Dlaczego proste akordy dla malucha wygrywają z Mozartem

Trzy lata temu siedziałam na tanim dywanie w salonie, pocąc się w koszulce do karmienia i gorączkowo próbując sparować głośnik Bluetooth z dwunastogodzinną playlistą na Spotify o nazwie „Mozart dla rozwoju mózgu małego geniusza”. Mój najstarszy syn, rzekomy beneficjent tej dźwiękowej kopalni złota, aktywnie próbował wygrzebać z włókien dywanu i zjeść czerstwego chrupka. Wciśnięto nam to męczące kłamstwo, że wychowanie mądrego, dobrze przystosowanego dziecka wymaga skomplikowanych symfonii klasycznych, drogich aplikacji na abonament i upewnienia się, że wychowujemy jakieś hiper-podłączone do sieci e-dziecko, które potrafi kodować, zanim jeszcze zacznie chodzić. Powiem wam szczerze: to bzdura. Mój najstarszy słuchał Bacha przez sześć miesięcy bez przerwy, a w zeszły wtorek i tak utknął głową w koszu na pranie. To, co naprawdę działa, jest o wiele prostsze i wymaga tylko ciebie, taniego ukulele i kilku prostych akordów.

Moja babcia puszczała starą płytę Connie Francis z 1962 roku z piosenką „Pretty Little Baby”, kiedy piekła ciastka w kuchni, a ja przewracałam oczami tak mocno, że mogłam zobaczyć własny mózg. Myślałam, że to po prostu kiczowate, staroświeckie bzdury. Ale moja babcia, niech ją Bóg błogosławi, dokładnie wiedziała, co robi. Powtarzalny, skoczny rytm tej piosenki to dla niemowląt istna kocimiętka, a nauczenie się, jak zagrać ją samemu, to najlepszy rodzicielski trik, na jaki wpadłam przez ostatnich pięć lat.

Wielka katastrofa strojenia w moim salonie

Zanim w ogóle przejdziemy do akordów, muszę trochę ponarzekać na to, jak absolutnie absurdalna jest próba nastrojenia instrumentu strunowego, gdy w pokoju znajduje się niemowlę. Decydujesz, że będziesz tą magiczną, muzykalną mamą. Siadasz po turecku. Wyciągasz telefon i otwierasz jedną z tych darmowych aplikacji do strojenia, które mają zdecydowanie za dużo reklam. Szarpiesz najwyższą strunę. Wskazówka na ekranie skacze na sam środek. Idealnie. Następnie szarpiesz kolejną, i dokładnie w tym momencie dziecko wydaje z siebie pisk, który aplikacja rejestruje jako wysokie E, wpadając w całkowity cyfrowy obłęd.

Czekasz więc na ciszę. Próbujesz jeszcze raz. Przekręcasz mały, metalowy klucz i nagle mała, lepka pięść wyciąga się w stronę gryfu ukulele, całkowicie rozstrajając strunę, nad którą właśnie spędziłaś trzy minuty. Delikatnie wyrywasz instrument, starając się nie złamać dziecku serca, tylko po to, by zdać sobie sprawę, że kiedy byłaś rozproszona, zdążyło ulać bezpośrednio do otworu rezonansowego.

Zanim w końcu w miarę nastroisz instrument, ktoś zdąży zrobić kupę, twoja kawa jest zimna, a ty całkowicie zapominasz, po co w ogóle chciałaś grać. Nawet nie zawracaj sobie głowy kupowaniem tych małych, plastikowych grzechotek w kształcie jajka, żeby odwrócić ich uwagę, bo i tak na zawsze zginą pod kanapą.

Jak właściwie na tym grać

Oto piękna prawda o tych chwytach na piosenkę dla malucha: są banalnie proste. Nie musisz być gitarowym wymiataczem, który spędził studenckie czasy grając „Wonderwall” na imprezach. Dosłownie potrzebujesz tylko czterech akordów: C-dur, a-moll, d-moll i G-dur. Jeśli grasz na ukulele – co gorąco polecam, bo idealnie mieści się na kolanach, gdy dziecko wspina ci się po klatce piersiowej – C-dur to dosłownie położenie jednego palca na dolnej strunie. Jeden palec! Nawet zmęczona, niewyspana małpa by sobie poradziła.

Postęp akordów to w zasadzie wielka pętla, której nie da się zepsuć. Grasz C, zmieniasz na a-moll, przeskakujesz na d-moll i kończysz na G. Rytm to tylko delikatne, bujające bicie – dół, dół-góra, góra-dół-góra. Szczerze mówiąc, to trochę jak składanie prześcieradła z gumką. Nikt tak naprawdę nie wie, czy robi to idealnie, ale jeśli po prostu to robisz i udajesz pewność siebie, wychodzi zupełnie dobrze. Nauczyłam się tych akordów, karmiąc noworodka i jedząc zimnego tosta o drugiej w nocy, więc obiecuję wam, że dacie radę.

Co mój lekarz powiedział o mózgach niemowląt, tak na serio

Mój lekarz, doktor Evans, to absolutny anioł, który widział, jak płaczę nad odparzeniami pieluszkowymi częściej, niż chciałabym przyznać. Na wizycie kontrolnej mojego średniego dziecka w czwartym miesiącu życia wyznałam, że czuję się strasznie winna, że nie puszczam mu już tych „rozwijających mózg” utworów klasycznych. Po prostu się zaśmiała i kazała mi usunąć tę aplikację. Pewnie przekręcam tu dokładną wiedzę medyczną, ale wyjaśniła, że prawdziwy, śpiewany na żywo głos rodzica robi dla mózgu dziecka znacznie więcej, niż jakikolwiek puszczony z taśmy utwór.

Według ulotki, którą pielęgniarka wręczyła mi przy wyjściu, obserwowanie twoich dłoni uderzających w struny gitary lub ukulele pomaga dzieciom w nauce śledzenia słuchowego i wzrokowego. Widzą ruch twojej dłoni, słyszą powstawanie dźwięku i ich małe mózgi łączą te fakty. Co więcej, słyszenie twojego głosu śpiewającego dla nich obniża ich tętno i poziom hormonów stresu. Myślę, że to właśnie dlatego granie tej piosenki to jedyna rzecz, która uspokaja moją najmłodszą córkę, gdy ząbkuje.

Sytuacja na podłodze, czyli baza dowodzenia

Jeśli zamierzasz zaangażować się w granie dziecku, spędzisz dużo czasu siedząc na podłodze, więc równie dobrze możesz sprawić, by było to funkcjonalne. Zazwyczaj rozbijam obóz w pokoju dziecięcym i podczas moich ćwiczeń kładę najmłodszą córkę pod Drewnianym Stojakiem Edukacyjnym. Szczerze uwielbiam ten sprzęt, bo nie wygląda, jakby w moim domu rozbił się plastikowy statek kosmiczny. Ma zawieszone naturalne, drewniane zabawki w kształcie zwierzątek, a mała leży i bije łapkami w słonika, podczas gdy ja kaleczę akord G. Nie kosztuje groszy, ale usprawiedliwiam tę cenę tym, że to solidne, zrównoważone drewno, które naprawdę przetrwa lata. Co więcej, skutecznie i radośnie zajmuje małą, pozwalając mi używać obu rąk do gry.

Podczas gdy ja brzdąkam, ona zazwyczaj chce trzymać coś w rączkach, żeby móc to gryźć. Używamy do tego Drewnianego Gryzaka Sensorycznego Miś. Będę z wami szczera – to naprawdę solidna zabaweczka, ale moja córka nie zawsze używa jej tak, jak zaplanował to producent. Szydełkowany miś jest uroczy, a kółko z drewna bukowego jest super bezpieczne przy ząbkowaniu, ale przez połowę czasu służy jej po prostu jako pałeczka do bębnienia w podłogę, całkowicie poza rytmem mojej gry. Świetnie spełnia swoje zadanie i zapewnia jej zajęcie, nawet jeśli czasami nadal woli próbować żuć mój pasek od gitary, kiedy tylko może go dosięgnąć.

Pocenie się nad ukulele to prawdziwy trening

Uważam, że za mało mówi się o tym, jak bardzo wymagające fizycznie jest siedzenie po turecku na dywanie, trzymanie drewnianego instrumentu i jednoczesne odganianie wiercącego się malucha, który koniecznie chce szarpać za struny. To dyscyplina sportowa. Kiedy organizujemy popołudniowe zajęcia muzyczne, zawsze ubieram dzieci w Body z Bawełny Organicznej. Mój średni syn miał straszną egzemę, która zaogniała się, jeśli tylko krzywo się na niego spojrzało, a materiały syntetyczne były w zasadzie jego kryptonitem. To body to w 95% bawełna organiczna, niesamowicie dobrze oddycha, kiedy małe zapasy odbywają się na dywanie. Ale co najważniejsze, nie rozciąga się całkowicie przy dekolcie, gdy dziecko nieuchronnie chwyta za materiał, by się podciągnąć, podczas gdy ty próbujesz czysto zagrać a-moll.

Zamiast zmuszać się do trzymania ścisłego harmonogramu, martwić się o posiadanie słuchu absolutnego czy kupować drogi metronom, po prostu zwolnij bicie, aby dopasować je do ich nastroju, zamień tekst piosenki na imię dziecka i po prostu uważaj, by podczas eksplorowania instrumentu nie uderzyły się struną prosto w oko.

Czas na muzykę wcale nie musi być tym nieskazitelnym, instagramowym momentem, w którym wszyscy noszą pasujące beżowe lny i uśmiechają się łagodnie do aparatu. Zazwyczaj to po prostu ja w dresach, grająca w kółko te same cztery akordy, podczas gdy moje dziecko wali drewnianym kółkiem w podłogę i się ślini. I szczerze mówiąc? Tak właśnie powinno to wyglądać. Jest to prawdziwe, jest głośne i łączy nas w sposób, w jaki playlista z iPada po prostu nie potrafi.

Jeśli chcecie zaopatrzyć się w maty edukacyjne lub sprzęt, który naprawdę przetrwa piękny chaos wychowywania maluchów, koniecznie sprawdźcie kolekcję niezbędników dla niemowląt od Kianao, zanim przeczytacie moje pokręcone odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania poniżej.

Najczęściej zadawane pytania, na które wciąż odpowiadam

A co, jeśli dosłownie nie mam talentu muzycznego?

Witaj w klubie, oto twoja plakietka. Mój śpiew przypomina głos przerażonej gęsi, a poczucie rytmu jest w najlepszym razie bardzo dyskusyjne. Ale twoje dziecko wcale się tym nie przejmuje. Nie wie, kim jest Taylor Swift, i nie ocenia twojej tonacji. Kocha po prostu wibracje twojej klatki piersiowej i głos osoby, która je karmi. Po prostu uderzaj w struny i nadrabiaj miną.

Czy muszę kupić drogą gitarę akustyczną?

Matko, nie. Błagam, nie wydawajcie kilku stów na gitarę, która z pewnością zostanie obficie ulanym płótnem. Wejdź do internetu i kup ukulele dla początkujących za stówkę. Mają nylonowe struny, które są o wiele łagodniejsze dla palców niż stalowe struny do gitary, i są na tyle małe, że można na nich grać z dzieckiem siedzącym na kolanach.

Czy granie tego naprawdę pomoże im zasnąć?

Czasem tak, czasem nie. Bardzo chciałabym wam powiedzieć, że to magiczny wyłącznik dla płaczącego dziecka, ale byłoby to kłamstwo. Jeśli grasz powoli i cicho podczas rytuału zasypiania, z pewnością pomaga to wyciszyć emocje w pokoju. Ale jeśli krzyczą, bo kupka z pieluchy wyszła im aż po łopatki, to piosenka Connie Francis was nie uratuje.

Dlaczego ta konkretna piosenka zamiast zwykłych kołysanek?

Jasne, że możecie grać „Wlazł kotek na płotek” czy cokolwiek innego, ale ta piosenka ma w sobie taką skoczność, do której dzieci po prostu naturalnie się kiwają. Poza tym postęp akordów jest fundamentem jakichś dziesięciu tysięcy innych piosenek pop. Kiedy już opanujecie te cztery proste chwyty, będziecie w zasadzie potrafili zagrać połowę piosenek z radia.

Jak powstrzymać dziecko przed łapaniem za struny, kiedy gram?

Nie powstrzymujecie. Po prostu im na to pozwalacie. Ja trzymam rękę luźno, żeby przypadkowo nie uderzyć ich małych paluszków, kiedy je wyciągają. Odkrywanie instrumentu to dla nich połowa zabawy. Po prostu miejcie na nie oko, żeby nie przycięły sobie paluszka ciasno napiętą struną, i pozwólcie im do woli brzdąkać.