubek bezkofeinowej kawy, która smakowała jak ciepłe błoto. Moje plecy krzyczały z bólu, a ja płakałam nad tutorialem na YouTube, bo nie potrafiłam ogarnąć, jak liczyć oczka. Całość była jakimś koszmarem.

Miałam w głowie tę niezwykle precyzyjną, idealnie wykreowaną fantazję rodem z Pinteresta. Wiecie, o czym mówię. Promieniująca mama, skąpana w świetle złotej godziny, otulająca delikatnym, ażurowym, ręcznie robionym kocykiem swojego spokojnie śpiącego noworodka w nieskazitelnie czystym, drewnianym łóżeczku. Spędziłam godziny na nieskończonym scrollowaniu telefonu, próbując znaleźć absolutnie idealny wzór na szydełkowy kocyk, który magicznie zamieniłby moje zagracone, chaotyczne mieszkanie w minimalistyczny, skandynawski pokoik dziecięcy.

Czysta naiwność.

Mój lekarz zrujnował moje marzenia o pokoiku w stylu vintage

Przewińmy o dwa miesiące do przodu. Maya jest już na świecie – to taki mały, wrzeszczący ziemniaczek, który odmawia snu, chyba że jest dosłownie przyssany do mojego ciała. Jesteśmy na wizycie kontrolnej po dwóch tygodniach. Doktor Aris to nasz pediatra. Wspaniały człowiek, ale ma podejście bardzo zmęczonego, do bólu szczerego sierżanta musztry. W jego gabinecie zawsze delikatnie pachnie spirytusem i czerstwymi herbatnikami, co od razu przyprawia mnie teraz o mdłości, ale mniejsza z tym.

Z dumą wyciągam miętowy kocyk, dla którego poświęciłam swoje cieśnie nadgarstka. Mówię mu, że nie mogę się doczekać, aż ją nim dzisiaj otulę. Spojrzał na mnie tylko znad okularów. Przyjrzał się mojej wyczerpanej, poplamionej mlekiem twarzy matki w połogu i w zasadzie uświadomił mi, że zostawienie luźnego kocyka w łóżeczku z dzieckiem poniżej dwunastego miesiąca życia to ogromne ryzyko uduszenia.

Wymamrotał coś o Amerykańskiej Akademii Pediatrii i o tym, że niemowlęta wdychają z powrotem własny dwutlenek węgla, jeśli materiał naciągnie się na ich buzię, a ich małe mózgi nie budzą ich, gdy brakuje im tlenu. Szczerze mówiąc, po prostu zaczęło mi dzwonić w uszach i wpadłam w totalną panikę. Mój mąż, Dave, który trzymał torbę na pieluchy, jakby to była uzbrojona bomba, delikatnie wyciągnął mi kocyk z rąk. Dave zauważył później, że spędziłam około czterdziestu godzin na dzierganiu pięknego materiału, z którego nasza córka nie mogła legalnie korzystać podczas snu przez okrągły rok.

Właśnie dlatego, jeśli dochodzisz do wniosku, że absolutnie nie masz teraz czasu ani sił na rękodzieło, powinnaś po prostu zerknąć na kolekcję organicznych kocyków dla niemowląt od Kianao, zanim stracisz zmysły w alejce z włóczkami w pasmanterii.

Prawdziwy koszmar małych dziurek

Ale powiedzmy, że nadal jesteś zdeterminowana. Jesteś uparta, rozumiem to, ja też jestem. Jeśli uparłaś się, żeby wydziergać kocyk ze wzoru znalezionego na jakimś cudownie estetycznym blogu, musimy porozmawiać o dziurkach.

Istnieje coś takiego jak zespół opaski włosowej. Przeczytałam o tym o 3 nad ranem na jakiejś przerażającej facebookowej grupie dla mam, gdy ściągałam mleko laktatorem w ciemności, i prześladowało mnie to miesiącami. W skrócie – jeśli wzór ma duże, ażurowe dziury (jak te szerokie spuszczone oczka czy wielkie kwadraty babuni, które wyglądają tak lekko i pięknie), malutkie paluszki u rąk i nóg noworodka mogą się w nich zaplątać, co odetnie im krążenie. Brzmi jak absolutny horror, prawda? Maluchy po prostu machają na oślep rączkami i nóżkami, ich małe paluszki utykają, a potem krzyczą, a ty nie wiesz dlaczego, bo przecież mają założone skarpetki i... o Boże, to po prostu straszne.

Więc musisz odpuścić te piękne, ażurowe rzeczy. I na miłość boską, zapomnij o frędzlach. Kto przy zdrowych zmysłach przyczepia chwosty czy odstające pompony do rzeczy przeznaczonej dla istotki, która poznaje świat wyłącznie poprzez branie wszystkiego do buzi? Maya ssała rogi swoich ulewajek do momentu, aż były całkowicie mokre. Gdyby miała kocyk z frędzlami, udławiłaby się włochatym sznureczkiem w trzeciej dobie życia. Jeśli naprawdę musisz coś zrobić, po prostu zrób ekstremalnie ciasny splot, wpleć luźne końcówki tak głęboko, by stały się jednością z materiałem, i odpuść sobie te urocze aplikacje, żebyście nie wylądowali na SOR-ze.

Jeśli chodzi o rozmiar, po prostu zrób kwadrat, który zakryje fotelik samochodowy wpięty w stelaż wózka, bo to jedyne miejsce, gdzie i tak będziesz mogła w miarę bezpiecznie korzystać z tego ustrojstwa.

Problem z kłaczkami, o którym nikt cię nie ostrzega

Porozmawiajmy o samej włóczce, bo podjęłam tu kilka tragicznych decyzji. W przypadku miętowego kocyka kupiłam tę niewiarygodnie miękką, puchatą, lekko mechacącą się włóczkę. Nawet nie wiem, co to było – jakaś syntetyczna mieszanka z moherem, w dotyku przypominająca chmurkę.

Wiecie, co robi włochata włóczka? Gubi włosie. Zostawia wszędzie mikroskopijne, plastikowe włoski. Zawinęłam w niego Mayę jeden jedyny raz, siedząc z nią na kanapie. W ciągu pięciu minut zaczęła nerwowo trzeć oczy i kichać, bo te niewidoczne małe włókna wpadały jej w rzęsy i do nosa. Czułam się jak najgorsza matka na świecie. Zasadniczo owinęłam mojego noworodka w liniejącego golden retrievera.

Niemowlęta mają tę niesamowicie porowatą, wrażliwą, absurdalnie delikatną skórę, która reaguje dosłownie na wszystko. Potrzebujesz naturalnych, oddychających materiałów. Takich jak bawełna czy bambus. Przy Mai jeszcze tego nie wiedziałam, ale kiedy trzy lata później pojawił się Leo, byłam już starsza, minimalnie mądrzejsza i o wiele zbyt zmęczona, by kiedykolwiek ponownie wziąć do ręki szydełko.

Po prostu kup to cholerstwo

W tym miejscu muszę wam doradzić, byście porzuciły fantazje o robótkach ręcznych i po prostu kupiły coś, co nie przyprawi was o ataki paniki. Kiedy urodził się Leo, kupiłam Bambusowy Kocyk Dziecięcy w Liski i stał się on absolutnym świętym Graalem wśród moich dziecięcych akcesoriów.

Kupiłam go, bo chciałam czegoś nieziemsko miękkiego, ale stanowczo odmówiłam ręcznego prania czegokolwiek kiedykolwiek znowu. O rany, ten kocyk. Po pierwsze jest z bambusa, a ten podobno ma jakieś naturalne właściwości termoregulacyjne. Nie do końca ogarniam całą tę naukę, chodzi o to, że kształt włókien zapewnia lepsze oddychanie, w każdym razie Leo nigdy nie budził się w nim spocony i wściekły, jak to miało miejsce, kiedy teściowa ubrała go w pajacyk z poliestrowego polaru.

Ale prawdziwym sprawdzianem była nasza wycieczka z Leo do zoo, gdy miał około osiem miesięcy. Miałam kocyk w liski narzucony na wózek, potknęłam się o krawężnik i wylałam połowę mojego mrożonego Americano prosto na niego. Byłam załamana. Zabrałam go z powrotem do hotelu, agresywnie wyszorowałam w malutkiej umywalce jakimś losowym hotelowym mydłem w kostce i powiesiłam na drążku od prysznica. Wysechł w jakieś dwie godziny i jakimś cudem stał się jeszcze bardziej miękki? Sama nie wiem jak. Nie mechaci się, nie sypie mu farfoclami do oczu, a Leo ciągał to cudo po błocie przez okrągłe dwa lata. Gorąco, ale to gorąco polecam.

Jeśli jednak naprawdę zależy ci na tym ręcznie robionym, rustykalnym, estetycznym klimacie w pokoiku bez dosłownej krwi, potu i łez, możesz rzucić okiem na coś w stylu Stojaka Edukacyjnego z Alpaką. To drewniany stojak gimnastyczny w kształcie litery A, z którego zwisają małe, wydziergane na szydełku zabawki – tęcza i mała alpaka.

Kupiłam jeden z nich, bo nadal chciałam, by ludzie myśleli, że mój dom jest pięknie urządzony i inspirowany naturą, nawet jeśli we włosach miałam zaschnięte wymiociny. Jest okej. Jest naprawdę uroczy, a Maya wręcz uwielbiała wpatrywać się w tę małą, szydełkową tęczę, leżąc na brzuszku. Zdecydowanie dodaje on wnętrzu rękodzielniczego akcentu bez stwarzania takiego zagrożenia, jak luźny kocyk. Choć muszę dodać, że mój mąż Dave absolutnie nienawidził tych drewnianych nóg, po tym jak potknął się o nie w ciemności w poszukiwaniu smoczka i klął przez równe dziesięć minut. Więc, same wiecie – wygląda to obłędnie na Instagramie, zajmuje bobasa przez całe dwanaście minut, żebyście mogły napić się kawy, ale zabiera sporo miejsca na podłodze. Tak tylko mówię, żeby być z wami w 100% szczerą.

Grubsze opcje, które mnie nie przerażają

Jeśli szukacie czegoś nieco grubszego, ale chcecie uniknąć przerażających dziurek w ręcznych dzianinach, w które łatwo wplątać paluszki, to kolejnym hitem, który był u nas w ciągłym użytku, jest Kocyk Dziecięcy z Organicznej Bawełny w Wiewiórki.

Nasz mieszaniec golden retrievera, Buster, aż dwa razy ukradł ten kocyk z kanapy, bo jest dwuwarstwowy i supermiękki – musiałam wyrywać mu go z pyska. Składa się w 100% z bawełny organicznej z certyfikatem GOTS, czyli mówiąc prościej, do jej uprawy nie użyto żadnych wstrętnych pestycydów, co jest świetne, bo Leo bez przerwy przeżuwał jego rogi. Ma niesamowicie ciasny splot. Istnieje absolutnie zerowe ryzyko, że mały paluszek utknie gdziekolwiek w tym materiale. Do tego te małe leśne wiewiórki są naprawdę przeurocze, nie przypominają irytujących, neonowych postaci z kreskówek, które doprowadzają mnie do migreny.

W każdym razie, puenta jest taka: instynkt wicia gniazda i potrzeba zrobienia czegoś od zera są jak najbardziej w porządku, ale realia bezpieczeństwa dzieci, gubiących włosie włóczek i deprywacji snu bywają brutalne. Nie jesteś złą matką, jeśli kupujesz gotowe tekstylia dla dziecka. Jesteś po prostu zmęczoną matką, która stawia na bezpieczeństwo i sen, i dokładnie tak powinno być.

Oszczędź swoje nerwy, uniknij załamania w pasmanterii i po prostu kup bezpieczne, gęsto tkane i organiczne kocyki dla niemowląt tutaj, byś mogła odhaczyć kolejną rzecz ze swojej niekończącej się, przerażającej listy zadań.

Trudne pytania, które właściwie wszyscy zadają

Czy mój noworodek może spać pod ręcznie robionym kocykiem, jeśli naprawdę mocno zawinę go w łóżeczku?

Nie. Zupełnie poważnie, nie róbcie tego. Próbowałam dyskutować o tym z doktorem Arisem, pytając, czy nie mogłabym po prostu wcisnąć miętowego kocyka pod materac w łóżeczku, żeby się nie przesuwał. Popatrzył na mnie jak na idiotkę. Niemowlęta potrafią być zaskakująco silne, kiedy się wiercą i bez problemu mogą wyciągnąć zaklinowany kocyk i naciągnąć go sobie na twarz. Zanim skończą roczek, używajcie po prostu śpiworków do spania. Zostawcie kocyki do wózka lub na momenty, gdy dosłownie wpatrujecie się w nie, gdy leżą na macie.

Jeśli absolutnie muszę coś wydziergać, jaka włóczka nie zrujnuje życia mojemu dziecku?

Trzymajcie się 100% bawełny organicznej lub mieszanek bambusowych. Nie kupujcie taniego akrylu w wielkich sieciowych pasmanteriach – on nie oddycha, przez co wasze dziecko będzie się pocić jak maratończyk. I unikajcie czegokolwiek z napisem „puchate”, „mięsiste” czy „moher” na etykiecie, chyba że chcecie spędzać popołudnia na wyciąganiu mikroskopijnych syntetycznych włosków z buzi płaczącego noworodka.

Czy dziury w luźnych wzorach na kocyk są naprawdę tak niebezpieczne, czy to tylko internetowa paranoja?

Słuchajcie, sporo rzeczy pisanych na grupach dla mam bywa mocno przesadzonych, ale zespół opaski włosowej istnieje i jest przerażający. Malutkie paluszki u stóp niemowlęcia są tak mikroskopijne, że jeśli zaklinują się w luce między włóczką, nitka może owinąć się wokół paluszka, odciąć krążenie i doprowadzić do koszmarnej nagłej sytuacji medycznej. Po co w ogóle ryzykować? Jeśli już musicie zrobić kocyk, użyjcie gęstego, ciasnego ściegu, takiego jak chociażby same półsłupki, gdzie nie ma absolutnie żadnych prześwitów.

Jak prać te kocyki z naturalnych włókien, żeby ich nie zniszczyć?

Jeśli kupujecie te z bambusa albo bawełny organicznej, mówiąc szczerze: po prostu wrzucałam je do pralki na zimny program ze zwykłym delikatnym, hipoalergicznym proszkiem i modliłam się o najlepsze. Zazwyczaj suszyłam je na powietrzu, przewieszając przez krzesło, bo od suszarki bawełna robi się czasem dziwnie sztywna, ale te bambusowe naprawdę świetnie dawały sobie radę. Jeśli zrobicie coś własnoręcznie z jakiejś fikuśnej włóczki, najprawdopodobniej będziecie musiały prać to ręcznie w umywalce, a to jest dokładnie ten powód, dla którego przestałam robić rzeczy własnoręcznie.