Ten moment, gdy "Baby Got Back" dosłownie uratowało moje zmysły

Była dokładnie 3:14 w nocy. Wiem to, bo świecące na czerwono cyfry zegarka elektronicznego wręcz wypalały mi siatkówki, podczas gdy ja skakałam na sflaczałej niebieskiej piłce do jogi tak gwałtownie, że dosłownie dzwoniły mi zęby. Miałam na sobie stanik do karmienia, który nie był w pełni biały chyba od czasów administracji Obamy, a Maya, która miała wtedy dokładnie cztery miesiące, wrzeszczała z intensywnością tysiąca małych, wściekłych słońc.

Dave stał w progu, trzymając letnią butelkę odciągniętego mleka, i wyglądał jak jeleń złapany w światła bardzo głośnej, pokrytej ulewaniem ciężarówki. Pamiętam, że pomyślałam: zaraz mój mózg zmieni się w papkę i wypłynie mi uszami, jeśli ten płacz nie ustanie. Sięgnęłam po omacku po telefon leżący na szafce nocnej, żeby włączyć aplikację z białym szumem, ale miałam spocone ręce i jakoś tak wyszło, że otworzyłam Spotify, odpalając pierwszą playlistę z brzegu z ostatnio odtwarzanych.

To nie był szum łagodnych morskich fal.

Trafiłam na moją playlistę "Hity ze studiów lat 90.". I nagle, na maksymalnej głośności, donośny, znajomy głos rozniósł się echem po słabo oświetlonym pokoju dziecięcym: Oh my god, Becky. Look at her butt.

Zamroziło mnie. Dave upuścił nakrętkę od butelki. A Maya? Maya przestała wrzeszczeć w połowie wdechu. Jej małe oczka rozszerzyły się, wpatrując się w sufit, kiedy uderzył ciężki, syntetyczny bas. Zamrugała raz. Drugi raz. A potem – przysięgam na wszystko, co święte i zawierające kofeinę na tym świecie – moje kolkowe, nieszczęśliwe niemowlę obdarzyło nas potężnym, bezzębnym uśmiechem.

Magia. Czysta magia.

Żart z sitcomu, który stał się moją rzeczywistością

Jeśli jesteś milenialsem, prawdopodobnie pamiętasz ten jeden odcinek Przyjaciół, w którym Ross i Rachel odkrywają, że jedynym sposobem na rozśmieszenie małej Emmy jest rapowanie tej właśnie piosenki o wielkich tyłkach. Pamiętam, jak oglądałam to, mając dwadzieścia kilka lat, pijąc tanie wino i myśląc, że to tylko głupi żart z serialu. Ha, ha, niemowlak śmiejący się do nieodpowiedniego hip-hopu z lat 90. Niezły żart, Hollywood.

O rany, ależ to była absolutna pycha mojego bezdzietnego ja.

Bo oto byłam, dekadę później, trzymając niemowlę, które nagle całkowicie zafascynował rytmiczny geniusz najlepszego rapera z Seattle. Skończyło się na tym, że puszczaliśmy ten kawałek w pętli przez jakieś czterdzieści pięć minut. Dave i ja byliśmy wykończeni, kołysząc się w tę i z powrotem w ciemnościach, szepcząc tekst piosenki, żeby nie obudzić naszego siedmiolatka, Leo, który spał w pokoju obok. Płakałam, częściowo z braku snu, a częściowo z niedowierzania, że mechanizmem uspokajającym moje dziecko jest klubowy hymn z 1992 roku.

W każdym razie, chodzi o to, że rodzicielstwo odziera cię z każdej resztki godności, dopóki nie zostajesz tylko pustą skorupą człowieka, dziękującą wszechświatowi za ciężkie basy.

Co moja lekarka wymamrotała o uderzeniu basu

Na następnej wizycie kontrolnej Mayi, dosłownie wibrowałam po mojej czwartej kawie parzonej na zimno, próbując wyjaśnić doktor Thomas, że przypadkowo kulturowo zindoktrynowaliśmy nasze dziecko. Wyznałam, że puszczamy jej hip-hop z lat 90., żeby uśpić ją na noc, i że martwię się, czy – sama nie wiem – nie wypaczamy w jakiś sposób jej delikatnego, rozwijającego się mózgu.

Doktor Thomas po prostu się roześmiała. Jest świetna. Powiedziała mi – i szczerze, mam pamięć jak sito, więc pewnie trochę zmasakruję teraz naukowe fakty – że niemowlęta oczywiście nie przetwarzają języka i tekstu w taki sam sposób jak my. One po prostu reagują na wzorce rytmiczne i ciężki, powtarzalny bas. Podobno ten dudniący bas naśladuje stłumione, rytmiczne bicie serca matki w łonie? A może po prostu sensoryczne przeciążenie grubym hip-hopowym bitem działa na układ nerwowy płaczącego dziecka jak bezpiecznik przeciwzwarciowy.

Nie do końca ogarniam neurobiologię dotyczącą przetwarzania bodźców słuchowych przez niemowlęta, ale szczerze mówiąc, dopóki to przerywa płacz, puszczałabym nawet heavymetalową polkę, gdybym musiała. Ten cały klimat gangsta rapu dla bobasów najwyraźniej po prostu działa na nich na jakimś pierwotnym poziomie.

Prawda o puszystych pupach

Ale najzabawniejsze w tym, że ta piosenka stała się naszym domowym hymnem, było to, jak bardzo pasowała do ówczesnej postury Mayi. Kiedy Leo był dzieckiem, używaliśmy jednorazówek i czułam z tego powodu tak wielkie ekologiczne poczucie winy na myśl o tych wszystkich wysypiskach śmieci, że przysięgłam sobie pieluchować drugie dziecko wielorazówkami. I tak zrobiłam. Przeważnie.

Pozwólcie, że powiem wam coś o zrównoważonym pieluchowaniu wielorazowym. Nikt nie przygotuje was na czysty obwód dolnej połowy waszego dziecka.

Kiedy owiniesz niemowlę w bambusowy wkład wielorazowy, dodasz na wierzch booster z bawełny organicznej i zamkniesz to wszystko w wodoodpornym, poliuretanowym otulaczu, twoje dziecko dosłownie zyskuje "wielki tyłek" z piosenki. Jest ogromny. Na grupach dla mam nazywamy to pieszczotliwie „puszystą pupą” albo „odwłokiem”, ale to mało powiedziane. Maya wyglądała, jakby nosiła w majtkach poduszkę z kanapy. Próba zapięcia standardowego body na 3-6 miesięcy na pieluszce wielorazowej to ćwiczenie z daremności, które skończy się płaczem na podłodze dziecięcego pokoju. Naciągasz materiał, udaje ci się zapiąć jeden zatrzask, sięgasz po drugi, a ten pierwszy odpina się z trzaskiem jak mały, agresywny wystrzał.

W tamtej fazie tak bardzo nienawidziłam standardowych ubranek dla dzieci. W napadzie poporodowej wściekłości wyrzuciłam chyba połowę jej garderoby. Po prostu spakowałam to wszystko do worków i wygnałam do garażu.

Znalezienie spodni, w których moje dziecko nie wygląda jak wypchana kiełbaska

Ponieważ jej pieluchowany wielorazowo tył był tak chwalebnie ogromny, potrzebowała ubrań, które faktycznie by go pomieściły, nie odcinając przy tym dopływu krwi do jej pulchnych udek. Swoją drogą, to ogromny problem w branży odzieży dziecięcej. Wszystko ma teraz tak dopasowany krój. Dlaczego szyjemy rurki dla niemowląt? Przecież one nie chodzą do pracy. Muszą zgiąć nogi, żeby zjeść własne palce u stóp.

W każdym razie, o 2 nad ranem, z czystej desperacji, przypadkiem kupiłam te szorty retro z organicznej bawełny od Kianao. I szczerze? To jedyne spodenki, które naprawdę pokochałam w erze puszystej pupy.

Mają 5% elastanu wplecionego w bawełnę organiczną, co może nie brzmi na dużo, ale w zasadzie nadaje materiałowi elastyczność spodni do jogi, nie wyglądając przy tym jak odzież sportowa. Mogłam wciągnąć je prosto na ogromną wielorazową pieluchę Mayi, a pas nie zwijał się i nie wbijał w jej brzuszek. Co więcej, mają z boku tę uroczą białą lamówkę w stylu vintage, więc wyglądała jak malutka, niezwykle masywna w dolnych partiach gwiazda lekkoatletyki. Kiedy założyłam jej je po raz pierwszy, popłakałam się, bo po prostu PASOWAŁY. Nie musiałam siłować się z nią jak z aligatorem, żeby ją ubrać.

Jeśli idziecie w wielorazówki albo po prostu macie dziecko o cudownie pulchnych udach, zrezygnujcie ze sztywnego denimu i kupcie te spodenki. Pierzcie je w zimnej wodzie i w miarę możliwości z daleka od suszarki bębnowej, chyba że chcecie, żeby skurczyły się do rozmiaru ubranek dla lalek. Zniszczyłam w ten sposób jedną parę, bo Dave „pomagał” przy praniu. Bóg z nim, ale ma dożywotni zakaz zbliżania się do pralki.

Sprawdźcie inne wybawienia z kolekcji organicznych ubranek dziecięcych Kianao, jeśli macie dość wciskania dziecka w malutkie spodenki.

Kwestia kocyka (którym Dave przejmuje się o wiele za bardzo)

Podczas gdy ja w panice kupowałam pasujące spodnie, Dave wziął na siebie dobór kolekcji kocyków dla Mayi. Dostał jakiejś obsesji na punkcie naturalnych włókien, co jest o tyle dziwne, że ten facet sypia w spodenkach na siłownię z 2004 roku, ale nieważne.

Kupił ten uspokajający szary kocyk z organicznej bawełny w wieloryby, i ogólnie jest okej. To kocyk. Jest bardzo miękki i z organicznej bawełny, co super się sprawdza, żeby nie narażać jej na dziwne chemikalia z fabryk. Dave gada coś o „kojącej oceanicznej atmosferze”, jaką wprowadza on do pokoiku, co jest komiczne, biorąc pod uwagę, że u nas zazwyczaj pachnie tam maścią na odparzenia i starym mlekiem. Ja w większości używam go do wycierania ulewań, gdy nie mam pod ręką pieluchy tetrowej. Wybaczcie, Kianao. Muszę mu jednak przyznać, że bardzo dobrze znosi pranie. Wieloryby nie wyblakły nawet po tym, jak wyprałam go ze dziewięćdziesiąt razy w programie do mocno zabrudzonych rzeczy.

Z kolei Leo ukradł Mayi jej kocyk w pingwiny z serii przygodowej. Ma siedem lat. Nie potrzebuje kocyka dla niemowląt. A jednak ciągnie za sobą tę podwójną, organiczną bawełnę po całym domu jak Linus z fistaszków. Mówi, że czarno-żółte pingwiny to „jego ziomki”. Mamy więc teraz pierwszoklasistę oglądającego filmiki z Minecrafta na iPadzie i agresywnie przytulającego się do niemowlęcego kocyka. Rodzicielstwo to po prostu seria rzeczy, o których przysięgałeś, że nigdy do nich nie dopuścisz, a które przytrafiają ci się codziennie.

Jak wytłumaczyć siedmiolatkowi ciałopozytywność

Prawdziwe szaleństwo związane z naszą hip-hopową rutyną zasypiania miało miejsce kilka miesięcy później, gdy Leo jadł Cheeriosy przy kuchennej wyspie. Ot tak, zupełnie po prostu, zapytał mnie, co znaczy „baby got back”.

Zakrztusiłam się kawą. Rozbryzgałam ją po całym kwarcowym blacie.

Próbowałam udawać, że wszystko jest w porządku. Złapałam za ręcznik papierowy, wycierając ten bałagan i grając na zwłokę. Jak wytłumaczyć kulturowy wpływ buntu hip-hopu z lat 90. wobec eurocentrycznych kanonów piękna dziecku, które wciąż dłubie w nosie w miejscach publicznych?

Skończyło się na tym chaotycznym, mętny wyjaśnieniu, jak to dawno temu magazyny próbowały wmówić kobietom, że muszą być super, super chude – chude jak patyczki do lodów – żeby być pięknymi. I że facet, który napisał tę piosenkę, w zasadzie wykrzykiwał wszystkim, że wszystkie ciała są fajne, a zwłaszcza te mocne i z krągłościami.

Leo tylko wpatrywał się we mnie, przeżuwając garść suchych płatków, i zapytał: „Czyli on po prostu bardzo lubi pupy?”.

Westchnęłam. „Tak, Leo. On po prostu bardzo lubi pupy.”

Ale tak szczerze? Ta wymiana zdań sprawiła, że spojrzałam na samą siebie. Spędzałam tyle czasu na narzekaniu na moje ciało po ciąży, szczypaniu się w brzuch przed lustrem, wzdychaniu nad faktem, że nie mieszczę się w żadne sprzedciągowe dżinsy. A tu proszę: puszczam mojej córce dosłowny hymn ciałopozytywności na sen, jednocześnie po cichu nienawidząc własnej sylwetki. To był mocny dzwonek alarmowy. Jeśli chcę, aby Maya dorastała w miłości do swojego ciała, a Leo szanował wszystkie sylwetki, muszę skończyć z tym negatywnym gadaniem o sobie. Piosenka jest zabawna, jasne, ale jej ukryte przesłanie – odrzucenie wąskich standardów tego, jak powinno wyglądać ciało – ma jednak dość głęboki sens.

Teraz więc, kiedy ten kawałek leci z mojej samochodowej playlisty, nie przewijam go. Opuszczamy szyby, Maya wymachuje swoimi pulchnymi, ubranymi w wielorazową pieluchę nóżkami w foteliku, Leo wykrzykuje refren, a ja tylko popijam moją zimną kawę i doceniam ten absolutny chaos, który nas otacza.

Gotowi na ubranie swojego małego wielkiego tyłeczka? Zobaczcie całą ofertę niezbędników organicznych dla niemowląt, zanim maluchy całkowicie wyrosną z tego etapu.

Chaotyczne, szczere FAQ

Czy to naprawdę bezpieczne, by puszczać niemowlakowi głośną muzykę?

Okej, więc moja lekarka właściwie powiedziała mi, żeby po prostu nie przystawiać głośników bezpośrednio do ich małych uszu, co jest chyba oczywiste. Utrzymuj głośność na rozsądnym, pokojowym poziomie – tak, żeby można było rozmawiać. One uwielbiają ten ciężki, rytmiczny bas, a nie sam hałas. Nie musisz zamieniać dziecięcego pokoju w klub nocny rodem z lat 90., wystarczy trochę basu, żeby uzyskać to powtarzalne, uderzające brzmienie.

Czy wielorazówki naprawdę aż tak utrudniają znalezienie ubranek?

O Boże, tak. Nie miałam o tym pojęcia, dopóki sama w tym nie utonęłam. Wielorazowe wkłady są wspaniałe dla naszej planety, ale sprawiają, że twoje dziecko ma masywną, puszystą pupę. Kupowanie standardowych ubrań o rozmiar większych oznacza, że rękawy i nogawki są o wiele za długie. Rozpaczliwie potrzebujesz ubrań z klinem w kształcie litery "U" albo opuszczonym krokiem w stylu alladynek. Rozciągliwa, bawełna organiczna to tu wasz najlepszy przyjaciel, mówię poważnie.

Jak radzisz sobie z kurczącymi się ubrankami z bawełny organicznej?

Słuchajcie, jestem beznadziejna w robieniu prania, ale jednej rzeczy nauczyłam się na własnych błędach: organiczna bawełna bez chemicznych procesów SKURCZY SIĘ, jeśli wrzucisz ją do suszarki bębnowej. Pierz je w zimnej wodzie. Rozłóż płasko na ręczniku lub powieś na krześle do wyschnięcia. Jeśli Dave nauczył się nie niszczyć naszych elastycznych spodenek, każdy potrafi.

Dlaczego niemowlęta reagują tak dobrze akurat na beaty z hip-hopu lat 90.?

Z tego, co chaotycznie zdołałam wygooglować o 4 nad ranem, to dlatego, że beaty z tej muzycznej epoki są mocno syntetyzowane, niesamowicie powtarzalne, a uderzenia basu bardzo wyraźne. Naśladują głośne, szumiące, rytmiczne środowisko matczynego łona znacznie lepiej niż cicha kołysanka. To w zasadzie gigantyczny przycisk z napisem „reset sensoryczny” dla rozkapryszonego małego mózgu.

Czy mogę używać organicznych spodenek Kianao również na jednorazówki?

O tak, absolutnie. Nawet jeśli nie użeracie się z gigantyczną wielorazówką, dzieci po prostu potrzebują miejsca, żeby się ruszać. Ich nóżki ciągle kopią i się podciągają. Dodatkowa elastyczność i luźny fason z tyłu w tych spodenkach w stylu retro oznaczają po prostu, że nie będą miały czerwonych śladów na brzuszku podczas nauki siadania czy raczkowania, niezależnie od tego, w jakiej pielusze śmigają.