Prawda o tym, dlaczego Twoje niemowlę ignoruje drogie zabawki

Był grudzień 2017 roku, a mój starszy syn, Leo, miał dokładnie sześć miesięcy. Pamiętam to doskonale, bo miałam na sobie czarne legginsy ciążowe, które pachniały lekko ulanym mlekiem, i biustonosz do karmienia, którego nie prałam od... wiesz co, lepiej nie myślmy, jak dawno to było. Mój mąż Mark i ja właśnie skończyliśmy rozpakowywać górę prezentów od dziadków, a nasz mały salon w bloku wyglądał, jakby eksplodowała w nim fabryka Fisher-Price. Wszystko było plastikowe. Wszystko miało jaskrawe kolory, które agresywnie atakowały siatkówkę oka. A co najgorsze, wszystko śpiewało.

Siedziałam na podłodze, ściskając w dłoni kubek letniej kawy, i obserwowałam Leo. Był otoczony „najlepszymi” edukacyjnymi zabawkami z internetu za pewnie ponad tysiąc złotych. Był tam śpiewający pies, mrugająca kierownica i jakaś przerażająca fioletowa małpa, która do dziś śni mi się po nocach. A co robił mój syn? Całkowicie to wszystko ignorował, by namiętnie rzuć wilgotną tekturę z pustego kartonu po przesyłce z Amazona.

Genialne.

To był ten moment, kiedy dotarło do mnie, że robimy to zupełnie źle. Kupujemy te wszystkie bzdury, bo wydaje nam się, że tak trzeba. Bo społeczeństwo wmawia nam, że jeśli nasze dzieci nie będą miały plastikowego centrum dowodzenia przebodźcowaniem, zanim zaczną siadać, to na pewno nigdy nie dostaną się na Harvard. Ale szczerze? To po prostu wykańczające.

Mrugające, plastikowe kłamstwo, w które wszyscy uwierzyliśmy

Prawda o nowoczesnych zabawkach jest taka, że one bawią się za dziecko. Naciskasz guzik, a zabawka błyska światełkami i gra chaotyczną wersję „Stary Donald farmę miał”, podczas gdy ty po prostu siedzisz i zastanawiasz się, ile jeszcze czasu do drzemki.

Mark żartował, że nasz salon brzmi jak kasyno w Las Vegas zaprojektowane przez dwulatków. Doprowadzało nas to do szału. Pamiętam taki jeden wtorek, jakoś o 3 w nocy, kiedy Mark na czworakach w ciemności gorączkowo szukał wyłącznika w świecącej perkusji, która jakimś cudem sama się włączyła, szepcząc: „o Boże, niech to zamilknie”, podczas gdy ja płakałam w poduszkę.

W każdym razie, na kolejnej wizycie kontrolnej zapytałam o to naszą pediatrkę. Doktor Lin to cudownie bezpośrednia kobieta, która widziała już wszystko, i po prostu powiedziała mi, że niemowlęta wcale nie potrzebują tego całego hałasu. Wyjaśniła mi koncepcję zabawy typu „podaj i odbierz” (serve and return). Jeśli dobrze ją zrozumiałam przez moją permanentną mgłę niewyspania, oznacza to, że najlepszą zabawką dla noworodka jest... twoja twarz. Ty się uśmiechasz, ono głuży, ty odpowiadasz i bum – powstaje nowa ścieżka neuronowa czy coś w tym stylu.

Powiedziała mi, że pasywne zabawki – takie, które po prostu leżą, podczas gdy dziecko nimi manipuluje – tak naprawdę tworzą aktywnych uczniów. Z kolei aktywne, mrugające zabawki tworzą biernych obserwatorów, którzy tylko siedzą i czekają, aż ktoś zapewni im rozrywkę. To było olśnienie. Dało mi to też natychmiastowe rozgrzeszenie, którego potrzebowałam, żeby spakować śpiewającego psa do worka i oddać do sklepu charytatywnego bardzo, bardzo daleko od naszego kodu pocztowego.

Jak naprawdę przetrwać fazę „uroczego ziemniaczka”

Przez pierwsze trzy miesiące niemowlęta to w zasadzie po prostu bardzo urocze i bardzo wymagające małe ziemniaczki. Nie widzą na odległość większą niż jakieś 30 centymetrów, co zresztą idealnie odpowiada odległości od twojej piersi lub butelki do twojej twarzy. Natura jest niesamowita, prawda?

Na tym etapie naprawdę niewiele potrzebujesz. Karty kontrastowe są okej, ale szczerze mówiąc, samo mówienie do dziecka podczas składania prania zupełnie wystarczy. Ale kiedy maluchy dobijają do czwartego miesiąca, wszystko się zmienia. Zaczynają wyciągać rączki. Zaczynają chcieć łapać przedmioty i natychmiast agresywnie wpychać je sobie do buzi, bo tak właśnie poznają świat.

Kiedy trzy lata później na świecie pojawiła się moja córka, Maya, odmówiłam powtarzania plastikowych błędów z przeszłości. Chciałam jednej, naprawdę dobrej rzeczy, która będzie ładnie wyglądać w salonie i faktycznie przykuje jej uwagę bez konieczności kupowania baterii AAA. Wtedy znalazłam Drewniany Stojak Edukacyjny dla Niemowląt | Zestaw Baby Gym Tęcza.

Ten stojak to autentycznie moja ulubiona dziecięca rzecz, jaką kiedykolwiek mieliśmy. To po prostu prosta, drewniana rama w kształcie litery A z miękkimi, wiszącymi zwierzakami w stonowanych kolorach – jest tam taki mały słoń, na punkcie którego Maya miała absolutną obsesję. Kładłam ją pod spodem na kocyku, a ona potrafiła radośnie uderzać rączkami w małe drewniane kółka przez bite dwadzieścia minut. Dwadzieścia minut! Wiecie, ile gorącej kawy można wypić przez dwadzieścia minut? To odmienia życie. Co więcej, ponieważ to tylko drewno i organiczny materiał, nigdy nie wpadałam w panikę, kiedy udało jej się pociągnąć za kółko i zacząć je żuć. Po prostu czułam, że jest bezpieczna.

Jeśli toniesz w jaskrawym plastiku i chcesz zobaczyć, jak wygląda spokojniejsza zabawa, koniecznie musisz przejrzeć kolekcję ekologicznych zabawek Kianao. Mają zupełnie inny, delikatniejszy klimat.

Kiedy wszystko ląduje prosto w buzi

Gdzieś w okolicach półrocza docierasz do klasycznego kamienia milowego w kategorii zabawek dla dzieci od 6. miesiąca – ząbkowania. O rany, ząbkowanie. To specjalny rodzaj tortur dla wszystkich zaangażowanych.

Leo ślinił się na potęgę. Mówię tu o rzekach śliny. Miał na brodzie permanentną wysypkę i przeżuwał wszystko, co wpadło w jego małe rączki. Przez połowę czasu i tak wolał żuć własną koszulkę, przez co dekolt był wiecznie przemoczony i rozciągnięty. Próbowaliśmy mrozić mokre myjki, co działało przez dokładnie trzy minuty, po czym zmieniały się w obrzydliwe, letnie szmatki.

W końcu kupiliśmy Silikonowy Gryzak Panda i to było wybawienie. Jest wykonany z silikonu spożywczego, więc jest super miękki, ale wytrzymały, i ma idealny kształt, dzięki czemu Leo mógł go naprawdę trzymać sam, bez upuszczania go co pięć sekund i krzyku. Wrzucaliśmy go na dziesięć minut do lodówki podczas robienia śniadania, a zimny silikon kupował nam na tyle spokoju, by zjeść jajecznicę, póki była jeszcze gorąca. No dobra, w miarę ciepła.

Mniej więcej w tym samym czasie wypróbowaliśmy też Zestaw Miękkich Klocków dla Niemowląt. Będę z tobą całkowicie szczera – reklamują je jako edukacyjne klocki, dzięki którym dziecko uczy się kształtów, logiki, matematyki i Bóg wie czego jeszcze. Maya dosłownie ani razu ich nie poukładała. Zupełnie nie obchodziły jej cyferki po bokach. Ale jeśli chodzi o zabawki do żucia? Ekstraklasa. Są zrobione z miękkiej, nietoksycznej gumy, a ona uwielbiała ocierać dziąsła o teksturę małych trójwymiarowych zwierzątek na ściankach. Wrzucaliśmy je też do wanny, bo świetnie pływają, co sprawiało, że mycie głowy nieco mniej przypominało walkę w kisielu. Tak więc, kiepskie dla rozwoju architektonicznego, ale doskonałe do gryzienia i kąpieli.

Fantazja o minimalistycznym pokoju zabaw

Jeśli spędzisz na Pintereście więcej niż pięć minut, zobaczysz te nieskazitelne pokoje w neutralnych kolorach, w których dokładnie trzy drewniane zabawki leżą na półce skąpanej w promieniach zachodzącego słońca. Sprawia to, że czujesz się fatalnie, patrząc na chaotyczną stertę w kolorach tęczy, która właśnie przejmuje dywan w twoim salonie.

Próbowałam być tą mamą. Naprawdę. Kupiłam estetyczne, plecione kosze i wprowadziłam system „rotacji zabawek”, w którym ukrywałam 80 procent ich rzeczy w szafie w przedpokoju i wyciągałam tylko po cztery zabawki na raz.

I wiecie co? Choć mam ochotę przewracać oczami na „pinterstowe mamy”, system rotacji zabawek naprawdę działa. Nie znam na to dokładnych dowodów naukowych, ale doktor Lin wspomniała, że kiedy dzieci mają zbyt duży wybór, w ich małych mózgach dochodzi do zwarcia i kończy się na tym, że po prostu wysypują wszystko z pojemników i odchodzą. Kiedy ukryłam większość rzeczy Mayi i zostawiłam tylko drewniany stojak edukacyjny oraz kilka klocków, naprawdę się skupiła. Jej zabawa była o wiele głębsza.

Ale bądźmy szczerzy, mój system rotacji przetrwał może dwa miesiące, zanim w szafie zrobił się taki bałagan, że dałam za wygraną. Puzzle dla maluchów? Wrzucam wszystko do jednego pudła, już mnie to nie obchodzi.

Nocne lęki przed zakrztuszeniem

Nie mogę mówić o wyprawce dla dziecka, nie wspominając o czystym, paraliżującym strachu przed ryzykiem zakrztuszenia. Kiedy masz pierwsze dziecko, nagle wszystko w twoim domu wygląda jak miniaturowa broń zaprojektowana do zablokowania dróg oddechowych. Zbłąkane winogrono na podłodze? Śmiertelne zagrożenie. Guzik, który odpadł od koszuli Marka? Narzędzie zbrodni.

Przeczytałam gdzieś – prawdopodobnie podczas pełnego niepokoju scrollowania telefonu o 2 w nocy podczas karmienia – że jeśli zabawka mieści się w rolce po papierze toaletowym, stwarza ryzyko zadławienia dla dzieci poniżej trzeciego roku życia. Uwierzcie mi, spędziłam cały sobotni poranek chodząc po domu i wpychając rzeczy w tekturową rolkę jak absolutna wariatka, podczas gdy Mark obserwował mnie z głębokim niepokojem.

Właśnie dlatego musisz tak bardzo uważać na to, co kupujesz. Chcesz rzeczy, które są solidne, z których nie mogą odpaść żadne części. I chcesz materiałów, które nie są pokryte farbą ołowiową czy dziwną chemią, bo obiecuję ci, że to wszystko wyląduje w ich buziach. Takie są po prostu prawa natury.

Co tak naprawdę liczy się na koniec

Słuchaj, jeśli w tym momencie gapisz się na górę plastiku w swoim domu i czujesz poczucie winy, proszę, przestań. Wszyscy przez to przeszliśmy. Wszyscy kupiliśmy głośną, irytującą rzecz, bo desperacko potrzebowaliśmy pięciu minut świętego spokoju, żeby wziąć prysznic.

Ale w miarę jak moje dzieci rosną, uświadamiam sobie, że w ogóle tych rzeczy nie pamiętają. Zupełnie nie obchodzą ich najlepsze na rynku zabawki dla niemowląt. Ulubioną zabawą Mayi jest teraz uciekanie przede mną wokół wyspy kuchennej, kiedy udaję potwora. Z kolei Leo chce mi tylko opowiadać niesamowicie długie, zawiłe historie o Minecrafcie, podczas gdy ja kiwam głową i udaję, że coś rozumiem.

Zabawki to tylko narzędzia. To rekwizyty, które mają ci pomóc przetrwać dzień i może rozbudzić odrobinę ciekawości u dziecka. Więc kupuj mniej rzeczy. Kupuj lepsze rzeczy. Kupuj rzeczy, które nie zaczną ci śpiewać w środku nocy.

Jeśli czujesz gotowość, żeby pozbyć się plastikowego bałaganu i zainwestować w kilka pięknych, bezpiecznych perełek, które nie doprowadzą cię do szału, odkryj pełną kolekcję ekologicznych zabawek Kianao tutaj.

Pytania, które zazwyczaj zadają mi inni zmęczeni rodzice

Czy naprawdę muszę wyrzucić wszystkie elektroniczne zabawki?
Ależ skąd, nie jestem potworem. Zostaw sobie te, które ratują ci życie i zmysły podczas długich podróży samochodem. Ale może po prostu wyjmij baterie z tych, które same z siebie odpalają się w pudełku z zabawkami, gdy w domu panuje totalna cisza. Twój układ nerwowy będzie ci za to wdzięczny. Po prostu uważam, że zadbanie o to, by większość ich zabawek była cicha i miała otwarte zastosowanie, docelowo pomaga im nauczyć się bawić samodzielnie.

Kiedy powinnam zacząć kupować mojemu noworodkowi prawdziwe zabawki?
Szczerze? Poczekaj, aż skończą jakieś cztery miesiące. Wcześniej dosłownie interesuje je tylko wpatrywanie się w wiatrak na suficie i w twoją twarz. Zaoszczędź pieniądze na dobrą kawę. Kiedy maluch zacznie próbować łapać cię za włosy i wyrywać kolczyki z uszu, to jest ten moment, kiedy wsuwasz mu w rączkę silikonowy gryzak, żeby odwrócić jego uwagę od wyrządzania ci krzywdy.

Jak czyścić drewniane zabawki, żeby ich nie zniszczyć?
Okej, więc na pewno nie chcesz ich moczyć w zlewie ani wrzucać do zmywarki, bo drewno pęcznieje i robi się paskudne. Ja po prostu używam wilgotnej ściereczki z odrobiną delikatnego mydła i je przecieram. Jeśli panuje jakiś wirus żołądkowy, używam odrobiny rozcieńczonego octu, ale zazwyczaj po prostu je przecieram i zostawiam do całkowitego wyschnięcia. Nie jest to idealnie sterylne, ale dzieciaki i tak zjadają garściami piasek, więc to nie ma większego znaczenia.

Czy system rotacji zabawek jest w ogóle wart zachodu?
I tak, i nie. Kiedy faktycznie go stosuję, Maya potrafi bawić się samodzielnie przez jakieś czterdzieści minut, co jest jak wakacje. Ale organizacja tego wymaga energii, której zazwyczaj po prostu nie mam. Mój trik dla leniwych polega na tym, że trzymam mały koszyk w salonie z czterema zabawkami, a całą resztę wrzucam do pudła w jej pokoju. Kiedy nudzi się koszykiem w salonie, w ciemno wyciągam i podmieniam dwie rzeczy z pudła. Zero estetyki, ale działa.

O co chodzi z tym silikonem kontra kauczuk w przypadku gryzaków?
Z tego, co rozumiem – i pamiętaj, jestem copywriterką, która pisze w dresach, a nie chemikiem – silikon spożywczy jest o wiele łatwiejszy w utrzymaniu. Nie psuje się, nie robi się lepki i można go wrzucić do zmywarki. Naturalny kauczuk jest w porządku, ale zawsze miałam wrażenie, że po jakimś czasie zaczynał dziwnie pachnieć. Poza tym silikonowy gryzak można włożyć do lodówki, by przyniósł ulgę spuchniętym dziąsłom, a to w zasadzie magiczna właściwość.