Szczera prawda o zabawach na podłodze i matach dla noworodków

Droga Saro sprzed dokładnie sześciu miesięcy,

Siedzisz właśnie w samochodzie na parkingu pod supermarketem w leginsach do jogi z dziurą w kroku, nerwowo bębniąc w kierownicę i googlując, czy tanie piankowe maty podłogowe powodują uszkodzenia neurologiczne. W uchwycie na kubek poci się mrożona kawa, której nie zdążyłaś wziąć nawet łyka. Miałaś kupić prezent na baby shower dla dziecka swojej siostry, a zamiast tego przechodzisz pełnoobjawowy kryzys egzystencjalny z powodu toksycznych oparów z PVC.

Musisz po prostu wziąć głęboki oddech.

Wiem, że twoje dzieci są już starsze — Maya ma siedem lat, a Leo cztery (kiedy to się w ogóle stało?!) — ale powrót na front wyboru akcesoriów dla niemowląt całkowicie na nowo uaktywnił twoje matczyne lęki. Czytasz wątki od rodziców, którzy traktują czas spędzany przez dziecko na podłodze jak dyscyplinę olimpijską. Jesteś przerażona, że kupisz siostrze kawałek toksycznego plastiku, który w jakiś sposób zrujnuje życie jej dziecka.

Dokładnie. To wyczerpujące.

Piszę to z przyszłości, żeby powiedzieć ci, że możesz bezpiecznie zamknąć wszystkie 47 zakładek w przeglądarce na telefonie. Poradziłaś sobie z tym. I szczerze mówiąc, to nie było aż takie skomplikowane.

Absolutny koszmar podłogi

Bo oto absolutnie najgorsza rzecz w kładzeniu małego dziecka na podłodze: one tego nienawidzą. Zachowują się tak, jakbyś położyła je na gorącej lawie. Kiedyś delikatnie kładłam Mayę na jej małej macie, a w ciągu trzydziestu sekund robiła się sina z płaczu i wciskała swoją zapłakaną, mokrą buzię w materiał, jakbym ją wręcz torturowała. To wydaje się takie nienaturalne. Cały twój biologiczny instynkt krzyczy, żebyś wzięła dziecko na ręce.

Mój mąż Dave dosłownie wychodził z pokoju, bo nie mógł znieść tego hałasu, mrucząc pod nosem coś w stylu: „nie możemy jej po prostu nosić, dopóki nie pójdzie na studia?”. Ale dr Miller powiedziała mi — z tym swoim cierpliwym, nieco współczującym spojrzeniem, którym zawsze mnie obdarzała — że jeśli nie pozwolę jej trochę powalczyć, nigdy nie rozwinie mięśni szyi potrzebnych, by utrzymać swoją ogromną główkę. Co jest dość przerażającą myślą. Siedzisz więc tam, popijając letnią kawę i patrzysz, jak twoja własna krew i kość miota się jak żółw uwięziony na plecach, czując się jak absolutnie najgorsza matka na planecie.

I musisz tam po prostu siedzieć. Przez kilka minut. Które dłużą się jak godziny. To czyste, skondensowane rodzicielskie piekło.

Podobno jakiś rządowy instytut zdrowia czy coś podobnego twierdzi, że dzieci, które regularnie spędzają czas na podłodze, szybciej zaczynają raczkować i siadać. Brzmi to świetnie, dopóki faktycznie nie zaczną raczkować i ściągać ci zasłon, ale nieważne. W końcu muszą dorosnąć.

Pies i inne zagrożenia podłogowe

Jedna rzecz, o której nikt ci nie mówi przed urodzeniem dziecka, to to, jak bardzo obrzydliwa jest w rzeczywistości twoja podłoga. Kiedy przyniosłam Mayę do domu, byłam na tym punkcie zafiksowana. Odkurzałam dwa razy dziennie. Ale zanim pojawił się Leo, nasz golden retriever w zasadzie przejął dom, a kłęby psiej sierści walały się wszędzie. Kładłam Leo na jego codzienną, obowiązkową sesję tortur — przepraszam, czas na brzuszku — a po trzech minutach miał psią sierść przyklejoną do mokrych małych usteczek. To było obrzydliwe.

I właśnie dlatego wydzielona mata to absolutna podstawa. Potrzebujesz strefy czystości. Bariery między twoim kruchym, nieskazitelnym niemowlęciem a chrupkami i psią sierścią, które na stałe pokrywają dywan w salonie. Dave wszedł kiedyś do pokoju, zobaczył Leo leżącego twarzą w dół na złożonym ręczniku pełnym psiej sierści i spytał: „Czy my wychowujemy wilka?”. Mężczyźni są tak uroczo bezużyteczni. Ale miał rację.

Co doktor Miller naprawdę mówiła o harmonogramach

Kiedy urodził się Leo, wydrukowałam i powiesiłam na lodówce cały harmonogram. Było w nim napisane, że od samego początku dzieci powinny spędzać tak od jednej do pięciu minut na brzuszku, kilka razy dziennie. W wieku czterech miesięcy miało to już być jakieś dwadzieścia do trzydziestu minut.

Pamiętam, jak to przeczytałam i roześmiałam się w głos. Dwadzieścia minut? Chyba żartujecie? Leo wytrzymywał dokładnie dziewięćdziesiąt sekund, po czym zaczynał wydawać z siebie ten dziwny pisk wkurzonego delfina. Dave krążył nerwowo w pobliżu i pytał: „Czy on na pewno powinien wydawać takie dźwięki?”. A ja po prostu siedziałam zmęczona, w stylu: „Nie wiem, Dave, czy wyglądam ci na neurologa dziecięcego?”.

Ponieważ ze względów bezpieczeństwa dzieci śpią teraz na plecach, w zasadzie całe swoje istnienie spędzają gapiąc się w sufit. Co jest w porządku, ale jeśli w czasie czuwania nie będziesz ich przewracać na drugą stronę jak małych naleśników, ich miękkie czaszki zrobią się płaskie. Poza tym muszą rozgryźć, jak działają ich kończyny. Podobno około trzeciego lub czwartego miesiąca ich mózg robi wielki skok i maluchy uświadamiają sobie, że tak naprawdę mają dłonie?! To niesamowite. Z małych, ciasno zwiniętych rogalików nagle stają się istotami, które chcą wszystko łapać. W każdym razie chodzi o to, że muszą przebywać na podłodze, żeby zrozumieć swoje ciało.

Cały ten koszmar z toksycznym plastikiem

Porozmawiajmy o samych materiałach, bo o mój Boże, internet to straszne miejsce. Jeśli właśnie patrzysz na te piankowe maty w kształcie puzzli z literkami, musisz je po prostu odłożyć z powrotem na półkę i odejść. Wpadłam do tej króliczej nory, żebyś ty już nie musiała.

Czytasz te wszystkie blogi parentingowe krzyczące o LZO i ftalanach, a twój mózg po prostu zamienia się w papkę. Chcesz czegoś, co nie będzie powoli truć twojej siostrzenicy, ale jednocześnie nie chcesz wydawać kilkuset złotych na kawałek tkanej trawy, który w dotyku przypomina papier ścierny.

Możesz szczerze oszczędzić sobie ataków paniki wywołanych przez Reddita, po prostu zerkając na kolekcję mat do zabawy Kianao, ponieważ oni już przefiltrowali dla ciebie wszystkie toksyczne śmieci.

Moje niezwykle subiektywne opinie o produktach

Skończyło się na tym, że kupiłam siostrze Okrągłą matę do zabawy z wegańskiej skóry od Kianao. Która tak przy okazji... czekaj, nie, do materiału przejdę za sekundę. Najpierw muszę pomówić o czyszczeniu.

Kiedy masz noworodka, ciągle robisz pranie. Pielesz maleńkie skarpetki, pieluszki do ulewania, własne koszulki poplamione mlekiem. Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebujesz, jest materiałowa mata, z której za każdym razem, gdy dziecko uleje, musisz zsunąć pokrowiec, uprać w trybie delikatnym i suszyć na powietrzu przez trzy dni. Tę skórzaną matę po prostu przecierasz.

Jej dziecko zafundowało jej w zeszłym tygodniu absolutnie nuklearną kupokalipsę. Totalna katastrofa. Ubrudzone było DOSŁOWNIE WSZYSTKO, łącznie z małym body bez rękawów z bawełny organicznej, które jej kupiłam — które, tak na marginesie, sprało się idealnie w pralce, dzięki Bogu, bo musiałam je ściągać przez ramiona dziecka jak kombinezon ochronny. Ale mata? Po prostu spryskałam ją naturalnym środkiem czyszczącym i wytarłam ręcznikiem papierowym. Gotowe. Nie musiałam nawet odkładać kawy. Jest niesamowicie miękka, więc kiedy maluch nieuchronnie zaryje nosem, próbując nauczyć się przewracać, nie jest to traumatyczne przeżycie. To tylko miękkie, małe odbicie.

Kupiłam jej też do kompletu Tęczowy drewniany stojak edukacyjny, żeby postawić nad matą. To znaczy, jest... fajny. To naprawdę piękne drewno, a małe kształty sensoryczne są estetyczne, ale szczerze? Jej dziecko i tak przez większość czasu po prostu gapi się na wiatrak sufitowy. Wcale NIE POTRZEBUJESZ drewnianego łuku z zabawkami, by leżenie na podłodze miało sens. Dziecko potrafi wpatrywać się w cień na ścianie przez dwadzieścia minut, jeśli tylko najdzie je ochota. Wygląda to jednak w jej salonie o wiele lepiej niż gigantyczny, świecący, plastikowy potworek, który w kółko gra tę samą fałszującą melodyjkę, dopóki nie masz ochoty wyrzucić go przez okno. Więc to jest jakiś plus.

Och, i jeszcze jedna rada prosto z przyszłości: kiedy są w tej fazie zupełnego noworodka, gdy stanowią tylko malutką, trzęsącą się kuleczkę, na początku wcale nie potrzebujesz rozstawiać całego stojaka z zabawkami. Czasami moja siostra po prostu rozkłada na macie Kocyk bambusowy Colored Universe, żeby było jeszcze przytulniej. Ma taki ciemny, kosmiczny wzór, na który mała wręcz mruży oczy, i lubię myśleć, że dzięki temu rozwijają się jej nerwy wzrokowe czy co tam nauka mówi, że się dzieje. A do tego jest bambusowy, więc utrzymuje stabilną temperaturę, kiedy twój mąż upiera się przy włączonej na pełen regulator klimatyzacji.

Fantazja o estetycznym, beżowym salonie

Słuchaj, wiem, że wszyscy chcemy, aby nasze salony wyglądały jak minimalistyczny skandynawski azyl, ale przez kilka pierwszych miesięcy niemowlęta widzą dosłownie tylko kontrastowe plamy, więc kogo to obchodzi. Kiedy Maya była mała, kupiłam jej tę niesamowicie stonowaną, całkowicie beżową matę. Była wspaniała. Pasowała do moich poduszek dekoracyjnych. A ona całkowicie ją zignorowała.

Dzieci na początku mają fatalny wzrok. Są praktycznie ślepe. Potrzebują kontrastu. Dlatego widuje się te wszystkie gryzące w oczy zabawki w czarno-białe paski. Wydaje mi się, że tak naprawdę nie widzą prawidłowo kolorów, dopóki nie skończą jakichś pięciu miesięcy? Pewnie znalazłby się jakiś naukowiec, który zna dokładny tydzień. W każdym razie chodzi o to, by przestać starać się, żeby przestrzeń do zabawy noworodka wyglądała jak z magazynu o architekturze. Pozwól im na odrobinę wizualnej stymulacji, nawet jeśli gryzie się z twoją kanapą.

Więc zamiast siedzieć w samochodzie z hiperwentylacją z powodu ftalanów, po prostu wypij swoją mrożoną kawę i znajdź coś bezpiecznego pośród mat do zabawy dla dzieci Kianao, żebyś mogła wreszcie odhaczyć ten punkt z listy.

Pytania, które pewnie wciąż chodzą ci po głowie

Kiedy położenie ich na podłodze staje się naprawdę bezpieczne?

Dosłownie w dniu, w którym przywozisz je ze szpitala, chociaż wydaje się to totalnie niewłaściwe. Pamiętam, jak położyłam Mayę na dywanie, gdy miała zaledwie cztery dni, i krążyłam nad nią jak jastrząb, bo byłam przekonana, że drobinka kurzu w jakiś sposób zrobi jej krzywdę. Dr Miller powiedziała mi, że dzieci są zaskakująco odporne i po prostu potrzebują bezpiecznej, płaskiej przestrzeni do funkcjonowania poza twoimi ramionami. Upewnij się tylko, że pies jest zamknięty w innym pokoju, bo przez pierwsze dwa tygodnie nasz retriever zdecydowanie myślał, że Maya to nowa piszcząca zabawka.

Jak długo powinny tam przebywać?

W przypadku naprawdę małych dzieci to tylko kilka minut. Tak od jednej do pięciu. Kiedyś odmierzałam to czasem, jakiego potrzebowałam na podgrzanie kawy w mikrofalówce. Kiedy skończą kilka miesięcy, mogą przebywać na podłodze przez dziesięć lub piętnaście minut, ale szczerze mówiąc, musisz po prostu podążać za ich sygnałami. Jeśli się męczą i płaczą, weź je na ręce. Nie musisz robić z ich czasu na podłodze musztry wojskowej. W końcu nauczą się przewracać na brzuszek, nawet jeśli skrócisz sesję, bo akurat boli cię głowa.

Czy naprawdę potrzebuję nietoksycznej maty, czy to tylko chwyt marketingowy?

Słuchaj, zwykle jestem pierwszą osobą, która przewraca oczami na histerię „eko-matek”, ale tutaj materiał naprawdę ma znaczenie. Skóra niemowląt jest niesamowicie wrażliwa. Leo dostawał dziwnej wysypki, nawet gdy tylko krzywo spojrzałam na materiał syntetyczny. Poza tym, kiedy zaczną ząbkować, będą dosłownie próbowały zjeść matę. Będą ją lizać i przyciskać do niej otwarte, obślinione buzie. Więc tak, zdecydowanie sugerowałabym odpuszczenie sobie taniej pianki, która pachnie jak fabryka opon, i zakupienie czegoś, z czym bez obaw pozwolisz im namiętnie się całować.

Co, jeśli absolutnie nienawidzą leżenia na brzuchu?

Wszystkie tego nienawidzą. KAŻDE JEDNO. To grawitacja, która działa przeciwko nim po raz pierwszy w ich życiu. Spędzałam godziny, leżąc na podłodze twarzą w twarz z Leo, śpiewając fałszującym głosem piosenki Disneya, tylko po to, by nie pozwolić mu na totalny kryzys. Jeśli położysz się tam z nimi na podłodze i postawisz przed nimi małe lusterko, przynajmniej będą mogły popatrzeć na swoje rozzłoszczone małe buzie. A jeśli okaże się to absolutną katastrofą, zawsze możesz po prostu spróbować ponownie jutro.

Kiedy z tego wyrastają?

Gdzieś koło pierwszego roku życia stają się w pełni mobilne i mata z obszaru przechowawczego dla bobasa zamienia się w ogólną strefę awaryjnych lądowań. Maya ma siedem lat i NADAL ciągnie koce na tę starą matę, żeby poczytać książki. Jeśli kupisz porządną, która nie wygląda, jakby w twoim salonie eksplodowało neonowe wesołe miasteczko, po prostu stanie się stałym elementem mebli. Musisz po prostu zaakceptować, że zostaje w twoim domu już na zawsze.