Moja kawowa katastrofa i szalona rzeczywistość rodzicielstwa po sześćdziesiątce

Moje stopy dosłownie przyklejały się do linoleum. Jest 6:12 rano we wtorek, mam na sobie spraną bluzę z college'u mojego męża Marka, która permanentnie pachnie starym mlekiem i mglistym żalem, a Maya agresywnie próbuje wcisnąć plastikowego triceratopsa do tostera. Po prostu tam stoję, desperacko wciskając przycisk na ekspresie do kawy, modląc się, by kofeina dotarła do mojego krwiobiegu, zanim będę musiała rozdzielać dzieci kłócące się o to, kto dostanie niebieską miseczkę. Dokładnie w tym momencie mój kciuk przesuwa po ekranie telefonu nagłówek, przez który upuszczam mój ulubiony ceramiczny kubek prosto do zlewu. Wyszczerbia się. Nawet mnie to nie obchodzi. Ponieważ gapię się na zdjęcie dziecka Gutfelda. Zaraz, co? Greg Gutfeld, ten facet z Fox News, właśnie został ojcem. Ma sześćdziesiąt lat. Sześćdziesiąt.

Mam trzydzieści osiem lat, a moje plecy dosłownie krzyczą z bólu od samego schylania się, by obejrzeć wyszczerbiony kubek. Kiedy urodziłam Leo w wieku trzydziestu jeden lat, czułam się jak zakurzona, starożytna mumia, więc sama logistyka przechodzenia przez fazę noworodka w wieku sześćdziesięciu lat całkowicie wywołała zwarcie w moim pozbawionym snu mózgu.

Moje lędźwie autentycznie bolą na samą myśl o martwym ciągu nad łóżeczkiem

Podnoszenie dziecka z głębokiego łóżeczka w środku nocy to w zasadzie martwy ciąg. Martwy ciąg z wiercącym się, krzyczącym, siedmiokilogramowym workiem ziemniaków, który cię nienawidzi. Kiedy miałam trzydzieści jeden lat, naciągnęłam sobie przy tym mięsień pod łopatką. Teraz zbliżam się do czterdziestki i głośno stękam, wstając z toalety. Więc pomysł sześćdziesięcioletniego faceta noszącego nosidełko z niemowlakiem? Mój mózg eksplodował. Czy on ma w domu zainstalowany jakiś specjalny system dźwigów?

Pamiętam, jak siedziałam w gabinecie dr Millera, kiedy Leo był noworodkiem. Dr Miller to nasz pediatra, który zawsze wygląda, jakby desperacko potrzebował trzydniowej drzemki. Narzekałam, że w kolanach mi strzyka za każdym razem, gdy podnoszę Leo z maty do zabawy. Dr Miller dość nieobecnym wzrokiem machnął w moją stronę długopisem i mruknął coś o tym, że stawy starszych rodziców po prostu mocno dostają w kość i powinniśmy spać na ultra-twardych materacach, by uniknąć całkowitego zapadnięcia się kręgosłupa czy czegoś w tym stylu. Nie do końca znam się na naukowych podstawach, ale jestem pewna, że sugerował, iż moje ciało już aktywnie się rozpada. Prawdopodobnie powiedział też coś o rozciąganiu, ale przestałam go słuchać, bo Leo właśnie próbował zjeść magazyn.

Oto fizyczna rzeczywistość, o której nikt cię nie ostrzega:

• Twoje nadgarstki będą boleć w sposób, o którym nie miałaś pojęcia (nazywają to "kciukiem matki", ale ja nazywam to "absolutnymi torturami").
• Nabawisz się dziwnego, permanentnego garbu od ciągłego wpatrywania się w dół na poduszkę do karmienia.
• Twoje biodra będą głośno strzelać za każdym razem, gdy spróbujesz wymknąć się z pokoju dziecięcego jak ninja.

Więc finansowo, jasne, starsi rodzice prawdopodobnie mają o wiele łatwiej, ponieważ mają realne oszczędności, a może nawet nocną nianię. Ale fizycznie? O rany, to tak, jakbyś brała udział w triatlonie Ironman w trakcie rekonwalescencji po drobnym wypadku samochodowym.

Wymówka o tacie oferującym "wsparcie emocjonalne" sprawia, że krew mnie zalewa

Wracając do tematu, czytam ten artykuł, wycierając rozlaną kawę, i dowiaduję się z niego, że Gutfeld wrócił z 46-dniowego urlopu ojcowskiego i żartował w telewizji, że zostawił karmienie o 2 w nocy i zmianę pieluch w całości żonie, ponieważ jest "we wszystkim beznadziejny" i "niezdarny", więc zamiast tego oferuje jedynie "wsparcie emocjonalne".

O nie, nie ma mowy. Dosłownie zaśmiałam się na głos i zabrzmiało to tak psychotycznie, że przestraszony pies uciekł do salonu. Mark próbował na mnie tej samej śpiewki, kiedy Leo miał dokładnie trzy tygodnie.

Była 3:14 rano. Pies piszczał, Leo był pokryty musztardowo-żółtą niespodzianką, która jakimś cudem wymknęła się z pieluszki i dotarła aż do jego pach, a Mark stał zawieszony nad przewijakiem z rękami w górze, jakby ktoś celował do niego z broni. Dosłownie wyszeptał: "Moje palce są za duże na te zatrzaski, po prostu posłużę za wsparcie moralne". Gdybym nie była tak zmęczona, rzuciłabym mu w głowę tubką kremu na odparzenia.

Nie możesz po prostu być "niezdarnym", kiedy na ścianie są odchody. Musisz jakoś to ogarnąć i przezwyciężyć panikę. Ale żeby ocalić własne zdrowie psychiczne i zapobiec nocnemu rozwodowi, następnego dnia od razu weszłam do sieci i kupiłam stosik Body Dziecięcych z Bawełny Organicznej.

Nie dramatyzuję, kiedy mówię, że te body uratowały moje małżeństwo. Są niesamowicie miękkie, ale co ważniejsze, ich zatrzaski są w jakiś sposób wzmocnione, a jednocześnie banalnie proste do rozpięcia i spięcia. Nawet Mark nie potrafił niczego zepsuć w ciemnościach. Body rozciąga się na tyle, że nie masz poczucia, iż podczas ubierania łamiesz ich maleńkie, kruche ptasie rączki, i nie mechaci się w te dziwne, drapiące kulki po praniu w cyklu intensywnym po raz pięćdziesiąty.

Kupiłam też Body z Bawełny Organicznej z Falbankami na Rękawach dla Mayi, kiedy była trochę starsza, bo o 1 w nocy miałam chwilę słabości i pomyślałam, że wygląda tak uroczo. I owszem, jest niezaprzeczalnie piękne. Bawełna jest cudowna. Ale szczerze? Rękawki z falbankami dziwnie marszczą się pod jej śpiworkiem w nocy i absolutnie doprowadzało mnie to do szału, kiedy próbowałam je wygładzić, więc używamy go tylko w ciągu dnia, kiedy chcę, żeby wyglądała reprezentacyjnie dla mojej teściowej albo kiedy idziemy do sklepu i chcę wyglądać na ogarniętą mamę. Którą nie jestem. W każdym razie, morał z tego taki: trzymaj się prostych, nieskomplikowanych rzeczy podczas tych brutalnych nocnych zmian.

Nocne błądzenie po internetowej króliczej norze celebryckiego rodzicielstwa

O 6:20 rano Maya znalazła kawałek wczorajszego tosta i radośnie pocierała nim o drzwi lodówki. Aktywnie ignorowałam jej nabiałowe dzieła sztuki, ponieważ coraz głębiej pogrążałam się w sekcji komentarzy na Twitterze. Wszyscy kłócili się i spekulowali na temat logistyki. Wpisałam nawet w wyszukiwarkę hasło "greg gutfeld zaadoptowane dziecko", bo próbowałam zrozumieć, jak to zrobili. Niektórzy przysięgali, że to surogatka, inni rozprawiali o procedurach adopcyjnych.

Szczerze mówiąc, nie mam pojęcia, jaka jest prawda, i absolutnie nie jest moją sprawą, jak ktokolwiek buduje swoją rodzinę, ale kiedy desperacko chcesz uniknąć robienia owsianki, przeczytasz dosłownie wszystko, żeby opóźnić poranną rutynę. To po prostu szalone, jak bardzo projektujemy nasze własne rodzicielskie wyczerpanie na celebrytów. Siedzę tu, martwiąc się, czy czas ekranowy Mayi lasuje jej mózg, a tymczasem w internecie panuje panika na temat jakości powietrza w pomieszczeniach i tego, jak nowa farba w dziecięcych pokojach uwalnia te wszystkie okropne substancje chemiczne. Ale szczerze mówiąc, dopóki łóżeczko dosłownie nie stoi w ogniu, uważam to za ogromny sukces dnia.

Jeśli ty też desperacko próbujesz znaleźć rzeczy, które nie zrujnują klimatu twojego salonu ani twojego zdrowia psychicznego, przejrzyj ich kolekcję zabawek, bo to istna kopalnia cichych, pięknych przedmiotów, które naprawdę potrafią zająć dzieci na dłużej.

Przekupywanie dzieci estetycznymi zabawkami, żebyś wreszcie mogła usiąść

Mówiąc o zajęciu ich uwagi, kiedy twoje ciało jest w rozsypce, a ty przetrwałaś na trzech godzinach przerywanego snu, potrzebujesz miejsc, w których możesz odłożyć dziecko, by dosłownie nie rozsypać się w proch. Z Leo mieliśmy taki neonowy, plastikowy potworek w postaci maty do zabawy, która grała w kółko tę samą elektroniczną, cyrkową melodyjkę, aż miałam ochotę roztrzaskać ją młotkiem. Codziennie fundowała mi migrenę.

Z Mayą już zmądrzałam. Kupiłam Drewniany Stojak Edukacyjny dla Niemowląt i to był absolutny punkt zwrotny dla mojego zdrowia psychicznego. To jest po prostu... ciche. Małe drewniane zwierzątka sobie wiszą, ona w nie pacnięciami uderza, a ja mogłam położyć się tuż obok niej na dywanie i zamknąć oczy na siedem minut, podczas gdy ona była całkowicie zahipnotyzowana przez stukające o siebie drewniane kółka.

Dlaczego w ogóle zadałam sobie trud, żeby postawić to w moim domu:

• Nie wymaga baterii, co oznacza, że nigdy nie muszę gorączkowo przeszukiwać szuflad w poszukiwaniu śrubokręta, podczas gdy zabawka powoli dogorywa, wydając z siebie demoniczne dźwięki.
• Drewno jest gładkie i naprawdę ładnie wygląda w moim salonie, który zazwyczaj sprawia wrażenie, jakby wybuchła w nim bomba zabawek w podstawowych kolorach plastiku.
• Możesz go z łatwością przesunąć jedną ręką, trzymając dziecko w drugim ramieniu.

Jest estetyczne, o co normalnie udaję, że nie dbam, ale kiedy toniesz w praniu i chaosie, posiadanie jednej uspokajającej, naturalnej rzeczy w zasięgu wzroku szczerze pomaga obniżyć ciśnienie krwi.

W każdym razie, wracając do mojej zimnej kawy i rzeczywistości

O 6:45 w końcu posprzątałam rozlaną kawę, skonfiskowałam Mayi tosta i zaakceptowałam fakt, że będę zmęczona przez następne czternaście lat. Niezależnie od tego, czy jesteś sześćdziesięcioletnim prezenterem telewizyjnym z nowiutkim pokojem dziecięcym, czy trzydziestoośmioletnią pisarką całą w lepkich odciskach palców malucha, rodzicielstwo to po prostu chaotyczna, wyczerpująca loteria.

Zawsze będziesz się czuć trochę niezgrabnie, plecy prawdopodobnie zawsze będą cię boleć i zdecydowanie przynajmniej raz zepsujesz zatrzaski w ciemności. Ale jakoś to ogarniasz. Przeżywasz noce, pijesz letnią kawę i starasz się nie upuszczać kubka podczas czytania wiadomości.

Zanim całkowicie oszalejesz, próbując robić te całe rodzicielskie rzeczy perfekcyjnie, może po prostu weź mrożoną kawę i sprawdź linię ubrań Kianao, żeby zaopatrzyć się w niezawodny sprzęt na następny kryzys o 2 w nocy.

Kilka pytań, które mogą ci teraz chodzić po głowie

Czy starsi rodzice naprawdę mają łatwiej?

Słuchajcie, nie jestem naukowcem, ale z tego, co kiedyś wymamrotał do mnie mój pediatra, starsi rodzice zazwyczaj mają o wiele więcej cierpliwości i stabilności finansowej, jednak ich ciała w zasadzie trzymają się razem na taśmę klejącą i modlitwy. Więc finansowo? Prawdopodobnie bułka z masłem. Fizycznie? O mój Boże, bolą mnie kolana na samą myśl o bieganiu za maluchem w wieku sześćdziesięciu dwóch lat.

Jaki jest najlepszy sposób na radzenie sobie z nocnymi karmieniami bez zabijania partnera?

Szczerze, absolutnie musicie się tym dzielić, bo inaczej uraza zje was żywcem. Gdyby Mark powiedział mi, że zamierza po prostu oferować "wsparcie emocjonalne", podczas gdy ja o 3 w nocy siłuję się z wrzeszczącym niemowlakiem, pisałabym ten tekst z celi więziennej. Załatwcie sobie proste w obsłudze ubranka, żeby ojcowie nie mogli używać wymówki "nie wiem, jak zapiąć te zatrzaski", i róbcie to na zmiany.

Czy bawełna organiczna naprawdę jest warta tego szumu, czy to tylko marketing?

Kiedyś byłam całkowicie przekonana, że to tylko nadmuchany marketing dla bogaczy, ale potem Leo dostał dziwnej, czerwonej iognistej wysypki od taniej poliestrowej piżamki, którą ktoś nam podarował. Kiedy przeszliśmy na rzeczy organiczne, jego skóra niemal natychmiast się oczyściła. Taki materiał znacznie lepiej oddycha i nie masz wrażenia, że owijasz dziecko w spoconą plastikową torbę.

Jak przetrwać fizyczny ból ciągłego podnoszenia dziecka?

Głównie poprzez głośne narzekanie komukolwiek, kto zechce słuchać. A tak na poważnie – kupno kołyski lub dostawki, która stoi wyżej przy łóżku, ratuje przed robieniem tego głębokiego martwego ciągu w ciemności. No i spróbuj się trochę porozciągać, nawet jeśli to tylko na dwie minuty w oczekiwaniu, aż mikrofalówka zapiszczy.

Czy drewniane zabawki naprawdę są lepsze od głośnych, plastikowych?

Dla rozwoju dziecka? Prawdopodobnie tak, jest mnóstwo materiałów o przebodźcowaniu sensorycznym. Ale dla własnego zdrowia psychicznego? Na milion procent, tak. Kiedy funkcjonujesz bez snu, ostatnią rzeczą, jakiej potrzebujesz, to zdigitalizowana piosenka wykrzykiwana w twoim kierunku przez plastikowe zwierzę gospodarskie, podczas gdy ty właśnie próbujesz wypić swoją kawę.