Prawdziwe znaczenie "nepo baby" dla skrajnie niewyspanych rodziców

Moja teściowa, popijając letnią herbatę Earl Grey, z przekonaniem poinformowała mnie, że to wysoce zaraźliwa wysypka wirusowa, która właśnie dziesiątkuje żłobki w północnym Londynie. Barista w naszej lokalnej, koszmarnie drogiej kawiarni zaklinał się, że to nowy etap rozwoju, w którym maluchy odmawiają wszelkich pokarmów stałych z wyjątkiem ekologicznego mleka owsianego. A moja żona, ledwie odrywając wzrok od arkusza kalkulacyjnego o dziesiątej wieczorem, zapytała, czy to ta absurdalnie droga marka szwedzkiego mleka modyfikowanego, na którą nas nie stać.

Tak właśnie wyglądał mój wtorek. Funkcjonowałem po jakichś czterech nieprzerywanych godzinach snu, ściskając muślinową pieluszkę pachnącą delikatnie skwaśniałym mlekiem i próbując rozszyfrować najnowszy kulturowy slang. Kiedy masz dwuletnie bliźniaki, każde zdanie ze słowem „niemowlę” lub „noworodek” natychmiast wyzwala w tobie pierwotną, napędzaną kortyzolem panikę. Czy przegapiłem jakiś kamień milowy w ich rozwoju? Czy to nowy wariant bostonki? Czy powinienem robić zapasy Calpolu?

Usiadłem na brzegu wanny, podczas gdy Alice agresywnie rozwijała całą rolkę papieru toaletowego, a Bea próbowała zjeść wilgotną myjkę, i drżącymi kciukami wpisałem tę frazę w telefon. Jak się okazało, rzeczywistość jest jednocześnie szalenie rozczarowująca i głęboko irytująca, choć z zupełnie innych powodów.

Bolesne uświadomienie sobie, że moje bliźniaki będą musiały pracować na życie

Spędziłem dwadzieścia minut, próbując ustalić dokładną definicję tego określenia. Przeczytałem kompletnie absurdalną kolumnę plotkarską o słynnym „dziecku M”, które podpisało kontrakt modelingowy, zanim jeszcze zaczęło chodzić, by w końcu odkryć, że to nie ma absolutnie nic wspólnego z pediatrią. „Nepo baby” (dziecko nepotyzmu) to po prostu dorosły celebryta, który miał ułatwiony start w karierze, ponieważ jego rodzice również są sławnymi celebrytami. To wszystko. To nie jest wysypka. To nie jest strategia rozszerzania diety.

To po prostu Maya Hawke wchodząca na plan filmowy Quentina Tarantino, bo jej rodzice to Ethan Hawke i Uma Thurman, podczas gdy reszta z nas dwoi się i troi, by przekonać nasze dzieci, że jedzenie żwiru z podjazdu to kiepski pomysł na życie. To Brooklyn Beckham wydający album fotograficzny, bo jego tata całkiem nieźle kopie piłkę, a mama w latach dziewięćdziesiątych nosiła małą czarną od Gucci. To czysta, nieskalana niesprawiedliwość loterii genetycznej, obnażona w hollywoodzkim oświetleniu o wysokiej rozdzielczości.

Siedziałem tam, patrząc, jak Alice próbuje spuścić moją szczoteczkę do zębów w toalecie, ogarnięty nagłą, ogromną furią na tle klasowym. Moje córki pewnego dnia będą musiały tak po prostu napisać CV. Będą musiały siedzieć w przeciągach w poczekalni przed rozmową kwalifikacyjną, ubrane w niewygodną marynarkę, pocąc się mimo użycia antyperspirantu, bo największym wkładem kulturowym ich ojca było kiedyś napisanie lekko viralowego tweeta o śmietnikach. Nigdy nie wspomną ot tak na proszonym obiedzie, że wujek Steven Spielberg dał im małą rolę mówioną w swoim kolejnym hicie.

Tymczasem strona 47 państwowego poradnika o rozwoju dziecka sugeruje, że powinienem uważnie monitorować ich umiejętności samodzielnego jedzenia łyżeczką, co jest wskaźnikiem, który postanowiłem całkowicie zignorować.

Przedzierając się przez egzystencjalny lęk współczesnego rodzicielstwa

Kiedy minęła początkowa ulga, że nie muszę dzwonić do przychodni, pozostał mi dziwny rodzicielski kac. Jak dokładnie masz uczyć swoje dzieci wartości ciężkiej pracy, skoro świat ewidentnie opiera się na tym, kogo znasz? Poruszyłem ten temat z naszą położną środowiskową w zeszłym miesiącu, szukając jakiejś głębokiej psychologicznej refleksji. Wymamrotała coś mało konkretnego o chwaleniu ich wysiłku, a nie wrodzonych cech, by zachęcić do rozwoju nastawienia na rozwój, choć jej głównym zmartwieniem wydawało się być to, czy ja wystarczająco dużo śpię. Zdecydowanie nie śpię.

Przeczytałem na jakimś przerażającym forum dla rodziców, że powinniśmy przygotowywać nasze maluchy na realia przywilejów społecznych, co wydaje się trudnym zadaniem, biorąc pod uwagę, że obecnie nie potrafię nawet przekonać Bei do założenia spodni. Moje niedoskonałe rozumienie psychologii dziecięcej sugeruje mi, że jeśli po prostu będę im powtarzać „dobra robota”, gdy uda im się założyć buty na właściwe stopy, to w końcu mogą wyrosnąć na odporne dorosłe osoby, które nie oczekują, że wszechświat po prostu wręczy im kontrakt płytowy.

Wobec braku funduszu powierniczego lub letniego domku w Malibu, sporządziłem listę rzeczy, które moje bliźniaczki faktycznie po mnie odziedziczą:

• Mój dość niefortunny astygmatyzm, co oznacza, że obie najprawdopodobniej będą potrzebować okularów około czwartej klasy.
• Głęboko zakorzenioną, typowo brytyjską niezdolność do narzekania w restauracjach, nawet gdy jedzenie jest całkowicie zimne.
• Niepokojącą kolekcję w połowie pustych tubek z kremem do pupy, rozrzuconych po mieszkaniu niczym koszmarne pisanki na bazie cynku.
• Zdrowy sceptycyzm wobec każdego, kto mówi „śpij, kiedy dziecko śpi” (biologiczna niemożliwość, chyba że planujesz również robić pranie, kiedy dziecko robi pranie).

Jeśli chcesz ulepszyć pokój swojego dziecka bez hollywoodzkiego budżetu, warto przejrzeć nasze ekologiczne maty edukacyjne i zabawki.

Nasze próby zapewnienia dzieciństwa w wersji lekko premium

Skoro nie mogę zagwarantować im miejsca na liście celebrytów klasy A, staram się przynajmniej upewnić, że to, co akurat żują, nie jest dla nich ewidentnie toksyczne. Kiedy bliźniaczki były mniejsze, dostaliśmy absolutną górę plastikowych bzdur, które gwałtownie błyskały i śpiewały fałszujące elektroniczne melodie – takie, które do dziś nawiedzają mnie w koszmarach. Ostatecznie wrzuciliśmy to wszystko do torby dla sklepu charytatywnego i kupiliśmy Drewniany Stojak Edukacyjny ze Zwierzątkami.

To naprawdę jedyny element dziecięcego ekwipunku, który uratowałbym z pożaru. W świecie agresywnie jaskrawego plastiku, czyste, naturalne drewno ma w sobie coś niezwykle uspokajającego. To właściwie tylko pięknie wyrzeźbiony, minimalistyczny stojak w kształcie litery A, z którego zwisa mały słonik i ptaszek, ale bliźniaczki traktowały go jak Luwr. Alice potrafiła leżeć pod nim, delikatnie trącając drewniane kółko, jakby zahipnotyzowana naturalnymi słojami drewna. Bea z kolei wolała chwycić słonia i używać go jak wahadła, żeby uderzyć siostrę, co w sumie można uznać za inny rodzaj rozwoju sensorycznego.

Nasz pediatra twierdził, że naturalne tekstury pomagają w rozwoju zmysłu dotyku, co brzmi wspaniale, ale szczerze mówiąc, uwielbiam to głównie dlatego, że nie wymaga baterii AA i nie wygląda, jakby w moim salonie eksplodował cyrk.

Z drugiej strony mamy też Miękki Zestaw Klocków dla Niemowląt. Są... w porządku. Tekst marketingowy mówi, że uczą logicznego myślenia i matematyki, co jest szalenie optymistycznym twierdzeniem w przypadku produktu przeznaczonego dla istot, które regularnie próbują wypić wodę z własnej kąpieli. Wykonane są z miękkiej gumy, co jest fantastyczne, bo kiedy Bea nieuchronnie rzuca jednym z nich w moją głowę z drugiego końca pokoju, nie powoduje to wstrząsu mózgu. Ale jest ich dwanaście, a ponieważ są miękkie i mają lekko pastelowe, makaronikowe kolory, idealnie wtapiają się w dywan, przez co nieustannie po ciemku na nie nadeptuję. Są zdecydowanie lepsze niż nadepnięcie na zabłąkany kawałek twardego plastiku, ale nie nazwałbym ich zmieniającymi życie.

Ubrania, które naprawdę są w stanie przetrwać moje dzieci

Innym sposobem, w jaki staram się udawać, że moje dzieci wiodą luksusowe życie, jest ubieranie ich w materiały, które nie przypominają w dotyku papieru ściernego z recyklingu. Bliźniaki oznaczają podwójną ilość prania, podwójną dawkę dziwnych, tajemniczych wysypek i podwójne awarie pieluchowe, które każą ci kwestionować każdy życiowy wybór, który doprowadził cię do tego momentu.

Właściwie na okrągło używamy Body dla Niemowląt z Ekologicznej Bawełny bez Rękawów. Kwestia bawełny organicznej to nie tylko moje fanaberie pretensjonalnego taty; to naprawdę robi różnicę, gdy twoje dziecko ma skórę, która agresywnie reaguje na dosłownie wszystko. Ale prawdziwy geniusz tego konkretnego body kryje się w zakładkach na ramionach.

Zanim zostałem ojcem, zakładałem, że te nakładające się na siebie klapki na ramionach to po prostu uroczy zabieg estetyczny. Nie wiedziałem, że stanowią one taktyczne wyjście ewakuacyjne. Kiedy zeszłej zimy Alice miała grypę żołądkową, która skończyła się eksplozją tak katastrofalną, że przeczyła wręcz prawom fizyki, te zakładki na ramionach pozwoliły mi zdjąć całe ubranko *w dół*, przez jej nogi, zamiast przeciągać zniszczony, toksyczny kawałek materiału przez jej twarz i włosy. To funkcja zaprojektowana przez kogoś, kto widział ciemną stronę rodzicielstwa.

Właściwie musisz po prostu porzucić myśl o perfekcji, pogodzić się z faktem, że twoje dzieci nigdy nie będą częścią rodziny królewskiej, kupować ubrania, które wytrzymają wojnę biologiczną, i mieć nadzieję, że wyrosną na ludzi z wystarczającą empatią, by nie parkować leasingowanego SUV-a w poprzek dwóch miejsc dla niepełnosprawnych pod supermarketem.

Jesteś gotów ubrać swoje zupełnie niesławne, ale za to niezwykle urocze dziecko? Złap nasze niezbędniki z bawełny organicznej przed kolejną, nieuniknioną awarią pieluchową.

Kłopotliwe pytania o to całe zamieszanie

Czy „nepo baby” to stan medyczny, którym powinienem się martwić?

Nie, absolutnie nie. O ile twoje dziecko nie domaga się nagle miejsca w napisach końcowych filmu niezależnego i własnej przyczepy na placu zabaw, jesteś całkowicie bezpieczny. Nie ma to nic wspólnego z gorączką, wysypką czy regresem snu. Twojej położnej środowiskowej zupełnie to nie obchodzi. Możesz odwołać alarm.

Jak mam wytłumaczyć maluchowi pojęcie przywileju?

Nie mam zielonego pojęcia, a każdy, kto twierdzi, że wie, prawdopodobnie kłamie, żeby sprzedać ci swoją książkę. Ja głównie staram się powstrzymywać je przed wyrywaniem zabawek innym dzieciom w parku i usilnie namawiam, by mówiły „dziękuję”, gdy piekarz częstuje je darmową bułeczką. Wychodzę z założenia, że jeśli uda nam się opanować podstawy ludzkiej przyzwoitości do czwartego roku życia, to z nierównościami systemowymi i hollywoodzkim nepotyzmem zmierzymy się gdzieś w okolicach siódmych urodzin.

Czy kupowanie drogich, ekologicznych zabawek z drewna sprawi, że moje dziecko będzie mądrzejsze?

Mój lekarz wspomniał mimochodem, że różnorodne tekstury są dobre dla ich mózgów, ale bądźmy szczerzy: twoje dziecko i tak spędzi godzinę, bawiąc się pustym kartonowym pudełkiem. Ja kupuję te ładne drewniane zabawki, bo się nie psują, nie grają okropnej muzyki i sprawiają, że czuję się odrobinę mniej chaotycznie, gdy mój salon i tak pokryty jest warstwą pokruszonych wafli ryżowych. Robię to dla własnego zdrowia psychicznego, a nie ich IQ.

Co jeśli moje dziecko na poważnie zechce zostać aktorem?

Wtedy niech Bóg ma cię w swojej opiece, bo spędzisz weekendy, jeżdżąc w deszczu do ponurych domów kultury, by mogły zagrać „Drzewo Numer Trzy” w szkolnym przedstawieniu o Piotrusiu Panie. Po prostu powiedz im, żeby ciężko pracowały, uczyły się swoich ról i może wzięły ślub z jakimś reżyserem. Wydaje się to jedyną niezawodną strategią.

Czy powinienem martwić się o cyfrowy ślad mojego dziecka?

Prawdopodobnie tak. Przeczytałem artykuł, który wywołał u mnie potężny niepokój związany z publikowaniem zdjęć bliźniaczek na Instagramie, więc teraz wrzucam tylko zdjęcia tyłu ich głów albo takie, na których są całkowicie pokryte błotem. Nie są sławne, ale mimo wszystko wolałbym, aby ich przyszli pracodawcy nie mieli dostępu do zdjęć w wysokiej rozdzielczości, na których mając dwa latka, jedzą spaghetti na golasa.