Eerste pakje voor een babymeisje: Een brief aan mijn uitgeputte zelf

Lieve Jess,

Je zit momenteel met gekruiste benen op het vloerkleed in de babykamer, 38 weken zwanger, het zweet breekt je uit in je zwangerschapsbeha, terwijl je staart naar drie verschillende browsertabbladen vol linnen rompertjes met smokwerk van 80 euro. Het is 2 uur 's nachts, je zwangerschapsischias speelt op en je bent als de dood dat als je niet de perfecte, Instagram-waardige outfit kiest voor als jullie kleine meid mee naar huis mag, je op de een of andere manier al tekortschiet voordat ze überhaupt haar eerste ademteug heeft genomen. Leg die creditcard neer, adem die zwoele Texaanse zomeravondlucht eens diep in door de hordeur, en luister naar me, want ik schrijf je dit vanuit de toekomst, zes maanden later.

Ik zal maar meteen eerlijk met je zijn: ze gaat op alles wat je kiest colostrum spugen, nog voordat je de lift van het ziekenhuis hebt bereikt. En eerlijk gezegd is dat helemaal prima. Wat níét prima is, is haar iets aantrekken dat zo stug en ingewikkeld is dat je uiteindelijk staat te huilen op de parkeerplaats van de kraamafdeling, omdat je niet snapt hoe je haar in haar autostoeltje moet vastmaken. Deze keer doen we het echt niet voor de esthetiek.

Die keer dat we je oudste bijna in tweeën braken

Weet je nog toen we Wyatt vijf jaar geleden mee naar huis namen? Lieve hemel, wat was ik nog onwetend. Ik had zo'n driedelig mini-tweedpakje met een piepklein vlinderdasje voor hem gekocht, omdat ik dacht dat het grappig en chic was. Er waren drie verpleegkundigen nodig om zijn schreeuwende, slappe lichaampje in die stijve broek te wringen, en tegen de tijd dat we bij de auto waren, was de stugge stof zo onder zijn kin opgekropt dat hij op een woedend klein schildpadje leek.

Erger nog, de gordel van het autostoeltje wilde niet klikken. De stof was te dik. Mijn moeder had me nog zo gezegd dat ik hem gewoon in een zachte wikkeldoek moest rollen en klaar, maar ik rolde met mijn ogen omdat ik de perfecte foto wilde. In plaats daarvan kreeg ik een foto van een knalrode baby die de longen uit zijn lijf schreeuwde, terwijl ik hem wanhopig uit een tweedgilet probeerde te pellen in de bloedhitte van een juli-middag. Laten we Wyatt hier als waarschuwing gebruiken, want ons nieuwe kleine meisje verdient echt een soepelere rit over onze hobbelige onverharde weg.

Wat Dr. Miller eigenlijk zei over de natuurkunde van autostoeltjes

Toen ik al die jaren geleden met Wyatt op de nacontrole ging, noemde ik het gedoe met het autostoeltje, en Dr. Miller gaf me een preek die ik nu weer even doorgeef aan jou. Onze kinderarts zei in feite dat dikke, volumineuze kleding de veiligheid van een autostoeltje volledig tenietdoet. Van wat ik – met mijn gigantische slaaptekort – van de natuurkunde erachter begreep, houden dikke lagen zoals fleece of zwaar breiwerk een hoop lucht vast. Bij een crash wordt al die lucht er in één keer uitgeperst, waardoor de gordels gevaarlijk los om hun kleine lijfjes komen te hangen.

In plaats van te proberen een dik sneeuwpak in een vijfpuntsgordel te proppen en te hopen op het beste, moet je haar gewoon kleden in dunne, rekbare laagjes. Zo kun je de riempjes goed strak trekken (de zogenoemde 'pinch test' waarbij je de stof van de gordel niet mag kunnen dubbelvouwen). Vervolgens kun je, als de airco vol aan staat, altijd nog een dekentje strak óver de vastgeklikte gordels stoppen.

Ik raad je dan ook sterk aan om hiervoor de Kleurrijke Dinosaurus Bamboedeken te gebruiken. Kijk, ik weet dat je aan iets dacht met zachte beige regenbogen, maar geloof me, die vrolijke, felle dinosaurussen zijn zó leuk, en de mix van biologische bamboe en katoen is onwaarschijnlijk zacht. Het is geweldig ademend waardoor ze het er niet te warm onder krijgt tijdens die lange rit naar huis, en later zal ze het fantastisch vinden om naar die contrasterende kleuren te staren als je haar op de vloer legt. Het is een degelijke, budgetvriendelijke must-have die in de auto serieus bijdraagt aan haar veiligheid.

Het grote matendrama van de vluchttas

Ik moet even mijn hart luchten over kledingmaten, want de babykledingindustrie is één groot complot om kersverse moeders helemaal gek te maken. Je hebt precies één outfit in maat 50 (Newborn) ingepakt. Haal hem eruit. Nee serieus, laat hem er maar in, maar loop nú naar de commode en pak er ook een outfit in maat 56 of 62 (0-3 maanden) bij. Het maakt me niet uit of de echoscopist zwoer dat ze aan de kleine kant is.

Pasgeboren baby's hebben maling aan het maatlabeltje dat jij hebt gekocht. Wyatt woog bijna vier kilo en sloeg de kleinste maat volledig over; hij scheurde bijna uit zijn boxpakje als een piepkleine, boze Hulk. Je middelste kindje woog amper drie kilo en verdronk zó in haar pakje van 0-3 maanden dat haar kleine voetjes steeds in het buikgedeelte verstrikt raakten, waardoor ze gilde telkens als ze trapte. Je kunt de afmetingen van de mens die je op de wereld gaat zetten gewoon niet voorspellen. Het is onmogelijk.

En nu we het er toch over hebben, pak twee verschillende maten mutsjes in. Degene die je van het ziekenhuis krijgt zijn gemaakt van een materiaal dat ik alleen maar kan omschrijven als medisch schuurpapier. Bovendien kan het hoofdje van je baby de grootte hebben van een kwetsbaar grapefruittje, maar ook van een stevige kleine bowlingbal. Zorg gewoon voor opties, zodat je niet met gierende hormonen een minuscuul gebreid mutsje over een gigantische bol probeert te trekken.

Oh, en haal het niet in je hoofd om die matchende familiepyjama's in te pakken voor een fotoshoot op het kraambed.

Laten we het hebben over de kleding die je wél moet kopen

Aangezien we hebben vastgesteld dat stugge stoffen verschrikkelijk zijn en maten één grote gok blijven, laten we kijken naar wat écht werkt. Je hebt iets nodig dat wijd open kan, meegeeft en waarvoor je geen graad in de techniek nodig hebt om het dicht te doen terwijl je op nul uur slaap functioneert en de nasleep van een gigantisch ziekenhuis-kraamverband trotseert.

Toen het eindelijk zover was om ons lieve meisje mee naar huis te nemen, was het allerbeste in mijn tas het Biologisch Katoenen Rompertje met Vlindermouwtjes van Kianao. Ik overdrijf niet als ik zeg dat dit kledingstuk mijn redding was. Het is 95% biologisch katoen en daardoor ontzettend zacht. Maar het bevat ook 5% elastaan, wat betekent dat je de halsopening wijd genoeg kunt oprekken om hem over een wiebelig babyhoofdje te trekken zonder een paniekaanval te veroorzaken.

De envelophalslijn is echt een geschenk uit de hemel. De vlindermouwtjes geven net dat lieve, fotogenieke en meisjesachtige detail zonder in haar okseltjes te schuren of op te proppen onder de gordels van het autostoeltje. Daarbij had ik, voor die prijs, niet het gevoel dat ik een tweede hypotheek afsloot alleen maar om mijn kind aan te kleden voor een autoritje. Het is praktisch, het is mooi en het biedt echt de ruimte voor een luier zonder dat het in haar bilspleet kruipt.

Als je nog steeds geobsedeerd bent door het vinden van de perfecte balans tussen esthetiek en overleven, neem dan even de tijd om door wat echt zachte, duurzame babykleding-opties te scrollen waarvan je niet de haren uit je hoofd trekt tijdens een 'spuitluier'.

Wat je moet doen met dat rare navelstompje

Laten we het even (een beetje onsmakelijk) over het navelstompje hebben. Oma zal je waarschijnlijk vertellen dat je er een zilveren muntje op moet plakken om haar naveltje plat te houden. Een fabeltje uit de oude doos, en ik smeek je om dit te negeren. Mijn kinderarts vertelde me dat het stompje gewoon droog moet blijven, waar mogelijk moet luchten en dat het volledig vrij moet zijn van wrijving.

Dit betekent dat als je haar voor de rit naar huis een schattige legging met hoge taille of een rokje met een strakke elastische band aantrekt, die band direct tegen de korstige, gevoelige plastic klem gaat schuren die ze op haar buikje laten zitten. Zij zal gillen. Jij zult huilen. De hond gaat janken. Eén grote ellende. Dit is precies waarom een uit één stuk bestaand, rekbaar pakje of een kimonotruitje de enige acceptabele outfit is om in naar huis te gaan. Je wilt absoluut geen druk op haar buikje.

De houten bijtring die je zonder enige reden hebt ingepakt

Ik zie wel dat je door je Etsy-voorraad graaft om de Beren Bijtring Rammelaar in de vluchttas te stoppen, zodat ze iets schattigs heeft om 'vast te houden' op de foto. Ik ga je hier even stoppen. Het is prachtig, handgemaakt speelgoed, en het gladde, onbehandelde beukenhout wordt over een maand of vier echt je redding als ze op alles gaat kauwen, inclusief jouw kin.

Maar nu? Ze is gewoon nog een kleine, pasgeboren aardappel. Ze weet nog niet eens dat ze handjes heeft, laat staan hoe ze een rammelaar vast moet houden. Het ding rolt toch alleen maar weg en verdwijnt onder de passagiersstoel van de auto. Laat het bijtspeelgoed lekker thuis in het mandje in de babykamer. Bewaar de ruimte in je ziekenhuistas liever voor van die extra grote oma-onderbroeken voor jezelf. Graag gedaan.

Oma's, huiduitslag, en waarom biologisch écht belangrijk is

Mijn moeder koopt dolgraag van die zwierige jurkjes van een polyestermix bij de grote warenhuizen, de schat. En oké, ze zijn goedkoop en een minuut of vijf heel schattig. Maar ik denk dat ik nu eindelijk begrijp waarom de huid van een pasgeborene altijd onder de mysterieuze rode vlekjes komt te zitten. Hun huidbarrière is praktisch onbestaand net na de geboorte, en ik zweer je dat haar huid al ontploft als een stug, synthetisch labeltje er alleen maar verkeerd naar kijkt.

De overgang van een warme baarmoeder vol vruchtwater naar de droge, harde lucht van een ziekenhuis met airconditioning is een flinke klap voor hun kleine lijfjes. Haar in GOTS-gecertificeerd biologisch katoen wikkelen, is niet omdat ik zo'n snobistische millennial-moeder ben; het is oprecht de makkelijkste manier om contacteczeem en warmte-uitslag te voorkomen zonder haar met drie verschillende soorten zalf in te moeten smeren. Door de natuurlijke vezels kan haar huid serieus ademen. Dat helpt haar blijkbaar om haar eigen lichaamstemperatuur te reguleren, aangezien ze nog niet helemaal snapt hoe ze dat zelf moet doen.

Dus, Jess uit het verleden, sluit alsjeblieft die tabbladen met kriebelig kant en piepkleine spijkerjasjes. Pak dat rekbare, biologische rompertje in. Pak die vrolijke dinosaurusdeken voor in het autostoeltje in. Neem twee maten mee. Accepteer dat je lichaam net een ongelofelijke prestatie heeft geleverd, en het laatste waar je je dan zorgen om wilt maken is een kledingcrisis in de ontslagkamer van het ziekenhuis. Je gaat het geweldig doen, en ze zal absoluut perfect zijn.

Liefs,
Jess (6 maanden postpartum, drinkt lauwe koffie, en pakt eindelijk weer wat slaap)

Voordat je nóg een nutteloos item in die tas stopt, bekijk eerst even de biologische essentials van Kianao. Dan weet je zeker dat je de basics in huis hebt die haar op de allereerste dag oprecht comfortabel houden.

Vragen die ik om 3 uur 's nachts in paniek googelde (en mijn echte antwoorden)