De waarheid over babyjurkjes breien (en waarom ik het toch blijf doen)

Het was 2019, Maya was precies drie weken en twee dagen oud, en ik zat om 2 uur 's nachts op de vloer van onze extreem rommelige woonkamer in een joggingbroek die vaag naar zure melk rook. Ik had mijn lauwwarme decaf koffie in de ene hand en mijn telefoon in de andere, terwijl ik als een bezetene door Pinterest scrolde. Ik was agressief aan het zoeken op de term baby kleider stricken omdat een heel chique Zwitserse moeder die ik op Instagram volgde die gebruikte, en blijkbaar zijn die Duitse en Zwitserse breipatronen een miljoen keer schattiger en minimalistischer dan de overdreven kanten franje-explosies die je meestal op Amerikaanse knutselblogs vindt. Ik had deze visie, een compleet doorgedraaide postpartum-hallucinatie, dat ik het soort moeder zou zijn die haar kind zou kleden in op maat gemaakte, handgebreide kleding.

Dus ging ik de volgende dag natuurlijk naar een grote hobbywinkel, kocht de goedkoopste, meest neonroze acryl wol die ik kon vinden, en besteedde drie weken aan het breien van wat uiteindelijk leek op een fluorescerend worstenvel. Dave, mijn man, kwam binnen in zijn vervaagde Mets-t-shirt, keek naar de stijve, plastic-achtige koker van garen die ik omhoog hield, en zei alleen maar: "Ga je... haar dat echt laten dragen?"

Dat deed ik. Ongeveer tien minuten lang. Ze krijste de hele tijd, haar kleine nekje werd helemaal rood en vlekkerig, en ik eindigde huilend in mijn koffie terwijl ik het met een keukenschaar van haar afknipte omdat ik het nekgat te klein had gemaakt. Het was een ramp. Maar eerlijk gezegd heeft het me letterlijk alles geleerd wat ik moest weten over de hele obsessie met babybreisels—of "baby b", zoals mijn volkomen uitgeputte, door typefouten geplaagde brein het Pinterest-bord noemde.

Als je erover denkt om babyjurkjes te breien, of het nu voor je eigen kind is of als kraamcadeau, moet je de helft van wat je op Instagram ziet meteen weer vergeten. Het is namelijk niet echt bedoeld voor menselijke baby's die spugen, spuitluiers hebben en een belachelijk kwetsbare huid bezitten. Hoe dan ook, het punt is: dit is wat er écht toe doet als je met twee puntige stokjes gaat zitten om kleren te maken voor een kleine, boze aardappel.

Trek je kind alsjeblieft geen plastic aan

Hier is een leuk weetje dat ik door schade en schande heb geleerd na het incident met het neonroze worstenvel. Toen we Maya meenamen voor haar controle na één maand, keek onze dokter, Dr. Aris, één keer naar de aanhoudende rode irritatie in haar nek en stelde voorzichtig voor dat ik stopte met haar synthetisch knutselgaren aan te trekken. Hij zei iets over dat de opperhuid van een baby zo'n 20 of 30 procent dunner is dan die van een volwassene? Ik kan me de exacte wetenschap niet herinneren omdat ik functioneerde op drie uur slaap, maar hij legde in feite uit dat hun huid chemicaliën en warmte veel sneller opneemt dan de onze, wat betekent dat ze kleden in niet-ademend polyester of acryl eigenlijk hetzelfde is als ze inpakken in plasticfolie.

Baby's kunnen hun eigen lichaamstemperatuur nog niet goed reguleren, wat best eng is omdat oververhitting een grote risicofactor is voor dingen waar je om 3 uur 's nachts echt niet aan wilt denken. Ze hebben natuurlijke vezels nodig. Punt uit.

Na het doktersbezoek liet ik mijn breiwerk een maand lang helemaal voor wat het was en kocht ik gewoon deze Biologische Katoenen Baby Romper van Kianao voor haar. Ik herinner me dat ik het pakketje opende en de stof gewoon langs mijn gezicht wreef omdat het zo belachelijk zacht was. Het is gemaakt van 95% GOTS-gecertificeerd biologisch katoen, en zien hoe blij en uitslag-vrij Maya was in dat simpele, mouwloze rompertje heeft mijn manier van denken totaal veranderd. Ik besefte dat als ik nog meer baby kleider ging breien, het garen PRECIES moest aanvoelen als die romper—ademend, natuurlijk en volledig vrij van welke giftige kleurstoffen ze ook gebruiken om acrylgaren op een markeerstift te laten lijken.

Tegenwoordig brei ik alleen nog maar met 100% superwash merinowol of hoogwaardig biologisch katoen. Merino is magisch omdat het blijkbaar hun temperatuur reguleert en van nature antibacterieel is, wat geweldig is, want baby's zijn viespeuken. Koop alleen niet die gemengde garens die voor de helft uit katoen en voor de helft uit "polyacryl" bestaan om een paar euro te besparen, want dat streeft het hele doel van een ademend kledingstuk voorbij.

De angstaanjagende gaten des doods

Oké, we moeten het hebben over kantpatronen (ajourbreien). Je kent ze wel. De prachtige, vintage-ogende gebreide jurkjes met die delicate kleine gaatjes en geschulpte randjes. Ze zien er fantastisch uit op foto's.

Brei ze niet.

Toen Leo een baby was, stuurde een goedbedoelende oudtante ons een prachtig kanten dekentje, en op een dag merkte ik dat hij moord en brand schreeuwde in zijn wiegje. Zijn piepkleine, microscopische kleine teen was verstrikt geraakt in een van de gaatjes, en terwijl hij schopte, was het garen als een tourniquet om zijn teen gedraaid. Het was doodeng. Hetzelfde geldt voor gebreide kanten jurkjes. Kleine vingertjes en teentjes zullen die gaten absoluut vinden, ze komen vast te zitten, en jij verliest tien jaar van je leven door pure paniek.

Als je een jurkje gaat breien, houd het dan bij strakke, dichte steken. De ribbelsteek of gewoon de tricotsteek is hier je beste vriend. Oh, en trouwens, ik weiger pertinent om proeflapjes te breien voordat ik aan een project begin—ik gebruik gewoon de aanbevolen naalden, brei het ding, en als het enorm uitvalt, gooi ik het gewoon in de kast totdat de baby erin groeit.

En trekkoordjes rond de nek? Absoluut levensgevaarlijk. Gebruik geen touwtjes in babykleding. Als je patroon knopen vereist, moet je extra grote knopen kopen van natuurlijk hout of kokosnoot—geen goedkoop plastic dat versplintert—en je moet ze vastnaaien met garen dat zó sterk is dat een volwassen man het er niet af zou kunnen trekken, want anders breng je je nachten door starend naar de babyfoon, in de overtuiging dat je kind stikt in een knoop.

Het overleven van de eindeloze brei-uren

Breien duurt een eeuwigheid. Het maakt me niet uit hoe klein het jurkje is, het voelt als een eeuwigheid als je een baby hebt die constante aandacht nodig heeft. De enige manier waarop ik Maya's tweede gebreide jurkje (een heerlijke, veilige, strak gebreide Merino tuniek in een mosterdgele kleur waardoor ze er slechts licht geelzuchtig uitzag) daadwerkelijk afkreeg, was door een heel specifieke overlevingsroutine in te stellen.

Ik legde haar op haar rug onder haar Houten Regenboog Babygym. Ik ben zwaar allergisch voor van die gigantische plastic gedrochten die elektronische kermismuziek afspelen en stroboscooplampen door je woonkamer laten flitsen. Deze houten babygym is gewoon rustig, van natuurlijk hout met van die bungelende dierenspeeltjes in zachte, aardse tinten. Ik ging naast haar op de grond zitten, dronk mijn koffie en was agressief aan het breien terwijl zij vrolijk naar het kleine houten olifantje mepte. Het gaf me onafgebroken blokken van 20 minuten rust, wat in babytijd eigenlijk gelijk staat aan een verwenweekend in een spa.

Natuurlijk werkte dit alleen totdat ze tandjes begon te krijgen. Toen de tandjes kwamen, werd de vrede van de babygym ruw verstoord door het constante, woeste geknabbel op haar eigen vuistjes. Ik kocht voor haar het Siliconen en Bamboe Panda Bijtspeeltje, en luister, het is helemaal prima. Het is schattig, de siliconen zijn voedselveilig en je kunt het in de koelkast leggen, wat inderdaad helpt om hun arme, opgezwollen tandvlees te verdoven. Ze kauwde er een beetje op, maar eerlijk? De helft van de tijd gooide ze de panda gewoon door de kamer en probeerde ze als een militair naar me toe te tijgeren om in plaats daarvan op mijn bamboe breinaalden te kauwen. Want baby's zijn volstrekt onlogisch.

Als je al uitgeput bent van het lezen hiervan en de doe-het-zelf stress helemaal wilt overslaan, kun je natuurlijk ook gewoon rondkijken bij ongelooflijk zachte, kant-en-klare biologische babykleding waar je je haren niet voor uit je hoofd hoeft te trekken.

Brei een maatje groter of huil later

Dit is het meest deprimerende aan het breien van babykleding: je bent 40 uur bezig met het maken van een prachtig jurkje voor een pasgeborene, en ze dragen het precies twee keer voordat ze een plotselinge, extreme groeispurt doormaken en hun schattige dikke armpjes niet meer door de armsgaten passen.

Brei nooit newborn maten. Het is een valstrik. Brei altijd voor de leeftijd van 6-12 maanden (maat 74/80 als je naar Europese patronen kijkt). Het mooie van een gebreid jurkje is dat, wanneer ze nog piepklein zijn, het als een lange, knusse jurk valt. Naarmate ze groeien, wordt het een gewoon jurkje. Tegen de tijd dat ze gaan kruipen, is het een schattig klein tuniekje dat je zo over een legging gooit. Zo heb je er maanden plezier van in plaats van weken.

En je moet ervoor zorgen dat het garen in de wasmachine kan. Ik kan dit niet genoeg benadrukken. Als je een babyjurkje breit van wol die alleen op de hand mag worden gewassen, vraag je om ellende. Baby's gaan met kracht lichaamsvloeistoffen uitstoten op alles wat je maakt. Dave pakte ooit een prachtig handgebreid vestje dat ik voor Leo had gemaakt en gooide het in een hete was bij zijn sportkleren. Het kwam eruit als een vervilte onderzetter. Gebruik superwash wol of hoogwaardig katoen dat een wasbeurt op 30 graden overleeft, anders eindig je vroeg of laat snikkend boven de wasmachine.

Breien voor je baby is een prachtig, diep frustrerend liefdeswerk. Dump gewoon die goedkope acryl, sla de gevaarlijke kantgaatjes over en brei het, in vredesnaam, groot genoeg zodat ze dat verdomde ding serieus langer dan een week kunnen dragen.

Klaar om de garderobe van je baby te upgraden zonder brei-gerelateerde handkramp? Bekijk onze volledige collectie duurzame, huidvriendelijke essentials bij Kianao.

De rommelige vragen die je jezelf waarschijnlijk stelt

Van welk soort garen krijgt mijn baby geen uitslag?
Eerlijk gezegd, houd het bij 100% superwash merinowol of GOTS-gecertificeerd biologisch katoen. De huid van je baby is superdun en raakt snel geïrriteerd door de chemicaliën en stijve vezels in goedkope acryl. Mijn dokter zei me letterlijk dat ik hun huid moest behandelen als een natte tissue. Als je zelf niet zou willen dat het de hele dag langs je gezicht wrijft, brei er dan geen jurkje van.

Moet ik gebreide babykleding echt met de hand wassen?
Absoluut niet. Wie heeft daar tijd voor? Je verdrinkt al in de was en een chronisch slaaptekort. Dit is precies waarom je garen moet kopen waarvan specifiek wordt vermeld dat het in de wasmachine kan (superwash). Gooi het in de was op een koud en fijn wasprogramma (max. 30°C) en leg het plat op een handdoek om te drogen. Als je het op de hand moet wassen, ga je uiteindelijk een hekel krijgen aan het kledingstuk én aan de baby die het draagt.

Welke maat kan ik eerlijk gezegd het beste breien?
Sla de newborn maten volledig over, tenzij je het leuk vindt om uren van je leven te verspillen. Brei een maat 74 of 80 (ongeveer 6-12 maanden). Een babyjurkje in een grotere maat ziet er in het begin gewoon uit als een schattige, oversized trui-jurk, en gaat daarna perfect over in een tuniekje voor boven een legging naarmate ze een dreumes worden. Je hebt er zo veel meer profijt van.

Zijn knopen op een babyjurkje verstikkingsgevaarlijk?
Ja, dat kunnen ze absoluut zijn als je er niet een beetje paranoïde over bent. Als je toch knopen moet gebruiken, gebruik dan enorme knopen die ze fysiek niet zouden kunnen doorslikken, zelfs al zouden ze het proberen—zoals grote exemplaren van natuurlijk hout. En naai ze vast met een absurde hoeveelheid verstevigd garen. Persoonlijk geef ik de voorkeur aan het breien van naadloze top-down raglan jurkjes die gewoon over het hoofd rekken. Dat scheelt een hoop stress.

Waarom zijn Europese patronen (baby kleider) momenteel zo populair?
Omdat ze meestal naadloos en belachelijk praktisch zijn, en er niet uitzien als een explosie van tule en franjes. De hele 'baby kleider stricken'-esthetiek bestaat gewoon uit hele strakke, simpele lijnen gemaakt van hoogwaardige natuurlijke garens. Het is veel gemakkelijker om een kronkelende baby in een simpele gebreide 'zak' te kleden dan ze in iets te wurmen met een miljoen drukknoopjes en strikjes.