Dlaczego nowa odsłona "Klubu Opiekunek" jest naprawdę świetna

Siedząc w zeszły weekend na kanapie, popełniłam krytyczny błąd w ocenie sytuacji. Włączyłam film „Klub Baby-Sitters” z 1995 roku mojej dziesięcioletniej siostrzenicy, Mai, spodziewając się pięknych chwil budowania więzi przy klasycznym dżinsie i dziecięcej niewinnością. Nie róbcie tego. Spojrzała na mnie z dokładnie takim samym wyrazem twarzy, jaki ma mój maluch tuż przed wypluciem purée z marchewki na mój ulubiony dywan.

Twoja nostalgia to dla nich po prostu praca domowa. Przekonałam się o tym na własnej skórze. Spędziłam dwadzieścia minut, broniąc ścieżki dźwiękowej i koncepcji telefonów stacjonarnych, zanim zorientowałam się, że ona po prostu pisze do znajomych o swojej szalonej, milenialskiej ciotce. Pisała zawzięcie, a ja kątem oka dostrzegłam na jej ekranie, jak mimochodem rzuca hasłem „e-baby” w jakimś kontekście, którego jestem zbyt zmęczona, by zrozumieć. Zamknęłam laptopa i poszłam sprawdzić, co u najmłodszego.

Słuchajcie, jeśli chcecie dogadać się z nastolatkiem, musicie wejść w jego świat. To, co w końcu zadziałało, wcale nie było wciskaniem jej mojego dzieciństwa na siłę. Później tego samego popołudnia wyciągnęła z plecaka jedną z adaptacji „Klubu Baby-Sitters” w formie powieści graficznej. To był nasz punkt zaczepienia. Skończyło się na tym, że pochłonęłyśmy serial z 2020 roku na Netflixie, i z irytacją muszę przyznać, że jest nieskończenie lepszy od tego, na czym my się wychowaliśmy.

Apodyktyczne dziewczyny i energia oddziałowej

Porozmawiajmy przez chwilę o Kristy Thomas. Dzieciak jest absolutnym utrapieniem i w sumie to uwielbiam. Prowadzi lokalny monopol, ściąga składki od przyjaciółek i szczeka rozkazami, jakby dostawała sześciocyfrową pensję za zarządzanie osiedlowym kartelem. Spędziłam lata, pracując na oddziale pediatrycznym, i doskonale rozpoznaję tę energię. To czysta energia pielęgniarki oddziałowej.

To ten typ osoby, która zaznacza grafik dyżurów kolorami i śmiertelnie się obraża, jeśli pójdziesz do toalety bez odnotowania tego w segregatorze. Serial świetnie to oddaje. Nie próbują jej łagodzić ani sprawiać, by dała się bardziej lubić. Po prostu pozwalają jej być trudną i wymagającą. Świat tak naprawdę opiera się na apodyktycznych dziewczynach, które nie zamierzają przepraszać za to, że zbytnio przejmują się logistyką.

Oczywiście nie chciałabym iść z nią na kawę. Ale gdyby moje dziecko krztusiło się winogronem, byłaby dokładnie tą osobą, którą chciałabym mieć w pokoju. A skoro o zadławieniach mowa, to jak te dwunastolatki radzą sobie w nagłych wypadkach, jest po prostu niesamowite. Zachowują więcej zimnej krwi niż połowa rezydentów medycznych, z którymi kiedyś pracowałam.

Mary Anne zdecydowanie za dużo płacze i mam absolutne zero cierpliwości do jej wątków.

Medyczna precyzja a dwunastolatki

Wątkiem, który naprawdę sprawił, że usiadłam z zaciekawieniem, była cukrzyca typu 1 u Stacey. Mój lekarz mruknął kiedyś coś o tym, jak rzetelne przedstawienie problemu w mediach faktycznie zmniejsza odsetek opóźnionych diagnoz u dzieci. Nie wiem, czy dane idealnie to potwierdzają, ale bazując na tym, co widziałam, brzmi to sensownie. Widziałam tysiące takich przypadków na SOR-ze. Dzieci przywożone z cukrzycową kwasicą ketonową, ponieważ nikt nie wiedział, jak wyglądają sygnały ostrzegawcze.

Współczesny serial podchodzi do jej pompy insulinowej i spadków poziomu cukru we krwi z niesamowitą, suchą, kliniczną precyzją. To nie jest tragiczna historia wyciskająca łzy. To po prostu przewlekła choroba, która wymaga matematyki i przekąsek. Pokazują, jak w tajemnicy dostosowuje dawkę insuliny, czuje wstyd z powodu ukrywania urządzenia medycznego i w końcu po prostu uczy się z tym żyć. Przyłapałam się na tym, że kiwałam głową, jakbym była na konferencji medycznej, a nie oglądała dramat dla nastolatków na własnej kanapie.

Spojrzałam na Maję i powiedziałam: „Mała, nie masz pojęcia, ilu dorosłych nie umie nawet przeliterować słowa hipoglikemia, a co dopiero jej leczyć”.

Utrzymanie malucha w ciszy podczas oglądania

Oczywiście, próba obejrzenia czegokolwiek z małym dzieckiem w domu to jak przedłużające się ćwiczenie z negocjacji z porywaczami. Kiran był w fatalnym humorze. Przebijają mu się tylne zęby trzonowe, przez co staje się absolutnie dziki. Kiedy maluch zaczął krzyczeć w połowie trzeciego odcinka, mój mózg natychmiast wszedł w tryb szpitalnego triażu. Drogi oddechowe, oddychanie, krążenie, pielucha.

To nie była pielucha. Po prostu chciał ugryźć coś twardego. Rzuciłam mu Silikonowy Gryzak Pandę, który trzymamy na stoliku kawowym. Słuchajcie, nie kupuję połowy tych ząbkujących cudów, które ludzie wciskają w internecie, ale ten lubię głównie dlatego, że mogę go wrzucić do zmywarki. Nie uwierzylibyście, jakie kultury bakterii widziałam na tradycyjnych zabawkach dla dzieci. Żuł brzeg w kształcie pędu bambusa przez godzinę, podczas gdy my dokończyłyśmy odcinek. Gryzak jest na tyle płaski, że może trzymać go sam, co oznacza, że nie muszę tam siedzieć i trzymać go za niego jak jakaś służąca.

Jeśli właśnie zmagacie się z fazą niekończącego się ślinienia, sprawdźcie kolekcję ubranek organicznych w poszukiwaniu rzeczy, które nie zniszczą się po pięciu minutach.

Rzeczywistość dziecięcej estetyki

Podczas oglądania, Kiran zdołał zaliczyć niesamowicie imponującą eksplozję w pieluszce, aż po same plecy. Musiałam zatrzymać telewizor i nieść go do łazienki jak tykającą bombę. To ta mało efektowna rzeczywistość rodzicielstwa, którą pomijają w serialach. Opieka nad dziećmi w telewizji to urocze montaże i rozwiązywanie lekkich, sąsiedzkich zagadek kryminalnych. Prawdziwa opieka to zmywanie żółtych plam z dywanu w siódmych potach.

Rozebrałam go i wcisnęłam w świeże Body Niemowlęce z Bawełny Organicznej. To w zasadzie jedyna rzecz, w której teraz chodzi po domu. Jestem bezlitosna, jeśli chodzi o pranie, a większość dziecięcych ubranek kurczy się do rozmiarów ubranek dla lalek po dwóch cyklach w suszarce. To body faktycznie przeżywa. Przeciska się przez jego masywną głowę, nie rozciągając się przy dekolcie, a organiczna bawełna oddycha na tyle dobrze, że nie budzi się spocony po drzemkach. Kupiłam sześć sztuk w dziwnych, brudnych kolorach ziemi i sprawa załatwiona. To moja ulubiona rzecz w jego szufladzie.

Przyniosłam go z powrotem do salonu i zrzuciłam pod jego Drewniany Stojak Edukacyjny, żebym mogła obejrzeć finał sezonu. Będę brutalnie szczera co do tej zabawki. Jest po prostu okej. Kupiłam ją, bo wygląda bardzo w stylu szwajcarskiego minimalizmu i nie krzyczy na mnie jaskrawymi kolorami, kiedy wchodzę do pokoju. Szybko znudziło mu się jednak uderzanie w małego, drewnianego słonika. Kupuje mi to równe dwanaście minut spokoju, zanim chce uciec i zjeść chrupka z podłogi. Wygląda wspaniale na zdjęciach, ale nie spodziewajcie się, że na długo zajmie ruchliwego malucha.

Jak na poważnie przetrwać wspólne oglądanie z nastolatkiem

Jeśli odwiedza was starsze dziecko lub przygotowujecie się na nastoletnie lata swoich pociech, musicie odpuścić własne dziecięce ego. Moda z lat 90., którą teraz noszą w serialu, to dziwna, ugładzona wersja tego, co my naprawdę nosiliśmy. Ten dżins z wysokim stanem, rany boskie. Będzie mnie to prześladować. Ale oni to uwielbiają.

Oto czego naprawdę nauczyłam się o dzieleniu przestrzeni z dzieckiem, które nagle okazuje się mądrzejsze od ciebie:

• Pozwól im wybrać nośnik i ekran, nawet jeśli oznacza to czytanie przez ramię, gdy przewijają cyfrową bibliotekę.
• Trzymaj język za zębami, kiedy nie załapią jakiegoś kulturowego odniesienia z czasów twojej młodości, ponieważ tłumaczenie żartu po prostu go psuje.
• Zapewnij przekąski i poczekaj, aż pierwsi do ciebie zagadają, bo zasypywanie ich pytaniami o znajomych skończy się tylko tym, że założą ręce i będą gapić się w ścianę.

Oglądanie tego reboota naprawdę dało Mai i mnie dziwne, neutralne terytorium do rozmów o życiu. Rozmawiałyśmy o Claudii ukrywającej przekąski w swoim pokoju, co, bądźmy szczerzy, jest standardowym zachowaniem po porodzie. Rozmawiałyśmy o mamie Dawn i jej dziwacznych dietetycznych zasadach. Było miło. Nie musiałam być autorytatywną dorosłą. Mogłam po prostu być ciocią z fajnymi przekąskami i hałaśliwym maluchem.

Zanim przewiniecie w dół do moich szalonych odpowiedzi na wasze konkretne pytania, rzućcie okiem na pełną ofertę sklepu Kianao w poszukiwaniu rzeczy, które mogą autentycznie odrobinę ułatwić wam codzienną rutynę.

Pytania, które słyszę w tych tematach

Czy nowy serial Netflixa jest naprawdę odpowiedni dla młodszych dzieci?

Słuchajcie, to zależy od dziecka, ale w większości tak. W zależności od odcinka serial ma kategorię wiekową bez ograniczeń lub za zgodą rodziców, ale porusza poważne tematy. Otwarcie rozmawiają o miesiączce. Mają odcinek, w którym pojawia się postać transpłciowa. Mówią o obozach dla internowanych Japończyków. Mój lekarz twierdzi, że dzieciaki potrafią znieść znacznie bardziej złożone problemy społeczne, niż nam się wydaje, o ile są one przedstawione spokojnie. Jeśli czujecie się nieswojo z nowoczesną rzeczywistością, może zostańcie przy kreskówkach, ale według mnie zostało to zrobione niesamowicie dobrze.

Dla jakiego wieku seria powieści graficznych będzie odpowiednia?

Maja ma dziesięć lat i ma na ich punkcie obsesję. Powiedziałabym, że przedział od ośmiu do dwunastu lat to idealny moment. Ilustracje są super wciągające, co pomaga dzieciom, które nienawidzą wpatrywać się w potężne bloki tekstu. To świetny pomost, jeśli wzbraniają się przed czytaniem tradycyjnych książek z podziałem na rozdziały. Sama przyłapałam się na czytaniu jednej z nich, kiedy zostawiła ją na wyspie kuchennej, a mam trzydzieści dwa lata.

Czy muszę najpierw przeczytać oryginalne książki?

Boże, nie. Nie róbcie tego sobie ani swojemu dziecku. Oryginalne książki mają swój urok, ale ich tempo jest boleśnie wolne jak na dzisiejsze standardy. Nowe powieści graficzne i serial aktualizują wątki tak, by miały sens dla dzieciaków, które dorastały z iPadami w rękach. Pozwólcie przeszłości umrzeć w spokoju.

Jak poradzić sobie z maluchem, próbując dogadać się z nastolatkiem?

Akceptujesz chaos. Nie da się czysto oddzielić tych dwóch światów. Pozwól dziecku raczkować po podłodze, podczas gdy ty oglądasz telewizję. Daj maluchowi gryzak i miej nadzieję na najlepsze. Starsze dziecko i tak musi zobaczyć, że życie rodzinne bywa głośne i bałaganiarskie. Po prostu trzymaj lepkie rączki niemowlaka z dala od ich drogich powieści graficznych, a wszystko będzie dobrze.