Toen klachten over huilende Sims 4-baby's me braken tijdens een nachtelijk tweelingdrama

Het was 3:14 's nachts, en ik werd volledig verlicht door de ziekelijke blauwe gloed van mijn telefoonscherm terwijl Tweeling A tegen mijn schouder spartelde als een klamme, woedende zak aardappelen. Tweeling B lag gelukkig buiten westen in het mozesmandje aan de andere kant van de kamer, waardoor ik in mijn eentje het volkomen onwaardige wieg-en-hop-dansje uitvoerde dat alle ouders uiteindelijk onder de knie krijgen. In een wanhopige poging om te voorkomen dat mijn eigen brein in het niets zou oplossen, scrolde ik door Reddit. Zo ontdekte ik dat de gamecommunity in een collectieve, catastrofale crisis verkeerde over een recente videogame-update die digitale baby's veel te realistisch had gemaakt.

Spelers typten oprecht woedende tirades van meerdere alinea's over hoe de nieuwe baby's in het spel maar niet ophielden met huilen. Ze klaagden steen en been dat hun virtuele avatars de baby niet eens konden neerleggen om naar de wc te gaan zonder een huilbui te veroorzaken. Ik las deze klachten in een t-shirt dat drie uur eerder agressief was gedoopt met zure melk, terwijl mijn onderrug sympathiseerde met het gekrijs van mijn dochter. Het lef om te klagen over virtueel babyverdriet terwijl ik momenteel gegijzeld werd door een echt, biologisch wezentje dat al vijfenveertig minuten onafgebroken krijste, werd mijn slaaptekort-brein bijna te veel.

De absolute tragedie van de onderbroken actiewachtrij

Wat de gamers blijkbaar het meest woest maakte, was dat het huilen hun "actiewachtrij" onderbrak. Voor degenen die niet bekend zijn met de wereld van digitale poppenhuizen: een actiewachtrij is een keurig rijtje taken dat je klaarzet voor je personage: een salade maken, douchen, precies acht uur slapen. De gamers waren des duivels omdat de digitale baby begon te brullen, waarna de avatar de salade liet vallen om hem te gaan troosten.

Ik las dit en slaakte een lach zo bitter dat de kat erger van schrok. Een actiewachtrij. Stel je voor dat je een actiewachtrij hebt in het echte leven. Mijn dagelijkse planning bestaat meestal uit grootse ambities zoals "één kop thee drinken terwijl hij nog warm is" of "een broek aantrekken zonder yoghurtvlekken op het bovenbeen," en zelfs die lopen direct in de soep omdat Tweeling B heeft ontdekt hoe ze haar eigen luier af moet doen en nu een ontsnappingspoging naar de gang waagt. Ouderschap is in wezen gewoon één lange, eindeloos onderbroken actiewachtrij waarbij de taken zich blijven opstapelen en geen enkele cheatcode werkt.

Het is vast sympathiek bedoeld dat de ontwikkelaars het spel wilden afstemmen op de overweldigende realiteit van het prille ouderschap, maar eerlijk is eerlijk: niemand speelt videogames om de sluipende paniek van het heksenuurtje te ervaren.

Het grote biologische mysterie van de droge huilbui

Hier is een grappig feitje waar de videogame-ontwikkelaars de plank volledig missloegen. Ik weet dit alleen maar omdat ik er tijdens onze eerste week thuis in paniek naar vroeg bij een medisch professional. In de game huilen de digitale baby's gigantische, cartoonachtige tranen zodra ze uit de gepixelde baarmoeder komen. Maar in het echte leven is het gekrijs van een pasgeborene een schokkend droge bedoening.

Toen de tweeling net was geboren, gaven ze regelmatig roodhoofdige, longverscheurende aria's van absolute ellende ten beste, maar hun wangen bleven kurkdroog. Ik was ervan overtuigd dat ze gevaarlijk uitgedroogd waren of dat ik ze op de een of andere manier kapot had gemaakt. Onze wijkverpleegkundige van het consultatiebureau, een spectaculair nuchtere vrouw die zonder klagen mijn vreselijke oploskoffie opdronk, wuifde mijn paniek weg en mompelde iets over traanbuisjes die het leidingwerk nog niet op orde hebben. Blijkbaar gaan de echte waterlanders pas aan als ze een maand of twee oud zijn. Dat betekent dat je wekenlang oorverdovend, traanloos gekrijs moet doorstaan voordat je ooit een echte babytranen ziet.

Toen de nattigheid eindelijk ten tonele verscheen, bracht dat weer een heel eigen, vreemd soort chaos met zich mee. Tweeling A ontwikkelde een schattig kwaaltje waarbij haar oog constant een plakkerige gele prut lekte. De jeugdverpleegkundige liet me opgewekt weten dat het waarschijnlijk gewoon een verstopt traanbuisje was en volkomen normaal voor pasgeborenen. Dat hield wel in dat ik drie weken lang voorzichtig met vochtige watjes korstjes zat weg te vegen terwijl ik probeerde niet te kokhalzen.

Wanhopig gefladder vermomd als kalmeringstechnieken

De gamers wisselden tips uit over hoe ze hun digitale kroost stil konden krijgen. Meestal kwam het neer op het klikken van een knopje met 'Troosten'. Was het maar zo'n feest. Als ik gewoon met mijn vinger boven het voorhoofd van Tweeling A kon zweven en op een knopje kon klikken om het gebrul te stoppen, zou ik daar een ronduit obsceen bedrag voor betalen. In plaats daarvan vereist het echte leven dat je een uiterst specifieke, zweetopwekkende reeks fysieke manoeuvres uitvoert, alleen maar om het volume met twintig procent te laten dalen.

Er is zo'n Amerikaanse kinderarts die een boek schreef waarin hij vijf specifieke dingen met de letter S voorstelt (de beruchte '5 S-en'). Dat klinkt vreselijk gestructureerd als je het op een zonnige dinsdagmiddag leest, maar om 3 uur 's nachts sta je ze gewoon strak in een deken te wikkelen, ze wild heen en weer te schudden en agressief "ssshhhh" in hun gezicht te sissen totdat één van jullie flauwvalt van uitputting.

De realiteit is dat baby's soms gewoon huilen. Ze huilen omdat ze moe zijn, ze huilen omdat ze honger hebben, ze huilen omdat de muur de verkeerde kleur heeft, of omdat ze zich ineens herinneren dat ze vroeger in een warme, donkere jacuzzi woonden en nu gedwongen zijn te bestaan in een felverlichte, koude flat ergens in de stad waar iemand steeds hun billen afveegt met koude doekjes. Je kunt alle vinkjes afzetten—gevoed, geboerd, schone luier, niet te warm—en toch kijken ze je recht in de ogen aan en beginnen ze te schreeuwen.

Wanneer het mondje een massavernietigingswapen wordt

Uiteindelijk gaat het huilen niet langer over de algemene oneerlijkheid van het bestaan, maar over de fysieke marteling van botjes die uit hun tandvlees groeien. Tandjes krijgen. Het absolute dieptepunt van de baby-ervaring.

Toen de tweeling in de tandjesfase belandde, bereikte het volume in ons huis niveaus die waarschijnlijk in strijd waren met de lokale geluidsnormen. Alles verdween in hun mond. Mijn vingers, de rand van de salontafel, de afstandsbediening, een verdwaalde pluk hondenhaar die ze achter de bank vonden. Het was een wanhopige, betraande zoektocht naar tegendruk.

Dit is het moment waarop ik nederig de allerbeste aankoop uit mijn eerste jaar als vader wil presenteren. Ik ben normaal niet zo van het prediken over siliconen, maar het Siliconen Panda Bijtspeeltje (Bamboe Bijtring) heeft letterlijk gered wat er nog over was van mijn geestelijke gezondheid. Tweeling A zat midden in het doorkomen van haar bovenste voortanden en functioneerde op ongeveer twintig minuten slaap. Ik gaf haar dit platte pandading, eigenlijk vooral om mijn eigen knokkels uit haar mond te redden. Ze pakte het, klemde haar kaken stevig op het getextureerde, bamboe-achtige gedeelte en viel onmiddellijk helemaal stil. Het leek wel alsof ik een goocheltruc had uitgevoerd. De vorm is mooi plat en opvallend makkelijk vast te houden als ze nog nul fijne motoriek hebben. En omdat het uit één massief stuk voedselveilig siliconen bestaat, kon ik het regelrecht in de vaatwasser gooien als het onvermijdelijk weer onder de pluisjes en kattenharen zat.

In een bui van optimisme kocht ik ook de Baby Cactus Bijtring, omdat ik dacht dat ze misschien wat afwisseling wilden. Er is niets mis mee—het is groen, er zitten nopjes op, het doet wat het moet doen. Maar om de een of andere reden keek Tweeling B er met diepe argwaan naar, kauwde zo'n twaalf seconden op een van de cactusarmen en smeet hem toen door de kamer, waar hij onder de radiator schoof. Hij woont nu op de bodem van de luiertas als nood-backup. Baby's zijn bizar specifiek in hun esthetische voorkeuren.

Als jij thuis een baby-T-Rex hebt die huilend op je meubels knaagt, wil je misschien onze biologische collectie bijtspeeltjes bekijken voordat je salontafel voorgoed geruïneerd is.

De esthetiek van kwijlmanagement

Waar ze je ook niet voor waarschuwen, is de enorme hoeveelheid vocht die een baby tijdens het tandenkrijgen kan produceren. Het zijn niet alleen de babytraantjes; het is het kwijl. Rivieren vol. Binnen een uur waren drie lagen kleding doorweekt. De was stapelde zich in zo'n tempo op dat ik me oprecht zorgen begon te maken over onze waterrekening.

Mijn schoonmoeder kocht in een ontzettend lief, maar misschien ietwat over-optimistisch gebaar de Gehaakte Konijnenrammelaar Bijtring voor ons. Begrijp me niet verkeerd, hij is objectief gezien prachtig. Hij heeft een mooi gehaakt ontwerp van biologisch katoen en een gladde houten ring, en hij staat ongelooflijk stijlvol op de plank in de babykamer, terwijl hij de stapel plastic onzin in de hoek stilletjes uitlacht. Maar hier is de eerlijke waarheid: als een verwoed kauwende baby hem écht gebruikt, absorbeert dat gehaakte konijnenkopje speeksel als een spons. Hij wordt behoorlijk zompig. Ik geef hem nog steeds, want ze zijn dol op het rammelgeluid, maar je moet hem na een tijdje wel wegkapen en op de verwarming laten drogen. Anders geef je ze gewoon een koude, natte dweil.

De actiewachtrij opgeven

Toen ik die nacht in het donker zat en las over boze gamers die hun virtuele gezinnen in de steek lieten omdat het gehuil te irritant was, keek ik omlaag naar Tweeling A. Ze was eindelijk gestopt met schreeuwen en vertoonde dat schokkerige post-inzinking-ademhalingspatroon, waarbij ze lukraak zuchten in hun slaap. Haar gezicht zat onder mijn eigen zweet en een beetje spuug, maar ze was stil.

De waarheid is dat er geen patch-update komt voor het echte leven. Je kunt het volume niet lager zetten in het instellingenmenu, en je kunt de huilanimatie niet annuleren om weer verder te gaan met het maken van een digitale salade. Je moet gewoon meebewegen op de golven van de chaos. Accepteren dat je plannen voor de dag in de soep lopen, dat je kleren geruïneerd raken, en dat je definitie van 'een volledige nachtrust' voorgoed is veranderd.

Hier zijn een paar volstrekt onwetenschappelijke overlevingstactieken die ik heb opgepikt tijdens de ergste momenten:

• Houd koude dingen bij de hand: Gooi de siliconen bijtspeeltjes in de koelkast. Niet in de vriezer, tenzij je wilt dat ze aan de tong van je kind blijven plakken als een bevroren lantaarnpaal, maar koud genoeg om het tandvlees te verdoven.
• Verlaag je normen: Als de baby huilt, maar veilig in zijn ledikantje ligt, en jij drie minuten nodig hebt om in de keuken wezenloos naar de muur te staren... pak dan die drie minuten.
• Investeer in oordopjes: Niet om de baby helemaal buiten te sluiten—je hoort het huilen nog steeds—maar het wegnemen van de scherpe, oorpijn-opwekkende randjes van het gekrijs doet wonderen voor je eigen vecht-of-vluchtreactie.
• Omarm de bende: Probeer je dag niet met militaire precisie in te plannen en verwacht niet dat je woonkamer eruitziet als een wooncatalogus. Geef je gewoon over aan de onvermijdelijke puinhoop en zorg dat er altijd een grote stapel hydrofieldoeken binnen handbereik is.

Als je je momenteel in de loopgraven van het tandenkrijgen bevindt en op zoek bent naar iets om dat pijnlijke tandvlees te verzachten (en jezelf vijf minuten stilte te kopen), bekijk dan ons volledige assortiment bijtspeeltjes voordat je eigen actiewachtrij volledig ontspoort.

De rommelige waarheid over babygehuil (FAQ)

Wanneer gaan baby's eigenlijk huilen met echte tranen?

Eerlijk gezegd duurt dat een eeuwigheid. Ik dacht de eerste maand echt dat mijn kinderen stuk waren, omdat ze de longen uit hun lijf schreeuwden maar hun ogen kurkdroog bleven. De wijkverpleegkundige vertelde me dat de traanbuisjes pas na een week of 2 tot 8 echt goed gaan werken. Als ze eindelijk beginnen te lekken, gaat dat vaak gepaard met een hoop plakkerige oogprut die je constant moet wegvegen.

Is het normaal dat mijn baby zo veel huilt of doe ik het verkeerd?

Als je jezelf deze vraag stelt, doe je het waarschijnlijk prima en ben je gewoon heel, heel erg moe. Onze huisarts noemde dat het volkomen normaal is dat baby's tot wel drie uur per dag huilen, met een piek rond de 6 weken. Het wordt darmkrampjes of de 'huilbaby'-periode (PURPLE crying) genoemd. Wat eigenlijk gewoon een chique medische manier is om te zeggen: "je baby gaat zonder logische reden brullen en je moet het simpelweg zien te overleven."

Hoe weet ik of ze tandjes krijgen of gewoon geërgerd door me zijn?

Bij de tweeling was het kwijl de grootste hint. Ze veranderden van normale baby's in wezentjes die genoeg speeksel produceerden om een klein kinderbadje te vullen. Ze begonnen ook agressief te knagen op hun eigen knuistjes, mijn neus en de randen van hun ledikantje. Als ze humeurig zijn, vaker wakker worden dan normaal, en je meubels proberen op te eten, zijn het waarschijnlijk tandjes.

Mag ik deze siliconen bijtspeeltjes in de vriezer leggen?

Alsjeblieft niet doen. Ik heb deze fout uit wanhoop een keer gemaakt. De koelkast is ideaal—die maakt het siliconen lekker koel en helpt het pijnlijke tandvlees te verdoven. Maar de vriezer maakt het veel te hard en te koud, wat oprecht hun mondje kan bezeren of aan hun lippen kan blijven plakken. Leg het panda-bijtspeeltje gewoon een kwartiertje in de koelkast terwijl jij een kopje thee zet.

Wat moet ik doen als absoluut niets het huilen stopt?

Leg ze neer op een veilige plek zoals hun bedje, loop de kamer uit en adem even een minuutje in en uit. Serieus. Er waren nachten dat ik letterlijk de achterdeur uitliep en even in de koude Hollandse motregen ging staan, puur om mijn brein te resetten. Als ze gevoed zijn, schoon en warm, en ze schreeuwen nog steeds... dan moet je ze soms gewoon vasthouden en ze even boos laten zijn op de wereld. Het gaat voorbij. Ooit.