Zabawki dla maluchów: co chciałabym wiedzieć wcześniej

Siedziałam na samym środku dywanu w salonie naszego ciasnego mieszkania, w spodniach do jogi, na których lewym udzie znajdowała się – jestem tego prawie pewna – zaschnięta plama z purée ze słodkich ziemniaków sprzed trzech dni. Gapiłam się tępym wzrokiem na dosłowną górę jaskrawego, irytująco głośnego plastiku. To był chaotyczny krajobraz po bitwie, czyli pierwszych urodzinach mojej córki, Mai. Podłoga wyglądała tak, jakby przed chwilą brutalnie eksplodował tu sklep z zabawkami.

Mój mąż, Dave, zaciekle próbował złożyć jakąś elektroniczną farmę edukacyjną, którą kupił jej krewny z dobrymi intencjami. Dłubał maciupkim śrubokrętem, mrucząc pod nosem słowa, których zdecydowanie nie wypowiadamy już przy dzieciach. A Maja – rzekoma szczęśliwa odbiorczyni tego całego drogiego, migającego i śpiewającego śmiecia – siedziała w kącie, całkowicie to ignorując, z ogromnym skupieniem i radością żując pusty karton z Amazona.

Pamiętam, jak wzięłam łyk letniej kawy z wyszczerbionego kubka, spojrzałam na migającą fioletową krowę, która właśnie krzyczała na Dave'a cokolwiek groźnym, robotycznym głosem, i pomyślałam: dlaczego my sobie to robimy? Tak serio, dlaczego? Zmierzam do tego, że zanim dorobiłam się dzieci, naprawdę wierzyłam, że maluchy potrzebują pokojów wypchanych po brzegi skomplikowanymi gadżetami, które będą im grały Mozarta i uczyły mandaryńskiego, żeby mogły dostać się na dobre studia, czy co tam jeszcze. Ale rzeczywistość zabawek dla małych dzieci jest o wiele bardziej chaotyczna, dziwniejsza i, szczerze mówiąc, o wiele prostsza, niż nam się wydaje.

Te wszystkie migające światełka tak naprawdę tylko je nudzą

Kiedyś myślałam, że jeśli zabawka nie robiła co najmniej trzech różnych rzeczy na raz – nie kręciła się, nie świeciła jak na rave'ie w piwnicy i nie domagała się agresywnie, żeby NACISNĄĆ CZERWONY PRZYCISK – to nie była wystarczająco „edukacyjna” dla mojego genialnego dziecka. O boże, jaka ja byłam wtedy naiwna.

Przeczytałam kiedyś taki artykuł BZgA (niemieckiego urzędu ds. edukacji zdrowotnej), a może po prostu usłyszałam, jak mój lekarz o tym wspomniał, kiedy zaciągnęłam Leo na bilans półtoraroczniaka, panikując, że „nie bawi się poprawnie”. Ich teoria jest taka, że posiadanie całkowicie zagraconego pokoju zabaw dosłownie paraliżuje dzieci. Pewnie trochę teraz masakruję naukowe fakty, ale sedno jest takie: jeśli zabawka odwala całą robotę, twoje dziecko po prostu siedzi jak zombie na kanapie przed telewizorem. Staje się biernym konsumentem rozrywki, a nie, no wiesz, naprawdę się bawi.

Zdumiewające słowa dr. Millera, które wstrząsnęły moim wykończonym umysłem, brzmiały: „aktywne dziecko, bierna zabawka”. Jeśli zabawka jest tylko prostym, z pozoru nudnym, litym kawałkiem drewna, zmusza dziecko do wysiłku. Ten kloc może być samochodem wyścigowym, udawanym telefonem komórkowym do dzwonienia do babci, kawałkiem pizzy albo bardzo solidną bronią do rzucania w psa, gdy mama odwróci się, żeby załadować zmywarkę. To tak zwana zabawa otwarta. Jest chaotyczna, nieustrukturyzowana i nie wymaga ośmiu baterii R20.

Wielka zdrada gumowej kaczuszki, która do dziś mnie prześladuje

Muszę przez chwilę pomówić o zabawkach do kąpieli, ponieważ wciąż mam po tym incydencie blizny na psychice i odmawiam cierpienia w samotności.

Było przypadkowe wtorkowe popołudnie, a ja gorączkowo szorowałam wannę w łazience, bo moja teściowa miała nas odwiedzić, a ona zauważa takie rzeczy jak plamy z wody na kranie. Siedziałam tam z gąbką, po prostu próbując przetrwać ten dzień. Maja miała swoją ulubioną, żółtą gumową kaczuszkę. Miała na jej punkcie wręcz obsesję. Przez bite pół roku gryzła ją podczas każdej jednej kąpieli.

Podniosłam ją, żeby pod nią przetrzeć, lekko ścisnęłam, żeby wycisnąć wodę z dziurki na dnie, i nagle z kaczki wytrysnął gęsty, przerażający, czarny szlam, brudząc całą białą porcelanę. Czarna pleśń. Dosłownie wrzasnęłam tak głośno, że Dave wpadł w panice do łazienki, pewien, że ktoś właśnie przeciął sobie tętnicę. Mówiąc wprost – pozwalałam mojemu bezcennemu pierworodnemu dziecku co wieczór pić toksyczną wodę z bagna, bo nie zdawałam sobie sprawy, że puste w środku zabawki-psikawki tak naprawdę nigdy w pełni nie wysychają.

Wyrzuciłam każdą jedną gumową, piszczącą rzecz, jaką mieliśmy, prosto do czarnego worka na śmieci, płacząc przy tym hormonalnymi łzami. Następnie gwałtownie wyszorowałam język Mai myjką, podczas gdy ona na mnie krzyczała, co było głęboko traumatycznym przeżyciem budującym więź dla nas obu. Teraz do kąpieli używamy tylko litych kubeczków, bo kubeczki nie skrywają w tajemnicy eksperymentów naukowych.

Sztuczka z rolką po papierze toaletowym, której nauczył mnie dr Miller

Naprawdę myślisz, że masz wszystko pod kontrolą, jeśli chodzi o bezpieczeństwo, dopóki twój maluch nie odkopie mikroskopijnego kamyka z rośliny doniczkowej, o której istnieniu nawet nie wiedziałaś, i nie spróbuje połknąć go w całości, jednocześnie nierywając z tobą kontaktu wzrokowego. Małe dzieci są głęboko zaangażowane w fazę oralną, co w zasadzie oznacza, że ich główną metodą interakcji ze wszechświatem jest wkładanie go prosto do buzi i sprawdzanie, czy przypadkiem nie jest jadalny.

Zabrałam kiedyś Maję do lekarza, bo połknęła monetę – obiecał mi, że ją wydali, i tak też się stało, co zwiastowało bardzo obrzydliwy tydzień na froncie przewijania – ale kiedy tam byliśmy, dr Miller pokazał mi absolutnie najlepszą sztuczkę na wykrywanie ryzyka zadławienia bez konieczności czytania opasłej instrukcji bezpieczeństwa.

To test rolki po papierze toaletowym. Jeśli część zabawki – albo cała zabawka – przejdzie bez problemu przez środek standardowej kartonowej rolki po papierze toaletowym i w niej nie utknie, to znaczy, że jest zbyt mała i na pewno utknie w gardle twojego dziecka. To do bólu prosty, wizualny trik, ale całkowicie zrewolucjonizował to, jak oceniam te wszystkie przypadkowe graty, które rodzina znosi nam z okazji urodzin.

Dlaczego chodzik dla dziecka wylądował od razu na śmietniku

Te plastikowe machiny, w których wieszasz dziecko w materiałowym siodełku i pozwalasz mu śmigać po podłodze w kuchni jak małemu samochodzikowi z wesołego miasteczka, są podobno fatalne dla rozwoju ich bioder. Ponadto, powodują też poważne urazy głowy, kiedy dzieci w końcu niechybnie wystrzelą w nich w dół po schodach. Więc pewnego wtorkowego poranka po prostu wyniosłam nasz do miejskiego kosza na recykling i nigdy nie oglądałam się za siebie.

Rotacja zabawek to mój język miłości

Kiedyś nasze mieszkanie przypominało wrogie środowisko, w którym nie mogłam przejść od zlewu w kuchni do kanapy, żeby nie nadepnąć z impetem na ostrego, plastikowego dinozaura albo nie poślizgnąć się na bezpańskim kawałku układanki. Mój bazowy poziom kortyzolu przez cały czas wywalało w kosmos. Wiecznie krzyczałam, żeby posprzątać. To był koszmar.

A potem moja przyjaciółka Jess, która jest jedną z tych niesamowicie zorganizowanych matek, których dzieci nigdy nie mają zaschniętych gili w nosie i która prawdopodobnie prasuje swoje poszewki na poduszki, powiedziała mi o rotacji zabawek. Myślałam, że to po prostu kolejny pretensjonalny mit internetowych blogerek parentingowych, ale byłam wystarczająco zdesperowana, żeby spróbować.

Bierzesz około siedemdziesięciu procent rzeczy swojego dziecka i upychasz je do nieprzezroczystych pojemników na samym dole szafy, gdzie ich nie zobaczą. Zostawiasz na wierzchu może trzy, cztery różne rzeczy. Takie stanowiska do zabawy. Kiedy kilka tygodni później dziecko zaczyna marudzić i się nudzić, zamieniasz rzeczy z szafy z tymi z salonu. Brzmi to jak za dużo wysiłku, ale różnica w zachowaniu Leo była szalona. Mając mniej opcji błagających o jego uwagę, naprawdę siadał na dywanie i bawił się jedną drewnianą zabawką przez 45 minut bez przerwy, co dawało mi wystarczająco dużo czasu na wypicie kawy, póki jeszcze parowała.

Rzeczy, które naprawdę potrafią przetrwać w naszym domu

Po dwunastu latach pracy na tym rodzicielskim etacie mam bardzo wyrobioną opinię na temat tego, co naprawdę wytrzymuje destrukcyjną siłę malucha. Zasadniczo odmawiam już kupowania czegokolwiek, co nie jest zrobione z solidnych, naturalnych materiałów, bo mam dość rzeczy, które łamią się w pół drugiego dnia po zakupie.

Absolutnie uwielbiam solidne drewniane piramidki z kółek od Kianao. Kiedy Leo miał około dwóch lat, wszedł w tę przerażającą fazę, w której jego jedyną radością w życiu było układanie rzeczy jedna na drugiej, a następnie brutalne ich niszczenie przy akompaniamencie chichotu komiksowego złoczyńcy. Tanie, puste w środku plastikowe kółka, które mieliśmy, po prostu nie mogły znieść takiego znęcania się i ciągle się wgniatały.

Za to te drewniane są ciężkie i porządne. Wydają z siebie tak głęboko satysfakcjonujący dźwięk stukania, kiedy się je upuści. No i są barwione nietoksycznymi środkami, co jest ogromną ulgą, bo Leo zdecydowanie żuł niebieskie kółko przez miesiąc, kiedy wychodziły mu zęby trzonowe. Wciąż mamy je w pokoju zabaw i nawet Maja, która ma teraz siedem lat, używa ich jako udawanych pączków w swojej zabawkowej kuchni. Są praktycznie niezniszczalne.

Z drugiej strony, mamy również ich organiczną sensoryczną książeczkę materiałową i szczerze mówiąc, jest w porządku. Te szeleszczące dźwięki są słodkie, ma certyfikat Oeko-Tex, więc nie muszę panikować, że jakieś dziwne chemiczne barwniki odparowują prosto w twarz mojego dziecka, i jest super miękka.

Ale jeśli mam być brutalnie szczera, wszystko co zrobione z materiału, w rękach malucha bardzo szybko staje się po prostu absolutnie obrzydliwe. W ciągu trzech dni była pokryta lepką mieszanką śliny, rozgniecionego banana i kłaczków z podłogi mojego minivana. Łatwo się pierze w pralce, ale mam wrażenie, że non stop wrzucam ją do prania. To świetny rozpraszacz, gdy dziecko jest przypięte w foteliku samochodowym i nie może zrzucić jej na podłogę, ale z pewnością nie zajmie go na godzinę, tak jak zrobią to klocki.

Jeśli jesteś wyczerpana samą ilością chaotycznych plastikowych śmieci, które przejmują twój salon, i chcesz przerzucić się na rzeczy, które są naprawdę piękne i nie otrują twojego dziecka, możesz z czystym sumieniem przejrzeć całą ofertę w kolekcji dla maluchów od Kianao i oszczędzić sobie ogromnego bólu głowy.

Oznaczenia i etykiety bezpieczeństwa, które całkowicie zbijają mnie z tropu

Próba rozszyfrowania etykiet bezpieczeństwa na odwrocie pudełka na zabawkę przypomina czytanie wysoce technicznego dokumentu prawnego w języku, którego nie znam, podczas gdy ktoś agresywnie ciągnie mnie za rąbek koszuli i prosi o przekąskę.

Są te wszystkie skróty. CE, GS, DIN EN 71. Z tego, co mojemu chronicznie zmęczonemu mózgowi udało się poskładać do kupy przez nocny doomscrolling, znak CE wcale nie jest nagrodą ani żadną gwarancją bezpieczeństwa. W gruncie rzeczy to po prostu producent, który sam daje sobie złotą gwiazdkę i obiecuje na mały paluszek Unii Europejskiej, że nie zbudował śmiertelnej pułapki – co wydaje mi się po prostu grubo niewystarczające.

Czuję się trochę lepiej, gdy widzę znak GS, bo podobno oznacza to, że jakieś niezależne laboratorium autentycznie zadało sobie trud przetestowania tej rzeczy, żeby sprawdzić, czy nie stanie w ogniu lub nie roztrzaska się na malutkie ostrza. Jednak tak szczerze mówiąc, głównie trzymam się po prostu marek, którym już ufam, które używają drewna z certyfikatem FSC i bawełny organicznej. Po prostu absolutnie nie mam mentalnej przestrzeni na research dotyczący chemicznych ftalanów o jedenastej w nocy, kiedy powinnam spać.

Naprawdę powinnaś po prostu spakować ten głośny, plastikowy chłam, który psuje się w mgnieniu oka, i zastąpić go kilkoma solidnymi, bezpiecznymi rzeczami z sekcji drewnianych zabawek Kianao, żeby móc upchnąć resztę do szafy i w końcu choć raz usiąść w spokoju, żeby wypić kubek gorącej kawy.

Chaotyczne odpowiedzi na twoje pytania o zabawki

Czy maluchy naprawdę potrzebują zabawek edukacyjnych, żeby być mądre?
Boże, nie. Wydałam tak dużo pieniędzy, próbując zrobić z Mai małego geniusza, a jej absolutnie ulubionym zajęciem w wieku 18 miesięcy było wyciąganie metalowej trzepaczki z mojej kuchennej szuflady i uderzanie nią w garnek. Uczą się o grawitacji, rzucając jedzeniem o podłogę. Wszystko jest edukacyjne, kiedy masz dwa lata. Oszczędź swoje pieniądze.

Ile rzeczy powinno mieć na wierzchu dwuletnie dziecko w tym samym czasie?
Góra cztery, może pięć rzeczy. Wiem, brzmi to absurdalnie minimalistycznie i na początku będziesz miała wyrzuty sumienia, ale spróbuj schować resztę do pojemnika na tydzień. Dzieci bawią się o wiele bardziej uważnie, gdy nie są wizualnie przytłoczone górą gratów.

Czy drewniane elementy naprawdę są lepsze, czy to po prostu estetyczny trend?
Są lepsze, bo nie mają baterii, które padają, nie mają głośników, które na ciebie krzyczą, i nie pękają na ostre, plastikowe odłamki, kiedy twoje dziecko niechybnie rzuci nimi w ścianę. Fakt, że ładnie wyglądają na półce, to po prostu ogromny bonus dla mojego zdrowia psychicznego.

O co chodzi z tymi wszystkimi etykietami bezpieczeństwa na pudełkach?
Znak CE to w zasadzie system oparty na zaufaniu, w którym firma obiecuje, że przestrzegała zasad. Znak GS lub pieczęć „spiel gut” oznaczają, że ktoś to faktycznie przetestował. W razie wątpliwości po prostu kupuj rzeczy z solidnych, naturalnych materiałów i unikaj tanich importowanych produktów z internetu, pomalowanych dziwnymi farbami.

Czy serio mogę po prostu dać dziecku kartonowe pudełka?
Tak! Milion razy tak. Jeśli kupujesz wielką paczkę pieluch, oddaj mu to pudło. Daj mu trochę kredek. Pozwól mu do niego wejść. Obiecuję ci, że zajmie to dziecko na o wiele dłużej niż jakikolwiek świecący gadżet za dwieście złotych.