Wyprawka dla noworodka: Szczery poradnik mamy

Byłam w trzydziestym czwartym tygodniu ciąży z moim najstarszym synem, Hunterem, siedząc w gnieździe z chrupek styropianowych na podłodze w pokoju dziecięcym, podczas gdy mój mąż próbował rozszyfrować instrukcję obsługi elektrycznego podgrzewacza do chusteczek. Pociłam się w moich legginsach ciążowych, hiperwentylując, bo byłam całkowicie przekonana, że nie mamy wystarczająco dużo rzeczy. Moja mama właśnie zadzwoniła i powiedziała mi, że wszystko, czego potrzebuje dziecko, to czysta szuflada i trochę mleka z piersi. Niech ją Bóg błogosławi, ale to najbardziej bezużyteczna rada z lat 80., jaką można dać świeżo upieczonej mamie, która była bezlitośnie bombardowana każdą możliwą reklamą butików dziecięcych w internecie.

Doskonale pamiętam, jak płakałam nad zimną miską owsianki o trzeciej nad ranem, agresywnie wpisując cosas necesarias para un recien nacido w telefon, ponieważ moja dwujęzyczna teściowa właśnie przysłała mi ogromną hiszpańską listę wyprawkową, a mój ciążowy, pozbawiony snu mózg dostał zwarcia, próbując porównać ją z listą, którą zrobiłam w sklepie Target. Myślałam, że jeśli nie kupię każdego plastikowego gadżetu i specjalistycznego balsamu dostępnego na rynku, to w jakiś sposób zawiodę to dziecko, zanim jeszcze weźmie swój pierwszy oddech.

Będę z tobą szczera. Wykupiłam pół sklepu. A potem naprawdę urodziłam dziecko, przywiozłam je do naszego małego domku tu, na rolniczych terenach Teksasu, i zdałam sobie sprawę, że dziewięćdziesiąt procent tych gratów ułożonych w kącie jego pokoju to jakiś żart. Zanim pojawiło się moje trzecie dziecko, Leo, nasza lista zakupów była tak krótka, że mój mąż zapytał, czy o czymś nie zapomniałam. Uczysz się na własnych błędach, co tak naprawdę przydaje się o 2 w nocy, a co tylko zbiera kurz.

Absolutny żart, jakim jest obuwie dla niemowląt

Porozmawiajmy przez chwilę szczerze o butach dla niemowląt. To maleńkie, drogie kaftany bezpieczeństwa dla stóp, które wyglądają jak surowe bułeczki. Nie mam pojęcia, kto nas przekonał, że stworzenie, które nie umie chodzić, nie umie stać i ledwie wie, że ma nogi, potrzebuje pary miniaturowych skórzanych trampek, ale temu zespołowi marketingowemu należy się nagroda.

Pewnego wtorkowego poranka spędziłam dwadzieścia bolesnych minut, próbując wcisnąć pulchną stópkę Huntera w maleńkiego adidasa, podczas gdy on krzyczał, jakbym zanurzała go w kwasie. Prawa fizyki po prostu tu nie działają, głównie dlatego, że kostki u noworodków nie istnieją. To po prostu jeden ciągły spadek tłuszczyku od łydki aż po piętę, co oznacza, że but i tak nigdy nie utrzyma się na stopie.

I co się dzieje? W końcu udaje ci się je wcisnąć, zabierasz dziecko do sklepu HEB, żeby kupić mleko, a zanim dotrzesz do alejki z nabiałem, jeden but przepada na zawsze. Wspomniałam o tym mojemu lekarzowi, dr. Evansowi, a on po prostu mnie wyśmiał, mówiąc, że kostki w tych małych stópkach to w zasadzie sama chrząstka, a wpychanie ich w sztywne buty tak naprawdę tylko zaburza ich naturalny rozwój. Dosłownie wydałam czterdzieści dolców tylko po to, żeby torturować nas oboje.

Poza tym, zrób sobie ogromną przysługę i wyrzuć ten podgrzewacz do chusteczek prosto do najbliższego śmietnika już teraz, ponieważ pielęgniarki w szpitalu powiedziały mi, że te rzeczy to po prostu wilgotne małe sauny, w których mnożą się wszelkie dziwne bakterie unoszące się akurat w twoim domu.

Co doktor Evans powiedział mi o śnie

Przywieźliśmy Huntera ze szpitala do domu i nagle sen stał się jedyną walutą, na której mi zależało. Zanim opuściliśmy oddział położniczy, pielęgniarki wręczyły nam ogromny pakiet informacji o bezpiecznym śnie, który szczerze mówiąc, po prostu mnie przeraził. Spędziłam miesiące układając te wspaniałe, grube kołderki i pluszowe ochraniacze do łóżeczka, które wyglądały jak wyjęte z katalogu.

Kiedy zabrałam Huntera na pierwszą wizytę kontrolną, dr Evans w zasadzie kazał mi to wszystko wyrzucić. Z tego co zrozumiałam przez moje mgliste pojęcie o wytycznych Amerykańskiej Akademii Pediatrii (AAP), masz włożyć dziecko do całkowicie pustego pudełka z płaskim materacem i absolutnie niczym więcej, bo inaczej może się zdarzyć najgorsze. To wydawało się takie surowe, żeby położyć to maleńkie dziecko na twardym materacu bez kocyków, ale zasadniczo musisz po prostu wyrzucić całą tę uroczą pościel, zapakować dziecko w śpiworek i modlić się, żeby dało ci cztery bite godziny spokoju.

To oznaczało, że musiałam rozpracować ten cały system miary TOG dla śpiworków, co jest pewnego rodzaju termiczną matematyką, której do dziś prawie nie rozumiem. Zasadniczo, kupujesz jeden gruby na rzadkie teksańskie zimowe mrozy i jeden cienki na lato, i po prostu ubierasz dziecko na cebulkę pod spodem, w zależności od tego, jak mocno chłodzi wasza klimatyzacja.

Przetrwanie nocnych eksplozji pieluszkowych

Niemowlęta rosną w tempie, które przeczy logice. Nie chomikuj pieluch ani ubranek w rozmiarze noworodkowym. Popełniłam błąd, zapełniając całą komodę mikroskopijnymi ubrankami dla Huntera, a on tak szybko przekroczył swoją wagę urodzeniową, że w końcu oddałam kartony rzeczy z nienaruszonymi metkami.

Przy dwójce młodszych dzieci całkowicie zrezygnowałam z wymyślnych ubranek ze sztywnymi kołnierzykami i skomplikowanymi zatrzaskami. Moim absolutnym ratunkiem był Pajacyk dziecięcy z organicznej bawełny ze stopkami i kieszonkami z przodu. Słuchajcie, powiem wam wprost. Ma guziki na całej długości z przodu, co całkowicie uratowało moje zdrowie psychiczne, gdy próbowałam zmienić gigantyczną zawartość pieluchy w ciemnościach, nie musząc rozbierać zmarzniętego, wściekłego dziecka do nagusińka.

Materiał to bawełna organiczna, która wcześniej wydawała mi się tylko modnym, ekologicznym hasłem, ale dr Evans zwrócił uwagę, że bariera ochronna skóry noworodka jest niezwykle delikatna. Zwykłe ubrania prane w silnych detergentach wywoływały u moich dzieci dziwne wysypki, a bawełna organiczna naprawdę oddycha. Dodatkowo ma wbudowane stópki, więc nie musisz co niedzielę polować na mikroskopijne skarpetki w suszarce. Kupiłam cztery sztuki i po prostu prałam je na okrągło.

Jeśli próbujesz rozgryźć, jak zbudować praktyczną garderobę bez utraty zmysłów, sprawdź te ubranka z bawełny organicznej, które naprawdę świetnie znoszą pranie.

Presja, by zabawiać „ziemniaczka”

Kiedy kończą kilka miesięcy, zaczynasz odczuwać dziwną społeczną presję, żeby je zabawiać. Widzisz w internecie te wszystkie mamy, które przygotowują skomplikowane pudełka sensoryczne i czarno-białe karty dla dziecka, które ledwo co nauczyło się skupiać wzrok.

Ostatecznie sprawiliśmy sobie stelaż Drewniany stojak edukacyjny (Baby Gym), ponieważ moja siostra kupiła nam gigantycznego, plastikowego, świecącego potwora, który grał w kółko tę samą fałszującą elektroniczną melodyjkę, aż miałam ochotę rzucić go pod pędzący samochód. Drewniany stojak jest w sam raz. To solidny, ładny produkt. Do drewnianych kółek można przywiązać różne zabawki, co jest fajne, bo kiedy znudzą im się geometryczne kształty, można wymienić je na coś innego.

Ale będę tu z wami całkowicie szczera. Owszem, stojak edukacyjny jest świetny na te piętnaście minut, kiedy musisz odłożyć dziecko, żeby zrobić jajecznicę, ale czasem moje dzieci były równie szczęśliwe, po prostu leżąc na dywanie i gapiąc się na wentylator sufitowy w salonie przez dwadzieścia minut, podczas gdy ja piłam kawę. Nie stresuj się, jeśli twoje dziecko od razu nie wchodzi w interakcje z zabawkami. One na razie po prostu próbują rozkminić, jak działają ich dłonie.

Radzenie sobie ze ślinotokiem i dramatami

Potem pod dziąsłami zaczynają się przemieszczać zęby, a twoje dotąd słodkie maleństwo zamienia się w dzikiego borsuka, który ma ochotę obgryzać stolik kawowy. Ząbkowanie Huntera było koszmarem. Ślinił się tak bardzo, że nieustannie miał wysypkę pod brodą.

Moja babcia poradziła mi, żebym po prostu zamroziła mokrą myjkę i dała mu do gryzienia. Przyznaję, jej sztuczka sprawdza się całkiem nieźle, aż do momentu, gdy lód topnieje i lodowata woda spływa dziecku za dekolt, co sprawia, że wrzeszczy głośniej, niż na początku z powodu bólu ząbkowania.

Kiedy przyszła kolej na ząbkowanie Leo, po prostu trzymaliśmy Szydełkowy gryzak-grzechotkę w kształcie jelonka w mojej torbie na pieluchy. Drewniane kółko zapewnia ten twardy opór na dziąsła, którego potrzebują, bez odmrażania im rączek. Część z szydełkowanej bawełny jest świetna, bo wchłania wiadra śliny, które produkują, a kiedy zrobi się obrzydliwa po upadku na podłogę w restauracji, wystarczy umyć ją w zlewie z dodatkiem łagodnego mydła. To proste rozwiązanie, nie wymaga baterii i po prostu działa.

Apteczne rzeczy, których naprawdę potrzebujesz

Myślałam, że potrzebuję apteczki, która wygląda jak wiejska przychodnia. Kupiłam paracetamol dla niemowląt, specjalistyczne krople na gazy, wodę koperkową, wymyślne organiczne maści do nacierania klatki piersiowej i trzy różne rodzaje kremu na odparzenia pieluszkowe.

Jedyne rzeczy, które naprawdę miały znaczenie przez ten pierwszy rok, to niezawodny termometr cyfrowy, którego nie wkłada się do ucha (ponieważ te notorycznie kłamią w przypadku malutkich niemowląt, jak dowiedziałam się z infolinii pielęgniarskiej, na którą dzwoniłam w panice o północy), gigantyczne opakowanie soli fizjologicznej i aspirator do nosa, w którym używasz własnych płuc, by wyciągnąć gluty. Wiem, że to brzmi absolutnie odrażająco, jeśli nie masz jeszcze dziecka, ale te małe gruszki, które dają ci w szpitalu, tylko popychają smarki głębiej do nosa. Kiedy twoje dziecko po raz pierwszy złapie katar i będzie miało problemy z oddychaniem podczas karmienia, z przyjemnością sama wyssiesz mu te smarki. Potrzebujesz też porządnej tubki maści na bazie tlenku cynku na moment, gdy nieuchronnie zaatakuje odparzenie pieluszkowe.

Cała reszta to tylko zbędny szum. Nie potrzebujesz wody kolońskiej dla dzieci. Nie potrzebujesz sterylizatora do butelek, który zajmuje połowę kuchennego blatu – gotowanie wody w garnku działa dokładnie tak samo i kosztuje okrągłe zero. Potrzebujesz tylko cierpliwości, kawy i garstki niezawodnych podstaw, które nie rozpadną się po dwóch praniach.

Jeśli masz już dość przebierania w tysiącach bezużytecznych produktów i chcesz trzymać się rzeczy, które naprawdę sprawdzają się w prawdziwych rodzinach, poznaj pełną kolekcję praktycznych produktów w Kianao.

Pytania, które zadają mi świeżo upieczone mamy

Ile ubranek tak naprawdę potrzebuję dla noworodka?

Szczerze? O wiele mniej, niż ci się wydaje. Chyba że lubisz robić pranie codziennie, to potrzebujesz od sześciu do ośmiu naprawdę dobrych, miękkich pajacyków ze stópkami. Niemowlęta ulewają, zdarzają im się pieluszkowe awarie i pocą się. Czasami będziesz je przebierać dwa lub trzy razy dziennie, ale z noworodkowego rozmiaru wyrastają w ciągu kilku tygodni. Daruj sobie drapiące dżinsy i sweterki ze skomplikowanymi guzikami. Po prostu kup miękkie, elastyczne pajacyki.

Czy naprawdę używałaś przewijaka?

Przy Hunterze tak, przez około miesiąc. Kupiliśmy ten masywny, piękny, drewniany przewijak-komodę, który zajął połowę pokoiku. Zanim skończył trzy miesiące, zmieniałam mu pieluchy na podłodze w salonie, na kanapie lub na moim łóżku, podkładając pod niego ręcznik. Oszczędź pieniądze i kup po prostu naprawdę dobrą, przenośną matę do przewijania, którą można łatwo przetrzeć, gdy zrobi się bałagan.

A co z kąpielą? Czy potrzebuję wymyślnej wanienki?

Te wielkie, plastikowe wanienki dla dzieci to najbardziej nieporęczne rzeczy do przechowywania w domu. Używałam jednej przez jakiś czas, ale ostatecznie po prostu zaczęłam kłaść gruby ręcznik na dnie zlewu kuchennego i tam myłam dzieci. Mój lekarz i tak powiedział mi, że wystarczy kąpać je jakieś dwa razy w tygodniu, ponieważ woda niszczy ich barierę skórną, więc nie analizuj zbytnio kwestii wanienki.

Czy rzeczy z bawełny organicznej są naprawdę warte swojej ceny?

Kiedyś przewracałam na to oczami, ale tak, w sumie są. Nie do wszystkiego, ale na warstwy, które bezpośrednio przylegają do ich skóry, jak śpiworki i piżamy. Zwykła, tania bawełna jest mocno traktowana chemią, przez którą moje dzieci dostawały małych, czerwonych krostek. Nie potrzebujesz pięćdziesięciu organicznych ubranek, po prostu kup cztery dobre i je pierz.

Kiedy one tak na poważnie zaczynają bawić się zabawkami?

Przez pierwsze dwa miesiące to w zasadzie małe, wściekłe ziemniaczki. Kompletnie nie obchodzą ich twoje pięknie wyselekcjonowane drewniane zabawki. Około trzeciego czy czwartego miesiąca mogą zacząć uderzać rączkami w rzeczy wiszące na stojaku edukacyjnym. Nie stresuj się, jeśli twój noworodek nie wykazuje zainteresowania grzechotką, którą kupiłaś. Po prostu mów do nich podczas składania prania – to wystarczająca rozrywka dla tak maleńkiego mózgu.