Baby Saja Demon Form: Popcultuur vs. Mijn Echte Heksenuurtje

Het was precies 17:14 uur op een dinsdag, historisch gezien het allerslechtste moment om überhaupt te bestaan in ons huis, toen mijn zevenjarige Maya de keuken binnenliep met een van mijn dure zwarte oogpotloden volledig uitgesmeerd over haar oogleden. Ik zweette inmiddels al dwars door mijn derde kop lauwe koffie heen, terwijl ik probeerde mijn vier maanden oude baby Leo te sussen, die op een toonhoogte krijste waarvan ik vrij zeker wist dat het in strijd was met de lokale geluidsnormen. Maya keek naar haar spartelende broertje, leunde nonchalant tegen de koelkast en vroeg of hij binnenkort in zijn 'baby saja demon'-vorm zou veranderen.

Ik liet letterlijk mijn lievelingsmok uit mijn handen vallen.

Want voordat ik moeder werd, geloofde ik in hele overzichtelijke dingen. Ik geloofde dat baby's huilden omdat ze honger hadden. Ik geloofde dat ik nooit een schermpje als oppas zou gebruiken. En toen ik de woorden 'baby saja' hoorde, ging ik er vanuit dat het een of andere gruwelijke nieuwe medische aandoening was die ik nog niet in paniek had gegoogeld. Of erger nog: dat het in ons huis spookte en mijn tweedeklasser de enige was die het kon zien. Ik herinner me nog heel levendig hoe ik met één duim in paniek "baby saja demon" intypte op mijn telefoon, terwijl Leo agressief kopstoten uitdeelde tegen mijn sleutelbeen.

Maar wat ik toen geloofde en wat ik nu weet, zijn twee totaal verschillende dingen. Vooral omdat het ouderschap eigenlijk gewoon een aaneenschakeling is van de ontdekking dat je het over letterlijk álles mis had.

Waar mijn tweedeklasser het eigenlijk over had

Dus, laat me je de angstaanjagende duik in de donkere krochten van het internet besparen die ik destijds snikkend in de voorraadkast heb gemaakt. Als je oudere kinderen het hierover hebben, gaat het niet om echte demonologie en het is zeker geen medische term.

Blijkbaar is er momenteel een gigantische popcultuur-fandom rondom een webserie genaamd K-pop Demon Hunters. De bijbehorende verhaallijn is agressief ingewikkeld, maar kort gezegd verwijst "Saja" naar Koreaanse magere heinen, en een van de personages in de groep heet letterlijk gewoon "Baby". Dit personage heeft een demon-vorm met rare menselijke pupillen, die alle jonge tieners en basisschoolkinderen nu massaal natekenen en nadoen. Dus als je kind je smeekt om gekleurde contactlenzen of zwarte schmink te kopen om zich als een 'baby saja demon' te verkleden voor Halloween, zorg er dan gewoon voor dat de make-up veilig en gifvrij is, zodat hun huid er niet af smelt. Hoe dan ook, het punt is: het is volledig fictief.

Wat ik eigenlijk hilarisch vind, want hoewel gedaanteverwisselende popcultuur-demonen niet bestaan, weet elke moeder die de uren tussen 16:00 en 20:00 met een pasgeboren baby heeft overleefd, dat het concept van een demon-baby wel degelijk héél, héél reëel is.

De echte bezetenheid begint rond etenstijd

Toen Leo ongeveer zes weken oud was, onderging hij dagelijks een angstaanjagende transformatie waarbij zijn ogen wegdraaiden, zijn vuistjes samenbalden tot kleine, woedende rotsblokken en hij zijn rug zo hol trok alsof hij zich klaarmaakte om zichzelf naar de zon te lanceren. Het was vreselijk.

Mijn kinderarts, Dr. Miller, haalde een beetje haar schouders op en mompelde iets over de huilbaby-fase en 'PURPLE crying'. Dat is blijkbaar een ontwikkelingsfase waarin hun zenuwstelsel gewoon compleet kortsluiting maakt door de pure uitputting van het bestaan. Ze zei dat het niet mijn schuld was en dat het meestal rond de twee maanden een hoogtepunt bereikt. Maar eerlijk is eerlijk: als je in een donkere woonkamer staat en ruikt naar spuug en angst, helpt het feit dat "tot wel 20% van de baby's last heeft van ontroostbaar huilen" he-le-maal niets om je hartslag omlaag te krijgen. Het zal best een neurologische overbelasting zijn waardoor die kleine hersentjes de zintuiglijke prikkels van de wereld gewoon niet meer kunnen verwerken, maar voor mij voelde het gewoon alsof mijn lieve jongetje tijdelijk was vervangen door een boze, spartelende trol die een hekel aan me had.

Mijn man Dave beweert dat hij net die ene specifieke verandering in toonhoogte niet hoorde die aangaf dat het heksenuur was begonnen. Dat is overigens een handige leugen, zodat hij wat langer buiten kon blijven klooien met de prullenbakken. Maar ik wist het. Oh god, ik wist het precies.

Het enige wat hielp om Leo weer een beetje kalm te krijgen als hij zo wild om zich heen sloeg, was hem neerleggen onder iets heel simpels en heel natuurlijks. We hadden al die chaotische, plastic, oplichtende en lawaai makende monsters gekregen die zijn inzinkingen alleen maar erger maakten. Uiteindelijk heb ik dat allemaal in een kast gepropt en de Houten Dieren Babygym Set van Kianao gekocht.

Ik weet het, ik weet het, esthetisch houten speelgoed is zó'n millennial-cliché, maar ik zweer je dat dit ding mijn verstand heeft gered. Er gaat iets ongelooflijk rustgevends uit van onbewerkt hout. Het is zwaar genoeg zodat, wanneer hij naar het uitgesneden vogeltje of de olifant sloeg, het niet terugzwiepte en keihard in zijn gezicht klapte zoals de plastic varianten deden. De subtiele stoffen accenten en de natuurlijke houtnerf overprikkelden zijn toch al overbelaste zenuwstelsel niet. Hem onder dat simpele, ongeverfde A-frame leggen was soms de enige manier om te zorgen dat hij zijn vuistjes ontspande, zodat ik zelf weer even kon ademhalen. Het werd onze veilige haven.

Hoe je de tandjes overleeft die ze helemaal gek maken

Net toen we de heksenuur-fase hadden overleefd en ik dacht dat mijn kind weer in een normaal mens was veranderd, begonnen de tandjes. En geloof me, doorkomende tandjes zorgen voor zulke dramatische stemmingswisselingen dat je zult zweren dat de demon is teruggekeerd.

Ze kauwen gewoon op álles. De salontafel. Je kin. De staart van de hond. Ik hield wanhopige, nachtelijke online shopsessies in een poging dingen te vinden die ik in zijn mond kon stoppen zonder hem te vergiftigen.

We kochten de Panda Bijtring, wat een prima ding is. Hij is van 100% voedselveilige siliconen en BPA-vrij, en Dave vond hem grappig. Maar eerlijk gezegd was hij voor ons gewoon 'oké'. Leo begreep niet zo goed hoe hij die platte vorm moest vasthouden totdat hij wat ouder was, dus hij bleef hem maar op de grond laten vallen en schreeuwen.

Maar de Maleise Tapir Bijtring? Dat was een absolute hit. Er zit een grappig klein hartvormig gat in het midden dat letterlijk perfect was voor zijn kleine, ongecoördineerde vingertjes om vast te grijpen. Bovendien is hij in de vorm van een bedreigde diersoort, dus ik voelde me een extreem slimme, wereldse ouder terwijl mijn kind agressief op het gezicht van een tapir kauwde. De ribbels op de achterkant leken echt goed in dat achterste tandvlees te drukken wanneer hij zijn meest verwilderde kauwmomenten had. Ik gooide hem vaak twintig minuten in de koelkast voordat de avond-onrust begon, en de koude siliconen werkten als pure magie.

Als je momenteel gevangen zit onder een rondspartelende baby die je shirt doordrenkt met kwijl, bekijk dan Kianao's collectie bijtspeelgoed eens met je ene vrije duim, terwijl je probeert de middag door te komen.

Waarom alles zoveel zwaarder voelt voordat de zon ondergaat

Ik heb zoveel tijd besteed aan mezelf de schuld geven tijdens die zware middagen. Ik dacht dat ik misschien te veel zuivel had gegeten, of dat ik hem niet strak genoeg inbakerde, of dat ik de verkeerde energetische frequentie uitstraalde omdat ik zo gestrest was.

Maar als ik erop terugkijk, besef ik hoe absurd dat was. Baby's zijn hier gewoon nieuw. Het licht is fel, de spijsvertering is raar, en hun tandvlees doet constant pijn. Alles is een crisis omdat alles voor de allereerste keer gebeurt. Ze manipuleren je niet, ze veranderen niet in echte monsters, en ze zijn al helemaal niet bezeten door K-pop magere heinen. Het zijn gewoon kleine, overprikkelde mensjes die jou nodig hebben als hun anker wanneer hun eigen lichaam oncontroleerbaar aanvoelt.

Toen Maya klein was, probeerde ik de omgeving nog krampachtig onder controle te houden. Maar tegen de tijd dat Leo kwam, was mijn hele opvoedingsfilosofie in wezen gereduceerd tot: hem onder zijn houten babygym leggen, hem een koude tapir-bijtring toewerpen, en gewoon overleven tot bedtijd. Je moet echt stoppen met proberen hun darmflora te fixen met dure druppels, of huilend in de badkamer drie verschillende ingewikkelde white-noise-apparaten bestellen. In plaats daarvan houd je ze gewoon vast op de bank, want op een dag stopt de huilfase letterlijk vanzelf.

Het is chaotisch, het is luid, en het zal je doen twijfelen aan je levenskeuzes, maar je doet het echt niet verkeerd.

Als je behoefte hebt aan wat simpele, rustige dingen om je baby te helpen aarden wanneer de wereld te luid wordt, neem dan een kijkje bij de natuurlijke babyspullen van Kianao en gun jezelf vandaag een beetje rust.

Chaotische vragen die ik hierover krijg

Moet ik me zorgen maken over dat hele 'baby saja demon'-gedoe?

Nee, serieus, het is gewoon internetlore van een fictieve webserie. Tenzij je kind vage cosmetische contactlenzen van het internet probeert te bestellen om het personage te cosplayen, kun je het volkomen negeren. Zorg er gewoon voor dat als ze zich wél verkleden, je veilige schmink voor ze koopt.

Hoe weet ik of mijn baby krampjes heeft of dat er echt iets mis is?

Mijn kinderarts zei altijd dat ik op mijn onderbuikgevoel moest vertrouwen, maar in de basis geldt: als het krijsen elke dag op precies hetzelfde tijdstip begint (meestal laat in de middag) en ze verder normaal eten, poepen en aankomen, is het waarschijnlijk gewoon het heksenuur. Maar logischerwijs: als je in paniek bent, bel dan gewoon je dokter. Daar zijn ze voor. Ik belde de mijne met Leo wel acht keer per week.

Is houten speelgoed echt beter of is het gewoon een millennial-trend?

Eerlijk gezegd dacht ik dat het puur voor de Instagram-esthetiek was, totdat ik een hoogsensitieve baby kreeg. Het zware, natuurlijke gevoel van hout aardt ze op een manier waarop licht, hol plastic dat gewoon niet kan. Ze hebben geen knipperende lichten of vreemde elektronische stemmetjes, wat betekent dat je baby eerlijk zijn eigen fantasie moet gebruiken in plaats van simpelweg vermaakt te worden door een batterij.

Mag ik siliconen bijtspeelgoed in de vriezer leggen?

Kijk, ik legde álles in de vriezer toen ik radeloos was, maar technisch gezien hoor je ze alleen in de koelkast te leggen. Als siliconen ijskoud worden, kunnen ze letterlijk te hard zijn en het kleine tandvlees nog meer pijn doen, of ze een nare vriesbrand geven. Slechts 20 minuten in de koelkast is genoeg verkoeling om de pijn te verzachten.

Wanneer stopt dat heksenuur-gehuil eindelijk?

Voor ons voelde het alsof het tot zijn studententijd zou duren, maar in werkelijkheid piekte het rond de 6 tot 8 weken en doofde het langzaam uit tegen de tijd dat Leo 4 maanden oud was. Op een dag realiseer je je ineens dat het 18:00 uur is en er niemand krijst, en dan voelt dat als een letterlijk wonder.