Jak wychować małe Bliźnięta i nie zwariować (ani nie stracić przyjaciół)

„Nie mów panu Hendersonowi, że jego trawnik wygląda jak śmietnik. Nie obchodzi mnie, że tatuś tak powiedział w kuchni, masz trzymać buzię na kłódkę, bo jego żona jest moją koleżanką i muszę z nią siedzieć przy jednym stoisku na szkolnym kiermaszu ciast”. Dosłownie krzyczę szeptem do ucha mojego trzyletniego synka, przygważdżając go do filaru na naszej werandzie. Co za dziecko. Kocham go nad życie, ale jeśli jest jedna rzecz, którą musisz wiedzieć o maluchach urodzonych na początku czerwca, to fakt, że wyskakują z brzucha gotowe wygadać wszystkie sekrety świata.

Moja babcia nazywała go swoim małym skarbem, ale jestem prawie pewna, że to tylko dlatego, że z nami nie mieszkała i nie musiała znosić tej ciągłej, niekończącej się, nieustępliwej ściany paplaniny. Mówią, że dziećmi urodzonymi pod tym znakiem zodiaku rządzi Merkury czy coś w tym stylu, co najwyraźniej oznacza, że ich mózgi pędzą sto na godzinę, a usta rozpaczliwie próbują za nimi nadążyć. Będę z tobą szczera – wychowywanie tak bystrego, super towarzyskiego malucha jest wyczerpujące, a większość porad na Instagramie to po prostu idealnie wyreżyserowane bzdury.

Wielka panika o koncentrację w dwa tysiące dwudziestym roku

Pierwszy rok jego życia spędziłam w przekonaniu, że całkowicie popsułam mu mózg. Kupiłam te drogie, czarno-białe karty kontrastowe, o których jakaś influencerka przysięgała, że zbudują jego ścieżki neuronowe. Tworzyłam te skomplikowane pudełka sensoryczne, których złożenie zajmowało mi czterdzieści pięć minut, z ręcznie barwionym ryżem i etycznie pozyskanymi szyszkami. Sadzałam go, wstrzymując oddech, a on patrzył na to pudełko przez równe dwanaście sekund, po czym rzucał garścią ryżu w psa i próbował wspiąć się na regał z książkami.

Zabierałam go na zajęcia muzyczne dla maluchów w lokalnej bibliotece i siedziałam tam cała spocona ze stresu, podczas gdy inne mamy miały u boku te idealnie posłuszne, małe aniołki. Dobrze wiesz, o kim mówię. Mały Brayden siedzi sobie po turecku, delikatnie stukając pałeczkami rytmicznymi przez dwadzieścia minut bez przerwy, podczas gdy moje dziecko robi okrążenia wokół nas i próbuje zdemontować system nagłośnieniowy bibliotekarki. Czułam się jak absolutnie najgorsza matka w całym wspaniałym stanie Teksas.

Wpadałam w te przerażające, nocne internetowe pułapki, czytając o opóźnieniach neurologicznych. Wmawiałam sobie, że jego mózg ma jakieś zwarcie, bo nie potrafił po prostu usiąść i obejrzeć cholernej książeczki kartonowej. Wypłakiwałam sobie oczy przez telefon do mamy, podczas gdy on po raz czwarty tego ranka wyciągał wszystkie plastikowe pojemniki z moich szafek.

Okazało się, według doktor Evans z naszej przychodni, że zwykłe maluchy i tak mają czas skupienia równy złotej rybce, więc mój kilkumiesięczny atak paniki był całkowicie bezcelowy.

Zabawki, po których nie zdziczeją

Kiedy mój mały Bliźniak miał około sześciu miesięcy, zaczęłam zauważać, że całe to standardowe śmieciowe wyposażenie ze sklepów z zabawkami tak naprawdę tylko pogarszało sprawę. Był już i tak niesamowicie czujny i nakręcony, a kiedy dajesz takiemu dziecku plastikowy, świecący telefon, który wykrzykuje do niego alfabet w trzech różnych językach, jego mały układ nerwowy po prostu się przegrzewa.

Z natury strasznie liczę się z każdym groszem, więc wyrzucanie zabawek łamie mi serce, ale ostatecznie spakowaliśmy cały ten migający plastik do pudeł i zaszalałam, kupując drewniany stojak edukacyjny ze zwierzątkami. Powiem ci, że zazwyczaj przewracam oczami na tę całą estetykę drewnianych zabawek u „beżowych mam”, ale ta rzecz dosłownie uratowała moje zdrowie psychiczne. To tylko zwykłe drewno ze słonikiem i ptaszkiem. Bez baterii, bez hałasu. Kładł się pod nim i po prostu wpatrywał w naturalne słoje drewna i trącał kółka przez, o cudzie, dziesięć minut bez przerwy. Nie przebodźcowywał się, to po prostu pozwalało mu odkrywać rzeczy we własnym tempie. To były zdecydowanie najlepiej wydane pieniądze w moim życiu, nawet jeśli podczas leżenia na brzuszku ostatecznie udało mu się jakoś wplątać tego drewnianego ptaszka w moje włosy.

Z czasem, kiedy wchodzą w wiek dopytywania o wszystko i zaczynają powtarzać „dlaczego?”, aż z uszu dosłownie leci ci krew, nie dawaj im po prostu gotowych odpowiedzi, bo całkowicie stracisz zmysły. Zamiast tego odbij piłeczkę, zapytaj, jak oni myślą, i dla odmiany pozwól ich własnym mózgom trochę się zmęczyć przy szukaniu rozwiązania.

Jeśli obecnie toniesz w morzu irytujących, plastikowych śmieci, które tylko nakręcają twoje dziecko, możesz przejrzeć kolekcję drewnianych zabawek Kianao w tym miejscu i podarować swojemu salonowi trochę spokoju.

Jak radzić sobie z ciągłym wierceniem się

Ponieważ mały Bliźniak jest w ciągłym ruchu, musisz ubierać go tak, aby miał maksymalną swobodę wierzgania. Nie wkładaj tych dzieci w sztywne dżinsowe ogrodniczki z tuzinem metalowych zatrzasków, chyba że kręcą cię zapasy z małym aligatorem na przewijaku.

Latem w zasadzie żyliśmy w rampersie typu henley z organicznej bawełny z krótkim rękawem. Jest elastyczny, ma trzy proste guziki i jest zrobiony z organicznej bawełny, więc nie podrażnia jego skóry, gdy siłą rzeczy poci się od biegania w kółko wokół kuchennej wyspy. Bum, załatwione. Mniej czasu spędzonego na wciskaniu go w ubranie oznacza mniej czasu na to, by zdążył cię zapytać, dokąd w dzień ucieka księżyc i dlaczego pies pachnie jak chipsy kukurydziane.

Moja babcia zawsze zarzekała się, że najlepsze jest ciasne otulanie dzieciaka w burrito, żeby w końcu przestał się ruszać i zasnął. Spróbowałam jej posłuchać i kupiłam bambusowy kocyk dla niemowląt w kolorowe liście. Jest przepiękny, a bambus to rzekomo ten magiczny materiał, który reguluje temperaturę ciała. Ale szczerze? Jako otulacz sprawdził się u nas tak sobie, bo moje dziecko potrafiło się z niego wykaraskać ciosem ninja w ułamku sekundy. Po prostu nienawidził, gdy go coś krępowało. Powiem jednak tyle – w tej cenie sprawdza się genialnie jako osłona na wózek, gdy próbujesz chronić ich nóżki przed brutalnym słońcem w Teksasie, więc i tak zdecydowanie nam się to opłaciło.

Kiedy ich buzia boli równie mocno, co gada

Wiesz, co jest gorsze od dziecka, które nigdy nie przestaje mówić? Dziecko, które chce mówić, ale boli je buzia, bo wyrzynają mu się zęby. Kiedy zaczynają wychodzić trzonowce, ich i tak krótka cierpliwość staje się jeszcze krótsza. Mój lekarz powiedział, że intensywne żucie różnych rzeczy pomaga złagodzić nacisk na kości ich małej czaszki czy coś w tym stylu, co wyjaśnia, dlaczego ciągle próbował ugryźć stolik kawowy.

Na początku podsunęłam mu gryzak w kształcie rolki sushi w ramach żartu. Czy jestem mamą z prowincji, której dziecko dowiedziało się, czym jest prawdziwe sushi, dopiero w wieku czterech lat? Owszem. Czy to przeszkodziło mu w zapamiętałym żuciu tej małej silikonowej rolki z łososiem? Ani trochę. Ma mnóstwo różnych tekstur, które mógł gryźć, i jest całkowicie wolny od BPA, więc nie martwiłam się, że połyka jakieś dziwne chemikalia. Plus, możesz po prostu wrzucić go do zmywarki, kiedy pokryje się psią sierścią z podłogi, a szczerze mówiąc, to teraz jedyna funkcja, na której naprawdę zależy mi w produktach dla dzieci.

Wychowywanie gadatliwego, wiecznie biegającego dziecka to jazda bez trzymanki i przez większość dni czuję, jakbym tylko próbowała nadążyć za jego mózgiem. Ale dają tyle radości, a rzeczy, które wymyślają, rozśmieszą cię do łez. Zanim stracisz zmysły, próbując okiełznać swoją małą gadułę, weź głęboki oddech, obniż swoje oczekiwania względem ciszy i spokoju, i złap kilka łatwych do zmiany rampersów od Kianao, żeby chociaż nie musieć toczyć z nimi bitew podczas ubierania.

Pytania, które najczęściej dostaję od wyczerpanych mam

Dlaczego moje dziecko z końca maja nie potrafi bawić się jedną zabawką dłużej niż minutę?
Bo to w zasadzie małe tornada na nóżkach, a tak szczerze, to wcale nie muszą tego potrafić. Doktor Evans powiedziała mi, że małe dzieci potrafią skupić się na jednej rzeczy przez maksymalnie kilka minut. Nie daj sobie wmówić przez internet, że z twoim dzieckiem jest coś nie tak, tylko dlatego, że nudzi się zabawką szybciej, niż ty zdążysz wypić filiżankę kawy. Po prostu schowaj połowę zabawek do szafy i wymieniaj je co kilka tygodni, żeby myślały, że dostają coś nowego.

Czy drewniane zabawki są naprawdę lepsze dla łatwo rozpraszających się maluchów?
Z mojego chaotycznego życiowego doświadczenia wynika, że absolutnie tak. Te plastikowe gadżety z syrenami i migającymi światełkami nakręcają je zdecydowanie za bardzo. Kiedy przestawiłam mojego starszaka na proste drewniane klocki i ten drewniany stojak edukacyjny, to było tak, jakby ktoś ściszył głośność w jego mózgu. Naprawdę musiał użyć swojej wyobraźni zamiast tylko wcisnąć guzik, żeby coś wydało dźwięk.

Jak radzić sobie z ciągłym gadaniem i pytaniami?
Piję dużo mrożonej kawy i gram w grę, w której odmawiam odpowiedzi na pytanie. Jeśli on pyta, dlaczego niebo jest niebieskie, robię poważną minę i mówię: „Wow, nie mam pojęcia, a jak TY myślisz, dlaczego jest niebieskie?”. W połowie przypadków zmyśla jakąś szaloną historię o wielkoludzie, który je pomalował, a to daje mi co najmniej cztery minuty, kiedy gada sam do siebie, zamiast wymagać ode mnie bycia chodzącą Wikipedią.

Czy opłaca się kupować organiczne ubranka dla dziecka, które i tak zaraz je zniszczy?
Jestem niesamowitym sknerą, więc rozumiem twoje wahanie. Ale tak, naprawdę warto. Mój starszak miał takie dziwne suche placki na skórze, które zawsze zaogniały się, gdy się spocił. Mój lekarz zwrócił uwagę na to, że tanie, syntetyczne materiały zatrzymują ciepło, a chemikalia podrażniają skórę. Ubrania z organicznej bawełny po prostu lepiej oddychają. Ogólnie kupuję mniej ubranek, ale za to upewniam się, że te, które mamy, są porządne, rozciągliwe i organiczne, żeby mógł biegać jak szalony, nie dostając przy tym wysypki.