Lieve ik uit het verleden: Babyverkoudheid overleven met de Frida Baby neuszuiger

Lieve Ik van zes maanden geleden,

Je staat momenteel in gangpad 14 bij Target, met de scanner voor de geboortelijst van je zwangere zus in je hand, wezenloos te staren naar een muur vol babyverzorgingsproducten. Je draagt je grijze 'mama'-joggingbroek vol vlekken, die met dat gerafelde touwtje, en er klotst nog een halve latte rond in je papieren beker. Je probeert haar uit te leggen wat ze écht nodig heeft, maar je gedachten dwalen af omdat je je ineens weer de pure, onvervalste paniek van Maya's eerste winterverkoudheid herinnert.

Ik weet dat je je groot probeert te houden voor haar. Je geeft haar dat typische advies van een ervaren moeder. Maar vanbinnen? Je hebt een regelrechte PTSS-flashback naar dinsdagnacht 2018, kwart over drie.

Dus, omdat ik van je hou en omdat je haar moet herinneren aan waar ze eigenlijk aan begint, schrijf ik dit op. Dit is de absolute waarheid over een zieke baby, de blinde paniek wanneer je een klein mensje hoort klinken als een piepende mopshond, en de bizarre realiteit van het gebruiken van een snotzuiger zonder helemaal gek te worden.

Koffie.

Het Zweedse snotrietje des doods

Oké, laten we het even hebben over de absolute mentale drempel van dat snotzuiger-ding. Toen ik zwanger was van Maya, kocht mijn man Mark de Frida baby set. Hij was zó trots op zichzelf. Hij pakte het uit, hield een lange doorzichtige buis met een rood mondstuk omhoog, en ik dacht oprecht dat hij een of ander bizar, minimalistisch Zweeds muziekinstrument had gekocht.

Toen las hij de instructies hardop voor.

Hij vertelde me dat je het buisje tegen het neusgat van de baby zet, het rode mondstuk in je eigen mond stopt, en je... zuigt. Je gebruikt je eigen longinhoud om snot uit het gezicht van je kind te trekken.

Ik keek hem strak aan en zei hem dat ik daar absoluut niet aan ging beginnen.

Ik weet nog dat ik zei dat ik liever eigenhandig een toilet in een tankstation met een tandenborstel zou ontstoppen dan snot in mijn mond te zuigen. De 'ieks'-factor was astronomisch. Ik kon het me niet eens voorstellen. Het idee dat er maar één piepklein, flinterdun blauw schuimpje stond tussen mij en een mondvol babysnot was, eerlijk gezegd, zwaar traumatiserend voor mijn zwangere brein. Ik was ervan overtuigd dat het een valstrik was. Dat het filter het zou begeven, of dat ik te hard zou inademen en gewoon de voorhoofdsholteontsteking van een baby zou doorslikken.

Drie dagen lang weigerde ik überhaupt naar het ding te kijken, en liet ik het in de badkamerla liggen alsof het een vervloekt object was.

Gooi die blauwe ziekenhuis-neuspeertjes trouwens direct in de zon, want ze zitten vol zwarte schimmel en leugens.

De realiteit om 3 uur 's nachts

Maar dan, natuurlijk, slaat de realiteit toe. Een baby krijgt de eerste verkoudheid. Maya was, wat, vier maanden oud? En opeens kon ze niet meer slapen. Ze draaide onrustig rond in haar wiegje en maakte vreselijke, natte, klikkende geluiden als ze probeerde te ademen.

Onze kinderarts, Dr. Aris – eigenlijk een heilige op verstandige schoenen – had me dit al uitgelegd bij de afspraak met twee maanden. Ze vertelde dat jonge baby's zogenoemde obligate neusademhalers zijn. Wat er in mijn extreem slaapgebrekkige brein op neerkwam dat ze letterlijk alleen door hun neus kúnnen ademen. Ze weten gewoon nog niet hoe ze hun mond moeten opendoen om adem te halen, tenzij ze keihard huilen. Dus als hun neus vol snot zit, kunnen ze letterlijk niet ademen. Wat betekent dat ze niet kunnen drinken. Wat betekent dat er he-le-maal niemand meer slaapt.

Dus daar zaten we, om 3 uur 's nachts. Ik was paniekerig een huilende Maya aan het wiegen. Mark kwam binnenlopen met zijn haar recht overeind, knipperde naar me, en in dat belachelijke neppe maffia-accent dat hij opzet als hij zenuwachtig is, zegt hij: "Ademt de baby alweer?" Ik gooide nog net niet mijn koffiemok naar z'n hoofd.

Uiteindelijk gaf ik me gewonnen. Ik pakte het Frida baby-ding. Ik trilde. Ik zette het kleine blauwe uiteinde tegen haar neusgat aan – er niet ín, wat cruciaal is, het sluit alleen de buitenkant af zodat je niet per ongeluk in hun kleine hersentjes prikt – en ik ademde in.

En oh mijn god.

Het maakte lawaai. Het was intens goor. Maar de enorme hoeveelheid dikke, gele troep die uit het hoofdje van mijn kleine kind zo dat buisje in schoot, was onvoorstelbaar. Het was alsof ik een ballon had laten leeglopen. Maya haalde één grote, schone, diepe ademteug, stopte met huilen en viel in slaap tegen mijn schouder.

Ik kreeg absoluut niets in mijn mond. Dat kleine blauwe filter werkte echt. Het hield alles tegen. Ik zat op de badkamervloer met een buis vol snot in mijn handen en voelde me alsof ik zojuist een Olympische gouden medaille in het moederschap had gewonnen. Maar goed, het punt is: je zet je heel snel over die viesheid heen als je ziet dat je kind er last van heeft.

Het is trouwens niet altijd een verkoudheid

De helft van de tijd denk je dat het een verkoudheid is, terwijl het eigenlijk gewoon doorkomende tandjes zijn die doen alsof. Want natuurlijk. Het universum houdt wel van een grapje.

Toen Leo zijn eerste tandjes kreeg, was hij een snotterig, kwijlend en koortsig wrak. Ik was constant zijn neusje aan het leegzuigen totdat Dr. Aris subtiel voorstelde dat ik misschien een beetje aan het overdrijven was en zijn neuswegen irriteerde. Ze vertelde me dat ik het neuszuigen moest beperken tot een keer of vier per dag maximaal, vooral vlak voor het voeden en het slapengaan.

Wat bleek: hij had gewoon iets nodig om op te kauwen om de pijn aan zijn tandvlees en de druk op zijn holtes te verlichten. Het enige wat ons ervan weerhield om die maand helemaal door te draaien, was dit Panda Bijtspeeltje van Siliconen en Bamboe dat we ooit toevallig cadeau hadden gekregen. Hij kon urenlang woest op het gezichtje van die kleine panda knauwen. Het is gemaakt van 100% voedselveilige siliconen en BPA-vrij, wat me geruststelde, want hij probeerde het ding letterlijk in zijn geheel op te eten. Ik legde het wel eens tien minuutjes in de koelkast, en de koude siliconen kalmeerden hem dan direct. Ik heb het zelfs een keer in mijn bh bewaard toen we naar een restaurant gingen, om het warm te houden toen hij de kou ineens vreselijk vond. Oordeel niet. Het werkt.

Als je een voorraad aan het inslaan bent voor de apocalyps (want zo voelt een zieke baby hebben), dan wil je misschien ook even de biologische babycollecties van Kianao bekijken. Zo heb je tenminste veilige, ademende spulletjes in huis waar ze op kunnen kauwen voordat de koorts toeslaat.

Worstelen met een piepkleine, boze alligator

Oké, hier is het gedeelte dat niemand je vertelt over het gebruik van zo'n baby-snotzuiger. Ze vechten terug.

Je denkt dat je even rustig over je engeltje buigt, een klein pufje geeft en weer vrolijk de nacht in huppelt. Fout. Als je een boze baby van zes maanden 'droog' probeert te zuigen, krijg je gewoon een vuist in je oog.

Allereerst móét je fysiologische zoutoplossing gebruiken. Dr. Aris heeft dit echt in mijn hersenen gestampt. Je moet eerst een paar druppels zoutoplossing in hun neusje sprayen om dat opgedroogde cement daar los te weken, dan vijf seconden wachten terwijl ze je aankijken alsof je ze zwaar verraden hebt, en DÁN pas zuigen.

Maar de fysieke actie van het zuigen zelf? Dat vereist strategie. Je moet ze plat op hun rug leggen. Als Mark er niet was om Leo's handjes vast te houden, moest ik een of andere rare beweging maken waarbij ik zijn armpjes zachtjes onder mijn benen klemde terwijl ik over hem heen leunde. Het klinkt als een worstelwedstrijd, en dat is het ook. Ze haten het gevoel van die vacuüm-afsluiting. Het doet geen pijn, het is volkomen veilig, maar het voelt gek en ze zullen gillen.

Laat ze maar gillen.

Echt, huilen opent juist de neuswegen en duwt het snot naar voren, waardoor je het makkelijker kunt opzuigen. Dus hoewel jij je de slechtste moeder op aarde voelt, krijg je er gewoon meer snot uit.

En bereid je voor op een knoeiboel. Ik weet nog dat Maya deze Biologisch Katoenen Baby Romper droeg – wat eerlijk gezegd een fantastisch, zacht onderlaagje is, ik was er dol op omdat het haar borst niet irriteerde als ze koorts had. Maar tijdens een bijzonder dramatische snotzuig-sessie om 2 uur 's nachts nieste ze halverwege, blies snot alle kanten op, en spuugde agressief haar hele rompertje onder. De envelophals was een geschenk uit de hemel, want ik kon dat verpeste ding gewoon naar beneden over haar beentjes uittrekken in plaats van over haar hoofd. Ik heb dat rompertje twee werkdagen lang in de OxiClean laten weken. Hij heeft het overleefd. Nog net.

De nasleep en de schoonmaak

Zodra je hun neusje echt goed hebt leeggemaakt, doen ze alsof er niets is gebeurd. Ze zijn ineens gewoon weer blij.

Na zo'n zuigsessie legde ik Leo altijd meteen onder zijn Houten Babygym om hem af te leiden, zodat hij niet haatdragend zou worden. Ik was zo blij met die babygym, hij stond oprecht mooi in onze woonkamer en was niet gemaakt van schreeuwend neon-plastic waar ik migraine van kreeg. Hij lag daar dan gewoon, helder ademend door dat kleine neusje, te meppen naar het houten olifantje, terwijl ik op het kleed zat, compleet gedissocieerd naar de muur te staren.

Maar je moet het apparaat wel direct schoonmaken. Als je een buisje vol babysnot op je nachtkastje laat liggen, droogt het op tot letterlijk cement. Dat is me één keer overkomen. Ik kon het hele ding weggooien.

Je trekt de onderdelen uit elkaar, gooit het blauwe sponsfiltertje weg en wast de harde plastic delen af met heet zeepsop. Doe alleen geen water in de lange, dunne plastic slang die verbonden is met het mondstuk. Ik denk dat er anders water in blijft staan waardoor er schimmel ontstaat? Mark las op een of ander papa-forum dat je gewoon een paar druppels ontsmettingsalcohol door dat dunne slangetje moet laten lopen en het daarna droog moet schudden. Eerlijk gezegd negeerde ik die dunne slang meestal, tenzij hij er twijfelachtig uitzag. Ik ben ook niet perfect.

Dus, Lieve Ik uit het verleden, daar staand in Target. Zeg tegen je zus dat ze die Zweedse snotzuiger op haar lijst moet zetten. Zeg haar dat ze extra filters moet kopen. Vertel haar dat ze het heel goor en eng gaat vinden, maar dat ze het uiteindelijk gewoon om 4 uur 's nachts doet zónder überhaupt het licht aan te doen.

Voordat je uit pure paniek het hele apotheek-gangpad leegkoopt, zorg ervoor dat je in elk geval de basisdingen voor comfort in huis hebt. Een ademende garderobe en veilige bijtspeeltjes redden je gezond verstand wanneer de wintervirussen toeslaan.

De 'Echte Leven'-FAQ

Zuig ik snot in mijn mond?

Eerlijk? Nee. Ik was hier doodsbang voor, maar dat kleine wegwerp-hygiënefilter voorkomt volledig dat het snot door de lange buis omhoog komt. Ik heb het meerdere jaren heel fanatiek gebruikt bij twee kinderen en ik heb echt nog nóóit iets in mijn mond gekregen. Zorg er wel voor dat je het filtertje er écht in stopt, want door slaapgebrek vergeet je wel eens wat, en dat zou hier echt een tragische fout zijn.

Kan ik niet gewoon dat ziekenhuis-neuspeertje gebruiken?

Je kan het doen, maar je zou het niet moeten willen. Die dingen gaan daadwerkelijk ín het neusgat, wat betekent dat als je baby zijn hoofd wegdraait (en dat gaan ze doen), je de binnenkant van hun neusje kunt openhalen en zwelling kunt veroorzaken. Bovendien kun je er niet in kijken, waardoor er vocht in blijft zitten en er afschuwelijke zwarte schimmel in gaat groeien. Serieus, knip er maar eens eentje open na een maand gebruik. Puur nachtmerrie-materiaal.

Hoe vaak mag ik de snotzuiger gebruiken?

Onze kinderarts waarschuwde me om niet door te draaien. Vier keer per dag is het absolute maximum. Ik mikte meestal op net voor het voeden en net voor het slapengaan. Als je constant gaat zuigen, raakt het neusslijmvlies zwaar geïrriteerd en zwelt het op, waardoor het klinkt alsof ze verstopt zitten, zelfs als er geen drupje snot meer over is. Het is een vicieuze cirkel. Blijf af van die buis.

Waarom moet ik eerst zoutoplossing gebruiken?

Omdat babysnot net industriële lijm is. Als je het 'droog' probeert op te zuigen, bereik je helemaal niets en is je baby alleen maar woedend. De zoutoplossing laat de ontstoken bloedvaatjes in de neus slinken en maakt het droge, harde spul los, zodat het er zo uit glijdt. Deze stap is niet optioneel. Sla de zoutoplossing niet over.

Is het normaal dat mijn baby hierbij krijst?

Oh mijn god, ja. Ze doen alsof je ze aan het martelen bent. Het doet geen pijn, maar het vacuüm-gevoel op hun gezicht is super gek en heel ingrijpend voor ze. Probeer zelf rustig te blijven, klem hun armpjes zachtjes vast zodat ze niet in je gezicht slaan, en doe het snel. Dat huilen helpt bovendien echt om het snot naar voren te duwen.