Dlaczego googlowanie Playboi Carti Baby Boi o 3 w nocy to rodzicielska wpadka

Siedziałem tam, balansując niebezpiecznie letnim flat white na owsianym na kolanie, tuż przy huśtawkach w Greenwich Parku, próbując udawać, że wciąż mam w sobie choć odrobinę kulturowej aktualności. Tata obok, huśtający swojego malucha – facet w nieskazitelnych butach vintage, na które na pewno nikt nigdy nie zwymiotował – rzucił mimochodem, że agresywnie odświeża Twittera, czekając na drop „carti baby boi”. Pokiwałem mądrze głową, gładząc się po brodzie z wyczerpaną powagą faceta, który nie przespał pełnej nocy od 2021 roku. Oczywiście założyłem, że mówił o jakiejś niezwykle ekskluzywnej, limitowanej kolekcji muślinowych pieluszek w stonowanych kolorach ziemi, albo o butikowej linii ekologicznych skandynawskich śpiworków.

Zachowałem tę cenną informację dla siebie, czując się dość zadowolony ze swojej „insiderskiej” wiedzy. Później tej samej nocy, kiedy bliźniaczki na zmianę walczyły z widmową chorobą, która bezwzględnie wymagała mojej obecności w przedpokoju między 2:00 a 4:00 rano, wyciągnąłem telefon. Wpisałem „playboi carti baby boi” w wyszukiwarkę, w pełni gotowy wydać pięćdziesiąt funtów na beżowy pajacyk, w którym moje dziewczyny wyglądałyby jak małe, modne średniowieczne chłopki.

To, co znalazłem, wcale nie było marką zrównoważonych tekstyliów.

Zaraz, to nie jest szwedzki śpiworek?

Okazuje się, że Playboi Carti to niezwykle popularny artysta hip-hopowy, a „Baby Boi” to jego wyczekiwany, nieustannie opóźniany i wciąż niewydany album. Internet jest wręcz zalany przez nastolatków i miłośników streetwearu polujących na przecieki z tej płyty, należącej do gatunku znanego jako „rage rap”. Rage rap, jak szybko odkryłem, siedząc w ciemnościach w otoczeniu rozsypanych klocków Duplo, charakteryzuje się agresywnie przesterowanym basem, maniakalnymi syntezatorami i tekstami, przy których zaczerwieniłby się niejeden stary marynarz.

Z całą pewnością nie jest to linia ubranek dla prawdziwego niemowlaka.

To ogromne popkulturowe nieporozumienie wepchnęło mnie w dość paranoiczną króliczą norę. Bo zanim na świecie pojawiły się bliźniaczki, słuchałem głośnej muzyki. Chodziłem na koncerty. Moje Spotify Wrapped było eklektyczną mieszanką indie rocka i hip-hopu, którego akurat podrzucał mi algorytm. Teraz moim najczęściej odtwarzanym utworem jest „Brązowy szum 10 godzin płynna pętla”, a ja sam jestem przerażony perspektywą narażenia moich dzieci na jakikolwiek dźwięk głośniejszy niż umiarkowane kichnięcie.

Dylemat decybeli w rodzinnym aucie

Pokusa włączenia własnej muzyki, gdy jesteś uwięziony w samochodzie z wrzeszczącym niemowlakiem, bywa przytłaczająca. Były takie momenty w korkach na obwodnicy (South Circular), kiedy z radością oddałbym lewą nerkę, żeby puścić coś z mocnym basem tylko po to, by zagłuszyć dźwięki agonii ząbkujących bliźniaczek. Ale podczas rutynowego ważenia w zeszłym roku, nasz pediatra rzucił coś dość przerażającego na temat kanałów słuchowych niemowląt.

Z moich mglistych wspomnień jego medycznych wyjaśnień wynika, że kanał słuchowy dziecka to w zasadzie maleńka, bardzo wydajna komora echa. Ponieważ ich główki są tak małe, ciśnienie akustyczne fizycznie wzrasta przy wejściu do ucha. To, co dla dorosłego brzmi jak przyjemnie głęboki bas, dla czteromiesięcznego malucha jest w zasadzie akustyczną wojną. Nasz lekarz zasugerował, że idealnie byłoby utrzymywać hałas otoczenia poniżej 70 decybeli, co uznałem za niezwykle zabawne, biorąc pod uwagę, że moje dziewczyny regularnie generują 110 decybeli, tylko kłócąc się o jednego wafla ryżowego.

Ale to ostrzeżenie zapadło mi w pamięć. Po prostu nie można puszczać agresywnego, przesterowanego rapu z samochodowego radia, gdy z tyłu w foteliku przypięty jest twój baby boi (albo dziewczynka), ponieważ powoli niszczysz im słuch, podczas gdy one siedzą tam bezradnie, całe umazane własną śliną.

Rozpraszacze, które nie uszkodzą im słuchu

Więc skoro nie mogę ich ogłuszyć Playboiem Carti, żeby przestały płakać, muszę uciec się do fizycznego przekupstwa. Kiedy uderza ząbkowanie i stają się nieutulonymi małymi potworami, bardzo chętnie polegam na wpychaniu im do buzi bezpiecznych, cichych przedmiotów.

Szczerze mówiąc, moim absolutnym wybawieniem okazał się gryzak Tapir Malajski. Nie mam pojęcia, dlaczego Kianao na zabawkę dla dzieci wybrało zagrożonego ssaka z Azji Południowo-Wschodniej, ale to przebłysk geniuszu. Wygląda zupełnie dziwacznie – trochę jak mrówkojad w smokingu – ale teksturowane krawędzie wokół pyska i małe wycięcie w kształcie serca są wspaniale zaprojektowane. W zeszły wtorek jedna z moich córek gryzła tego tapira z zaciekłością głodnego wilka przez bite czterdzieści pięć minut, kiedy jechaliśmy londyńskim metrem. Jest wystarczająco gruby, by wytrzymać nacisk solidnych trzonowców, całkowicie cichy i najwyraźniej fascynujący dla oka.

Kupiłem też drewniano-silikonowe zawieszki do smoczka, które obiektywnie rzecz biorąc, są w porządku. Wyglądają całkiem uroczo ze swoimi stonowanymi, inspirowanymi naturą koralikami i faktycznie powstrzymują smoczek przed uderzeniem o chodnik. Jednakże, moje dwuletnie bliźniaczki zorientowały się, że po odczepieniu smoczka, sam klips staje się doskonałym średniowiecznym cepem bojowym, którego używają do chłostania się po goleniach, gdy tylko odwrócę wzrok. Także kupcie je dla niemowlaka, ale miejcie się na baczności w wieku wczesnodziecięcym.

Jeśli szukasz więcej sposobów na to, by bezpiecznie zająć czymś dzieci bez uciekania się do pękających w uszach decybeli, możesz sprawdzić pełną kolekcję zrównoważonych produktów dla dzieci Kianao.

Wielki incydent echolalii

Jest jeszcze jeden, niemedyczny powód, dla którego nie powinieneś puszczać niecenzuralnego rapu w obecności maluchów, i nie ma to nic wspólnego z decybelami. Chodzi o to, że małe dzieci to w zasadzie miniaturowe, lekko obłąkane papugi.

Pewnego popołudnia nasza położna środowiskowa mimochodem wspomniała słowo „echolalia”, co jest klinicznym określeniem sytuacji, w której maluchy powtarzają każdy usłyszany dźwięk, na długo zanim rozwiną zdolności poznawcze, by zrozumieć jego znaczenie. Po prostu naśladują fonetykę. Przekonałem się o tym na własnej skórze, gdy na chwilę zostawiłem włączony dość pikantny podcast komediowy na inteligentnym głośniku w kuchni. Skończyło się na tym, że moja córka wykrzykiwała wysoce nieodpowiednią frazę na środku działu z pieczywem w supermarkecie Waitrose.

Przez jakiś czas próbowałem sztuczki w stylu „włóż tylko jedną słuchawkę bezprzewodową”, ale szczerze mówiąc, słuchawki Bluetooth zostają momentalnie wytrącone z ucha, a potem od razu zjedzone przez psa, więc całkowicie zrezygnowałem z tej strategii.

Kiedy naprawdę potrzebuję chwili spokoju, by usłyszeć własne myśli (albo podcast o muzyku, którego kiedyś byłem na tyle fajny, by znać), wręczam im coś mocno milenialnego, na przykład gryzak Rolka Sushi. Tak, dawanie dziecku kawałka sztucznej, surowej ryby wykonanej z silikonu spożywczego jest absurdem. Ale różnorodne tekstury na części „ryżowej” gryzaka niesamowicie dobrze masują opuchnięte dziąsła, co odwraca ich uwagę na tyle długo, bym zdążył wypić to moje owsiane flat white, zanim zupełnie wystygnie.

Przetrwanie w akustycznym pustkowiu

Rodzicielstwo to w dużej mierze sztuka przeżywania żałoby. A konkretnie – opłakiwania utraty własnej kulturowej aktualności. Musisz zaakceptować, że radio w twoim aucie jest odtąd wyłącznie nośnikiem białego szumu, rymowanek dla dzieci i ewentualnie audiobooka czytanego przez celebrytę, który desperacko potrzebuje odliczenia od podatku. Utrzymuj głośność na takim poziomie, żebyś wciąż wyraźnie słyszał własne mamrotanie wulgaryzmów na temat cen pieluch, pogódź się z faktem, że już nigdy nie będziesz wystarczająco fajny, by czekać na drop ze streetwearem i uprzejmie przytakuj, gdy inni ojcowie rozprawiają o albumach, o których w życiu nie słyszałeś.

Jeśli właśnie mierzysz się z ząbkującym maluchem i z desperacji pragniesz ciszy, odpuść sobie głośną muzykę i zamiast tego sprawdź ofertę ekologicznych silikonowych gryzaków Kianao.

Wysoce specyficzne pytania od wyczerpanych rodziców

Czy te gryzaki Kianao są faktycznie bezpieczne do żucia przez wiele godzin?

Tak, na nieszczęście dla mojego konta bankowego, są niesamowicie bezpieczne. Zostały zrobione z silikonu spożywczego, co oznacza, że nie zawierają BPA, PVC ani ftalanów (których nie potrafiłbym przeliterować bez sprawdzenia w słowniku). Nie pękają i nie gromadzą dziwnych bakterii, o ile od czasu do czasu faktycznie je umyjesz, zamiast tylko wycierać w spodnie.

Skąd mam wiedzieć, czy moja muzyka jest za głośna dla niemowlaka?

Moja osobista złota zasada: jeśli muszę podnieść głos, żeby poinformować swoją partnerkę, że całkowicie skończyły nam się chusteczki nawilżane, to muzyka gra za głośno. NHS i różne organizacje pediatryczne wydają się zgadzać, że wszystko powyżej poziomu normalnej rozmowy (około 60-70 decybeli) to przegięcie dla malutkich, rozwijających się uszu w zamkniętej przestrzeni.

Czy mogę po prostu założyć mojemu dziecku słuchawki wygłuszające na koncercie?

Możesz spróbować. Kupiłem parę tych wielkich, uroczych słuchawek ochronnych na letni festiwal. Jedna z bliźniaczek tolerowała je przez dokładnie cztery minuty, zanim je z siebie zerwała i cisnęła w tłum ludzi jedzących falafela. Jeśli masz dziecko, które faktycznie znosi cokolwiek na głowie, to jest to genialny sposób na ochronę słuchu. Jeśli masz moje dzieci, po prostu opuszczasz festiwal o 14:00.

Jak czyścić tego silikonowego tapira?

Kiedy dopada mnie lenistwo – czyli zawsze – wrzucam go do zmywarki na górną półkę. Można też wygotować go przez kilka minut, jeśli spadł w jakieś naprawdę obrzydliwe miejsce, na przykład na podłogę w londyńskim autobusie. Przetrwa praktycznie wszystko.

Czy Playboi Carti kiedykolwiek wyda Baby Boi?

Szczerze mówiąc, nie mam zielonego pojęcia, ale jeśli płyta się ukaże, a tamten tata w parku znów o niej wspomni, po prostu udam, że kupiłem limitowaną edycję na winylu. To o wiele łatwiejsze niż tłumaczenie, że spędziłem wieczór, pisząc o silikonowym sushi.