Lieve Priya van toen: wat ik had willen weten over die eerste fotoshoot

Lieve Priya van zes maanden geleden.

Je zit momenteel op een steriel puppymatje in de tot studio omgebouwde woonkamer van een vreemde, zwetend door je voedingsbh terwijl een vrouw genaamd Crystal een gigantische ringlamp afstelt. Je hebt een verse melkvlek op je schouder. De thermostaat staat op 27 graden, waardoor de kamer in een tropisch terrarium is veranderd. Je twee weken oude zoontje ligt naakt op een zitzak, het doet hem helemaal niets, terwijl jij stilletjes in paniek raakt over de vraag of hij gaat poepen op die dure, prachtig gestructureerde achtergrond.

Ik schrijf dit om je te vertellen dat je je schouders mag laten zakken. Die babyfoto's worden prachtig, maar het hele proces eromheen is gewoon een geregisseerd circus.

Als voormalig triageverpleegkundige op de kinderafdeling heb ik ouderlijke paniek in duizend verschillende gradaties gezien. We behandelen newbornfotografie als een levensreddende medische ingreep die perfect moet worden uitgevoerd, anders zijn onze kinderen voor altijd verpest voor de camera. We pakken onze tassen in alsof we op missie gaan naar een oorlogsgebied. We stressen over de perfecte timing. We trappen in trends die we niet eens mooi vinden.

Luister. Ik wil dat je de waarheid hoort over wat er daadwerkelijk gebeurt tijdens deze sessies, gefilterd door mijn sterk gecaffeïneerde, ietwat cynische, postpartum brein.

De mythische veertien-dagen-regel

Het internet zal proberen je ervan te overtuigen dat als je de eerste twee levensweken mist, de fotoshoot van je baby gedoemd is te mislukken. Fotografen doen alsof een baby op dag vijftien in een pompoen verandert. Ze beweren dat dit het enige moment is waarop de baby slaperig en flexibel genoeg is om in van die schattige opgerolde houdinkjes te vouwen.

Mijn dokter, dr. Gupta, moest een beetje lachen toen ik deze willekeurige deadline ter sprake bracht. Ze vertelde dat de eerste week toch vooral in het teken staat van wachten tot je melkproductie op gang komt, en dat gebeurt pas wanneer je lichaam besluit mee te werken. Soms is dat op dag vijf, soms pas op dag tien. Tot die tijd is je baby gewoon hongerig en humeurig.

Je hoeft echt niet tegen de klok te racen. Je wilt gewoon een melk-dronken baby die zwaar en loom is, wat betekent dat je waarschijnlijk sowieso beter tot na die eerste week kunt wachten. Als je die twee-weken-grens helemaal mist omdat je herstelt van een keizersnede of gewoon probeert een ijskoude winter te overleven, is er geen man overboord. Oudere pasgeborenen blijven tenminste wakker en staren in de lens alsof je ze nog geld schuldig bent, wat eerlijk gezegd veel leukere foto's oplevert dan een slapende aardappel.

Zwaartekracht en het internet

We moeten het even hebben over de zogenaamde 'kikkerhouding'. Je kent hem wel. De baby leunt met de kin perfect op kleine, gevouwen handjes, de elleboogjes omhoog, en ziet eruit als een kleine, nadenkende filosoof.

Het is helemaal nep.

Het is een digitale illusie, en ik krijg lichte paniek als ik zie dat moeders dit thuis op bed proberen na te maken. Een pasgeboren baby kan dat enorme, zware hoofd echt niet dragen op twee dunne polsjes. Anatomisch gezien zijn hun nekspieren net gekookte spaghetti. Professionele fotografen doen dit door twee aparte foto's te maken, waarbij een assistent op de ene foto het hoofd van de baby vasthoudt en op de andere de polsjes. Vervolgens plakken ze dat in Photoshop aan elkaar.

Laat niemand je kind in de knoop leggen voor een mooi plaatje. Een baby hoort eruit te zien als een baby, niet als een slangenmens in het circus. Leg ze gewoon plat op hun rug. Het is veiliger, het is makkelijker, en zo trigger je tenminste niet mijn overgebleven verpleegkundige angsten.

Vaccinaties zijn belangrijker dan belichting

Mensen besteden uren aan het bestuderen van de bewerkingsstijl van een fotograaf, maar vergeten compleet om naar hun vaccinatiestatus te vragen. Deze persoon gaat wel drie uur lang zwaar ademend over het onbeschermde gezichtje van jouw kind hangen.

Vraag naar hun DKTP-vaccinatie (kinkhoest). Serieus. Als ze verdedigend reageren wanneer je vraagt om een bewijs van hun kinkhoestbooster, pak dan je aanbetaling terug en loop weg. Kinkhoest is geen ouderwets, onschuldig kwaaltje. Het is doodeng en je pasgeboren baby heeft er nog geen enkele weerstand tegen. Ik geef veel meer om de vaccinatiegeschiedenis van een fotograaf dan of ze weten hoe ze een flitser via het plafond moeten laten weerkaatsen.

De realiteit van de outfits

Je schoonmoeder gaat waarschijnlijk stevig zinspelen op een konijnen-fotoshoot voor de baby. Ze stuurt je linkjes naar die ingewikkelde gebreide hangoortjes en een synthetisch bontkleed dat eruitziet alsof het thuishoort in een zitkuil uit de jaren '70. Zeg gewoon nee, yaar.

De huid van een pasgeboren baby is razendgevoelig. Het vervelt, krijgt zomaar uitslag en reageert overal op. Een kersverse baby in een kriebelig polyester pakje hijsen, is de garantie voor een gillende, vuurrode en geïrriteerde zuigeling op de foto.

Toen we in de studio aankwamen, had Baby P na twintig minuten al een gigantische spuitluier. Crystal had allemaal ingewikkelde kanten outfits klaarliggen, maar ik griste gewoon in mijn tas en haalde de Mouwloze Romper van Biologisch Katoen van Kianao tevoorschijn. Het is gewoon een eenvoudig, ongeverfd, zacht laagje.

Ik ben echt dol op dit rompertje. Prem had de eerste weken vreselijke eczeemplekken op zijn borst, en deze stof was het enige waardoor hij er niet uitzag als een gevlekte tomaat. Het heeft zo'n overslag bij de schouders, wat betekent dat ik het naar beneden over zijn beentjes kon trekken in plaats van een met ontlasting besmeurde halslijn over zijn gezichtje te moeten wrijven. Crystal vond het uiteindelijk ook prachtig, omdat de neutrale tint geen gekke kleurreflecties op zijn huid wierp. Het bewijst maar weer dat je helemaal geen verkleedkleren nodig hebt.

Als je er genoeg van hebt dat synthetische stoffen je kindje steeds die rare rode bultjes geven, kijk dan eens naar de biologisch katoenen collectie van Kianao. Dat scheelt een hoop kopzorgen.

Accessoires zijn meestal nutteloos

In een vlaag van nachtelijke Amazon-paniek pak je waarschijnlijk een gigantische tas met accessoires in. Ik nam de Zachte Baby Bouwblokkenset van Kianao mee, omdat ik een TikTok had gezien waarin iemand de naam van het kindje op de achtergrond spelde. Het zijn zachte, rubberen blokken in zachte macaron-kleuren.

Ze zijn prima hoor. Ze staan hartstikke leuk op een plank. Maar een baby van twee weken oud ziet letterlijk niet verder dan 20 centimeter, laat staan dat ze iets met een 3D-blokje kunnen doen. We legden er eentje bij zijn handje om te kijken of hij het zou pakken, en hij negeerde het volkomen en vrij agressief. Ik heb ze meteen weer in mijn tas gestopt. Bewaar het speelgoed voor wanneer ze daadwerkelijk kunnen zitten en dingen naar je hoofd kunnen gooien.

De rommelige realiteit van de ochtend

Je zult eindeloze adviesartikelen lezen met strikte lijstjes over hoe je je moet voorbereiden op de shoot. Houd ze twee uur lang wakker. Kleed ze helemaal uit. Geef ze een badje. Het is uitputtend.

Negeer die militaire precisie en focus je op twee dingen: doe de luier dertig minuten voor aankomst wat losser, zodat je geen dieprode striemen van het elastiek op hun buikje fotografeert, en plan een flinke voeding precies op het moment dat je de studio binnenstapt. Een volle maag is de enige manier om wat meewerking te kopen.

En verwacht plas. Zóveel plas. Ze doen de luier af voor die naakte, slaperige foto's, en de koude lucht raakt ze. Dat is pure biologie. Crystal had in het eerste uur al drie lagen dekentjes versleten. Dit is trouwens waarom je extra kleding voor jezelf meeneemt: je komt uiteindelijk altijd in de vuurlinie terecht terwijl je probeert te poseren voor een teder familieportret.

Dertig seconden rust kopen

Er komt een moment waarop de fotograaf een foto wil maken van jou en je partner die liefdevol naar jullie kindje kijken. Natuurlijk is dat precies het moment waarop je baby besluit helemaal klaar te zijn met de hele ervaring en begint te brullen.

Ik kocht de Panda Bijtring puur uit wanhoop. Het is gemaakt van voedselveilige siliconen, heeft de vorm van een panda en is bedoeld voor doorkomende tandjes. Prem kreeg nog helemaal geen tandjes, hij was pas twee weken oud. Maar ik hield hem toch in de buurt van zijn mondje, puur om zijn natuurlijke zuigreflex op te wekken. Het werkte. Hij kauwde net lang genoeg op de bamboevormige rand om ons dertig seconden relatieve rust te geven. De camera klikte, we lachten alsof we niet ernstig slaaptekort hadden, en we hebben het overleefd.

Soms is ouderschap niets meer dan het vinden van het eerste de beste zware, rubberen voorwerp dat je makkelijk kunt schoonmaken, en dat gebruiken om een driftbui te stoppen.

Dus, Priya van zes maanden geleden, haal diep adem. Maak je niet meer druk om die konijnenoren. Drink wat water. De foto's komen drie weken later perfect bewerkt in je inbox aan, en je zult je afvragen hoe ze in hemelsnaam zoveel rust hebben vastgelegd terwijl het in de kamer klonk alsof er een geit geofferd werd. Dat is gewoon de magie van een snelle sluitertijd.

Voordat je een vreemde je kwetsbare baby in een bloedhete kamer laat poseren, kun je misschien het beste gewoon wat eerlijke, natuurlijke basics in huis halen en het daarbij laten.

De lastige vragen die iedereen stelt

1. Moet ik dit echt in de eerste twee weken doen?
   Nee. De fotografie-industrie hamert hier enorm op omdat een kersverse baby nog diep slaapt en makkelijk te vormen is. Maar als je aan het herstellen bent, bloedt, of gewoon overweldigd bent: wacht nog even. Een foto van een baby van vier weken oud is net zo leuk en geeft vaak tenminste écht oogcontact in plaats van alleen een slapend gezichtje.
2. Waarom is het zo extreem warm in de studio?
   Pasgeborenen zijn verschrikkelijk in het reguleren van hun temperatuur. Ze verliezen snel lichaamswarmte, vooral als ze bloot zijn. Fotografen houden de kamer op zo'n 26 graden om te voorkomen dat de baby het koud krijgt. Kleed je in luchtige laagjes, want je gaat absoluut zweten in die leuke trui die je speciaal had aangetrokken voor het familieportret.
3. Wat gebeurt er als de baby plast op de dure spullen van de fotograaf?
   Dan wassen ze die uit. Elke professional weet dat een naakte baby een tikkende tijdbom van lichaamsvloeistoffen is. Ik zag hoe mijn zoon een prachtig nepschapenkleed in een paar seconden verpestte. Je hoeft je echt niet uitbundig te verontschuldigen. Het hoort vrij letterlijk bij hun taakomschrijving.
4. Is het veilig als de fotograaf een flitser gebruikt?
   Door mijn achtergrond in de kindergeneeskunde ben ik hier hyperalert op, maar ja, over het algemeen is het prima. Een professional vuurt echt geen felle flits recht in de netvliezen van je kind af. Ze kaatsen het licht via een paraplu of het plafond om het zachter te maken. Als ze wél proberen om een harde, directe flits op een halve meter van het gezichtje van de baby af te laten gaan, heb je het volste recht om te zeggen dat ze moeten stoppen.
5. Moet ik mijn eigen kleding en pakjes meenemen?
   Het mag wel, maar waarschijnlijk ben je niet blij met het resultaat. De meeste studiofotografen hebben een voorraadje simpele inbakerdoeken die perfect passen. Je in de winkel gekochte babykleding is vaak te grof en stoopt onhandig op rond het nekje, waardoor de baby opeens geen kin meer lijkt te hebben. Houd het bij een simpel, goed passend rompertje van biologisch katoen als je er toch op staat om eigen kleding mee te nemen.