O 3 w nocy w króliczej norze: plotki o dziecku Abby i Brittany Hensel

Cyfrowy zegar na mikrofali wskazywał 3:14 w nocy. Mój maluch właśnie urządzał perfekcyjną histerię z rzucaniem się na kuchenną podłogę, bo wyrzynał mu się lewy dolny ząb trzonowy. Usypianie ząbkującego dziecka jest w zasadzie jak segregacja medyczna po karambolu na SOR-ze. Po prostu próbujesz opanować najgłośniejszy uraz i masz nadzieję, że nikt nie będzie wymagał reanimacji. Stałam w ciemności, przykładając mu do policzka wpół zamrożonego gofra i scrollując TikToka wolnym kciukiem, żeby tylko samej nie zasnąć. Wtedy algorytm postanowił zaserwować mi zdjęcie paparazzi, na którym Abby i Brittany Hensel wkładają fotelik samochodowy dla niemowląt do SUV-a.

Podpis głosił po prostu „blessed” (błogosławione). Sekcja komentarzy przypominała istny pożar w śmietniku, pełen kiepskich domysłów na temat anatomii i wścibskich pytań. Mój pozbawiony snu, pielęgniarski mózg całkowicie odmówił posłuszeństwa.

Słuchajcie, kiedy spędzasz swoje lata dwudzieste na dokumentowaniu anomalii pediatrycznych, a trzydzieste próbując po prostu utrzymać przy życiu jedno przeciętnej wielkości dziecko, patrzysz na takie zdjęcie zupełnie inaczej. Wszyscy inni plotkowali o tym, kto jest ojcem. Ja gapiłam się na kąt nachylenia ich ramion, próbując obliczyć tę czystą biomechaniczną koordynację wymaganą, by wpiąć nosidełko w bazę, gdy dwa różne mózgi kontrolują lewą i prawą rękę.

Porzuciłam gofra. I tak już rozmarzał. Przeszukałam torbę na pieluchy stopą, aż znalazłam Silikonowo-bambusowy gryzak dla niemowląt w kształcie pandy. Ogólnie jestem sceptycznie nastawiona do wszystkiego, co reklamuje się jako „cud na ząbkowanie”, ale widziałam już tysiące takich ataków płaczu, i ta płaska silikonowa panda to jedyna rzecz, którą faktycznie potrafi chwycić, gdy tak rzuca się na wszystkie strony. Mam trzy w rotacji. Po prostu wrzucasz do lodówki, dajesz dziecku i pozwalasz, by zimny silikon kupił ci dwadzieścia minut ciszy. Wcisnął sobie pandę w policzek, przestał krzyczeć, a ja usiadłam na linoleum, żeby wpaść w internetową króliczą norę o bliźniętach syjamskich i położnictwie.

Mój bezużyteczny dyplom medyczny próbuje rozgryźć biologię

Pamiętam przez mgłę ze starego podręcznika medycyny matczyno-płodowej wzmiankę o bliźniętach zrośniętych typu parapagus dicephalus (dwugłowych). To niezwykle rzadkie zjawisko, a moje zrozumienie dokładnego przebiegu układu naczyniowego jest w najlepszym razie mocno zardzewiałe. Mają oddzielne serca i płuca, ale dzielą wszystkie narządy poniżej pasa. W tym jedną macicę.

Mój dawny pediatra, dr Patel, powtarzał mi, że ludzka biologia nie czyta podręczników. Matka sióstr Hensel podobno udzieliła wywiadu na początku lat dwutysięcznych, mówiąc, że macierzyństwo jest biologicznie możliwe, ponieważ ich narządy funkcjonują normalnie. Ale z punktu widzenia budowy ciała, współdzielona ciąża brzmi jak koszmar pod względem zarządzania objętością krwi i obciążeniem serca. Masz dwa serca pompujące krew przez wspólny dolny układ naczyniowy, które próbują utrzymać łożysko. Jestem prawie pewna, że gdzieś czytałam, iż w historii odnotowano tylko jeden przypadek zroślaków, które przeżyły ciążę, i było to gdzieś w okolicach 1909 roku. A dokumentacja medyczna sprzed wieku to w zasadzie tylko ubarwione wpisy do pamiętnika, więc kto tak naprawdę wie, co się wtedy wydarzyło.

Myśl o przejściu przez ciążę wysokiego ryzyka, gdy twoje ciało już musi radzić sobie z fizjologicznymi wymaganiami dwóch dorosłych osób, sprawiła, że moje własne narzekania z trzeciego trymestru wydały mi się trochę żałosne. Ostatni miesiąc ciąży spędziłam, narzekając na rwę kulszową i odmawiając noszenia spodni. One musiałyby mierzyć się z problemem saturacji tlenem w debacie między dwoma oddzielnymi układami oddechowymi.

Absolutny koszmar szpitalnej papierologii

O 4:30 rano maluch znów zasnął na mojej klatce piersiowej. Przepocił swoją grubą piżamę, co jest u niego typowe, gdy walczy z bólem. Ostrożnie wyłuskałam go z polarowego śpiworka i przebrałam w Bezrękawnikowe body niemowlęce z organicznej bawełny. Kupuję je, bo materiał świetnie oddycha i nie nabiera tej dziwnej, sztywnej faktury po osiemdziesięciu praniach. Wtulił się w przewiewną bawełnę, a ja wróciłam do telefonu, bo mój mózg przeszedł płynnie od anomalii medycznych do administracji szpitalnej.

Jeśli kiedykolwiek rodziłaś w standardowym amerykańskim szpitalu, wiesz, że papierologią zarządzają tam ludzie, którzy najwyraźniej nienawidzą rodziców. Zaliczyłam małe załamanie nerwowe, wypełniając akt urodzenia mojego syna, bo przypadkowo wpisałam złe hrabstwo, a urzędnik potraktował mnie, jakbym dopuściła się zdrady stanu. Infrastruktura państwowa nie radzi sobie z niczym, co wykracza poza absolutną normę. Prawo opiera się na sztywnej zasadzie dwojga rodziców. Jest jedna rubryka dla matki biologicznej. Kobieta, która urodziła dziecko, jest wpisywana w tę rubrykę.

Więc co się dzieje, gdy dwie kobiety dzielą macicę, z której urodziło się dziecko? Zaczęłam pisać do mojej kuzynki, która zajmuje się prawem rodzinnym w Seattle, doskonale wiedząc, że śpi. Ta cała prawna biurokracja przyprawia o zawrót głowy. Czyje imię trafia do pierwszej rubryki? Rzucają monetą? Systemy państwowe prawdopodobnie zawiesiłyby się, próbując po prostu przetworzyć akt urodzenia z dwiema biologicznymi matkami, które dzielą jedno ciało fizyczne, nie wspominając już o kwestiach opieki, praw rodzicielskich czy składania wniosku o paszport. Sama liczba pism sądowych, których potrzebowaliby, żeby tylko zapisać dziecko do przedszkola, sprawia, że boli mnie głowa.

Kuzynka odpisała mi trzy godziny później, mówiąc, że ustawa o pokrewieństwie z 2017 roku prawdopodobnie pozwoliłaby sędziemu po prostu wyznaczyć troje prawnych rodziców, aby uniknąć problemów.

Rzeczywistość logistyki wspólnego rodzicielstwa

W końcu nadszedł ranek. Bawiliśmy się na podłodze, a ja piłam zimną kawę. Moja teściowa podarowała nam niedawno Miękki zestaw klocków do budowania dla niemowląt. Są całkiem w porządku. To mięciutkie, gumowe klocki w pastelowych kolorach. Ich główną zaletą jest to, że nie łamią mi pięty, kiedy nadeptuję na nie w ciemności, a to właściwie jedyne kryterium, na którym mi teraz zależy. Mój syn przez większość czasu po prostu agresywnie żuje klocek z numerem cztery.

Kiedy on niszczył małą gumową wieżę, ja wciąż myślałam o tym zdjęciu paparazzi z fotelikiem samochodowym. Zabranie dziecka gdziekolwiek to wyczerpująca łamigłówka logistyczna. Samo zapięcie mojego dziecka w wózku wiąże się z mnóstwem przeklinania i potu. Mam w pełni sprawne obie ręce, a i tak przynajmniej raz w tygodniu przytrzaskuję sobie palce w tych plastikowych klamrach.

Abby i Brittany kontrolują oddzielne połowy wspólnego ciała. Abby obsługuje prawe ramię i pedały podczas jazdy. Brittany obsługuje lewe ramię i kierunkowskazy. Poziom synchronizacji wymagany, aby płynnie przenieść śpiące niemowlę w ciężkim nosidełku i wpiąć je w bazę samochodową, to prawdziwe sportowe osiągnięcie. Zwykłe pary nie potrafią nawet dogadać się, jak załadować zmywarkę bez kłótni.

To skłoniło mnie do ponownego przemyślenia całego sprzętu, który kupujemy. Kiedy masz ograniczenia fizyczne albo po prostu musisz ściśle współpracować w opiece nad dzieckiem, design produktów dla dzieci dyktuje twój cały dzień. Jeśli chcesz, aby Twoja codzienna rutyna przebiegała sprawniej, możesz odkryć kolekcję kianao z ergonomicznymi i ekologicznymi akcesoriami dla niemowląt, których obsługa nie wymaga tytułu magistra inżyniera.

Prawda niszczy idealną plotkę

Około południa, kiedy zeskrobywałam zaschniętą owsiankę z krzesełka do karmienia, prawda w końcu wypłynęła w moich mediach społecznościowych. Jakiś dziennikarz faktycznie wykonał swoją pracę i przeprowadził wywiad z Joshem Bowlingiem, mężem Abby.

Wirusowe konto na TikToku było całkowicie fałszywe. Jakaś losowa osoba po prostu wyciągnęła stare zdjęcia z prywatnego profilu matki Josha na Facebooku i dodała niejasne, clickbaitowe podpisy, żeby nabić zasięgi. Rodzina ani nie potwierdzała, ani nie zaprzeczała niczemu na temat dziecka ze zdjęcia. Głównie zakładano, że to dziecko Josha z poprzedniego związku lub być może adoptowane. Oni po prostu chcieli prywatności.

To było do przewidzenia. Wszyscy jesteśmy tak spragnieni dziwacznych widowisk, że projektujemy ogromne medyczne cuda na rodzinę, która po prostu próbuje wsadzić malucha do samochodu. Poczułam przelotną falę poczucia winy za spędzenie czterech godzin na analizowaniu ich hipotetycznej pojemności macicy. To po prostu zwykli ludzie zmagający się z tym samym chaotycznym, wyczerpującym rodzicielskim mętlikem, co reszta z nas, z tą różnicą, że muszą to robić, podczas gdy tysiące obcych ludzi w sieci analizuje każdy ich ruch.

Odłożyłam telefon. Dziecko znowu marudziło, sięgając po gumowe klocki. Ząb nadal się wyrzynał, pranie wciąż rosło w stertę, a internet nadal zmyślał historie o obcych ludziach. Niektóre rzeczy nigdy się nie zmieniają.

Jeśli Ty też nie śpisz o 3 nad ranem i szukasz niezbędnych akcesoriów dla niemowląt, które faktycznie rozwiązują problemy, zamiast je tworzyć, sprawdź naszą pełną kolekcję zrównoważonych i ekologicznych produktów.

Trudne pytania, których nikt nie zadaje na głos

Czy zajście w ciążę przez bliźnięta syjamskie jest naprawdę możliwe?
Słuchajcie, moi starzy znajomi ze studiów medycznych twierdzą, że jest to teoretycznie możliwe, jeśli dzielą narządy rozrodcze, które funkcjonują normalnie, ale to niezwykle niebezpieczne. Obciążenie układu sercowo-naczyniowego byłoby ogromne. W zasadzie mielibyśmy dwie dorosłe osoby i płód opierające się na wspólnym dolnym krążeniu krwi. Nie chciałabym być lekarzem prowadzącym wpisanym w tej karcie.

Kto z prawnego punktu widzenia ma prawa do dziecka, jeśli dzielą macicę?
System prawny nie wie, co z tym zrobić. Biurokracja wymaga wpisania w formularz jednej matki biologicznej. Moja prawnicza kuzynka mówi, że nowoczesne ustawy o pokrewieństwie mogłyby pozwolić sędziemu po prostu uznać obie bliźniaczki i męża za prawnych rodziców, ale musielibyście zapłacić prawnikom tysiące dolarów, żeby tylko uporządkować całą tę papierologię.

Dlaczego wszyscy mają taką obsesję na punkcie ich życia osobistego?
Ponieważ dorastaliśmy, oglądając je w dokumentach na TLC w latach dziewięćdziesiątych, i ludzie odczuwają niesamowicie dziwne, fałszywe poczucie posiadania praw do ich życiowych kamieni milowych. Dodatkowo logistyka ich codziennego życia fascynuje ludzi, którzy ledwo potrafią skoordynować własne dwie ręce, żeby złożyć prześcieradło z gumką.

Jak w ogóle włożyć dziecko do fotelika samochodowego jedną ręką?
Nie da się. Abby i Brittany funkcjonują jako wysoce zsynchronizowany zespół. Wymaga to ogromnej praktyki. Reszcie z nas, która zmaga się ze sprzętem, pozostaje po prostu kupić lekkie foteliki z przyciskami zwalniającymi obsługiwanymi jedną ręką i mieć nadzieję, że nie obudzimy dziecka, kiedy wpina się je w bazę. To w połowie inżynieria, a w połowie szczęście.

Więc czy one naprawdę miały dziecko, czy nie?
Nie, a przynajmniej nie urodziły żadnego, o którym ktokolwiek by wiedział. Wirusowe zdjęcia są prawdziwe, ale kontekst jest całkowicie sfabrykowany przez fałszywe konta. Dziecko jest prawdopodobnie częścią ich patchworkowej rodziny, a one słusznie odmawiają tłumaczenia się ze swojego prywatnego życia obcym ludziom w internecie.