Za co kocham i nienawidzę wielkiego wózka Uppa Baby

Stałem w czymś, co można opisać tylko jako biblijne ilości błota na Hampstead Heath, deszcz agresywnie smagał moje okulary, podczas gdy Bliźniaczka A wrzeszczała z pojemnością płuc śpiewaczki operowej, a Bliźniaczka B po cichu próbowała zjeść martwą dżdżownicę. Lewe przednie koło mojego skandalicznie drogiego systemu transportowego utknęło w koleinie tak głębokiej, że równie dobrze mogłaby być stanowiskiem archeologicznym. Był wtorkowy poranek, funkcjonowałem po jakichś czterdziestu minutach przerywanego snu i właśnie siłowałem się z dwunastokilogramowym kawałkiem aluminium, byle tylko dotrzeć z powrotem do mieszkania.

Oto olśniewająca rzeczywistość porannego spaceru, o której nie piszą w błyszczących broszurach.

Jeśli spodziewasz się dziecka, albo co gorsza, dwójki naraz, pewnie zdążyłeś już wpaść w czarną dziurę internetu. Ja na pewno. Siedziałem w naszym ciasnym mieszkaniu na trzecim piętrze, gorączkowo wpisując niedokończone myśli w Google. W pewnym momencie zdążyłem tylko wpisać wóz dzięc, zanim klawiatura mojego laptopa całkowicie się zacięła, bo w panice wylałem na nią wielką szklankę wody. W końcu jednak dopadły mnie spersonalizowane reklamy i byłem absolutnie przekonany, że desperacko potrzebuję wózka marki uppa baby, głównie dlatego, że u dentysty widziałem w magazynie jakąś celebrytkę, która prowadząc go, wyglądała na niemożliwie wypoczętą.

Dzień, w którym przyjechały gigantyczne pudła

Nic nie jest w stanie przygotować cię na to, ile miejsca fizycznie zajmuje sprzęt dziecięcy klasy premium. Kiedy kurier zrzucił te pudła w naszym wąskim londyńskim przedpokoju, naprawdę myślałem, że przez pomyłkę dostarczył nam lodówkę w częściach. Przeorganizowywaliśmy nasze życie pod kątem dzieci, ale przez tę przytłaczającą ilość kartonu czułem się, jakbyśmy szykowali się na ekspedycję księżycową.

Moja żona miała zaplanowane cesarskie cięcie, a nasza położna środowiskowa z państwowej opieki zdrowotnej – urocza, ale niezwykle surowa kobieta o imieniu Brenda, pachnąca delikatnie środkiem odkażającym i niewypowiedzianą krytyką – bardzo jasno nakreśliła fizyczne realia połogu. Spojrzała na gigantyczny stelaż oparty o nasz kaloryfer, spojrzała na mnie i mruknęła coś o tym, że przez co najmniej sześć tygodni moja żona nie powinna podnosić niczego cięższego od czajnika, a co dopiero próbować wtaszczyć ten czołg do bagażnika Forda Fiesty.

Brenda miała absolutną rację, co oznaczało, że stałem się wyłącznym operatorem tych ciężkich maszyn. Sam ciężar ramy to coś, z czym po prostu trzeba się pogodzić. Jest solidna, praktycznie niezniszczalna i zapewni ci siłę górnych partii ciała na poziomie amatorskiego kulturysty, jeśli będziesz musiał wnosić ją na trzecie piętro, bo winda w bloku znowu się zepsuła.

Wielki przekręt z akcesoriami

Porozmawiajmy przez chwilę o absolutnej, czystej czelności rynku akcesoriów, bo to w tym miejscu zaczynam tracić zmysły. Wydajesz astronomiczną kwotę na to piękne dzieło inżynierii, rozpakowujesz je, zachwycasz się skórzanymi rączkami i miękkim zawieszeniem, po czym dociera do ciebie, że w pudełku nie ma absolutnie niczego, czego faktycznie potrzebujesz, by przetrwać wtorkowe popołudnie.

Chcę wyrazić się bardzo jasno w kwestii uchwytu na kubek. Oryginalny uchwyt na kubek kosztuje mniej więcej tyle samo, co przyzwoita kolacja dla dwojga, a mimo to posiada magiczną zdolność odłączania się od stelaża dokładnie w momencie, gdy uderzysz w najmniejszą nierówność na chodniku. Pewnego razu w zwolnionym tempie obserwowałem z przerażeniem, jak moje parzące flat white z Costy z impetem wylatuje w powietrze, oblewając moje jedyne czyste dżinsy i omijając głowę Bliźniaczki A zaledwie o kilka centymetrów. A wszystko to dlatego, że odważyłem się przejechać wózkiem po płytkach dotykowych na przejściu dla pieszych. I tak kupisz ten uchwyt, bo myśl o przetrwaniu popołudnia bez natychmiastowego dostępu do kofeiny jest absurdalna, ale będziesz go nienawidzić każdego pojedynczego dnia.

A przecież jest jeszcze tacka na przekąski, organizer dla rodzica, górne adaptery, dolne adaptery, adaptery do adapterów. To logistyczny koszmar, którego ogarnięcie wymaga stworzenia arkusza w Excelu.

Folia przeciwdeszczowa technicznie rzecz biorąc chroni przed wodą – dopóki, co nieuniknione, nie zgubisz jej w autobusie.

Nauka o śnie wymamrotana w przychodni

Jednym z głównych argumentów sprzedażowych, który uzasadniał przerażający rachunek na karcie kredytowej, była gondola. Podobno jest zatwierdzona jako bezpieczne miejsce do spania w nocy. Nie udaję, że rozumiem zaawansowaną mechanikę rozwoju kręgosłupa niemowląt – nasz lekarz pierwszego kontaktu pomachał nam kiedyś przed nosem ulotką i wymamrotał coś o płaskich drogach oddechowych i ryzyku SIDS, nerwowo szukając długopisu – ale ogólny sens jest taki, że dzieci muszą leżeć zupełnie płasko.

W tych pierwszych tygodniach rzeczywiście używaliśmy gondoli w salonie. Możliwość wypięcia śpiącego dziecka i wniesienia całego modułu do domu bez budzenia go była genialna, chociaż przy bliźniakach oznaczało to, że musiałem robić dwa kursy do samochodu, zostawiając jedno dziecko na chwilę sam na sam z kotem, który traktował je wyłącznie jako podejrzany, nowy gatunek bezwłosej ofiary.

Żeby sprawić, by gondola była nieco bardziej przytulna, kupiłem Bambusowy kocyk niemowlęcy w kolorowe liście. Przyznam mu jedno: mieszanka organicznego bambusa i bawełny jest wręcz absurdalnie miękka, a jakakolwiek naturalna termoregulacja, którą posiada, najwyraźniej naprawdę działa, bo Bliźniaczka B przestała budzić się ze spoconą, wściekle czerwoną buzią. Wygląda też przepięknie, z tymi delikatnymi akwarelowymi liśćmi. Jest jednak chyba trochę zbyt ładny na brutalną rzeczywistość wózka dziecięcego używanego na zewnątrz. Popełniłem ten błąd, że w wietrzny dzień pozwoliłem mu zwisać z boku wózka, i natychmiast został wkręcony w ubłocony mechanizm hamulca. Przetrwał pranie w pralce, ale teraz rezerwuję go głównie na czas spędzany na podłodze w domu, gdzie głównym zagrożeniem jest po prostu zwykłe ulewanie, a nie brud londyńskich ulic.

Szukasz czegoś miękkiego do łapania nieuniknionej śliny? Zobacz naszą kolekcję kocyków z bawełny organicznej tutaj.

Ząbkowanie w drodze

Mniej więcej w szóstym miesiącu zaczęło się ślinienie. Nie trochę śliny, ale ciągły, kaskadowy wodospad, który przemaczał trzy śliniaki na godzinę. To moment, w którym zaczynają próbować zjeść wózek.

Przyłapałem Bliźniaczkę A na desperackim gryzieniu drogiego skórzanego pałąka, jakby to był kawałek suszonej wołowiny. Wiedząc, ile kosztuje pałąk na wymianę, wpadłem w panikę i zacząłem rzucać jej różne przedmioty, by odwrócić jej uwagę. W ten sposób odkryliśmy nasz absolutnie ulubiony sposób na przetrwanie: Gryzak Panda.

Naprawdę uwielbiam tę rzecz. To tylko płaski kawałek silikonu spożywczego w kształcie pandy, ale uratował moje zdrowie psychiczne podczas niezliczonych przejażdżek autobusem. Dziewczynki naprawdę mogły same chwycić za małe detale w kształcie bambusa bez upuszczania go co cztery sekundy, a jednocześnie zapewniał na tyle dobry opór, że przestały próbować skonsumować tapicerkę wózka. Najlepsze jest to, jak bardzo jest wytrzymały. Kiedyś wpadł prosto do kałuży przed stacją King's Cross; podniosłem go, umyłem połową butelki wody gazowanej, gorączkowo szorując chusteczką nawilżaną, i po prostu oddałem z powrotem. Teoretycznie powinieneś umyć go w zmywarce lub włożyć do lodówki, co robię, gdy mi się przypomni, ale na polu bitwy robisz to, co musisz.

Oczywiście posiadanie bliźniaków oznacza, że nie możesz mieć tylko jednej sztuki czegokolwiek, chyba że chcesz być świadkiem walki w klatce na tyłach kawiarni. Musieliśmy natychmiast dokupić Gryzak Wiewiórka z żołędziem dla Bliźniaczki B. Kształt pierścienia w tym gryzaku jest genialny, ponieważ mogę przeciągnąć przez niego zawieszkę do smoczka i przypiąć go bezpośrednio do pasów bezpieczeństwa. To całkowicie eliminuje tę cudowną grę w rzucanie go na podłogę i krzyczenie, dopóki go nie podniosę.

Bolesna prawda o limicie wagowym dodatkowego siedziska

Kiedy dziewczynki zbliżały się do osiemnastego miesiąca życia, fizyka naszego codziennego spaceru zaczęła się zmieniać. Jeśli używasz tej konkretnej marki jako wózka podwójnego, masz główne siedzisko spacerowe na górze i dodatkowe (tzw. RumbleSeat) na dole.

Oto ogromny haczyk, którego nikt nie podkreśla, kiedy jesteś pozbawiony snu i obrzucasz ekran komputera pieniędzmi: główne siedzisko utrzymuje do 22 kilogramów, ale to dolne tylko 18 kilogramów.

Kiedy masz bliźniaki, zazwyczaj ważą mniej więcej tyle samo. W końcu jednak trafiasz w to przerażające okienko, w którym stają się coraz cięższe i dolne siedzisko osiąga swój absolutny limit strukturalny, podczas gdy to górne radzi sobie świetnie. Lądujesz z niewiarygodnie przeciążonym z przodu i na dole wehikułem, który wymaga mięśni głębokich na poziomie gimnastyka olimpijskiego, by podbić go na krawężniku.

Pamiętam, jak próbowałem wjechać na chodnik przed naszym lokalnym Tesco. Nacisnąłem na rączkę, przednie koła uniosły się dokładnie na centymetr, cała rama jęknęła z protestem, a ja prawie naderwałem sobie mięsień w dolnej części pleców, który do dziś strzyka, gdy pada deszcz. To wspaniałe osiągnięcie inżynierii, ale kiedy załadujesz na niego dwójkę maluchów, trzy torby zakupów w tym – szczerze mówiąc – gigantycznym koszu o ładowności blisko 14 kilogramów i zbiór ciężkich drewnianych zabawek, to w zasadzie prowadzisz mały traktor.

Wielkie przekazanie na Facebook Marketplace

W końcu dziewczynki po prostu wolały chodzić – a raczej sprintować w przeciwnych kierunkach w stronę najbliższej ruchliwej ulicy, podczas gdy ja wykrzykiwałem ich imiona. Ten potężny czołg nie był nam już potrzebny.

W tym momencie początkowa trauma finansowa naprawdę się opłaca. Rynek wtórny sprzętu dziecięcego premium jest absolutnie szalony – w najlepszym możliwym tego słowa znaczeniu. Spędziłem sobotni poranek na szorowaniu zaschniętego banana ze szczelin siedziska przy użyciu starej szczoteczki do zębów, spłukałem koła i zrobiłem kilka w miarę profesjonalnie wyglądających zdjęć w naszym salonie.

Wystawiłem go na Facebook Marketplace i w ciągu dwunastu minut cztery osoby walczyły o jego kupno. Sprzedałem go przerażonemu przyszłemu tacie na parkingu pod Sainsbury's za nieco ponad połowę tego, co sami pierwotnie za niego zapłaciliśmy. Gdy patrzyłem, jak niezdarnie próbuje go złożyć, by zmieścić go w swoim hatchbacku – skomplikowany, oburęczny manewr, którego opanowanie bez przytrzaśnięcia sobie kciuka wymaga miesięcy praktyki – poczułem dziwne ukłucie żalu. Ten potężny, ciężki kawał metalu, z gubiącym się po drodze uchwytem na kubek, wiózł moje dziewczynki przez cały okres ich wczesnego niemowlęctwa.

Jeśli właśnie stoisz przed widmem zakupu wózka, po prostu wiedz, w co się pakujesz. Zdominuje on twój przedpokój, spustoszy twoje konto bankowe, ale przetransportuje też absolutnie wszystko, co posiadasz, przez najbardziej błotniste parki bez odpadania kół. Tylko proszę cię, na miłość boską, nie kupuj tego uchwytu na kubek.

Jesteś gotowy, by wyposażyć swój nieunikniony nowy wózek w rzeczy, które maluchy mogą bezpiecznie żuć? Sięgnij po naszą kolekcję ekologicznych gryzaków, zanim twoje dziecko spróbuje zjeść pałąk ochronny.

Brudne pytania z linii frontu

Czy naprawdę muszę kupować ten drogi uchwyt na kubek?
Nie, absolutnie go nie potrzebujesz, ale i tak pękniesz i kupisz go gdzieś w trzecim miesiącu, kiedy weźmie górę czyste wyczerpanie. Następnie spędzisz dwa lata na podnoszeniu go z podłogi za każdym razem, gdy uderzysz w futrynę. Spróbuj zamiast tego zbalansować butelkę z wodą w budce; łamie to serce w nieco mniejszym stopniu.

Czy zmieszczę to monstrum do londyńskiego autobusu?
Technicznie tak. Rozstaw kół wpasuje się dokładnie w wyznaczone miejsce na wózki inwalidzkie lub dziecięce. Jednak jeśli w autobusie jest już inny wózek, albo broń Boże, ktoś, kto naprawdę potrzebuje miejsca dla wózków inwalidzkich, będziesz musiał odbyć marsz wstydu z powrotem z autobusu w strugach deszczu pod oburzonym spojrzeniem kierowcy.

Czy ta wartość przy odsprzedaży jest naprawdę realna?
O dziwo, tak. To w zasadzie działa teraz jak waluta. O ile nie pozwoliłeś dziecku dorwać się z markerem permanentnym do budki przeciwsłonecznej albo nie złamałeś ramy wpół, możesz śmiało odzyskać ogromną część swoich pieniędzy, by sfinansować kolejny etap drogich rzeczy, z których błyskawicznie wyrosną.

Jak czyścić przypadkowe plamy z materiału gondoli?
Z lekką paniką i dużą dozą czyszczenia punktowego. Pokrowiec materaca odpina się i można go prać w pralce (dzięki Bogu), ale zewnętrzny materiał wymaga pocierania wilgotną szmatką przy jednoczesnym modleniu się, by plama nie była tym, o czym myślisz.

Czy opony pękną na rozbitym szkle?
To jest szczerze jedyna rzecz, do której nie mogę się przyczepić. Opony są zrobione z jakiegoś litego materiału wypełnionego pianką. Przejechałem tym wózkiem po potłuczonych butelkach po piwie, ostrym żwirze i niekomfortowej wręcz ilości niezidentyfikowanych miejskich zanieczyszczeń, i ani razu nie złapałem gumy. To jedyna absolutnie bezstresowa część całego tego doświadczenia.