Moje dziecko oszalało na punkcie Chiquita z BabyMonster, a ja padam ze zmęczenia

Była 7:14 we wtorek, co w moim domu oznacza w zasadzie godzinę duchów, tyle że z bardziej agresywnymi żądaniami gofrów. Stałam w kuchni ubrana w szlafrok, który pachniał wyraźnie starym mlekiem i porażką, trzymając kubek kawy, którą odgrzewałam już dwa razy. Maya, moja siedmiolatka, która uważa się za nastolatkę, wpadła do kuchni żądając czarnych bojówek i pytając, czy wiem, kim jest Chiquita. Gapiłam się na nią, mrugając powoli, próbując przetworzyć, dlaczego rozmawiamy o markach bananów, zanim jeszcze słońce wzeszło na dobre.

Okazało się, że nie rozmawiałyśmy o owocach. Rozmawiałyśmy o K-popie. A dokładniej o zespole, który dosłownie nazywa się BabyMonster, a Chiquita jest ich najmłodszą członkinią. Maya wepchnęła mi telefon – który jakimś cudem niepostrzeżenie przechwyciła z blatu – prosto w twarz, żeby pokazać mi teledysk z niesamowicie dopracowaną choreografią, na którym dziewczyny wyglądały nie tylko bardziej cool, niż ja kiedykolwiek będę, ale też niesamowicie, boleśnie młodo.

Wzięłam łyk mojej okropnej kawy. – Jest bardzo utalentowana – wymamrotałam, starając się być wspierającą milenialską mamą, która nie tłamsi zainteresowań swojej córki. – Ile ma lat?

Maya promieniała. – Ma piętnaście!

Zakrztusiłam się kawą. PIĘTNAŚCIE. O rany. Mój mózg momentalnie doznał zwarcia. Kiedy ja miałam piętnaście lat, moim największym osiągnięciem było udane nagranie „Jeziora marzeń” na kasetę VHS bez urywania piosenki z czołówki. A to dziecko wykonywało skomplikowane choreografie w stadionowym oświetleniu. I najwyraźniej moja siedmiolatka uznała, że to jej nowa osobowość. Cały czas pisze „Baby M” w zeszytach, co szczerze mówiąc, dość mocno zdezorientowało jej nauczycielkę, dopóki nie musiałam wysłać zawstydzająco długiego maila z wyjaśnieniem, że to zespół, a nie sekretne ogłoszenie o rodzeństwie. W każdym razie, bycie rodzicem starszego dziecka, które nagle rzuca się w wir internetowych fandomów, to jazda bez trzymanki, na którą nikt mnie nie przygotował.

Dlaczego etyka pracy nastolatki tak mnie stresuje

Więc oczywiście wpadłam w internetową króliczą norę, bo kompletnie nie potrafię wyluzować i muszę sprawdzić wszystko, czym interesują się moje dzieci, żeby psychicznie przygotować się na nieunikniony atak paniki. Wiecie, jak ciężko pracują te gwiazdy K-popu? To jest przerażające. Przeczytałam, że trenują miesiącami, czasem latami, ćwicząc śpiew i taniec po czternaście godzin dziennie. Czternaście godzin! Ledwo udaje mi się zmusić Mayę do założenia butów w niecałe czterdzieści pięć minut. Kiedy proszę czteroletniego Leo, by podniósł jedną skarpetkę, pada na podłogę, jakby raził go snajper.

Spędziłam bite trzy dni martwiąc się tym, co ten intensywny perfekcjonizm zrobi z mózgiem Mayi. Przecież ona podziwia dziewczynę, która jest w zasadzie cudownym dzieckiem działającym w wysoce sterylnej, korporacyjnej maszynce muzycznej. Czy uzna, że musi zacząć stosować rutynę pielęgnacyjną? Zacznie się odchudzać? Zaczęłam panikować, myśląc o nierealistycznych standardach piękna, wypaleniu i o tym, jak u licha mam wytłumaczyć koncepcję mocno retuszowanych mediów dziecku, które nadal święcie wierzy, że mała wróżka wkrada się do jej pokoju, żeby kupić jej zgubione zęby za parę złotych. Mark, mój mąż, wszedł do kuchni, gdy z pasją góglowałam kontrakty południowokoreańskich agencji talentów i po prostu powoli wycofał się z pokoju. Wie, że lepiej mi nie przerywać w trakcie spirali niepokoju.

Sama muzyka jest po prostu bardzo głośna, szczerze mówiąc.

Co mój pediatra niewyraźnie wymamrotał o internetowej sławie

Właściwie poruszyłam ten temat na ostatniej wizycie kontrolnej Leo, ponieważ traktuję naszego pediatrę, doktora Arisa, jako darmowego terapeutę, co na pewno uwielbia. Piekliłam się o relacje paraspołeczne, TikToka i o tym, jak Maya uważa, że te piosenkarki to jej autentyczne, prawdziwe przyjaciółki. Dr Aris westchnął i powiedział coś w stylu, że dziecięce mózgi nie potrafią do końca odróżnić osobowości z ekranu od prawdziwej relacji i że musimy z nimi po prostu rozmawiać o tym, co jest prawdziwe, a co jest przedstawieniem.

Nie rzucał twardymi medycznymi faktami, to było raczej ogólne „powodzenia z tym” owinięte w medyczny żargon. Wspomniał, że Amerykańska Akademia Pediatryczna ma pewne wytyczne dotyczące wspólnego oglądania mediów z dziećmi, co w teorii brzmi super, dopóki nie spróbujesz wysiedzieć przez dwadzieścia pięć kolejnych shortów na YouTubie z ludźmi wykonującymi dokładnie ten sam układ taneczny. Ale chyba chodzi o to, żeby po prostu siedzieć obok i lekko nadzorować, żeby nie wpadły w dziwną czarną dziurę internetu. I starać się nie wpadać w całkowitą panikę, kiedy zaczynają mówić o tych celebrytach, jakby znali ich osobiście, może po prostu zapytać, co im się podoba w wideo, i rzucić mimochodem przypomnienie, że internet to w większości fikcja.

Budowanie mostów między fanatyczką K-popu a niemowlakiem

Więc w samym środku tej intensywnej obsesji na punkcie Chiquity, moja siostra ogłosiła, że spodziewa się dziecka. W sensie, dosłownie noworodka. Maya na początku była zachwycona, ale potem szybko zaczęło ją to irytować, bo temat z jej bardzo ważnych k-popowych aktualności zszedł na laktatory i kosze na pieluchy. To ta dziwna różnica wieku między rodzeństwem. Maya bardzo stara się być dorosłą nastolatką, a myśl o pulchnym, płaczącym noworodku całkowicie psuje jej estetykę fajnej dziewczyny.

Ale potem przeczytałam na jakimś forum dla fanów (tak, śledzę teraz fora fanów K-popu, tak wygląda moje życie), że rodzina Chiquity też powitała na świecie nowego dzidziusia. Bam. Punkt odniesienia. Przemyciłam tę informację w trakcie kolacji. – Hej Maya, wiedziałaś, że Chiquita właśnie została starszą siostrą?

Przestała przeżuwać paluszki rybne. – Naprawdę?

Tak, naprawdę. I nagle bycie starszą siostrą znów było super. Totalnie to wykorzystałam, bo jestem zdesperowaną kobietą. Powiedziałam jej, że musimy wybrać prezent dla jej nowego kuzyna, a ponieważ tak bardzo lubi BabyMonster, powinnyśmy kupić dla dzidziusia zabawkę „małego potwora”. Myślałam, że to przezabawne. Maya przewróciła oczami, ale ostatecznie zaangażowała się w pomysł.

Skończyło się na stronie Kianao, która jest w zasadzie jedynym miejscem, gdzie jeszcze kupuję rzeczy dla dzieci, bo ich produkty nie wyglądają, jakby zaprojektował je daltonista w stroju klauna. Jeśli akurat ukrywacie się przed swoimi dziećmi i macie ochotę pooglądać ładne, zrównoważone akcesoria, sprawdźcie ich kolekcję ekologicznych zabawek tutaj.

Gryzak, który naprawdę uratował moje zdrowie psychiczne

Kupiliśmy maluchowi pluszową grzechotkę-potworka Kianao, i szczerze mówiąc, mam do niej ogromny sentyment. Maya wybrała ją, ponieważ wygląda jak mały potwór, co idealnie pasowało do jej zespołowej obsesji. Ale ja kupiłam ją dlatego, że dokładnie pamiętam, jak to było, gdy Leo miał sześć miesięcy i ząbkował.

Pozwólcie, że nakreślę wam obraz sytuacji: Był listopad. Przez trzy dni z rzędu nosiłam leginsy umazane ulewaniem. Leo był w zasadzie dzikim zwierzęciem, które gryzło wszystko w zasięgu wzroku. Moje ramię, pilot do telewizora, ogon psa. Wszystko było pokryte gęstą, lepką śliną. Kupiłam tak wiele brzydkich plastikowych gryzaków, które i tak kończyły w otchłani mojej torby na pieluchy, oblepione dziwnymi kłaczkami. A potem ktoś podarował nam dokładnie taką samą pluszową grzechotkę-potworka. Ma drewniane kółko, które jest idealnie gładkie, a góra zrobiona jest z szydełkowanej, organicznej bawełny. Leo dosłownie siedział w swoim krzesełku do karmienia, gniewnie żując drewniane kółko przez dwadzieścia minut, podczas gdy ja pochłaniałam kawałek zimnego tosta. Wydaje delikatny, grzechoczący dźwięk, który nie drażni – w przeciwieństwie do elektronicznych zabawek wygrywających tę samą przeklętą melodię, aż masz ochotę wyrzucić je do oceanu. To naprawdę moja ulubiona dziecięca rzecz w historii. Maya uważała, że to po prostu urocze, ale ja wiem, że to narzędzie do przetrwania.

Ubranka, które łapią kupę i do tego uroczo wyglądają

Podczas naszych zakupów Maya zażądała, żebyśmy kupiły też ubranka. Ciągle wskazywała na bardzo wystylizowane zestawy, które wyglądały jak miniaturowe stroje klubowe, więc musiałam jej delikatnie przypomnieć, że noworodki przeważnie tylko śpią i robią wybuchowe kupy. Poszłyśmy na kompromis i wybrałyśmy body z organicznej bawełny z falbankowymi rękawkami. Mayi spodobało się dlatego, że falbanki wyglądały „elegancko” i trochę jak coś, co założyłaby gwiazda popu, gdyby była malutka i mieszkała w łóżeczku.

W sensie, to body. Jest okej. Robi dokładnie to, co powinno robić body. Organiczna bawełna jest naprawdę miękka, co jest super, bo oboje moich dzieci miało ten dziwny niemowlęcy egzemę, który nasila się nawet, gdy tylko spojrzysz krzywo na materiał syntetyczny. Ale tak szczerze, najlepsze jest to, że ma te zakładowe ramiona, więc kiedy zdarzy się nieunikniony wypadek z pieluchą, możesz po prostu ściągnąć całość w dół przez nogi dziecka, zamiast przeciągać musztardowo-żółtą, kupową katastrofę przez jego twarz. Jasne, jest ładne, ale ja doceniam to za funkcjonalną fizykę łapania kupy.

Klocki, które nie zniszczą ci stóp

Dorzuciłyśmy do koszyka też miękkie klocki dla niemowląt, bo Leo zobaczył, że robimy zakupy i zaczął krzyczeć, że on też chce prezent. Kupiłam je głównie w ramach samoobrony. W zeszłym tygodniu o 2 w nocy nadepnęłam w ciemności na jeden z twardych, plastikowych klocków Leo w drodze do łazienki i przysięgam, moja dusza na chwilę opuściła ciało. Te z Kianao są z miękkiej gumy. Możesz na nie nadepnąć, zgnieść, rzucić w brata (co Leo robi bez przerwy) i nikt nie dostaje wstrząśnienia mózgu. Są świetne. Kupię wszystko, co pomoże utrzymać pokój w moim salonie.

Przetrwać fazy

Z czasem faza na K-pop prawdopodobnie minie, tak samo jak ta, kiedy Maya miała obsesję na punkcie nauki języka delfinów, albo gdy Leo upierał się, żeby mówić do niego „Batman” przez sześć miesięcy z rzędu. Dzieci po prostu wkręcają się w różne rzeczy. Teraz jest to 15-letnia piosenkarka, która tańczy lepiej, niż ja potrafię chodzić. Co będzie jutro, kto to wie.

Próbuję po prostu przetrwać samą ilość opinii, które mają moje dzieci. Znalezienie nici porozumienia między moją siedmioletnią fanką popkultury, a faktem, że nadal musimy kupować prezenty dla niemowląt naszych znajomych i rodziny, jest bardzo wyczerpujące. Ale jeśli zrobienie z gryzaka „małego potwora” angażuje moją pociechę i sprawia, że chce pomóc nowemu kuzynowi, to biorę to w ciemno. Szczerze mówiąc, przyjmę każde zwycięstwo, pod warunkiem, że w zestawie będzie świeży kubek kawy.

Jeśli spodziewacie się dziecka — lub po prostu próbujecie znaleźć prezent, którego starszak od razu nie znienawidzi — idźcie i przejrzyjcie pełną kolekcję Kianao, zanim wasze dziecko nieuniknienie poprosi, żebyście nauczyli się z nim jakiegoś skomplikowanego układu z TikToka. Kup wszystkie niezbędne produkty Kianao właśnie tutaj.

Moje wysoce nieprofesjonalne odpowiedzi na wasze kłopotliwe pytania (FAQ)

Jak mam rozmawiać z dzieckiem o nierealistycznych standardach piękna z K-popu?
Szczerze mówiąc, najczęściej po prostu panikuję w duchu, a potem próbuję rzucić niby od niechcenia: „Wow, to musi zająć trzy godziny profesjonalnego makijażu, żeby tak wyglądać!”, siedząc w maseczce na twarzy, w której wyglądam jak seryjny morderca. Po prostu przypominajcie im, że to, co widzą na ekranie, to wysoce wyreżyserowane przedstawienie, a nie prawdziwe życie. I może czasem zwracajcie uwagę na własne niedoskonałości, żeby wiedziały, że to okej, być zwykłym, nieidealnym człowiekiem, któremu czasami tost spada masłem do dołu.

Czy to normalne, że 7-latka ma taką obsesję na punkcie zespołu?
Według mojego gorączkowego góglowania i niewyraźnego potakiwania doktora Arisa — tak. One po prostu przymierzają różne osobowości. W zeszłym roku Maya chciała być paleontolożką i wszędzie nosiła ze sobą kamień. W tym roku chce być gwiazdą popu. Po prostu kontrolujcie, jak używają internetu, żeby nie wylądowały na dziwnych forach, i spróbujcie się uśmiechać słuchając tej samej piosenki po raz czterechsetny.

Jak zachęcić starsze dziecko do zainteresowania się nowym dzidziusiem w rodzinie?
Znajdźcie jakiś absurdalny punkt wspólny. Serio. Jeśli lubią jakiś serial, znajdźcie postać, która ma rodzeństwo. Jeśli lubią zespół, dowiedzcie się, czy wokalista ma małego brata. Niech poczują się jak starszy "ekspert", który może wybierać fajne rzeczy (jak ta potworna grzechotka) dla maluszka, który jeszcze nie ma pojęcia o świecie. Łapówki też działają, nie będę kłamać.

Czy zabawki Kianao są naprawdę bezpieczne, jeśli moje dziecko mocno gryzie?
O rany, tak. Leo żuł tę potworną pluszową grzechotkę tak, jakby była mu winna pieniądze. Wykonana jest z organicznej bawełny i nieobrobionego drewna, więc nie musiałam się stresować, że zjada toksyczne chemikalia z plastiku, podczas gdy agresywnie wyładowywał złość przy ząbkowaniu. Wystarczy wyprać ręcznie, gdy jest już za bardzo ośliniona, co będzie się zdarzało non stop.

A co, jeśli moje dziecko powie, że chce być gwiazdą K-popu?
Po prostu przytaknijcie, powiedzcie "To wspaniale, kochanie" i przypomnijcie, że żeby mieć siłę na tę choreografię, muszą najpierw dokończyć brokuły. Do przyszłego tygodnia pewnie i tak stwierdzą, że wolą być gamerem na YouTubie albo weterynarzem.