Het fluitende billenbuisje om 3 uur 's nachts (Een brief aan mijn uitgeputte zelf)

Lieve Sarah van precies vier jaar geleden (hoewel mijn door slaapgebrek geteisterde en op koffie draaiende brein oprecht nog steeds het gevoel heeft dat dit hooguit 6 maanden geleden was),

Je staat momenteel in de keuken. Het is 3:14 uur 's nachts. Je draagt die grijze zwangerschapsjoggingbroek met die mysterieuze bleekvlek op het linker bovenbeen, en je staart wezenloos naar het felle groene licht van de magnetronklok. Dave slaapt op de bank omdat hij morgen een "belangrijke presentatie" heeft. Voordat hij ging slapen, klopte hij letterlijk op je schouder, keek naar de krijsende baby in je armen en vroeg: "Hoe gaat het met da baby?" alsof hij een hiphopartiest uit 2019 is en niet een 34-jarige accountant. Ik gooide nog net geen zware keramieken mok naar zijn hoofd.

Maar goed, het punt is: je hebt Leo vast. Hij is vier weken oud, zijn gezicht heeft de kleur van een rijpe tomaat en zijn buikje voelt zo hard als een houten plank. Hij krijst al twee uur lang.

En je staart naar een doosje met van die kleine blauwe plastic buisjes op het aanrecht. De Windi van FridaBaby. Je vindt ze doodeng, maar je bent ook wanhopig.

Ik schrijf je vanuit de toekomst — om precies te zijn vanuit een toekomst waarin ik mijn derde kop ijskoffie drink terwijl mijn 7-jarige en 4-jarige ruziemaken over een pluisje — om je een paar dingen te vertellen over darmkrampjes, je kinderarts en waarom je dat plastic buisje echt weer moet neerleggen.

De anatomie van een nachtelijke poepexplosie

Laten we het even hebben over wat er gebeurt als je het buisje daadwerkelijk gebruikt. Want niemand bereidt je echt voor op de natuurkunde erachter.

Je legt de baby op de commode. Je pakt de kokosolie, want je hebt om 2 uur 's nachts een YouTube-video gezien waarin stond dat je het puntje MOET invetten, wat best logisch klinkt natuurlijk. Je tilt zijn kleine beentjes op richting zijn borst, alsof je een normale luier gaat verschonen. En dan breng je het puntje voorzichtig in.

En dan wacht je.

Het duurt ongeveer drie seconden. En dan... het fluitje. Oh god, het fluitje. Het klinkt letterlijk alsof er een piepkleine, trieste fluitketel afgaat in het achterste van je kind. Ik weet niet wie bij dat bedrijf heeft bedacht dat het moet fluiten, maar het is tegelijkertijd het meest afschuwelijke en het meest bevredigende geluid dat je ooit in je leven zult horen.

Maar het fluitje is een valstrik. Want het fluitje wordt onmiddellijk gevolgd door een letterlijke geiser van poep.

Ik weet niet wat ik die eerste nacht precies verwachtte, maar ik had zeker niet verwacht dat het de hele blast zone zou ruïneren. Ik heb een vloerkleed moeten weggooien. Een vloerkleed! Dat lag een halve meter verderop op de grond! De opluchting voor de baby is wel direct — hij loopt gewoon leeg als een ballonnetje en valt in slaap — maar jij staat daar om 4 uur 's nachts onder de babylichaamssappen, je af te vragen welke levenskeuzes je in vredesnaam naar dit moment hebben geleid.

Waarom ik me door dr. Aris een vreselijke moeder voelde

Dus, omdat het buisje werkte als een soort zwarte magie, begon je het te gebruiken. Elke avond. Want wie zou dat niet doen? Het was een magische uitknop voor het huilen.

Toen gingen we naar de controle op het consultatiebureau bij twee maanden. Dr. Aris, die er altijd uitziet alsof hij net wakker is van een dutje in zijn auto en van die verstandige New Balance-sneakers draagt, vroeg hoe het met de krampjes ging. Ik vertelde hem vol trots dat we een heel systeem hadden. Ik zei hem dat we elke avond de Windi-buisjes van FridaBaby gebruikten.

Hij zuchtte. Zo'n diepe, vermoeide kinderarts-zucht.

Hij gaf me een lange preek over hoe je een baby op een natuurlijke manier van z'n lucht afhelpt. Hij begon over de gastro-nogwat-reflex. Of was het de anale sluitspier? Of de bekkenbodem? Ik weet het niet meer, mijn brein draaide op drie uur slaap. Maar waar het op neerkwam, is dat een baby eigenlijk nog helemaal niet weet hoe hij moet poepen. Ze moeten de spiercoördinatie nog leren. Als ze een gasbel voelen, is hun eerste instinct om hun bilspieren aan te spannen in plaats van ze te ontspannen. Het is alsof je over je buik moet wrijven en tegelijkertijd op je hoofd moet kloppen, en dat terwijl je hysterisch huilt.

Als je dat buisje elke dag gebruikt, sla je die spiercoördinatie volledig over. De baby hoeft nooit te leren hoe je tegelijkertijd kunt persen én ontspannen. Als je het te vaak gebruikt, worden ze er afhankelijk van. Het worden luie poepers. Is "luie poeper" een medische term? Waarschijnlijk niet, maar dat is wel wat ik hoorde.

Hij zei dat we het alleen als een absoluut, wanhopig laatste redmiddel moesten gebruiken. Niet als een dagelijkse preventieve maatregel.

Oh, en middeltjes tegen krampjes zoals venkelwater en simeticon-druppels zijn eigenlijk gewoon duur, plakkerig suikerwater waardoor hun adem gek gaat ruiken, dus doe daar ook maar geen moeite voor.

Mijn enorme schuldgevoel over de plastic troep

En hier is nog iets waar niemand het over heeft. Het ecologische schuldgevoel is echt, en het is zwaar.

Het is een plastic wegwerpbuisje. Je brengt het in, het raakt bedekt met menselijke ontlasting, en dan moet je het weggooien. Je kunt het niet recyclen. Ik stond op een ochtend in de vrieskou bij de container voor de deur, met een ondergepoept plastic fluitje in mijn hand, verwoed te googelen of ik medisch afval kon recyclen. De lokale afvalwijzer schreeuwde me nog net niet toe via het scherm. Wat is er mis met mij, natuurlijk kun je dat niet recyclen.

Dus gooi je ze maar bij het restafval. Handenvol plastic buisjes, die de komende duizend jaar op een vuilnisbelt liggen, allemaal omdat mijn baby maar niet begreep hoe hij een scheetje moest laten.

Je voelt je er verschrikkelijk door. Vooral als je bewust probeert bezig te zijn met de wereld die je achterlaat voor je kinderen.

Als je momenteel verdrinkt in alle plastic babyspullen en datzelfde schuldgevoel voelt, haal dan even diep adem en snuffel eens tussen zachte, duurzame spulletjes die de aarde niet ruïneren. Bekijk de biologische newborn-collectie van Kianao. Het helpt oprecht om de klimaatstress voor heel even de kop in te drukken.

Dingen die écht helpen als je wanhopig bent

Dus, Sarah-uit-het-verleden, wat moet je dan doen in plaats van het fluitjesbuisje gebruiken? Je zult er moeite voor moeten doen. Het is irritant, maar het werkt wel.

Allereerst heb je kleertjes nodig die de onvermijdelijke explosies overleven wanneer ze eindelijk wél snappen hoe ze zelf moeten poepen. Na de grote vloerkleed-ramp van 2019 heb ik Leo eigenlijk alleen nog maar deze biologisch katoenen babyromper van Kianao aangetrokken. Ik heb letterlijk een fleece onesie in de prullenbak gegooid omdat die niet meer te redden was, maar deze romper overleefde alles. Hij is mouwloos, wat betekent dat je minder mouwtjes door de viezigheid hoeft te slepen. En hij is van biologisch katoen, dus het irriteerde zijn huidje niet als ik hem weer eens stevig zat af te poetsen met koude billendoekjes. Bovendien rekt de halslijn zo ver mee dat je hem NAAR BENEDEN over zijn schouders kunt trekken, in plaats van een bepoepte kraag over zijn hoofd te moeten trekken. Dat is echt overleven voor gevorderden.

Ten tweede moet je fietsbewegingen maken met hun beentjes. Alsof ze meedoen aan een miniatuur, supersnelle Tour de France.

Ik kwam erachter dat Leo dit vreselijk vond, tenzij hij werd afgeleid. Ik legde hem altijd onder zijn houten regenboog babygym om het te doen. Eerlijk waar, deze babygym heeft me er echt doorheen gesleept. Het is een prachtig houten frame in Montessori-stijl met kleine hangende diertjes. Hij speelt geen irritante elektronische muziekjes af. Hij flitst niet met felle, primaire kleuren in mijn gezicht als mijn brein toch al overprikkeld is. Het is gewoon een mooi en rustgevend ding om naar te kijken, terwijl ik de beentjes van mijn baby fanatiek richting zijn borstkas pomp.

Ik las op een of andere blog ook over de "I Love U"-massage, waarbij je over hun buikje wrijft in de vorm van die letters. Ik denk niet dat Leo kon spellen, want het werkte maar in de helft van de gevallen. Je moet ook veel harder drukken dan je denkt. Alsof je brooddeeg aan het kneden bent. Het voelt onnatuurlijk, maar het masseert de luchtbelletjes wel naar buiten.

Oh, en nog even een kleine spoiler voor over een paar maanden: de krampjesfase gaat voorbij, maar de doorkomende tandjes-fase begint dan meteen. Het houdt ook nooit op! Ik kocht deze Panda bijtring met het idee dat dit hét wondermiddel zou zijn tegen zijn huilbuien. Begrijp me niet verkeerd, hij is heel schattig en gemaakt van food-grade siliconen, dus ik raakte niet in paniek als hij erop kauwde. Maar eerlijk? Het is gewoon prima. Maya vond bijtringen vroeger geweldig, maar Leo gooide deze panda meestal gewoon naar de hond om vervolgens op mijn vieze autosleutels te kauwen. Baby's zijn vreemd. Je koopt gewoon spullen en hoopt er het beste van.

Leg dat buisje maar gewoon neer

Je moet echt even diep ademhalen, het blauwe plastic doosje terugzetten in de medicijnkast en proberen met wat kokosolie zijn buikje te masseren, terwijl jullie allebei liggen te huilen op de badkamervloer.

Je doet het hartstikke goed. Je koffie is koud. Dave is om 3 uur 's nachts nog steeds volkomen nutteloos. Maar de baby leert uiteindelijk heus wel hoe hij zelf scheetjes moet laten. Ik beloof je, tegen de tijd dat hij vier is, laat hij harde scheten aan de eettafel en vindt hij het de grappigste uitvinding ooit.

Hou vol.

Als je nu even afleiding nodig hebt van het gehuil, geef de baby dan aan Dave, neem een hete douche en bekijk Kianao's newborn must-haves. Koop iets biologisch waar je blij van wordt. Dat heb je dubbel en dwars verdiend.

De rommelige vragen die ik om 4 uur 's nachts heb gegoogeld

Kan ik dat darmkrampjesbuisje elke dag gebruiken?
Volgens de vermoeide preek van mijn kinderarts: nee. Niet doen. Ik weet dat het verleidelijk is omdat het meteen werkt, maar ze móéten leren hoe ze hun eigen bilspieren moeten coördineren. Als je het continu doet, worden ze lui en zit je later met een nog groter obstipatieprobleem. Bewaar het voor de nachten dat je letterlijk doordraait.

Doet het pijn als je hem inbrengt?
Eerlijk gezegd vond ik het erger dan dat Leo het vond. Er zit een klein randje aan als stopper, dus je kunt hem fysiek gezien niet te ver naar binnen duwen (godzijdank, want mijn handen trilden de eerste keer). Zolang je het topje verdrinkt in kokosolie of babyolie, stoppen ze meestal al met huilen uit pure verwarring.

Hoe lang moet je hem laten zitten?
Slechts een paar seconden. Je hoort het fluitende geluid vrijwel onmiddellijk als er lucht vastzit. Zodra het fluiten stopt, haal je hem eruit. En in hemelsnaam, zorg dat er een opengevouwen luier onder ze ligt, want in zeker 90% van de gevallen volgt de poep onmiddellijk op de lucht.

Kan ik ze wassen en hergebruiken?
Ieuw, nee. Ik weet dat ze van plastic zijn en het verschrikkelijk voelt om ze weg te gooien, maar het zijn holle buisjes die letterlijk vol komen te zitten met ontlasting en lichaamsvloeistoffen. Je kunt dat niet goed steriliseren in je gootsteen. Gooi het weg en probeer je ecologische voetafdruk wel ergens anders mee te compenseren.

Wat als ik alles goed doe en er niks uitkomt?
Soms zit er simpelweg geen luchtbel vlak bij de 'uitgang'. Als je hem inbrengt, het buikje masseert, een paar seconden wacht en niets hoort... haal hem er dan gewoon uit. Ga niet zitten poeren. Probeer de fietsbewegingen met de beentjes nog eens, of stop je kindje in een warm badje. Soms huilen ze gewoon omdat baby-zijn nu eenmaal zwaar is.