Panika o 3 w nocy, artykuł dr. Busha i jak przetrwać z bliźniakami

Była 3:14 nad ranem w deszczowy wtorek, a iście demoniczny, elektroniczny głos animowanej pandy prowadzącej autobus dla dzieci był jedyną rzeczą, która powstrzymywała moje lewe ramię przed całkowitym zdrętwieniem. Zoe tkwiła mocno wciśnięta pod moją pachą, wydając z siebie wysoki, mechaniczny pisk przypominający malutki, wściekły czajnik, podczas gdy jej siostra bliźniaczka, Maya, leżała w swoim łóżeczku po drugiej stronie pokoju idealnie, przerażająco wręcz nieruchomo. Wolną ręką gorączkowo przewijałam ekran telefonu, desperacko szukając jakiegokolwiek medycznego potwierdzenia, że nie rujnuję właśnie ich życia. Moja szwagierka mruknęła coś kilka dni wcześniej o sprawdzeniu wytycznych dotyczących snu niemowląt ze szpitala dziecięcego Barbara Bush Children's Hospital, przez co moja pozbawiona snu historia wyszukiwania zamieniła się w maniakalny ciąg zapytań o "dziecięcy szpital w krzakach" i pediatryczną mądrość kogoś, kto nazywa się dr Claire Bush.

Kiedy masz bliźniaki, środek nocy staje się dziwnym, pozbawionym zasad wymiarem, w którym umiera logika, a niepokój mnoży się jak pleśń w wilgotnej łazience. Jesteś tak bardzo zdesperowany, by dorosły powiedział ci, co robić, że przeczytasz absolutnie wszystko, co zaserwuje ci internet. Strona 47 wypisu ze szpitala mgliście sugerowała, byśmy zachowali spokój i ustalili rutynę, co uważałam za wyjątkowo bezużyteczną radę, siedząc w ciemności, pokryta tajemniczym płynem ustrojowym, który pachniał lekko starym serem.

Nocna spirala internetowych porad medycznych

I tak oto siedziałam, mrużąc oczy od ostrego, niebieskiego światła ekranu, próbując rozszyfrować oficjalne wytyczne dr Bush dotyczące wzorców snu noworodków. Zgodnie z medycznym konsensusem, który z rozmytym wzrokiem próbowałam pojąć, noworodki powinny spać około szesnastu godzin na dobę. Tym, o czym literatura kliniczna nie wspomina, jest to, że te szesnaście godzin jest rozłożonych na fragmentaryczne, chaotyczne zrywy od dwudziestu do czterdziestu minut, które wydają się zaprojektowane przez departament wojny psychologicznej, aby złamać twojego ducha.

Przeczytałam, że karmienie, niezależnie czy piersią, czy mlekiem modyfikowanym, powinno odbywać się na żądanie, co brzmi uroczo i naturalnie, dopóki nie zdasz sobie sprawy, że przy dwójce niemowląt to żądanie jest ciągłe i nakładające się na siebie. Stajesz się mniej rodzicem, a bardziej całodobową usługą cateringową, na którą od czasu do czasu krzyczą jej jedyni klienci. Rady dr Bush sugerowały, że oznaką odpowiedniego spożycia mleka jest około sześciu mokrych pieluszek dziennie. Pamiętam, jak siedziałam, próbując w myślach obliczyć, ile pieluszek zmieniliśmy od śniadania, całkowicie tracąc rachubę i na krótko przekonując samą siebie, że w jakiś sposób odwodniliśmy je obie, mimo ogromnej ilości mleka pokrywającej obecnie moją koszulkę.

Czyste przerażenie pustym łóżeczkiem

Najgłębszą króliczą norą, w którą wpadłam tamtej nocy, były porady dotyczące zapobiegania SIDS (zespołowi nagłego zgonu niemowląt). Wytyczne szpitala Barbara Bush Children's Hospital, wtórujące AAP, są niezwykle surowe w kwestii bezpiecznego środowiska snu i słusznie. Ale nikt nie przygotowuje cię na te straszne, psychologiczne tortury związane z trzymaniem się ich co do joty. Masz położyć dziecko na plecach, na twardej, płaskiej powierzchni, która jest całkowicie pozbawiona czegokolwiek, co mogłoby przynieść pocieszenie lub radość śpiącemu człowiekowi.

Żadnych luźnych kocyków. Żadnych poduszek. Żadnych pluszaków. Zasadniczo musisz położyć swojego ukochanego, kruchego noworodka na jałowej płycie i odejść. Kiedy Maya w końcu zasnęła tej nocy, całkowicie nieruchoma na swoim twardym materacu, spędziłam pełne czterdzieści pięć minut, po prostu patrząc, jak jej klatka piersiowa unosi się i opada. To okrutna ironia rodzicielstwa, że spędzasz cały dzień błagając je, aby poszły spać, a w sekundzie, w której to zrobią, ogarnia cię przerażające przekonanie, że mogą się już nigdy nie obudzić.

Porady wspominały również o dzieleniu pokoju, ale nie łóżka, przez pierwsze sześć do dwunastu miesięcy. Taki układ gwarantuje, że każde pojedyncze sapnięcie, chrząknięcie i piski trawienne, które wydają, są transmitowane bezpośrednio do twojego kanału słuchowego, akurat wtedy, gdy zasypiasz. Przysięgam, że noworodki brzmią podczas snu jak stado astmatycznych mopsów. Leżysz w ciemności, sparaliżowana strachem, zastanawiając się, czy to ostatnie stęknięcie było normalnym fizjologicznym dźwiękiem, czy początkiem nagłego przypadku medycznego, całkowicie nie mogąc się zrelaksować.

Próbowaliśmy również spowijania, ponieważ wszyscy upierają się, że naśladuje to warunki w łonie matki i powstrzymuje odruch Moro przed wybudzaniem maluchów. Ale potem przeczytałam, że trzeba je owijać luźno wokół bioder, aby mogły zginać nóżki, w przeciwnym razie ryzykujesz dysplazją stawów biodrowych. I tak oto o 4 nad ranem próbowałam perfekcyjnie wykonać zagięcie origami na rzucającym się, wściekłym niemowlaku, jednocześnie starając się ocenić dokładny kąt jej stawów kolanowych w całkowitych ciemnościach.

Dlaczego to, w co są ubrane, ma tak ogromne znaczenie

Inną rzeczą, która nie dawała mi spać w nocy – poza fantomowymi dźwiękami – była skóra Mayi. Noworodki w zasadzie rodzą się z barierą ochronną skóry przypominającą dojrzałą brzoskwinię, a Maya w szczególności reagowała na wszystko. Wypraliśmy kilka jej pierwszych ubranek w standardowym detergencie, a ona natychmiast dostała czerwonej, zaognionej wysypki, przez którą wyglądała, jakby była uczulona na tlen. To właśnie wtedy zdajesz sobie sprawę, że tanie wielopaki bodziaków z supermarketu są w zasadzie zrobione z papieru ściernego i czystej złośliwości.

Jeśli wy też wędrujecie po cyfrowych alejkach sklepowych o 3 nad ranem w poszukiwaniu rozwiązań, gorąco polecam zapoznać się z kolekcją ubranek z bawełny organicznej Kianao, zanim wasz mózg całkowicie się wyłączy ze zmęczenia.

Zazwyczaj jestem niesamowicie cyniczna w stosunku do produktów dla dzieci, ale Body bez rękawów dla niemowląt z bawełny organicznej to autentycznie moja ulubiona rzecz, jaką kupiliśmy w tych pierwszych miesiącach. W naszym domu wiąże się z nim prawdziwa historia, głównie dlatego, że był to jedyny element garderoby, który nie sprawiał, że klatka piersiowa Mayi wyglądała jak wysypkowa mapa drogowa. Niefarbowana bawełna organiczna faktycznie pozwalała jej skórze oddychać, zamiast zatrzymywać pot na ciele, i nie miała tych okropnych, drapiących, syntetycznych metek, które wbijają się w kark.

Co ważniejsze z mojej perspektywy jako głównego operatora domowej pralni, body przetrwało czystą brutalność naszej pralki. Kiedy masz dzieci, które regularnie aranżują biologiczne eksplozje przeczące prawom fizyki, kończysz piorąc ubrania w temperaturach, które stopiłyby słabsze tkaniny. To body w jakiś sposób zachowało swój kształt i elastyczność, ramiona na zakładkę rzeczywiście łatwo się składały, więc nie musiałam przeciągać zabrudzonego ubranka przez jej twarz – po prostu się sprawdziło. To jeden z niewielu przedmiotów, które naprawdę zachowaliśmy w pudełku wspomnień, zamiast natychmiast oddać w sekundzie, w której z niego wyrosły.

Kąpiele gąbkowe to jakiś absolutny żart

Szczerze mówiąc, porady medyczne dotyczące kąpieli noworodka przez pierwsze kilka tygodni sugerują delikatne kąpiele za pomocą gąbki, dopóki kikut pępowiny nie odpadnie, co w rzeczywistości oznacza po prostu, że spędzasz dziesięć minut, wycierając bardzo wściekłego, wijącego się ziemniaczka wilgotną myjką, podczas gdy on krzyczy wystarczająco głośno, by zatrząść oknami. Więc absolutnie tego nie analizujcie.

Desperackie poszukiwanie ulgi w ząbkowaniu

Kiedy jakimś cudem przebrniesz przez fazę noworodkowego braku snu i przekonasz samą siebie, że w końcu panujesz nad sytuacją, wszechświat natychmiast serwuje ci ząbkowanie. Artykuły dr Bush mgliście wspominają o budowaniu zdrowych nawyków i długoterminowym rozwoju, ale bardzo trudno jest myśleć o przyszłym zdrowiu układu krążenia twojego dziecka, gdy ono właśnie gryzie stolik do kawy jak wściekły bóbr.

Kupiliśmy Silikonowy gryzak w kształcie Pandy łagodzący ból dziąseł, ponieważ ktoś w grupie wsparcia dla rodziców bliźniaków zarzekał się, że to cudowne lekarstwo. Jest zupełnie w porządku. To kawałek silikonu spożywczego w kształcie pandy i z pewnością jest lepszy niż pozwalanie im żuć moje kluczyki do samochodu. Zoe czasami go memła przez jakieś cztery minuty, zanim się znudzi i rzuci prosto do mojego kubka z zimną herbatą. Ja głównie kończę na tym, że po ciemku na niego nadeptuję. Za to z łatwością myje się go w zmywarce, co jest, szczerze mówiąc, jedyną miarą, o którą jeszcze dbam, oceniając artykuły dla dzieci.

W godzinach dziennych, które zresztą strasznie zlewają się z godzinami nocnymi, próbowaliśmy odwrócić ich uwagę od bólu dziąseł, parkując je pod Drewnianym stojakiem edukacyjnym z zabawkami w kształcie zwierzątek. Siedziałam na podłodze obok, pod silnym wpływem kofeiny i tępo wpatrując się w ścianę, podczas gdy one agresywnie uderzały małego drewnianego słonia. Przeczytałam gdzieś w mętnych czeluściach moich nocnych poszukiwań, że tego rodzaju rzeczy zachęcają do śledzenia wzrokiem i postrzegania głębi, choć szczerze mówiąc, myślę, że po prostu cieszyły się z uderzania w rzeczy, bez słuchania ciągłego „nie”.

Dziwną rzeczą w czytaniu wytycznych pediatrycznych o 3 nad ranem jest to, że nauka jest zawsze przedstawiana w sposób tak czysty i absolutny. Ale rzeczywistość ich wdrażania jest chaotyczna, głośna i pełna zwątpienia w siebie. Czytasz o kangurowaniu i znaczeniu kontaktu "skóra do skóry" w regulowaniu ich oddechu, a w książkach brzmi to jak piękny, pogodny moment budowania więzi. Rzeczywistość jest taka, że spędziłam około sześciu tygodni służąc jako mięsista, spocona drabinka wspinaczkowa dla dwóch małych ludzików, które uwielbiały uderzać głową w mój obojczyk, jednocześnie pochrząkując.

Przetrwasz to nie poprzez przestrzeganie każdej pojedynczej zasady do perfekcji, ale przez znalezienie jednej lub dwóch bezpiecznych praktyk, które pozwolą im oddychać, a tobie powstrzymają przed całkowitą utratą zmysłów. Zamiast kupować sześć różnych kremów i panikować z powodu temperatury otoczenia w pokoju, próbując owinąć je w całkowitej ciemności, po prostu wsadźcie je w porządne bawełniane body i módlcie się, by bajka o autobusie dla dzieci zadziałała swoją okropną magią przez kolejne dwadzieścia minut.

Zanim przejdziemy do pełnych paniki pytań, które zwykle zadaję sobie w lustrze w łazience o świcie, sprawdźcie pełną gamę niezbędników dla noworodka, by zobaczyć, czy cokolwiek kupi wam pięć minut spokoju.

Czy naprawdę muszę trzymać łóżeczko całkowicie puste?

Tak, niestety tak trzeba, nawet jeśli wygląda jak malutka, smutna więzienna cela. Strach przed uduszeniem jest uzasadniony i poparty każdą dostępną literaturą. Zabieranie im kocyków wydaje się niesamowicie wredne, zwłaszcza zimą, ale ubranie ich w odpowiedni śpiworek do spania to jedyny sposób, w jaki ty sama się w ogóle wyśpisz, bez wpatrywania się w elektroniczną nianię przez całą noc i czekania na jakikolwiek ruch.

Dlaczego moje dziecko podczas snu brzmi jak zakatarzone zwierzę hodowlane?

Ponieważ ich układy oddechowe są w zasadzie zupełnie nowe i totalnie chaotyczne. Spędziłam pierwszy miesiąc w przekonaniu, że obie dziewczynki mają ciężką astmę, ale okazuje się, że noworodki po prostu dziwnie oddychają. Robią przerwy, wzdychają, pochrząkują i parskają. O ile nie sinieją, a ich żebra nie zapadają się mocno podczas oddychania, te przerażające odgłosy to przeważnie po prostu oni próbujący ogarnąć, jak działają płuca. Chociaż i tak z pewnością będziesz się budzić oblana zimnym potem za każdym razem, gdy zamilkną.

Jak długo szczerze mówiąc trwa faza kontaktu „skóra do skóry”?

Lekarze mówią o tym, jakby to był etap pierwszych kilku tygodni, ale szczerze mówiąc, moja dwójka nadal próbuje używać mnie jako ludzkiego materaca w wieku dwóch lat. Na początku to genialny sposób na ich uspokojenie, gdy nic innego nie działa, ponieważ słyszą bicie twojego serca. Bądźcie po prostu przygotowani na bycie ciągle spoconym i całkowicie niezdolnym do sięgnięcia po kubek z kawą całymi godzinami.

Czy to normalne, że całkowicie się zapomina, ile razy jadły?

Kiedyś próbowałam prowadzić skrupulatny arkusz kalkulacyjny dotyczący pór karmienia, mokrych pieluch i czasu trwania snu. Porzuciłam go czwartego dnia. Kiedy karmisz na żądanie, dni zlewają się w jedną niekończącą się, poplamioną mlekiem pętlę. Dopóki generalnie przybierają na wadze i produkują wystarczająco dużo ciężkich, mokrych pieluch, by w zastraszającym tempie zapełnić wasz zewnętrzny kosz na śmieci, musicie po prostu zaufać, że dostają wystarczająco dużo jedzenia i przestać torturować się matematyką.

Czy brak snu przy noworodku kiedykolwiek naprawdę się kończy?

W pewnym sensie. Chaotyczna tortura budzenia się co czterdzieści minut w końcu ulega wydłużeniu, a ich układy trawienne same się ogarniają. Przestajesz robić w panice internetowe poszukiwania rzadkich chorób pediatrycznych o 3 w nocy, a zaczynasz w panice wyszukiwać taktyki behawioralne dla małych dzieci. Wyczerpanie po prostu zmienia smak, ale ostatecznie udaje ci się pospać ciurkiem dłużej niż dwie godziny, bez animowanej pandy śpiewającej ci do ucha.