De cast van Million Dollar Baby en de babykamer overleven

Je zit op dit moment op de grond van wat ooit Dave's werkkamer was. Je draagt die grijze zwangerschapslegging met de yoghurtvlek op de linkerknie en je huilt in een lauwe mok cafeïnevrije koffie. Het is ongeveer kwart voor twaalf op een dinsdagavond. Er liggen zo'n zevenenveertig houten deuvels verspreid over het vloerkleed en je houdt een piepklein inbussleuteltje vast alsof het een wapen is. Ik weet precies hoe je je nu voelt, want ik ben jou, maar dan zes maanden in de toekomst. En oh god, ik wou dat ik door de tijd kon reizen om je internettoegang af te pakken.

Je draait helemaal door omdat je probeerde te multitasken. Dave stelde voor om een film op te zetten terwijl jullie het ledikantje in elkaar zetten, en om een of andere volkomen krankzinnige reden besloot jij de acteurs van die boksfilm met Clint Eastwood uit 2004 op te zoeken, omdat je tegelijkertijd een heel populair merk voor babykamermeubels met precies dezelfde naam aan het googelen was. Je zwangerschapsbrein gooide die twee dingen op één hoop. Je dacht: hé, een geprezen sportdrama! Dat klinkt inspirerend! Misschien kunnen we kijken hoe Hilary Swank dingen in elkaar slaat terwijl wij proberen uit te vogelen hoe dat peuterhekje vast moet.

Stop. Leg die afstandsbediening neer. Druk niet op play.

Waarom een fictieve sporttragedie een vreselijke vibe is voor de babykamer

Luister heel goed naar me. De mensen die in die beroemde, tragische boksfilm speelden — Clint Eastwood, Morgan Freeman, Hilary Swank — ze zijn geniaal. Het acteerwerk is fenomenaal. Maar het is een ongelooflijk zware, emotioneel verwoestende film over ernstig medisch trauma, verlamming en euthanasie. Het is letterlijk het allerergste wat een hormonale, acht maanden zwangere vrouw kan kijken terwijl ze een veilige slaapomgeving voor haar ongeboren kind probeert te bouwen.

Ik weet nog dat ik precies zat waar jij nu zit, de tweede helft van die film bekeek en onbedaarlijk lag te huilen op het matrasje van het ledikant. Dave staarde me aan, met een houten lat in zijn hand, totaal verlamd van angst omdat hij niet wist of ik huilde om de catastrofale dwarslaesie van de hoofdpersoon of dat ik me net realiseerde dat we de verkeerde maat matrasbeschermer hadden gekocht. Eerlijk gezegd was het een beetje van allebei. Het is gewoon heel veel. Je zit je daar druk te maken of de baby wel genoeg schopt, en dan zie je zo'n hartverscheurend drama zich op het scherm ontvouwen, en ineens voelt de verantwoordelijkheid van het ouderschap zo angstaanjagend groot dat je amper nog kunt ademen.

Zet het gewoon uit en kijk herhalingen van The Office. Serieus.

Bespaar je ook de moeite om de bijpassende commode te kopen, want je gaat die luiers straks toch gewoon letterlijk op de grond verschonen.

Wat mijn kinderarts écht zei over al dat veilige-slaap-gedoe

Dus, omdat je als een gek dat babykamermerk aan het googelen was en huilde om de film, belandde je midden in de nacht in een online doolhof over schadelijke gassen en giftige meubelverf. Ik weet dat je nu doodsbang bent dat het bedje de baby gaat vergiftigen. Je hebt iets gelezen over VOS (vluchtige organische stoffen) en nu ben je ervan overtuigd dat je een bedje van drieduizend euro moet kopen, met de hand uitgesneden uit één enkele omgevallen boom in de Alpen.

Toen ik eindelijk instortte en het tijdens onze 36-weken controle aan dokter Evans vroeg, zuchtte ze alleen maar, schoof ze haar bril omhoog en zei dat ik rustig aan moest doen. Mijn kinderarts zei eigenlijk dat het geweldig is om te zoeken naar spullen met een Greenguard Gold-certificaat — wat volgens mij betekent dat er geen rare chemicaliën in de lucht lekken? — maar dat de fysieke veiligheid van de slaapplek het allerbelangrijkste is. Ik snap de exacte scheikunde van polyurethaan afwerkingen niet echt, en de hele wetenschap achter luchtvervuiling binnenshuis is super vaag voor me, maar zij liet het klinken alsof we waarschijnlijk wel goed zitten, zolang de verf niet letterlijk in de mond van het kind afbladdert.

Ze was veel stelliger over het matras en de dekentjes. Ze vertelde me dat een volkomen plat, stevig oppervlak met absoluut niets anders erin het veiligst is. Geen schattige bedomranders. Geen pluizige dekentjes die je schoonmoeder heeft gebreid. Alleen een hoeslaken. Het ziet er ontzettend triest en klinisch uit, als een mini-babygevangenis, maar goed, het punt is: stop met je druk maken over microscopische verfdampen en zorg er gewoon voor dat er geen losse dekens rondslingeren.

De dingen die de chaos écht overleven

Aangezien we het er toch over hebben wat je écht nodig hebt in tegenstelling tot wat je om 2 uur 's nachts denkt nodig te hebben, laat me je wat geld besparen. Als je naar spullen wilt kijken waarvoor je geen ingenieursdiploma nodig hebt om ze in elkaar te zetten, kun je altijd even kijken naar de biologische babykleding en -spullen waarvan je in elk geval niet hoeft te huilen.

Allereerst ga je deze Siliconen Panda Bijtring met Bamboe kopen, en je moet weten dat dit de held van ons hele huis gaat worden. Als Leo zijn eerste twee ondertandjes krijgt, verandert hij in een klein wild beestje. Dan heb ik het over ontroostbaar krijsen om 3 uur 's nachts. Op een avond stapt Dave per ongeluk op zijn oude plastic bijtring en breekt hij hem, en zullen we ten einde raad zijn. Maar dit pandading? Het is gemaakt van superduurzame, voedselveilige siliconen. Leo zal er constant op kauwen. Maya zal het stelen en aan de hond proberen te voeren, de hond laat het in de modder vallen, en ik gooi het gewoon in de vaatwasser waarna het er weer perfect uitkomt. Het is volkomen onverwoestbaar en bevat niet van die BPA-troep. De beste twaalf euro die we ooit hebben uitgegeven.

Aan de andere kant ga je ook dit Rompertje van Biologisch Katoen bestellen. Kijk, het is prima. Het biologische katoen is echt heel zacht, wat geweldig is omdat Leo uiteindelijk van die rare kleine eczeemplekjes op zijn borst krijgt en synthetische stoffen het alleen maar erger maken. Maar eerlijk? Die drukknoopjes. Drie piepkleine metalen drukknoopjes in het kruis proberen uit te lijnen in het donker, terwijl je door slaapgebrek praktisch blind bent, is een speciale vorm van marteling. Soms klik ik er maar eentje dicht en laat ik de andere twee los hangen, zodat hij eruitziet alsof hij een of andere rare stoffen staart heeft. We blijven hem gebruiken omdat de stof fijn is, maar ik vloek er absoluut heel wat op los.

Oh, en Dave gaat je overhalen om de Houten Babygym met Beer en Lama te kopen omdat hij vindt dat het er "architectonisch" uitziet. Hij is zo irritant als hij dat soort woorden gebruikt. Maar eerlijk is eerlijk, hij is echt superleuk. Het geeft geen licht en speelt geen irritante elektronische muziekjes af, wat een enorme overwinning is. De kleine gehaakte diertjes hangen naar beneden en Leo ligt letterlijk gewoon 15 minuten lang tegen die lama aan te meppen. Weet je wat je in 15 minuten kunt doen? Je kunt een hele kop hete koffie opdrinken. HETE koffie. Het is een wonder.

Stop met proberen de kamer op een tijdschrift te laten lijken

Je maakt je veel te druk over de esthetiek van een kamer waarin een piepklein mensje waarschijnlijk toch vooral gewoon gaat overgeven. In plaats van je erover op te winden of de gordijnophouders wel bij de ledikantrok passen en je constant zorgen te maken of het vloerkleed niet te fel is, haal gewoon diep adem, doe de baby in een veilige slaapzak en laat het los.

Dave blijft maar zeggen dat het ledikant toch te veel vloerruimte inneemt. Hij heeft waarschijnlijk gelijk. Dat heeft hij meestal, waardoor ik soms wel kan gillen. Maar de realiteit is dat de baby de eerste paar maanden niet eens in die prachtig samengestelde, chemicaliënvrije, perfect gestylede kamer gaat slapen. Ze gaan in een plastic wiegje naast je bed slapen terwijl je luistert hoe ze ademen als een raar klein mopshondje.

Dus alsjeblieft. Leg die inbussleutel neer. Laat de instructies van die Zweedse meubels op de vloer liggen. Ga slapen. Je moet rusten, want morgen gaat Dave proberen het autostoeltje te installeren, en je gaat al je energie nodig hebben om hem te vertellen dat hij het helemaal verkeerd doet.

Hoe dan ook, voordat je weer helemaal doorslaat en in een of andere bizarre zoekgeschiedenis belandt over babykamermerken en tragische cinema, kun je misschien beter even kijken naar de Kianao babygym collectie en iets simpels zoeken waar je blij van wordt.

Rommelige vragen waarvan ik weet dat je ze toch gaat googelen

Moet ik me echt druk maken om dat Greenguard Gold-certificaat?

Kijk, mijn kinderarts vertelde me dat ik hier niet wakker van moest liggen. Het betekent eigenlijk gewoon dat de fabrikant heeft betaald om hun spullen te laten testen, zodat het niet een hoop chemische gassen in je huis lekt. Is het fijn om te hebben? Ja, zeker weten. Als je het je kunt veroorloven, doe het dan, want een doos openen en die harde verflucht ruiken is vies. Maar als je tante je een tweedehands ledikantje geeft dat aan de huidige veiligheidsnormen voldoet, raak dan niet in paniek. Haal er gewoon een doekje overheen en laat het rusten.

Hoe weet ik of het matrasje stevig genoeg is?

Oké, het gaat voor jou veel te hard aanvoelen. Je raakt het aan en denkt: "Mijn god, ik dwing mijn kind op een betonplaat te slapen." Dat betekent dat het goed is. Baby's hebben super stevige oppervlakken nodig zodat ze er niet in wegzakken en stikken. Als je je hand in het midden drukt en er blijft langer dan een seconde een afdruk achter, is het te zacht. Het zou moeten voelen alsof je op een vloerbedekking slaapt. Eerlijk gezegd wegen ze toch niet genoeg om zo'n zacht traagschuim nodig te hebben.

Wanneer mag ik een deken in het ledikantje leggen?

Voorlopig nog lang niet. Zeker pas na een jaar. Ik weet dat het er koud en zielig uitziet, maar mijn arts was hier super stellig in. Losse dekens vormen een enorm groot risico op verstikking. Gebruik gewoon babyslaapzakjes. Het zijn eigenlijk draagbare slaapzakjes die ze niet kunnen wegschoppen of over hun gezicht kunnen trekken. Bovendien, als ze ouder worden, maakt de slaapzak het veel moeilijker voor ze om hun been op te tillen en uit het ledikant te klimmen, wat een enorme bonus is.

Wat als ik per ongeluk die deprimerende boksfilm heb gekeken?

Drink een enorm glas water, eet wat chocoladedruppels rechtstreeks uit het zakje in de voorraadkast en ga naar foto's van golden retriever puppy's kijken op Instagram. Je hormonen zorgen er nu voor dat alles als een tragedie van leven op dood voelt. De film is fictie. Met je baby gaat alles goed. Haal gewoon diep adem en probeer het einde te vergeten.

Hoe maak ik die siliconen bijtring schoon als hij echt vies wordt?

Ik gooi onze panda letterlijk gewoon in het bovenste rek van de vaatwasser als ik een lading flesjes meedraai. Als het ergens valt wat écht heel goor is — zoals die keer dat Leo hem onder een zithoek in een eetcafé liet vallen — kook ik hem een paar minuutjes uit in water op het fornuis. Siliconen is eigenlijk een soort magie. Je kunt het koken, invriezen, wat dan ook. Laat alleen de hond er niet echt op kauwen.