Moje błędy przy wyborze krzesełka do karmienia (abyś Ty nie musiała ich popełniać)

Siedziałam na podłodze w kuchni we wtorek o 23:15, w dresach pachnących agresywnie skwaśniałym mlekiem, szorując zużytą końcówką elektrycznej szczoteczki mojego męża resztki roztartych batatów z falbanek plastikowego krzesełka do karmienia. Na blacie stał kubek z kawą, którą tego dnia podgrzewałam w mikrofali już cztery razy i wciąż jej nie wypiłam. Mój mąż, Dave, wszedł do kuchni, spojrzał na mnie płaczącą nad kawałkiem neonowozielonego winylu i bardzo mądrze odwrócił się na pięcie, po czym wyszedł.

To krzesełko było jak statek kosmiczny. Miało kółka. Tackę wielkości deski surfingowej. Trzy różne warstwy tapicerki, z których każdą trzeba było odpiąć do prania, czego nigdy nie robiłam, więc stało się siedliskiem toksycznego ekosystemu okruchów. Nienawidziłam go ognistą, wyczerpującą pasją.

Kiedy masz pierwsze dziecko, wpisujesz na listę wyprawkową rzeczy, które wyglądają na najwygodniejsze albo mają najwięcej uchwytów na kubek. Nikt ci nie mówi, że gadżety dla dzieci to w większości pułapka. Zwłaszcza te do karmienia.

Jeśli wygooglujesz, jakie jest najlepsze krzesełko do karmienia, dostaniesz szalone listy czterdziestu różnych plastikowych potworności i to po prostu przytłacza. Więc oto jestem – starsza, bardziej niewyspana i dziwnie zafascynowana meblami do jadalni, żeby opowiedzieć wam, do jakich wniosków tak naprawdę doszłam w kwestii tego, gdzie sadzać niemowlaka do jedzenia.

Wielkie kłamstwo o rozkładanym oparciu, które prawie zrujnowało mi życie

Dobra, jest coś, o czym przy Leo kompletnie nie miałam pojęcia. Wiele z tych wielkich, plastikowych krzesełek ma z tyłu dźwignię do rozkładania oparcia. Myślałam, że to genialne. Mówiłam sobie: super, zje zblendowany groszek, a potem oprze się i zrelaksuje, podczas gdy ja opróżnię zmywarkę. Byłam idiotką.

Wspomniałam o tym mojej lekarce, dr Miller, na wizycie kontrolnej, kiedy Leo miał sześć miesięcy, a na jej twarzy pojawił się ten specyficzny, przerażająco spokojny wyraz. W zasadzie powiedziała mi, że odchylanie dziecka do tyłu podczas jedzenia stałych pokarmów to gigantyczne, potworne ryzyko zadławienia. Przez grawitację! Jeśli niemowlę jest odchylone, grawitacja ciągnie jedzenie prosto do gardła, zanim w ogóle zorientuje się, co ma z nim zrobić.

Dr Miller powiedziała, że dzieci w ogóle nie powinny siadać w krzesełku, dopóki nie skończą około sześciu miesięcy i tylko wtedy, gdy na tyle kontrolują głowę i szyję, by siedzieć zupełnie prosto bez niczyjej pomocy. Zgaduję, że jedynym powodem, dla którego krzesełka w ogóle mają tę funkcję odchylania, jest możliwość karmienia w nich butelką? Ale szczerze mówiąc, kto przypina dziecko pięciopunktowymi pasami tylko po to, żeby dać mu butelkę? Ja zawsze robiłam to na kanapie, oglądając reality show. W każdym razie morał z tego taki: nigdy nie odchylajcie ich do tyłu podczas posiłku. Nigdy. Trzymajcie je idealnie w pionie.

Porozmawiajmy o zwisających nóżkach

Więc kiedy pani doktor napędziła mi porządnego stracha, wpadłam w bardzo mroczną internetową króliczą norę na temat bezpiecznego połykania. Okazuje się, że specjaliści od żywienia mają bzika na punkcie kątów. Jest coś takiego jak zasada 90-90-90, którą w pewnym sensie rozumiem, ale czasem też o niej zapominam.

Zasadniczo, bezpieczne krzesełko musi pozwalać dziecku siedzieć z biodrami pod kątem 90 stopni, kolanami zgiętymi pod kątem 90 stopni i kostkami pod kątem 90 stopni. Co oznacza, że potrzebny jest podnóżek.

Mój pierwszy krzesełkowy statek kosmiczny nie miał podnóżka. Małe nóżki Leo po prostu zwisały, jakby jechał wyciągiem krzesełkowym. Zupełnie o tym nie myślałam. Ale najwyraźniej, kiedy twoje stopy po prostu wiszą w powietrzu, nie możesz napiąć mięśni tułowia. Spróbujcie usiąść na bardzo wysokim hokerze bez podpórki i zjeść twardy kawałek steka. Okropieństwo, prawda? Chcesz się tylko ustabilizować. Z niemowlakami jest tak samo. Jeśli mogą oprzeć stopy na solidnej powierzchni, nie muszą zużywać całej energii mózgu tylko na łapanie równowagi i mogą naprawdę skupić się na bezpiecznym przeżuwaniu i połykaniu.

Więc potrzebujesz regulowanego podnóżka. Kropka. Jeśli krzesełko go nie ma, nadaje się do kosza.

Dlaczego wydałam stanowczo za dużo pieniędzy na drewniane krzesełko

Po incydencie ze szczoteczką i batatem po prostu we mnie pękło. Wyrzuciłam kosmiczny statek do garażu i kupiłam jedno z tych cholernie drogich, drewnianych krzesełek, które "rosną razem z dzieckiem", a których używają europejscy rodzice. Te, które wyglądają jak małe drabinki.

Dave prawie dostał tętniaka, kiedy zobaczył wyciąg z karty kredytowej, a potem klął przez dwie godziny, składając je w całość, bo śruby były jakieś dziwne, ale o mój boże. To zmieniło wszystko.

Po pierwsze, WYSTARCZY JE PRZETRZEĆ. Nie ma w nim zakamarków. Nie ma żadnych szwów. Biorę mokrą szmatkę, przecieram drewno i zajmuje to cztery sekundy. Po drugie, siedzisko i podnóżek są w pełni regulowane, więc mogłam zablokować Leo pod idealnym kątem 90-90-90 w miarę jak rósł. Ma też zamocowany na środku element między nóżkami, który, jak sądzę, jest teraz absolutnym wymogiem prawnym, bo inaczej dzieci zjeżdżają w dół i się blokują, co jest przerażającą myślą, nad którą staram się nie rozwodzić.

Ale najważniejsza jest trwałość. Te plastikowe lądują na wysypisku śmieci po jakichś osiemnastu miesiącach. Drewniane zmieniają się w siedzisko dla starszaka, a potem w zwykłe krzesło. Leo ma teraz siedem lat i nadal na nim siedzi przy stole. Wytrzymuje ciężar do około 110 kg. Dave usiadł na nim raz o północy, jedząc resztki pizzy, chociaż do dziś się tego wypiera.

Aha, muszę jeszcze wspomnieć – nie kupujcie tych małych materiałowych krzesełek, które przypina się do krawędzi stołu. Kupiłam takie na wyjazd do teściowej, a Leo tak mocno kopnął w stół, że prawie obluzował całe ustrojstwo i przewrócił stół.

Jeśli wy też właśnie toniecie w chaosie rozszerzania diety, a wasza kuchnia wygląda jak miejsce zbrodni, przejrzyjcie naszą kolekcję do karmienia, co, miejmy nadzieję, sprawi, że ta codzienna harówka będzie choć trochę mniej wykańczająca.

Talerzyki, które naprawdę trzymają się tej przeklętej tacki

Kiedy już ogarniecie sytuację z krzesełkiem, musicie zmierzyć się z faktem, że głównym życiowym celem waszego niemowlaka jest zrzucanie jedzenia na podłogę. Myślę, że to dla nich taki eksperyment z fizyki. Dla mnie to po prostu niekończące się borówki pokryte psią sierścią.

Wypróbowałam mnóstwo naczyń. Większość talerzyków z przyssawkami to śmieci. Ale mam prawdziwą obsesję na punkcie silikonowego talerzyka w kształcie misia. Po pierwsze, przyssawka naprawdę działa. Naprawdę, o mały włos nie przewróciłam własnego stołu w jadalni, próbując go oderwać, kiedy zapomniałam podważyć małą wypustkę zwalniającą. Maya uwielbiała kształt misia i naprawdę przestała rzucać jedzeniem, bo strasznie wkręciła się w "karmienie misia" brokułami.

Szczerze mówiąc, to jedyny talerzyk, który przeżywa mycie w zmywarce, nie smakując potem mydłem. Mam też silikonowy talerzyk z kotkiem, który jest w zasadzie tym samym, ale ma wąsy, a małe przegródki w kształcie uszu są idealne na ketchup, hummus czy jakikolwiek inny dziwny dip, na który akurat ma fazę wasze dziecko przy każdym jednym posiłku.

Powiem tak, kupiłam też silikonową miseczkę z przyssawką. Jest... w porządku. Jakość jest świetna, całkowicie pozbawiona BPA i nie tłucze się przy upadku. Ale szczerze? Moje dzieciaki zawsze szybciej rozgryzały, jak oderwać miseczki, bo są wyższe i łatwiej je złapać. Poza tym, przez połowę czasu i tak rzucałam jajecznicę Mayi bezpośrednio na drewnianą tackę, bo byłam zbyt zmęczona, żeby bawić się z miską. Ale jeśli serwujecie owsiankę albo zupę (niech moc będzie z wami, jeśli dajecie niemowlakowi zupę), to to jest dobra miseczka. Tylko miejcie ją na oku, bo Maya raz użyła własnej stopy, żeby ją odessać, kiedy szukałam ręczników papierowych.

Pięciopunktowe pasy nie podlegają negocjacjom

To ostatnia rzecz, którą dr Miller wbiła mi do głowy. Ponad pięć tysięcy niemowląt trafia co roku na izbę przyjęć z powodu upadku z krzesełka. Pięć. Tysięcy. To jakieś szaleństwo.

Przepisy wymagają jedynie 3-punktowych pasów (takich, które zapinają się tylko wokół talii). Nie zgadzajcie się na to. Starsze niemowlaki to zasadniczo mali Houdini z zerowym instynktem samozachowawczym. Kiedy Leo miał około 9 miesięcy, rozpracował, jak wstać w 3-punktowych pasach, gdy byliśmy w restauracji, i przysięgam, że dusza opuściła moje ciało. Absolutnie potrzebujecie 5-punktowych pasów – takich z szelkami. Trzymają je w ryzach, więc nie mogą wstać, wychylić się za daleko, żeby spojrzeć na psa, ani przechylić całego krzesełka do tyłu.

Tak, pasy naramienne pokrywają się sosem od spaghetti. Tak, wkurza ich regulowanie. Ale po prostu wrzućcie je do pralki raz w tygodniu i po sprawie. To lepsze niż wycieczka na pogotowie, bo wasz dziesięciomiesięczny maluch postanowił skoczyć ze spadochronem z kuchennej wyspy.

Gotowi na ulepszenie zestawu przetrwania podczas posiłków i rezygnację z szorowania zakamarków o północy? Łapcie jeden z tych talerzyków z misiem, zanim wasze dziecko uzna, że wasza świeżo umyta podłoga wygląda na głodną.

Pytania, które wciąż dostaję od innych zmęczonych rodziców

Kiedykolwiek narzekam w internecie na karmienie dzieci, dostaję mnóstwo wiadomości od mam, które są równie zdezorientowane i wyczerpane jak ja. Oto, co zazwyczaj im odpowiadam.

Kiedy tak naprawdę powinnam posadzić je w krzesełku?

Okej, pediatrzy mówią, że w okolicach 6. miesiąca, ale to nie jest jakaś magiczna data w kalendarzu. Chodzi o ciało dziecka. Moja lekarka powiedziała mi, że muszą być w stanie siedzieć w większości samodzielnie i bardzo dobrze kontrolować głowę i szyję. Jeśli włożysz je do krzesełka i po prostu osuwają się jak smutny worek mąki, wyjmij je. Jeszcze nie są gotowe. Osuwanie się to ogromne ryzyko zadławienia, bo zaciska drogi oddechowe.

Czy podnóżki to naprawdę taka wielka sprawa, czy to tylko internetowy trend?

Nie, to całkowita prawda. Też na początku myślałam, że to jakieś estetyczne bzdury mam-influencerek, ale nie. Kiedy ich stopy naciskają na solidną powierzchnię, stabilizuje to tułów i szczękę. Jeśli stopy zwisają, mają znacznie większe trudności z jedzeniem. Skończyło się na tym, że owinęłam stertę gum do ćwiczeń wokół nóg starego krzesełka mojej mamy, żeby dać Leo coś, o co mógłby oprzeć stopy, kiedy u niej gościliśmy.

Jak u licha czyścić pasy?

Jeśli kupiliście krzesełko ze zdejmowanymi pasami, po prostu zdejmijcie je i wrzućcie w siateczce do pralki na pranie w zimnej wodzie. Jeśli nie da się ich zdjąć (co jest wadą konstrukcyjną i powinniście przekląć producenta), to ja dosłownie namaczam szmatkę w gorącej wodzie z odrobiną płynu do naczyń, szoruję je, a potem przecieram czystą wodą. Albo po prostu czasem zostawiam tę zaschniętą owsiankę, bo jestem w środku wrakiem człowieka. Obie opcje to całkowicie poprawne wybory rodzicielskie.

A co z myciem tacki w zmywarce?

Większość nowszych krzesełek twierdzi, że mają nakładki na tacki, które można myć w zmywarce, ale szczerze mówiąc, zajmują one CAŁĄ dolną półkę. Kto ma na to miejsce? Ja mam siedemdziesiąt cztery butelki i części laktatora do umycia. Po prostu przecieram tackę w zlewie gąbką. Ale tak serio, kupno krzesełka, które można przysunąć prosto do stołu i zupełnie zrezygnować z tacki, to najlepszy trik w historii. Kiedy zaczęliśmy tak robić, Leo naprawdę zaczął lepiej jeść, bo czuł się częścią rodzinnego obiadu, mimo że po prostu wcierał sobie banana w brwi.