Even eerlijk: Schattige babykleding voor meisjes kopen zonder failliet te gaan

Ik was vijfendertig weken zwanger van mijn oudste, zat in het benauwde zaaltje van onze kerk en zweette dwars door mijn zwangerschapslegging heen, terwijl drie verschillende vrouwen over mijn klapstoel gebogen stonden om me totaal tegenstrijdig kledingadvies te geven. Mijn tante Brenda duwde een stijf, kriebelend tafzijden jurkje met een enorme tule rok in mijn handen en vertelde me dat baby's eruit moeten zien als keurige porseleinen poppetjes voor de zondagsdienst. Twee minuten later dreef mijn schoonzus me in het nauw om me uit te leggen dat ik mijn kind alleen in ongeverfde, ongebleekte, ruwe linnen zakken moest kleden, omdat elk vleugje kleur op de een of andere manier haar aura zou verpesten. Daarna bemoeide de vrouw die de Etsy-shop verderop in de straat runt zich ermee; ze stond erop dat ik haar handgeborduurde zijden pofbroekjes kocht die meer kostten dan mijn eerste auto, want iets anders betekende dat ik de lokale ondernemers niet steunde. Ik zat daar maar te knikken, dronk mijn lauwe ijsthee en had een absolute interne paniekaanval, want ik had geen flauw idee hoe ik een menselijke baby in leven moest houden, laat staan hoe ik haar moest kleden.

Mijn oudste eindigde uiteindelijk als mijn proefkonijn, de schat. Ik gaf ons bescheiden spaargeld uit aan al die gedetailleerde, dure babymeisjes outfits die er fantastisch uitzagen op een kledinghanger, maar ware martelwerktuigen bleken voor een pasgeborene. Ik ga gewoon heel eerlijk tegen je zijn: niemand vertelt je dat wanneer een baby om twee uur 's nachts de longen uit haar lijf schreeuwt, het losworstelen uit een denim jumpsuit met veertien microscopisch kleine metalen drukknoopjes genoeg is om elke levenskeuze die je naar dat moment heeft geleid, te heroverwegen. Door schade en schande worden we wijs.

Waar de dokter zich wél druk om maakt

Ik dacht altijd dat kinderartsen alleen maar gaven om vaccinatieschema's en oorontstekingen, maar bij de controle van twee maanden keek dr. Evans naar het ingewikkelde ribfluwelen rompertje van mijn dochter met de dikke rits op de rug, en wierp me een blik vol medelijden toe. Hij legde uit dat baby's ongeveer negentig procent van hun leven plat op hun rug doorbrengen, wat betekende dat dat schattige ritsje op de rug, waar ik zo dol op was, eigenlijk fungeerde als een hobbelige martelrand die direct in haar ruggengraat drukte. Ook noemde hij terloops dat de enorme, losjes genaaide plastic knopen op haar vestje er praktisch om smeekten om doorgeslikt te worden, wat ertoe leidde dat ik als een bezetene knopen begon af te knippen van alles wat we in huis hadden.

Hij was degene die me daadwerkelijk adviseerde om naar de stof te kijken in plaats van alleen naar de leuke printjes. Hij vertelde me dat pasgeborenen een huid hebben die dunner is dan vloeipapier en dat al die synthetische polyestermengsels die ik bij de grote ketens kocht, haar zweet vasthielden waardoor haar baby-acne opvlamde in grote, boze rode vlekken. Ik herinner me vaag dat hij iets zei over hoe artsen de voorkeur geven aan natuurlijke vezels omdat die een soort ademend microklimaat rondom de baby creëren. Dat klonk me als complete sciencefiction in de oren, maar ik weet wel dat, zodra we stopten met haar in plastic-achtige stoffen te wikkelen, haar huidje helemaal rustig werd.

Eerlijk gezegd is dat de reden hoe ik mijn absolute favoriete reddingskledingstuk heb gevonden, namelijk dit Biologisch Katoenen Baby Rompertje met Vlindermouwtjes. Kijk, ik weet dat het eruitziet als een normaal shirtje, maar ik heb een hele specifieke trauma-band met dit rompertje na een catastrofale spuitluier bij een restaurant langs de snelweg. Normaal gesproken moet je een geruïneerd rompertje over het hoofd van de baby trekken, waardoor er onuitsprekelijke dingen in hun haartjes terechtkomen. Maar dit rompertje heeft van die handige overlappende flapjes op de schouders—enveloppehalsen, noemde mijn moeder ze—waardoor ik de hele vieze bende gewoon recht naar beneden over haar beentjes kon trekken en het veilig kon inpakken. Het is niet het goedkoopste rompertje ter wereld, wat mijn budget-liefhebbende hart een beetje pijn doet, maar het biologische katoen is zó rekbaar dat mijn jongste het bijna vijf maanden achter elkaar heeft gedragen zonder dat het zijn vorm verloor. Hierdoor kostte het me per keer dragen uiteindelijk letterlijk maar een paar cent.

Truien in september

We moeten het even hebben over de absolute onzin die de seizoenswisseling van kleding heet, want het internet heeft besloten dat zodra de kalender op september springt, je baby gekleed moet gaan als een miniatuur houthakker, ongeacht de daadwerkelijke temperatuur. De druk om herfstoutfits voor babymeisjes te kopen is enorm. Instagram toont perfect gestylede aesthetic baby's die in pompoenvelden zitten met dikke kabeltruien en kleine leren laarsjes. Ondertussen woon ik op het platteland van Texas, waar het op Halloween soms nog steeds vijfendertig graden is, en als ik mijn baby in een dikke wollen trui zou steken, zou ze letterlijk spontaan ontbranden.

Ik word er gek van, want dan zie je van die kersverse moeders in het park die hun zwetende, roodaangelopen baby's in corduroy tuinbroeken proberen te proppen, alleen maar voor een schattige foto voor de grootouders. Baby's kunnen hun eigen lichaamstemperatuur überhaupt nog niet goed reguleren, en ik weet vrij zeker dat ze inpakken in niet-ademend fleece—alleen maar omdat het koffietentje op de hoek de 'pumpkin spice latte' weer op het menu heeft staan—een recept is voor warmte-uitslag of erger. Als je echt die herfstvibe wilt, koop dan gewoon lichtgewicht, ademend katoen in donkerdere kleuren zoals roestbruin of okergeel, in plaats van ze te laten stikken in miniatuur winterkleding.

Koop trouwens nooit stugge spijkerbroekjes voor een baby jonger dan zes maanden.

Maten zijn één grote grap

Mijn oma zei altijd dat ik kleren twee maten te groot moest kopen, zodat ze de ruimte hadden om te groeien. Dat was waarschijnlijk geweldig advies in 1952, toen mensen maar één jurk voor het hele jaar kochten, maar het is vreselijk advies voor een moderne fotoshoot. Dat heb ik door schade en schande geleerd toen we een fotograaf daadwerkelijk geld betaalden voor familiefoto's, en mijn baby eruitzag als een leeggelopen ballon. Ik had namelijk een outfit gekocht met het label zes-tot-negen maanden, terwijl ze nog amper vijfeneenhalve kilo woog. De schoudernaden hingen halverwege haar armpjes en de halslijn gleed de hele tijd van haar romp af, wat de dure foto's waarvoor ik had gespaard volledig verpestte.

De hele maatvoering in de industrie slaat sowieso nergens op. De maat nul-tot-drie maanden van het ene merk is nog te klein voor een premature eekhoorn, terwijl in de 'newborn' maat van een ander merk met gemak een peuter past. Uiteindelijk gaf ik het maar gewoon op om naar de labels te kijken en begon ik de kleertjes in de winkel gewoon omhoog te houden om het op het oog in te schatten. En zo kwamen we terecht bij de Biologisch Katoenen Baby Shorts in Retro Stijl van Kianao. Ik zal eerlijk tegen je zijn: ze zijn echt schattig, op zo'n vintage atletiek-manier, maar als jouw baby ook van die heerlijke, spekkige dijbeentjes heeft zoals de mijne, kruipt dat retro-biesje aan de zijkant nogal omhoog tijdens het kruipen. Daardoor veranderen ze in minuscule biologisch katoenen zwembroekjes. Ze krijgt er geen uitslag van en ze laten geen rode striemen achter op haar buikje, en daarom blijf ik ze haar aantrekken, maar je moet ze absoluut even naar beneden trekken elke keer als je haar oppakt.

Dinosaurussen voor iedereen

Toen we ontdekten dat we een meisje kregen, was het alsof er een glitterbom ontplofte in onze brievenbus. Familieleden stuurden ons dozen vol kleren bedrukt met neonroze flamingo's, agressieve bloemenpatronen en shirtjes met belachelijke, 'pittige' teksten. Mijn man noemt haar zijn kleine 'baby girl' en hij baalde enorm dat hij niks kon vinden met stoere dieren of ruimtevaart-thema's dat niet op de jongensafdeling hing, doordrenkt van marineblauw en donkergroen.

Uiteindelijk werd ik zo moe van de overweldigende golf van zacht- en oudroze, dat ik actief begon te rebelleren tegen de traditionele smaak van mijn eigen moeder. Daarom ben ik stiekem een beetje geobsedeerd door het Kleurrijke Dinosaurus Babydekentje van Bamboe. Ja, het staat vol met dino's, en ja, mijn tante Brenda vroeg me of ik in de war was over het geslacht van mijn eigen kind toen ze het in de kinderwagen zag liggen, maar de stof voelt letterlijk zo zacht als boter. Het is een mix van bamboe en biologisch katoen, wat blijkbaar betekent dat het de baby op natuurlijke wijze afkoelt als het warm is en opwarmt als het koud is. Nogmaals, ik snap niets van de textiel-hekserij die daar gaande is, maar het werkt echt. En de vrolijke blauwgroene en limoengroene dino's geven mijn ogen wat rust, in plaats van te moeten staren naar eindeloze stapels oudroze.

De enorme haarbanden-kwestie

Ik kan geen stuk schrijven over schattige meisjesoutfits zonder het te hebben over de absolute epidemie van gigantische, verstikkende haarbanden die momenteel het internet overnemen. Kijk, ik snap best dat je wilt dat mensen weten dat je kale baby een meisje is, zodat de kassière in de supermarkt haar niet 'kereltje' noemt. Maar een stijve, twaalf centimeter grote juten strik om het kwetsbare schedeltje van een pasgeborene binden, is pure waanzin. Ik zie constant baby's met van die enorme gevaartes die over hun ogen wegglijden en ze volledig verblinden terwijl ze in hun autostoeltje zitten. Dat lijkt me toch een vrij voor de hand liggend veiligheidsrisico, als je het mij vraagt.

En dan heb ik het nog niet eens over de diepe, boze rode afdrukken die die goedkope elastische banden op hun kleine hoofdjes achterlaten als je ze eindelijk afdoet. Als je je kind echt zo nodig een strikje om wilt doen, sla dan de enorme stugge varianten over en ga op zoek naar van die ultradunne, superrekbare nylon bandjes die amper iets wegen. Het comfort van je baby is immers véél belangrijker dan je gelijk bewijzen aan een vreemde in de rij bij de kassa.

Als je het zat bent om geld te verspillen aan kleding die krimpt, kriebelt of je kind simpelweg irriteert, dan wil je misschien even door deze collectie van biologische babykleding bladeren. Daar vind je een paar degelijke, ademende basics die de wasmachine wél eerlijk overleven.

Eerlijke vragen van echte moeders

Moet ik babykleertjes echt wassen voordat ze ze dragen, of is dat een mythe?
Oh, je moet ze absoluut wassen, en dat zeg ik niet alleen om je wasberg nog groter te maken. Ik dacht vroeger dat het maar een suggestie was, totdat mijn middelste uitslag over haar hele lichaam kreeg van een gloednieuwe, ongewassen trui die oma in een warenhuis had gekocht. Fabrieken bespuiten kleding met allerlei rare chemische stijfsel en formaldehyde, alleen maar om te voorkomen dat ze kreuken in de zeecontainers. Je wilt al die troep er dus echt uitwassen voordat het in aanraking komt met hun huid.

Hoe krijg ik vlekken eruit zonder agressieve bleekmiddelen te gebruiken?
Ik ben ervan overtuigd dat babypoep een nucleaire apocalyps kan overleven, maar in plaats van die dure chemische vlekkenverwijderaars te kopen, heb je alleen maar de zon nodig. Telkens als mijn kinderen een lichtgekleurde outfit ruïneren, was ik het met een mild, ongeparfumeerd wasmiddel. Vervolgens leg ik het kletsnat een middagje op de veranda, recht in de felle zon. De uv-stralen bleken de vlekken letterlijk uit de biologische katoenvezels, zonder rare chemische resten achter te laten die hun huidje later zouden kunnen irriteren.

Is het de moeite waard om extra te betalen voor biologisch katoen?
Als je me dit bij mijn eerste kind had gevraagd, had ik je uitgelachen en "nee" gezegd, terwijl ik een 5-pack polyester rompertjes voor tien euro afrekende. Maar na eindeloze cycli van onverklaarbare uitslag, het smeren van dure eczeemcrèmes en het weggooien van goedkope shirtjes die na drie keer wassen pillen of uit model raken, ben ik van gedachten veranderd. Het biologische spul gaat écht lang genoeg mee om door te geven aan het volgende kind. Je geeft vooraf misschien iets meer uit, maar je hoeft niet meer elke drie weken kleding te vervangen omdat het uit elkaar valt.

Hoe kan ik hun mooie kleertjes het beste drogen zodat ze niet krimpen?
Als je wilt dat deze spullen echt overleven tot je volgende kind, moet je stoppen met ze heet te wassen samen met de werkbroeken van je partner. Draai gewoon een fijnwasprogramma en hang ze daarna over de rugleuning van een eetkamerstoel, net zoals mijn oma dat deed. Kleding aan de lucht laten drogen is onhandig en neemt ruimte in beslag, maar het voorkomt wel dat natuurlijke vezels in elkaar krimpen en een outfit voor zes maanden veranderen in iets wat alleen een prematuurtje nog zou passen.