De harde waarheid over de babymaten en nachtelijke drukknoopjes van Carter's

Ik zit momenteel op de vloer van mijn woonkamer, volledig ingebouwd door een berg pastelkleurig katoen, in een poging een onmogelijk klein gebloemd broekje te matchen met een truitje dat op de een of andere manier in het niets lijkt te zijn verdwenen. Het zijn voornamelijk afdankertjes van mijn oudste, die (de schat) het proefkonijn was voor zo'n beetje elke opvoedfout die je maar kunt maken. Toen ik zwanger was van hem, geloofde ik heilig in de absolute waanvoorstelling dat ik voor elke maand van zijn leven een compleet gestylede garderobe nodig had. Ik had dit perfecte plaatje in mijn hoofd van hoe een smetteloze, goed geklede baby eruitzag, en geloof me, de realiteit overviel me als een denderende vrachttrein om drie uur 's nachts.

Mijn moeder, die in de jaren tachtig vier van ons heeft grootgebracht, vertelde me altijd dat ik gewoon die goedkope voordeelverpakkingen met rompertjes moest kopen en het daarbij moest laten, omdat baby's toch alles ruïneren. Soms geef ik haar gelijk, vooral wanneer een flinke spuitluier een perfect goede outfit verpest, maar ze vertelde me ook dat ik whisky over hun tandvlees moest wrijven als ze huilden, dus ik neem haar advies wel met een flinke korrel zout. De waarheid is, wanneer je uitgeput bent en gewoon probeert een piepklein mensje in leven te houden, de kleren die je ze aantrekt er daadwerkelijk toe doen op manieren waar niemand je voor waarschuwt.

Die drukknoopjes-ramp om drie uur 's nachts

Ik haat drukknoopjes tot in het diepste van mijn ziel. Toen ik zwanger was, kocht ik zoveel van die traditionele pyjama's met voetjes eraan en twintig van die kleine metalen knoopjes helemaal tot onderaan het been, omdat ze er zo klassiek en schattig uitzagen. Ik had er geen idee van dat het in het donker proberen uit te lijnen van die microscopische metalen duiveltjes, terwijl een pasgeboren baby krijst als een kleine pterodactylus, een vorm van psychologische marteling is.

Je begint altijd zo vol vertrouwen bovenaan bij hun kinnetje en werkt zo naar beneden, en pas als je helemaal bij de enkel bent, besef je dat je precies één knoopje bent opgeschoven. Dus het linkerbeentje zit gevangen, het rechterbeentje bungelt in de koude lucht, en je moet het hele ding weer opentrekken en opnieuw beginnen terwijl je baby je met al zijn macht in je ribben schopt. Het is een enorm ontnuchterende ervaring die meestal in tranen eindigt, en soms huilt de baby ook.

Mijn oma zweert bij drukknoopjes omdat ze zegt dat ritsen gaan bobbelen onder hun kinnetje en niet lekker zitten. Hoewel ik zielsveel van haar hou, kan het me eerlijk gezegd weinig schelen of mijn kind er midden in de nacht uitziet als een ietwat bobbelige aardappel, zolang ik ze maar in twee seconden kan dichtritsen en terug in mijn eigen bed kan kruipen. Zodra je de magie ervaart van een tweewegrits waarmee je een luier kunt checken zonder hun hele borstkas bloot te stellen aan de kou, wil je elke pyjama met drukknoopjes direct de prullenbak in gooien.

De grote leugen op het maatlabel

Ik zal maar gewoon eerlijk zijn: proberen wijs te worden uit babymaten is alsof je oude hiërogliefen probeert te ontcijferen met een slaaptekort. Vroeger dacht ik dat een label met "3M" erop betekende dat mijn kind het kon gaan dragen met drie maanden. Ik heb belachelijk veel geld uitgegeven aan Carter's babykleding nog voordat mijn oudste überhaupt geboren was, en alles minutieus op leeftijd gesorteerd in zijn kast alsof ik een boetiek runde.

Pas toen hij er met acht weken bijna uitknapte, legde een andere moeder me vriendelijk uit hoe dit eigenlijk werkt. Hier is de harde waarheid over wat die piepkleine labeltjes écht betekenen:

• Het getal is de houdbaarheidsdatum. Als een label 3M zegt, betekent dit dat het past tot drie maanden. Tegen de tijd dat ze hun vermaanddag van drie maanden vieren, ben je ze er meestal in aan het proppen alsof je worstjes aan het vullen bent.
• De lange en slanke pasvorm. Veel grote mainstream merken maken hun kleding voor lange sprieten. Als je een lange, slanke baby hebt, zit je gebakken. Maar als je een lekkere mollige baby hebt met van die heerlijke spekbeentjes, ga je vechten voor je leven om die broekjes omhoog te krijgen.
• De droger-factor. Het maakt me niet uit wat het waslabel zegt, 100% katoen krimpt zodra het nog maar naar een hete droger kijkt, en als je om middernacht de was doet, ga je echt geen piepkleine sokjes ophangen aan een droogrek.

Mijn vreemde obsessie met veilige ritsen en fleece

Toen mijn tweede baby werd geboren, belandde ik in een bizar internet-konijnenhol over regelgeving voor nachtkleding waar ik eerlijk gezegd alleen maar meer in de war van raakte. Van wat ik er vaag van begreep, moeten kinderpyjama's in sommige landen ofwel behandeld zijn met brandvertragende chemicaliën, of helemaal strak op de huid zitten zodat ze niet snel vlam vatten. Ik ben geen wetenschapper, maar het idee om mijn pasgeboren baby in een chemisch vuurschild te wikkelen, voelde gewoon heel onnatuurlijk voor mij.

Onze kinderarts merkte tijdens een controle heel terloops op dat ik me het beste kon houden aan nauwsluitende katoenen kleding, voornamelijk vanwege het risico op oververhitting. Oververhitting is blijkbaar een grote risicofactor voor wiegendood, het soort angstaanjagende informatie dat ervoor zorgt dat je wakker wilt blijven om naar hun ademhaling te luisteren totdat ze het huis uit gaan. Omdat we op het platteland van Texas wonen, stellen onze winters sowieso niet veel voor, dus een baby aankleden in dikke polyester fleece binnenshuis in een verwarmd huis slaat nergens op.

Uiteindelijk heb ik al die zware, pluizige slaapzakken maar in vuilniszakken gestopt. De richtlijnen zeggen dat je ze eigenlijk gewoon één laagje extra moet aantrekken ten opzichte van wat je zelf comfortabel vindt. Dat is natuurlijk totaal niet behulpzaam als ik postpartum opvliegers heb en me te pletter zweet in een hemdje tijdens het voeden, maar ik probeer het nu gewoon licht en ademend te houden.

Waarom ik van gedachten ben veranderd over biologisch katoen

Ik had nooit gedacht dat ik het soort moeder zou zijn dat zich ook maar ergens druk om zou maken of iets 'biologisch' was. Ik ging er altijd vanuit dat het gewoon een marketingtruc was om uitgeputte ouders hun geld afhandig te maken. En als je op de kleintjes moet letten, klinkt het bizar om extra te betalen voor kleding waar ze toch alleen maar in gaan poepen. Toch weiger ik om die mysterieuze outfitjes van negentig cent uit buitenlandse internetadvertenties te kopen, want ik heb absoluut geen behoefte om loodverf-reglementen te testen op de huid van mijn baby.

Maar toen ontwikkelde mijn oudste ineens van dat vurige, hardnekkige eczeem dat opvlamde telkens wanneer hij bepaalde goedkope stoffen droeg. We waren constant in de weer met hormoonzalf, en het voelde gewoon niet goed. Dat was het moment waarop ik echt kritisch ben gaan kijken naar wat zijn huid vierentwintig uur per dag aanraakte.

Ik koop nog steeds simpele broekjes met een elastische band bij de grote winkelketens, want die gaan in de speeltuin toch wel kapot, maar voor de basislagen heb ik mijn aanpak compleet veranderd. Ik ben begonnen met het gebruiken van de Biologisch Katoenen Baby Romper Zonder Mouwen van Kianao voor alledaags gebruik. Het kost meer dan een voordeelverpakking, dat weet ik, maar de stof is belachelijk zacht en het rekt serieus mee zonder na één wasbeurt zijn vorm te verliezen. Er zitten geen kriebelende labels in, en de platte naden irriteren niet van die gekke droge plekjes die baby's wel eens hebben. Een paar hoogwaardige kledingstukken hebben die je gewoon constant wast, is eerlijk gezegd zoveel beter dan een ladekast vol goedkope, stugge stof waar je kind doodongelukkig van wordt.

Als je momenteel verdrinkt in een zee van bij elkaar geraapte kleding die niet eens past, doe jezelf dan een plezier en bekijk hier een paar biologische essentials om een collectie op te bouwen die wél goed werkt in je dagelijkse leven.

Speelgoed dat ze stilhoudt terwijl ik was opvouw

Aangezien ik momenteel gevangen zit onder deze stapel was, ligt mijn jongste naast me op de grond zichzelf te vermaken zodat ik dit klusje eindelijk af kan maken. Ik kocht een tijdje terug de Houten Babygym Set, en dit is waarschijnlijk de enige reden dat ik überhaupt iets gevouwen krijg. Ik vind het heerlijk dat het gewoon simpel hout en eenvoudige vormen zijn, in plaats van zo'n gigantisch plastic gedrocht dat elektronische deuntjes naar me schreeuwt terwijl ik probeer na te denken. Hij ligt daar gewoon lekker tegen dat kleine houten olifantje te meppen, en het huis is zowaar tien minuten achter elkaar serieus vredig.

Aan de andere kant heb ik ook de Panda Bijtring Siliconen Kauwspeeltje meegenomen, omdat hij momenteel flink last heeft van doorkomende tandjes. Het is... oké. Ik bedoel, hij is schattig en blijkbaar niet giftig (wat ik wel belangrijk vind), en hij kauwt inderdaad op de kleine panda-oortjes als zijn tandvlees hem irriteert. Maar als ik heel eerlijk ben, is het ook een beetje een magneet voor golden retriever-haar wanneer het onvermijdelijk door de kamer over het tapijt wordt geslingerd. Ik breng mijn halve dag door met het afspoelen onder de kraan. Het doet wat het moet doen, maar het is geen wondermiddel tegen het gejengel van doorkomende tandjes.

Wat mijn wasberg écht overleeft

Als er één ding is dat je onthoudt van mijn geratel, laat het dan dit zijn: het opbouwen van een babygarderobe gaat om overleven, niet om de look. Wanneer ik nu winkel voor meisjes babykleding van Carter's als kraamcadeau, of kleren uitkies voor mijn eigen kinderen, ben ik meedogenloos praktisch. Ik zoek naar rekbare halslijnen die niet vast komen te zitten op hun grote hoofden. Ik zoek naar brede, elastische taillebanden die niet in hun bolle melkbuikjes snijden.

Je hebt helemaal geen enorme, uitpuilende kledingkast nodig. Je hebt gewoon stukken nodig die een zwaar, hygiënisch wasprogramma kunnen overleven omdat iemand een zoete aardappelpuree-explosie had tijdens de lunch. Voordat je de hele baby-afdeling leegkoopt en met een berg ongedragen kleding eindigt: haal even diep adem, scoor een paar hoogwaardige basisstukken die niet krimpen tot poppenkleertjes, en bewaar de rust in je hoofd.

De rommelige waarheid over babykleding (FAQ)

Heb ik echt pasgeborenen-maten nodig als ze zo snel groeien?

Tenzij je arts een absolute reus voorspelt: ja, je hebt waarschijnlijk op z'n minst een paar kledingstukken in de kleinste newborn maatjes nodig. Mijn eerste kind verdronk de eerste maand letterlijk in kleding voor 0-3 maanden, en dat de halslijn constant tot onder zijn schouders afzakte, bezorgde me enorm veel stress. Koop er alleen geen dertig. Vijf of zes degelijke pyjamaatjes met rits helpen je door de eerste hectische periode heen.

Hoe was je al die kleine spulletjes zonder ze te verpesten?

Ik heb het sorteren van babykleding op kleur al heel lang geleden opgegeven. Ik gooi alles bij elkaar, gebruik een neutraal wasmiddel en was koud om te proberen het krimpen tegen te gaan. Als er een enorme vlek in zit, behandel ik die even met wat afwasmiddel voor ik hem in de machine gooi, maar verder laat ik de wasmachine gewoon het werk doen. Als een kledingstuk mijn chaotische wasroutine niet overleeft, dan hoort het niet thuis in mijn huis.

Zijn die pluizige winterpakjes veilig om in te slapen?

Mijn kinderarts vertelde me dat ik fleece het beste kan vermijden voor slaapjes binnenshuis, omdat baby's hun eigen temperatuur nog niet goed kunnen reguleren en oververhitting een reëel gevaar is. Ik gebruik dat zware, pluizige spul alleen als we hartje winter echt naar buiten gaan voor een wandeling. Verder is het bij ons in huis het hele jaar door gewoon ademend katoen.

Wat moet ik écht in de vluchttas voor de baby inpakken?

Dat perfect gestylede, matchende setje dat je op Instagram zag? Laat dat maar lekker thuis. Pak twee onvoorstelbaar zachte pyjama's met een tweewegrits in (eentje in een newborn maat en eentje voor 0-3 maanden, voor het geval dat). Je zult bloeden, uitgeput en in de war zijn; je wilt echt niet hoeven knoeien met een ingewikkelde outfit met miniknoopjes terwijl de verpleegkundigen elke twee uur binnenlopen om je vitale functies te controleren.