Jak przetrwać wielkie rozszerzanie diety w 2022 roku

Była dokładnie 11:14 we wtorek, a ja stałam na krześle, próbując zeskrobać z kuchennego sufitu silikonową łopatką coś, co wyglądało jak organiczny, beżowy cement. Bliźniaki miały dokładnie sześć miesięcy i trzy dni. Siedziały w swoich krzesełkach do karmienia, ubrane w absolutnie nic poza pieluszkami, po tym jak całkowicie zrujnowały dwa zestawy ubranek z rzędu w ciągu zaledwie czternastu minut. Oficjalnie rozpoczęliśmy proces rozszerzania diety, a naszą "przepustką" do tego świata okazało się zakurzone, tekturowe pudełko organicznej kaszki dla niemowląt, która pachniała lekko rozczarowaniem i wilgotnym kartonem.

Bliźniak A parskał agresywnie, tworząc swoistą eksplozję owsianych odłamków, które pokryły moje okulary, podczas gdy Bliźniaczka B cicho szlochała nad rażącą niesprawiedliwością, jaką było wielokrotne wpychanie jej w twarz łyżeczki w gumowej otoczce. (Strona 47 poradnika dla rodziców, który kupiła nam moja teściowa, sugeruje, by w tej fazie "modelować radosne jedzenie", co uznałam za głęboko bezużyteczne, gdy właśnie wydłubywałam zaschnięty kleik z własnej brwi).

Spędzasz pierwsze pół roku życia swojego dziecka całkowicie skupiona na mleku – mając obsesję na punkcie mililitrów, podgrzewając butelki do dokładnej temperatury łagodnego letniego dnia, negocjując kąty przystawiania do piersi – a potem nagle wpada położna środowiskowa, sprawdza ich wagę i od niechcenia ogłasza, że nadszedł czas na wprowadzanie stałych pokarmów. Ot tak. Oczekuje się od ciebie, że zmienisz się z profesjonalnego mlecznego sommeliera w kucharza na zawołanie dla maleńkich, irracjonalnych dyktatorów, którym brakuje podstawowych umiejętności motorycznych.

Po co w ogóle karmimy je tą beżową pastą?

Naprawdę nie rozumiałam, dlaczego musieliśmy zacząć od tej konkretnej, całkowicie pozbawionej radości, sproszkowanej substancji. Dlaczego nie rozgnieciony banan? Dlaczego nie fajne purée ze słodkiego ziemniaka? Ale nasz pediatra rzucił mi nieco zmęczone spojrzenie i wyjaśnił kwestię "wielkiego żelazowego spadku". Okazuje się, że dzieci rodzą się z niewielkim wewnętrznym zapasem żelaza, które wysysają od matki w trzecim trymestrze ciąży, ale mniej więcej w szóstym miesiącu życia te rezerwy w zasadzie wysychają.

Z tego, co mgliście rozumiem z ludzkiej biologii, potrzebują około 11 miligramów żelaza dziennie, żeby ich mózgi mogły się rozwijać i żeby produkować hemoglobinę (co do której jestem prawie pewna, że to to coś, co sprawia, że krew działa jak należy). Ponieważ mleko matki najwyraźniej dość słabo radzi sobie z dostarczaniem żelaza w miarę jak dzieci rosną, trzeba je suplementować. Stąd kaszka. To w gruncie rzeczy wehikuł do dostarczania żelaza w przebraniu śniadania.

Ale haczyk, o którym nie wspominają na pudełku, polega na tym, że żelazo z tych roślinnych zbóż jest niezwykle trudne do przyswojenia dla ich małych ciał. Nasza położna wspomniała mimochodem, że powinniśmy mieszać kaszkę z czymś bogatym w witaminę C, aby "odblokować" to żelazo. Złapałam się więc na gorączkowym blendowaniu mrożonych kawałków mango z owsianym pyłem, jednocześnie próbując powstrzymać psa przed lizaniem podłogi, z nadzieją, że ta alchemiczna mikstura robi z ich krwinkami to, co do niej należy.

Wielka panika arsenowo-ryżowa moich późnych lat trzydziestych

Jeśli chcesz doświadczyć bardzo specyficznego rodzaju milenialnej, rodzicielskiej paniki, zacznij wyguglowywać o 2 w nocy, co tak naprawdę znajduje się w jedzeniu dla dzieci. Przez dziesięciolecia absolutnym złotym standardem pierwszego posiłku dla niemowląt była biała kaszka ryżowa. Każda mama jej używała. Ale potem jacyś naukowcy zadali sobie trud, by to przetestować, i okazało się, że to w zasadzie koktajl z metali ciężkich.

Ponieważ ryż uprawia się na tych ogromnych, zalanych polach, działa on jak biologiczna gąbka na wszystko, co znajduje się w glebie i wodzie. A konkretnie na naturalnie występujący arsen nieorganiczny. Wiecie, tę truciznę z wiktoriańskich kryminałów. Więc przemysł rolniczy w zasadzie hodował arsen, zagęszczał go do postaci maleńkich, białych płatków, a my wesoło mieszaliśmy to z mlekiem matki i wpychaliśmy łyżeczką w niemowlęta.

Przeczytałam cały przerażający raport o tym, jak metale ciężkie gromadzą się w rozwijającym się mózgu dziecka, i do 3 nad ranem całkowicie wyrzekłam się ryżu, wyrzuciłam trzy pudełka konwencjonalnej kaszki ryżowej prosto do kubła na śmieci i zdecydowałam, że od teraz jesteśmy domem wyłącznie owsiano-gryczanym. Sama ilość rzeczy, których musisz się bać jako rodzic, jest wyczerpująca, ale odkrycie, że podstawowy pokarm polecany przez pokolenia babć jest obecnie oznaczany przez agencje zdrowia jako zanieczyszczony toksynami, to już naprawdę szczyt wszystkiego.

W międzyczasie lekarz kazał nam też bez wahania wcierać w ich dziąsła masło orzechowe i natychmiast karmić jajecznicą, by później nie nabawiły się zagrażających życiu alergii, co przypominało przerażającą partię rosyjskiej ruletki, ale najwyraźniej to nowy, standardowy protokół.

Podatek od bycia „eko” i mój punkt krytyczny

I szczerze mówiąc, to właśnie w tym momencie nastąpiło moje niechętne nawrócenie na bycie purystką w kwestii organicznego jedzenia dla dzieci. Kiedyś przewracałam oczami na rodziców, którzy upierali się przy kupowaniu tylko produktów ekologicznych, zakładając, że to po prostu symbol statusu dla ludzi, którzy mają zbyt dużo lnianych spodni. Ale kiedy patrzysz na maleńki układ pokarmowy sześciomiesięcznego dziecka, który dosłownie nigdy nie trawił niczego poza mlekiem matki, pomysł wprowadzania syntetycznych pestycydów wraz z pierwszym kęsem jedzenia wydaje się niesamowicie zły.

Certyfikat rolnictwa ekologicznego w przypadku zbóż dla niemowląt naprawdę ma znaczenie. Oznacza to, że owies nie został spryskany środkiem chwastobójczym tuż przed żniwami, aby szybciej wysechł (urocza praktyka konwencjonalnego rolnictwa, o której wolałabym nigdy nie usłyszeć). Oznacza mniej chemicznych pozostałości dla wątroby wielkości śliwki. Więc tak, z niechęcią dopłacam te dodatkowe trzy funty za organiczną kaszkę owsianą, mrucząc pod nosem o zdzierstwie, a jednocześnie czując falę ogromnej ulgi, że kontroluję przynajmniej tę jedną, malutką zmienną w tym chaotycznym eksperymencie utrzymania ich przy życiu.

Jeśli wyruszasz w tę pełną bałaganu podróż i musisz zaopatrzyć się w rzeczy, które naprawdę przetrwają ten atak rozszerzania diety, warto zapoznać się z niezbędnymi akcesoriami do karmienia i rozszerzania diety marki Kianao, zanim cały twój dom pokryje się cienką warstwą owsianego pyłu.

Ofiary w garderobie

Szybko nauczyłam się, że prawdziwymi stratami ubocznymi wprowadzania stałych pokarmów jest pranie. Trzeciego dnia kaszkowego eksperymentu ostatecznie zrezygnowałam z ubierania ich w cokolwiek z długim rękawem. Używały po prostu mankietów swoich sweterków jak pędzli, żeby rozsmarowywać mokrą, owsianą miksturę po tacce, swoich włosach i ostatecznie po mojej twarzy.

Przez jakieś dwa bite miesiące w zasadzie żyliśmy w Niemowlęcych Body z Bawełny Organicznej. Są bez rękawów, co rozwiązuje problem "pędzli", ale co ważniejsze, mają te rozciągliwe, kopertowe dekolty. Jeśli jeszcze nie odkryliście magii kopertowych dekoltów – pozwalają one ściągnąć całe ubranko w dół przez ciało dziecka, zamiast przeciągać je przez głowę. Gdy waszemu dziecku w jakiś sposób uda się wcisnąć organiczną kaszkę do uszu i na kark, ostatnią rzeczą, jakiej pragniecie, jest przeciąganie tego lepkiego, zaschniętego bałaganu przez ich twarz. Te body zniosły absolutnie wszystko, przeszły przez pralkę w temperaturach, do których prawdopodobnie nie powinnam się przyznawać, a jakimś cudem pozostały na tyle miękkie, że drobna egzema Bliźniaczki B się nie zaostrzyła.

W tym samym czasie, gdy radziliśmy sobie z bałaganem przy rozszerzaniu diety, Bliźniaczce A zaczął wyżynać się pierwszy ząb. Bo wszechświat ma bardzo chore poczucie humoru. Była więc kompletnie nieszczęśliwa, odmawiała łyżeczki i chciała tylko żuć własne piąstki. Mieliśmy Gryzak Panda na tacce krzesełka, i chociaż silikon spożywczy świetnie sprawdzał się na jej dziąsła, a gryzak sam w sobie był naprawdę świetny, w rzeczywistości mała po prostu wciąż zanurzała głowę pandy w misce z kaszką, po czym ją żuła, tworząc swoistą teksturowaną gąbkę do podawania owsianki, która lądowała na podłodze (ku uciesze psa) mniej więcej czterdzieści razy podczas jednego posiłku.

Zasady, których nauczyłam się, będąc pokrytą owsianym szlamem

Po około miesiącu takiego stanu rzeczy wreszcie złapaliśmy rytm. Zdałam sobie sprawę, że instrukcje na pudełku piszą ludzie, którzy nigdy w życiu nie spotkali prawdziwego ludzkiego niemowlęcia. Trzeba zacząć od zmieszania mniej więcej jednej łyżeczki kaszki z ogromną ilością mleka modyfikowanego lub mleka z piersi, tak żeby przypominało to po prostu lekko zagęszczone mleko. Potem na przestrzeni kilku tygodni powoli się to zagęszcza, w miarę jak język dziecka uczy się, jak naprawdę przełykać, zamiast natychmiast wypychać wszystko z powrotem na brodę.

A jeśli kiedykolwiek najdzie was ochota, by wymieszać to w butelce, wyciąć większą dziurkę w smoczku i podać to dziecku tuż przed snem, bo jakiś facet w pubie przysięgał, że dzięki temu prześpią dwanaście godzin – błagam, nie róbcie tego, bo kiedy mimochodem zapytałam o to naszą pediatrę, spojrzała na mnie, jakbym proponowała podanie im kufla Guinnessa, i wyjaśniła, że stwarza to ogromne ryzyko zadławienia, zaburza regulację spożycia i i tak nie robi absolutnie nic dla ich faktycznego harmonogramu snu.

Ostatecznie faza kaszek się kończy. Albo raczej – ewoluuje. Kiedy w końcu opanowały chwyt pęsetowy, przestałam próbować karmić je łyżeczką tą beżową pastą i zaczęłam używać organicznego proszku owsianego jako substytutu mąki. Mieszałam go ze zgniecionym bananem i jajkiem, by robić te malutkie, wzmocnione żelazem placuszki, które same mogły trzymać w rączkach. Z ich Miękkich Klocków Edukacyjnych dla Niemowląt budowałam na podłodze mały mur, żeby zapewnić im rozrywkę, podczas gdy ja gotowałam, gorączkowo przewracając mini-placuszki, zanim stracą cierpliwość i zaczną demontować kuchenne szafki.

To dziwaczna faza rodzicielstwa. Jesteś przerażona metalami ciężkimi, masz obsesję na punkcie wchłaniania żelaza, nieustannie robisz pranie i głęboko angażujesz się w dokładną konsystencję miski z papką. Ale w końcu dzieci to ogarniają. Przełykają. Uśmiechają się. A potem rzucają ci miską w głowę.

Gotowi, by stawić czoła okopom rozszerzania diety z waszym własnym małym dyktatorem? Zerknijcie na naszą pełną kolekcję niezbędników do karmienia, żeby odpowiednio się uzbroić, zanim zaczną latać purée.

Pytania, które gorączkowo wpisywałam w Google o 3 nad ranem

Jak rzadkie to coś powinno tak szczerze być pierwszego dnia?
Szczerze mówiąc, za pierwszym razem, gdy to robisz, powinno to wyglądać jak błąd. Zaledwie malutka szczypta kaszki zmieszana z tak dużą ilością normalnego mleka, że w zasadzie jest to zupa. Ich język naturalnie wypycha wszystko do przodu i z buzi (to odruch, który zapobiega zadławieniu), więc jeśli kaszka będzie gęsta jak owsianka, po prostu wyplują ją prosto na twoją koszulę. Zagęszczasz to niesamowicie powoli przez kolejne tygodnie, w miarę jak uczą się przełykać.

Czy mogę po prostu dodać kaszkę do ich wieczornej butelki, żeby ułatwić im sen?
Nie, i byłam autentycznie załamana, gdy się o tym dowiedziałam, bo funkcjonowałam na trzech godzinach snu i byłam zdesperowana. Umieszczanie stałego pokarmu w butelce omija ich naturalny proces trawienia, to ogromne ryzyko zadławienia, i nie ma absolutnie żadnego naukowego dowodu na to, że naprawdę wydłuża to ich sen. Budzą się, bo ich mózgi się rozwijają, a nie tylko dlatego, że mają ochotę na przekąskę. Przykro mi.

Dlaczego nie mogę użyć zwykłych płatków owsianych dla dorosłych?
Zadawałam sobie to samo pytanie, gapiąc się na pudełko z „dziecięcym pyłem” za 4 funty. Różnica polega na wzbogaceniu w żelazo. Zwykłe płatki z supermarketu są świetne, ale nie mają dodatkowego żelaza, którego niemowlęta bardzo potrzebują po ukończeniu pół roku, gdy kończą się ich wewnętrzne zapasy. Poza tym produkty dla niemowląt są zmielone znacznie drobniej, więc nie powodują „korków” w ich nowiutkim układzie pokarmowym.

A co, jeśli moje dziecko tego absolutnie nienawidzi?
Bliźniaczka B przez pierwsze dwa tygodnie zachowywała się tak, jakbym celowo próbowała ją otruć. To zupełnie normalne. Jedzenie przed pierwszym rokiem życia to głównie zabawa (i żelazo). Jeśli nienawidzą kaszki, wymieszaj ją z przecierem jabłkowym lub ze słodkiego ziemniaka, by zmienić smak, albo zróbcie sobie przerwę na kilka dni. I tak czerpią większość kalorii z mleka, więc nie zamieniaj krzesełka do karmienia w pole bitwy. Przegrasz.

Skąd mam wiedzieć, czy są naprawdę gotowe na stałe pokarmy?
Wiek to tylko wskazówka. Nasza położna powiedziała nam, żebyśmy zwracali uwagę na ich rzeczywiste umiejętności fizyczne. Czy potrafią samodzielnie (lub prawie samodzielnie) siedzieć? Czy zanikł u nich odruch polegający na tym, że język wypycha absolutnie wszystko na zewnątrz? Czy obserwują, jak jesz kanapkę, ze wzrokiem drapieżnika? Jeśli tak, może to już czas, aby wyciągnąć śliniaki.