Jak wychować współczesne indyjskie dziecko i nie zwariować

Byłam po łokcie w stercie prania poplamionego ulewanym mlekiem, kiedy moja szwagierka Priya zadzwoniła do mnie na FaceTime cała we łzach, trzymając żółtą miarkę krawiecką przy masywnej, bogato rzeźbionej drewnianej kołysce, którą jej teściowa właśnie wysłała aż z Gudźaratu do jej dwupokojowego mieszkania w Houston. Wpadła w panikę, bo tradycyjna jhula w niczym nie przypominała tych przewiewnych, wyposażonych w siateczkowe boki i moduł WiFi gondoli, na które przysięgają wszystkie internetowe mamy. Czuła, że musi tu i teraz wybierać między uszanowaniem wielowiekowej kultury swojej rodziny, a uchronieniem noworodka przed samoistnym zapłonem.

Powiem wam szczerze – największym kłamstwem, w jakie wierzymy, jest to, że trzeba opowiedzieć się po jednej ze stron. Krąży takie absurdalne przekonanie, że albo wychowujesz autentyczne, tradycyjne indyjskie dziecko, które śpi wyłącznie w drewnianych huśtawkach i nosi amulety, albo całkowicie nowoczesnego malucha, prowadzonego punkt po punkcie według sterylnych wytycznych z lekarskiego wydruku. To kompletna bzdura. Nie musisz odrzucać dawnych zwyczajów, by być odpowiedzialnym rodzicem, i nie musisz wyrzucać do kosza nowej nauki tylko dlatego, że twoja babcia twierdzi, iż wychowała ośmioro dzieci na kozim mleku i tarzaniu się w błocie, a wszystkie wyrosły na ludzi.

Ogromna presja związana z wyborem imienia

Jeśli myślicie, że malowanie pokoju dla dziecka to stres, spróbujcie wybrać imię dla malucha, gdy w grę wchodzą trzy pokolenia cioć, rodzinny kapłan i dosłowne ustawienie planet. Priya i mój brat spędzili cały drugi trymestr jako zakładnicy horoskopu astrologicznego.

W zależności od dziecięcej Nakszatry (gwiazdy urodzeniowej) i Raśi (znaku księżycowego), dostajesz przypisaną konkretną literę lub sylabę na start, a potem musisz się tylko modlić, żeby to była litera, która ci się faktycznie podoba. Patrzyłam, jak tworzą gigantyczne arkusze kalkulacyjne, próbując znaleźć hinduskie imiona dla chłopców, ponieważ kapłan powiedział im, że imię dziecka musi zaczynać się na „V” albo „Ku”. Chcieli czegoś, co brzmiałoby mocno i miało korzenie w sanskryckiej mitologii, ale jednocześnie czegoś, czego nauczycielka na zastępstwie na przedmieściach Teksasu nie zmasakruje pierwszego dnia w przedszkolu. To było istne balansowanie na cienkiej linie.

I oczywiście, akurat wtedy, gdy w końcu wybrali idealnie wyważone chłopięce imię, technik na USG wyciągnął asa z rękawa i ujawnił, że tak naprawdę będą mieli dziewczynkę. Musieli więc wyrzucić cały ten arkusz do kosza i zacząć szukać hinduskich imion dla dziewczynek, które oznaczałyby „światło słońca” lub „błogosławieństwo”, ale nie brzmiały przy tym jak nazwa marki farmaceutycznej.

Niepisane zasady przekopywania się przez hinduskie imiona dla dzieci zwykle wyglądają mniej więcej tak:

• Musi mieć jakieś wielkie znaczenie, a nie tylko uroczo brzmieć.
• Musi zyskać aprobatę dziadków, którzy niechybnie stwierdzą, że wasz faworyt brzmi jak imię czarnego charakteru z bollywoodzkiego filmu z lat 80.
• Musi przejść „test Starbucksa”, co oznacza, że musisz być w stanie wykrzyczeć je w zatłoczonej kawiarni bez konieczności literowania go cztery razy z rzędu.
• Lepiej, żeby zgadzała się też numerologia, w przeciwnym razie twoja teściowa będzie potajemnie palić dodatkowe kadzidełka w tej intencji do końca twojego życia.

Szczerze mówiąc, niezależnie od tego, jakie imię ostatecznie wybierzecie, w domu i tak pewnie będą na dzieciaka wołać „Golu”, „Pappu” albo używać jakiegoś innego słodkiego, żenującego przezwiska, więc nie spędzajcie sobie snu z powiek z powodu oficjalnego aktu urodzenia.

Poty w letnim upale i dramat z ubrankami

Mieszkając na teksańskiej prowincji, wiem co nieco o przytłaczającym, lepkim upale, czyli dokładnie tym, z czym zmagają się indyjscy rodzice w ojczyźnie czy w skupiskach diaspory takich jak Houston czy Atlanta. Ubierz niemowlaka w niewłaściwy materiał od maja do września, a dostanie potówek tak szybko, że aż ci się zakręci w głowie.

Tradycyjne indyjskie ubranka dla dzieci to tak zwane jhablas – luźne, przewiewne bawełniane koszulki, które się wiąże, dzięki czemu nie trzeba przeciągać niczego przez delikatną główkę noworodka. Są genialne. Problem w tym, że czasem te małe sznureczki się rozwiązują i plączą, a znalezienie takich naprawdę miękkich, które przetrwają starcie ze współczesną pralką, potrafi być utrapieniem. Kupiłam dla córeczki Priyi Niemowlęce body z organicznej bawełny z falbankami i jestem nim zachwycona. To mój absolutny faworyt z naszych znalezisk, bo przepuszcza powietrze tak samo dobrze, jak te tradycyjne jhablas, organiczna bawełna nie wywołuje egzemy, gdy wilgotność powietrza dobija do 90 procent, a rękawki z falbankami sprawiają, że maluch wygląda na naprawdę odstawionego, podczas gdy w rzeczywistości po prostu zapięłaś ubranko na pieluszce i sprawa załatwiona. Do tego cena nie jest na tyle kosmiczna, byś zalała się łzami, gdy wpadka z pieluszką ostatecznie je zrujnuje.

Jeśli potrzebujecie czegoś zupełnie neutralnego płciowo i bazowego, Kianao ma też w ofercie standardowe Klasyczne body bez rękawów z organicznej bawełny, które spełnia dokładnie to samo zadanie, tylko bez falbanek. Jest w porządku, sprawdza się i dobrze znosi pranie. Po prostu zaopatrzcie się w oddychające materiały i sprawdźcie ich kolekcję organicznych ubranek, jeśli chcecie całkowicie uniknąć syntetyków, bo poliester na pocącym się niemowlaku to w zasadzie zbrodnia przeciwko ludzkości.

Skoro już o upale mowa, istnieje w tej kulturze ogromna fobia związana z klimatyzacją. Ciocie niemal rzucą się na ciebie, jeśli spróbujesz położyć dziecko w klimatyzowanym pokoju, przerażone, że maluch dostanie zapalenia płuc od lekkiego podmuchu wiatru. Moja lekarka spojrzała na mnie znad okularów i powiedziała, że utrzymywanie klimatyzacji w okolicach 24 stopni Celsjusza jest całkowicie w porządku i naprawdę pomaga zapobiegać zespołowi nagłej śmierci łóżeczkowej (SIDS). Jednak szczerze mówiąc, próba zrozumienia statystyk dotyczących tego syndromu przypomina czasem wróżenie z fusów. Wydaje mi się, że dzieciom po prostu raz jest za ciepło, raz za zimno, więc jeśli dotkniesz ich karku i czujesz, że jest lepki, włącz w końcu tę klimatyzację, a mamie po prostu powiedz, że tego nie zrobiłaś.

Mój zdecydowanie najmniej ulubiony kulturowy "towar eksportowy"

Muszę wyrzucić to z siebie, bo doprowadza mnie to do szału. W kulturze indyjskiej – a szczerze mówiąc, również w wielu tradycyjnych południowych rodzinach z USA, z całym szacunkiem – powszechny jest tak zwany syndrom „Syna Pana Sharmy” (Sharma Ji Ka Beta). Uosabia on idealne, wyimaginowane dziecko, które zaczyna chodzić w wieku ośmiu miesięcy, recytuje alfabet od tyłu jako roczniak, a do przedszkola idzie niemal z indeksem na studia medyczne.

Pułapka ciągłego porównywania jest niezwykle toksyczna. W minucie, w której rodzi się twoje dziecko, krewni zaczynają pytać, ile waży w porównaniu z maluchem twojego kuzyna. Potem pytają, ile je. Następnie tematem staje się odcień skóry, co jest kolejnym pokręconym problemem dyskryminacji (koloryzmu), na którego rozkładanie na czynniki pierwsze nie mamy tu nawet czasu. To się nigdy nie kończy.

Mój najstarszy syn, Wyatt, jest chodzącą przestrogą pokazującą, co się dzieje, gdy pozwolisz, by rodzinne porównania wyprały ci mózg. Zaczął chodzić dość późno. Moja mama wciąż mimochodem rzucała historie o tym, że dziecko kuzyna praktycznie biegało w wieku dziesięciu miesięcy, podczas gdy Wyatt, mając 15 miesięcy, nadal był w pełni zadowolony z szurania na tyłku po podłodze. Wydałam mnóstwo pieniędzy na oceny fizjoterapeutów i zarwałam przez to sporo nocy, by na koniec dowiedzieć się, że nic mu nie dolega – był po prostu leniwy i uparty, zupełnie jak jego ojciec. Kiedy krewni próbują porównywać wasze dziecko z kimś innym, musicie ucinać to w zarodku. Powiedzcie im, że wychowujecie swoje własne dziecko, a nie syna pana Sharmy, i po prostu odejdźcie.

Dzieci osiągną swoje kamienie milowe dokładnie wtedy, kiedy będą na to gotowe – zazwyczaj w momencie, gdy odwrócisz wzrok na trzy sekundy, żeby nalać sobie kubek kawy.

Ząbkowanie, dal ka pani i przetrwanie popołudni

Jeśli chodzi o rozszerzanie diety, tradycyjne hinduskie podejście naprawdę wymiata. Podczas gdy mamy na Zachodzie stresują się kupowaniem idealnie ugotowanego na parze, drogiego musu z organicznych gruszek w plastikowych tubkach, indyjskie babcie po prostu zbierają z wierzchu bogatą w składniki odżywcze wodę z gotującej się soczewicy (dal ka pani) i karmią nią dziecko z łyżeczki. Jest to tanie, niesamowicie zdrowe i od pierwszego dnia oswaja dziecko z profilem smakowym domowej diety.

Ale kiedy zaczynają wyrzynać się ząbki, tradycyjne metody potrafią być trochę szalone. Słyszałam o wcieraniu miodu w dziąsła (czego absolutnie nie wolno robić u dzieci poniżej pierwszego roku życia z powodu ryzyka botulizmu, choć moja babcia na to przysięga) oraz o wiązaniu dziwnych ziół na ich szyjach. Jestem jak najbardziej za naturalnymi metodami, ale czasem potrzebujesz po prostu kawałka silikonu. Przy moim trzecim dziecku wypróbowałam Gryzak Panda. Jest całkiem okej. To znaczy, jest uroczy, bambusowy uchwyt wygląda bardzo estetycznie, a silikon, z którego go wykonano, jest bezpieczny dla żywności, więc dzieci nie ssą toksycznego plastiku. Ale jeśli mam być brutalnie szczera, moja córka w dziewięciu na dziesięć przypadków wolała agresywnie żuć moje zimne, brudne klucze do samochodu. Niemniej jednak, warto wrzucić Pandę do lodówki i trzymać na wszelki wypadek w torbie na pieluchy, bo może akurat uratować wasze zdrowie psychiczne, gdy utkniecie w kolejce do kasy w markecie H-E-B.

Przestańcie się martwić, że okazujecie brak szacunku swoim przodkom kupując nowoczesny sprzęt, zignorujcie nieproszone rady od ciotki sąsiada i po prostu kochajcie to upaćkane, chaotyczne dziecko, które macie przed sobą.

Jeśli próbujecie stworzyć listę wyprawkową, która połączy wasze pragnienie nowoczesnego, nietoksycznego bezpieczeństwa z potrzebą praktycznych, przyjaznych dla klimatu materiałów, zdecydowanie sprawdźcie pełną gamę podstawowych produktów dziecięcych od Kianao, zanim pozwolicie krewnym wykupić wam asortyment z katalogu z 1995 roku.

FAQ: Pełna bałaganu rzeczywistość wychowywania współczesnego, indyjskiego dziecka

Czy naprawdę muszę golić głowę mojego dziecka na ceremonię Mundan?

Posłuchajcie, Mundan (pierwsze strzyżenie) to w hinduskiej tradycji wielka sprawa. Ma na celu oczyszczenie dziecka z negatywności z poprzedniego wcielenia. Jeśli mieszkacie z teściami, to walka z tym obyczajem jest najpewniej z góry przegrana. Ale tak szczerze? Włosy odrastają. To tylko włosy. Jeśli zrobienie tego utrzyma spokój w domu i sprawi, że wszyscy przestaną wam suszyć głowę, po prostu nałóżcie dużo balsamu na tę małą, łysą główkę i zaakceptujcie tymczasowy wygląd ufoludka. Jeśli jednak absolutnie nienawidzicie tego pomysłu, możecie spróbować wynegocjować symboliczne obcięcie zaledwie kilku kosmyków zamiast pełnego golenia.

Czy „dal ka pani” (woda z soczewicy) to naprawdę wystarczający posiłek dla 6-miesięcznego dziecka?

Mój lekarz uświadomił mi wprost, że przed ukończeniem pierwszego roku życia pokarmy stałe służą głównie zabawie i praktyce, a to mleko z piersi lub mieszanka dostarcza realnych kalorii. Dal ka pani to fantastyczne, delikatne pierwsze jedzenie do zapoznawania ze smakami, ale nie powinno całkowicie zastępować porcji mleka. To głównie woda i odrobina białka. Traktuj to jako krok przejściowy przed wprowadzeniem puree z soczewicy i ryżu, ale nie daj sobie wmówić babci, że dziecko potrzebuje ogromnej miski tego wywaru zamiast swojej butelki.

Jak uprzejmie ignorować przestarzałe rady teściowej na temat snu dziecka?

Nie robisz tego. Po prostu uśmiechasz się, potakujesz, mówisz „to niezwykle ciekawe, dziękuję”, a potem wchodzisz do swojej sypialni i i tak robisz dokładnie to, co zamierzałaś. Starsze pokolenie Hindusów uważa opiekę nad dzieckiem za pracę zespołową, więc czują się zobowiązani instruować cię, byś przykryła malucha grubym kocem lub pozwoliła mu spać na miękkim materacu dla dorosłych. I tak nie zmienisz ich zdania broszurą od pediatrów. Ustalcie własne granice, zadbajcie o bezpieczeństwo przestrzeni snu dziecka i po prostu pozwólcie im się na to złościć.

Czy tradycyjne langoty są lepsze niż pieluszki jednorazowe?

Tradycyjne, bawełniane i wiązane pieluszki (langoty) są fantastyczne, jeśli chcemy dać skórze dziecka pooddychać – zwłaszcza podczas dusznej pory monsunowej, kiedy to jednorazówki kumulują ciepło i powodują odparzenia. Niestety zatrzymują one dokładnie zero płynów. Jeśli dziecko zrobi siku, natychmiast jest wszędzie. Wielu nowoczesnych rodziców zakłada langoty w ciągu dnia na czas „bez pieluchy”, żeby skóra odpoczęła, i zmienia na nowoczesne pieluchy wielorazowe lub jednorazówki na noc, żeby każdy miał szansę się trochę wyspać.

Czy mogę bezpiecznie używać klimatyzacji przy noworodku, czy dziecko zachoruje?

Dzieci nie łapią przeziębień od chłodnego powietrza; łapią je od wirusów. Pocenie się w pokoju, w którym są 32 stopnie Celsjusza, jest o wiele bardziej niebezpieczne i może prowadzić do poważnych potówek i odwodnienia. Włączajcie klimatyzację, utrzymujcie temperaturę na komfortowym poziomie 23-24 stopni, ubierajcie maluchy w oddychające warstwy z organicznej bawełny i ignorujcie ciocie, które każą wam założyć niemowlakowi wełnianą czapkę w środku lipca.