Lieve jongere ik: Wat ik had willen weten voor ik een babypiano kocht

Lieve Jess van zes maanden geleden,

Ik weet precies waar je nu bent. Je verstopt je in de voorraadkast, zit op een zak jasmijnrijst, en doet alsof je op zoek bent naar de goede koffie terwijl je eigenlijk gewoon het lawaai probeert te ontvluchten. Er plakt verpakkingstape aan je yogabroek omdat je aan het kookeiland Etsy-bestellingen probeerde in te pakken, Wyatt rent rondjes om de bank, Emma schreeuwt over een kwijtgeraakte sok, en baby P doet dat ene waarbij ze agressief met beide vuistjes op de oplichtende toetsen van dat vreselijke elektronische speelgoed slaat.

Ik schrijf dit vanuit de toekomst om je te vertellen: haal even diep adem, kom uit die voorraadkast, en gooi dat plastic, op batterijen werkende gedrocht gewoon nonchalant in de kliko buiten. Ik beloof je, het leven wordt zoveel beter zodra je doorhebt hoe dit hele baby-en-muziek-ding eigenlijk zou moeten werken.

Waarom we nooit meer voor plastic lawaaimachines gaan

Ik moet het met je hebben over dat neon keyboard dat tante Karen met kerst heeft meegebracht. Je weet wel welke. Het heeft drie volume-instellingen, en ze staan allemaal op 'stadionconcert'. Er zit een demoknop op die een agressieve, gesynthetiseerde techno-versie van 'Old MacDonald' speelt die zich zo diep in je hersens nestelt dat je hem om middernacht tijdens het was opvouwen staat te neuriën.

Het is niet alleen het volume waarvan ik mijn haren uit mijn hoofd wil trekken, het zijn ook die knipperende rode en blauwe stroboscooplampjes die afgaan zodra er een klein handje de toetsen aanraakt. Het voelt als een fruitautomaat uit Vegas, speciaal ontworpen om een kind te overprikkelen tot het een complete meltdown krijgt. En het ergste? De helft van de tijd blijft de sensor hangen, waardoor er vanaf de bodem van de speelgoedkist een hoge, monotone piep klinkt totdat jij je door twaalf lagen knuffels moet graven om het knopje om te zetten.

Mijn oma zei altijd dat een luidruchtig huis een gelukkig huis is, de schat, maar zij had nooit te maken met een kortsluitende microchip terwijl een peuter een lekkende tuitbeker met appelsap rechtstreeks in de luidspreker leeggoot. Oma's idee van een luidruchtig huis waren kinderen die tikkertje speelden in de tuin, niet een plastic doos die dierengeluiden in drie verschillende talen naar je schreeuwt.

En ze nu al op echte, formele muziekles doen? Bespaar je de moeite en betaal pas voor peuterpianoles als ze minstens vier jaar oud zijn, want tot die tijd is het absolute zonde van je zuurverdiende geld.

Wat dokter Miller ons eigenlijk vertelde over overal op slaan

Weet je nog dat we met de baby op controle gingen bij het consultatiebureau en ik terloops klaagde over dat constante gebons? Ik verwachtte eigenlijk dat dokter Miller gewoon begripvol zou knikken, maar ze werd er juist superenthousiast over. Volgens haar is een baby die op een pianotoets slaat niet zomaar bezig om ons een migraine te bezorgen. Blijkbaar zijn ze mentaal keihard aan het werk.

Ze mompelde iets over synapsen die vuren en hoe het slaan op die toetsen ze helpt met hun hand-oogcoördinatie. Het zal wel iets te maken hebben met neurale paden of welke wetenschap er dan ook schuilgaat achter die grote, schattige ogen, maar de kern is dat ze oorzaak en gevolg leren. Ze slaan ergens op, het ding maakt geluid. Ze slaan harder, en het maakt een harder geluid. Ik weet vrij zeker dat ze zei dat het de basis legt voor taalontwikkeling, wat ik echt bizar vind, maar ik geloof haar op haar woord want ik ben met de hakken over de sloot geslaagd voor biologie op de middelbare school.

Het gaf me even een schuldgevoel dat ik zo’n hekel had aan de herrie, maar toen besefte ik dat het gebons zelf niet het probleem was. Het probleem was dat vreselijke, synthetische, door batterijen aangedreven geluid. Ze hebben geen DJ-booth nodig; ze moeten gewoon oorzaak en gevolg kunnen ontdekken met iets dat écht klinkt als een muziekinstrument.

Waar de muziekobsessie echt begon

Nog voordat baby P zonder hulp rechtop kon zitten om een keyboard te terroriseren, had ze het hele 'ergens op slaan zodat er iets gebeurt'-concept al aardig door. Als je er goed over nadenkt, begint de weg naar een babypiano niet bij de toetsen.

Het begon met de Houten Babygym die we in de woonkamer hadden gezet. Ik zal eerlijk met je zijn, dit is een van de weinige babyspullen waarvan ik oprecht baal dat ze eruit groeien. Het is een prachtig, eenvoudig houten A-frame met kleine hangende speelgoeddieren, en het was echt onze redding. Er kwamen geen batterijen aan te pas, geen zwaailichten, gewoon natuurlijk hout en zachte stof. Ze kon er wel twintig minuten lang op haar rug onder liggen, trappelend met haar spekbeentjes en meppend tegen de houten ringen, alleen maar om ze tegen elkaar te horen tikken. Dat was haar eerste, echte muziek. Het stond prachtig in de woonkamer, was geen aanslag op mijn zintuigen, en het leerde haar precies dezelfde les in oorzaak-en-gevolg die ze later op de piano zou toepassen.

De tijdlijn van een mini-muzikant

Ik keek wel eens naar Instagram-reels van die driejarige wonderkinderen die Mozart speelden, en vroeg me dan af of er iets mis was met mijn kinderen, aangezien de oudste gewoon op de pianokruk zat en aan de toetsen likte. Ik heb geleerd om het internet lekker te negeren en te kijken naar wat er daadwerkelijk in mijn eigen chaotische huis gebeurt.

Als ze jonger zijn dan zes maanden, nemen ze alles eigenlijk gewoon in zich op. Je zet ze op schoot bij een echt keyboard of een houten speelgoedpiano, en ze staren alleen maar naar het contrast tussen zwart en wit. Rond een maand of acht, negen beginnen ze dan aan de 'rammen met de hele hand'-fase. Dit is precies wat het klinkt. Ze meppen gewoon met hun platte handjes op de toetsen alsof ze een kipfilet aan het mals slaan zijn.

Tegen de tijd dat ze een jaar oud zijn, wordt het wat gerichter. Je ziet dat ze opeens hun wijsvinger gaan gebruiken om op één specifieke toets te prikken, en je dan aankijken alsof ze zojuist geluid zelf hebben uitgevonden. Het is chaotisch, het is luid en het slaat muzikaal gezien helemaal nergens op, maar het is exact wat ze horen te doen.

De realiteit van speelgoedwinkel-rommel versus houten instrumenten

Dus hier is het geheim dat ik zes maanden geleden had willen weten: je hebt een houten babypiano nodig. Niet die plastic rotzooi. Een echte, miniatuur houten piano die werkt met kleine interne metalen belletjes in plaats van een moederbord op AA-batterijen.

We hadden eindelijk wat gespaard en kochten een prachtige, duurzame houten babypiano. Ja, hij kostte meer dan dat plastic ding van twintig euro uit de grote ketens, maar ik let normaal enorm op de kleintjes en geloof me, het was elke cent waard. Hij heeft een zachte, bijna bel-achtige klank als ze de toetsen indrukken. Er hoeft geen stekker in. En hij ziet eruit als een echt meubelstuk in de speelkamer in plaats van neonkleurig afval.

En omdat het van boven gewoon een plat, houten oppervlak is, gebruiken de kinderen hem voor van alles. Op dit moment gebruikt Emma de Zachte Baby Bouwblokkenset om een toren bovenop de piano te bouwen. Laat ik heel eerlijk zijn over deze blokken: het zijn gewoon zachte, rubberen blokken. Er staan wat cijfertjes en diertjes op, en ze zijn prima. De belangrijkste reden dat ik ze zo fijn vind, is dat wanneer Wyatt er in een woedeaanval weer eens eentje door de kamer slingert, hij gewoon via de muur wegbouwt in plaats van een deuk in de muur achter te laten. Je kind gaat er niet op magische wijze wiskunde van leren, maar ze stapelen lekker op de deksel van de piano, en dat houdt ze bezig terwijl ik e-mails beantwoord.

Stop met die overijverige podiummoeder spelen

Toen we eindelijk een fatsoenlijk instrument in huis hadden, kwam mijn moeder langs en begon ze Emma direct te leren hoe ze "Kortjakje" moest spelen. Toen Emma eigenlijk gewoon op de lage noten wilde rammen en daarna weglopen, werd mijn moeder gepikeerd en zei: "Als je ze niet dwingt om te zitten en te oefenen, leren ze nooit discipline."

Als je denkt dat het maken van een verplichting van muziek, als een havik boven een peuter hangen met instructies, en ze dwingen om twintig minuten stil op een kruk te zitten op magische wijze een klassiek geschoolde pianist gaat opleveren, leef je in een droomwereld en maak je bovendien iedereen in huis doodongelukkig.

Kinderen op deze leeftijd leren door te spelen. Punt uit. Soms kruipt baby P er gewoon naartoe in haar Biologisch Katoenen Baby Romper, mept op drie toetsen, kwijlt wat op het hout en kruipt weer weg om de hond des huizes te terroriseren. Dat is haar oefensessie voor vandaag. En dat is helemaal prima. Laat de piano gewoon ergens staan waar ze erbij kunnen, laat ze er op hun eigen manier op afstappen, en laat ze weglopen als ze het zat zijn.

Als je deze fase wilt overleven zonder gek te worden, moet je kritisch zijn op het speelgoed dat je in huis haalt. Ontdek de collectie educatief speelgoed van Kianao als je op zoek bent naar dingen die hun ontwikkeling daadwerkelijk ondersteunen zonder dat je de neiging krijgt om oordopjes in je eigen huis te dragen.

Dus, Jess uit het verleden, kom uit die voorraadkast. Drink je koude koffie op. Gooi dat plastic keyboard in de donatiebak – of nog beter, de vuilnisbak – en bestel iets van hout. Je doet het fantastisch.

Liefs,
Toekomstige Jess

Klaar om je speelkamer een upgrade te geven én je verstand te behouden? Doe de batterijen de deur uit en bekijk ons duurzame, prachtig gemaakte educatieve speelgoed voor jonge kinderen voordat het volgende luidruchtige cadeau op je stoep staat.

Dingen die je waarschijnlijk wilt weten maar waar je te moe voor bent om te googelen

Wanneer gaat mijn kind echt een liedje spelen?
Heel eerlijk? Waarschijnlijk pas als ze een jaar of zes, zeven zijn en echt op les zitten. Op dit moment is hun versie van een 'liedje' drie keer op de hoogste toets slaan en dan keihard gillen. Stel je verwachtingen gewoon lekker naar beneden bij en geniet van het feit dat ze zichzelf vermaken.

Zijn houten speelgoedpiano's het extra geld echt waard?
Ik zal gewoon eerlijk met je zijn: ja. Duizend procent ja. Ik heb een hekel aan onnodig geld uitgeven, maar het verschil tussen een zacht mechanisch belletje en een schetterende elektronische speaker is het verschil tussen een ontspannen middag voor jou en het uit pure stress wegwerken van een hele rol Oreo's.

Hoe krijg ik plakkerige vingerafdrukken van de toetsen?
Als je een houten piano hebt, gebruik dan gewoon een licht vochtige doek met een heel klein beetje milde zeep. Gebruik geen agressieve, chemische schoonmaakdoekjes op natuurlijk hout, dat tast de laklaag aan. Veeg hem er gewoon even mee af als ze naar bed zijn, aangenomen dat je nog genoeg energie over hebt om überhaupt een doekje vast te houden.

Wat als mijn kind gewoon met z'n voeten op de toetsen slaat?
Lekker laten doen! Wyatt had een fase waarin hij op zijn rug lag en met zijn hielen tegen de toetsen schopte. Het is een beetje gek, maar het blijft oorzaak en gevolg, en het houdt ze bezig terwijl jij de was even overlaadt. Tel je zegeningen!

Moet ik mijn peuter op formele muziekles doen?
Tenzij je geld over de balk wilt smijten en het leuk vindt om ruzie te maken met een tweejarige: nee. Mijn dokter en eigenlijk ieder weldenkend mens dat ik heb gesproken, zegt dat ongestructureerd muzikaal spelen op dit moment alles is wat ze nodig hebben. Bewaar dat lesgeld maar mooi voor de boodschappen.