Dlaczego „Świnka Peppa poznaje dzidziusia” wywróciła świat moich maluchów do góry nogami

Wcisnąłem się w podejrzanie lepki welurowy fotel w kinie Vue w Islington, trzymając pudełko popcornu za sześć funtów, które Bliźniaczka A aktywnie próbowała wsypać mi do lewego buta, kiedy na ekranie rozegrała się katastrofa. Uciekliśmy przed nieustępliwym londyńskim deszczem, aby wziąć udział w szumnie zapowiadanym wydarzeniu kinowym Świnka Peppa poznaje dzidziusia, kulturalnym kamieniu milowym, który obiecywał godzinę nieprzerwanego spokoju dla wyczerpanych rodziców. Myślałem, że to będzie nieszkodliwa wycieczka. Miałem nawet nadzieję, że to przygotuje moje dwuletnie bliźniaczki na nową rzeczywistość – nasi najlepsi przyjaciele właśnie wrócili do domu z noworodkiem, co ostatecznie zakończyło naszą erę bycia jedynymi w ekipie z małymi dziećmi.

I wtedy pojawiła się nowa młodsza siostrzyczka, Evie. Kino zamilkło na dokładnie trzy sekundy, po czym wybuchło kakofonią dziecięcej konsternacji. Bliźniaczka B przestała przeżuwać, a z jej otwartej buzi wypadł pojedynczy kawałek słodkiego popcornu, gdy wpatrywała się w to, co mój pozbawiony snu mózg zaczął nazywać e-dzieckiem – elektronicznym niemowlęciem, które właśnie niszczyło naszą starannie budowaną rodzinną narrację.

Niebezpieczeństwo propagandy „dużego dziecka”

Przez ostatnie trzy miesiące moja żona i ja prowadziliśmy niezwykle agresywną, mocno dofinansowaną kampanię, aby przekonać nasze córki, że są „dużymi dziewczynkami”. Chwaliliśmy je za chodzenie. Klaskaliśmy, gdy zjadły groszek, nie rzucając nim w psa. Powtarzaliśmy im, że bycie dużym dzieckiem to największy zaszczyt, jakiego może dostąpić człowiek. Wszystko to było rozpaczliwą próbą wyciągnięcia ich z pieluch i zaszczepienia im jakichkolwiek pozorów niezależności, żebyśmy mogli czasem usiąść i napić się herbaty, póki jest jeszcze ciepła.

Ale kiedy zabierasz maluchy na film o nowym dzidziusiu, cały ten domek z kart natychmiast się wali. Patrząc, jak rodzina Peppy rozpływa się nad Evie, moje dziewczynki dokonały przerażającej kalkulacji. Zrozumiały, że niemowlaki są wszędzie noszone na rękach, nie muszą jeść groszku i dostają nieskończoną ilość uwagi od swoich skrajnie wyczerpanych rodziców. Propaganda „dużego dziecka” poniosła fiasko.

Mój lekarz rodzinny, facet, który wygląda, jakby nie spał od późnych lat dziewięćdziesiątych, wymamrotał mi w zeszłym tygodniu pod nosem, że zbyt wczesne wymuszanie niezależności sprawia, że maluchy wpadają w panikę i cofają się w rozwoju, bo myślą, że się je odpycha. Wtedy tylko grzecznie przytaknąłem, ale siedząc w ciemnym kinie i obserwując, jak Bliźniaczka B próbuje zwinąć się w pozycję embrionalną w uchwycie na kubek, dotarło do mnie, że ten człowiek to absolutny prorok.

Tata Świnka i motoryzacyjne kłamstwo

Czy możemy przez chwilę porozmawiać o najbardziej absurdalnej części tego filmu? Bo wcale nie były to gadające zwierzęta ani fakt, że mieszkają na pionowym wzgórzu, które łamie wszelkie zasady planowania przestrzennego. Chodzi o reakcję Taty Świnki na kolejną buzię do wykarmienia.

W chwili, gdy dowiadują się o nadchodzącym nowym dziecku, Tata Świnka decyduje, że muszą kupić całkowicie nowy, większy samochód. Po prostu spacerkiem wchodzi do salonu i wymienia auto na lepsze. Bez żadnych ściszonych kłótni w kuchni o to, jak to sfinansować. Bez gorączkowego przewijania ogłoszeń na otomoto o 2:00 w nocy i kombinowania, czy da się wcisnąć dwa ogromne foteliki do poobijanego Forda Focusa z 2012 roku. On po prostu kupuje wielki, czerwony kabriolet, bo rodzina się powiększyła. Sama zuchwałość tej decyzji finansowej jest porażająca. Ja właśnie głowię się, skąd wziąć pieniądze na zimowe buty dla dwójki szybko rosnących małych ludzi, a ta rysunkowa świnia ot tak sobie stymuluje brytyjski przemysł motoryzacyjny dla kaprysu.

Najgorsze jest to, że bliźniaczki to zauważyły i teraz mocno wierzą, że pojawienie się każdego noworodka w magiczny sposób wiąże się z lśniącym nowym kabrioletem, co przy obecnym stanie mojego konta bankowego jest niezwykle problematyczne.

Najwyraźniej niektóre blogi parentingowe sugerują, że powinno się oswajać maluchy z koncepcją nowego dziecka, przynosząc do domu kocyk pachnący szpitalem – co brzmi raczej jak coś, co robi się dla golden retrievera.

Jak spowić trzynastokilogramowego malucha

Natychmiastowym skutkiem filmu był regres na pełną skalę. Zanim wyszliśmy na chodnik przed kinem, Bliźniaczka A całkowicie zapomniała, jak się chodzi. Zrobiła się kompletnie „bezkostna”, domagając się noszenia na rękach jak niemowlę i głośno domagając się „dzidziusia”. Jako że mam tylko dwoje rąk, a przed nami były dwie kałuże do pokonania, sytuacja szybko wymknęła się spod kontroli.

Kiedy w końcu dotarliśmy do domu, żądania bycia traktowaną jak noworodek sięgnęły zenitu. Bliźniaczka B rzuciła swoim kubkiem niekapkiem przez cały pokój i zażądała spowijania. O ile spowijanie noworodka to delikatna sztuka, o tyle próba owinięcia trzynastokilogramowego malucha, który aktywnie kopie cię w żebra, wymaga materiałów klasy przemysłowej.

W przypływie czystej desperacji chwyciłem nasz Bawełniany Kocyk Niemowlęcy w Króliczki. Kupiłem tę potężną wersję 120x120 cm kilka miesięcy temu, myśląc, że będzie to ładna narzuta na fotel w pokoju dziecięcym. Zamiast tego stał się moim głównym narzędziem przetrwania. Zawinąłem ją jak wielkie, wściekłe burrito w tę niewiarygodnie miękką bawełnę organiczną. Materiał faktycznie oddychał, co było błogosławieństwem, bo po ataku złości aż cała zgrzała się z emocji, a dwuwarstwowa tkanina jakimś cudem powstrzymała jej wierzgające kończyny bez rozerwania się. Siedzieliśmy na podłodze przez dwadzieścia minut, podczas gdy ona udawała bezradne niemowlę, owinięta w żółty materiał w małe białe króliczki. To było absurdalne, ale zadziałało, a szczerze mówiąc, kocyk jest niezwykle trwały, bo przetrwał przeciągnięcie przez kałużę jeszcze tego samego popołudnia, a po praniu wyglądał idealnie.

Jeśli zmagacie się z takim etapem u swojego dziecka, gorąco polecam przejrzeć kolekcję zrównoważonych kocyków niemowlęcych marki Kianao, żeby znaleźć coś na tyle dużego, by pomieściło i okiełznało egzystencjalny kryzys malucha.

Kompromis z gryzakiem

W mojej chybionej próbie dopasowania się do ich nowego pragnienia bycia dzidziusiami, wygrzebałem niektóre z ich starych zabawek dla noworodków. Stwierdziłem, że skoro chcą zachowywać się jak niemowlaki, będę je tak traktował, dopóki im się to nie znudzi.

Podałem Bliźniaczce A Ręcznie Robiony Drewniano-Silikonowy Gryzak, którego używaliśmy, gdy przebijały jej się pierwsze trzonowce. Kiedy miała pół roku, to była genialna rzecz. Połączenie gładkiego, surowego drewna bukowego i miękkich silikonowych koralików to było dokładnie to, czego potrzebowała. Ale dać to dwulatce? Szczerze mówiąc, na tym etapie szału nie ma. Spojrzała na niego, zorientowała się, że nie wydaje dźwięków ani nie odtwarza filmów, i postanowiła użyć go jako broni przeciwko swojej siostrze. Wygląda uroczo na stoliku kawowym, a naturalne materiały są świetne, jednak jako narzędzie do odwracania uwagi malucha przechodzącego pokinowe załamanie, jest dość bezużyteczny.

Desperacka próba wciśnięcia się w przeszłość

Szczyt szaleństwa nastąpił tuż przed snem. Po obejrzeniu na wielkim ekranie kinowym, jak Peppa pomaga ubierać małą Evie, moje dziewczynki uznały, że muszą założyć niemowlęce ciuszki. Wmaszerowały do swojego pokoju, dokopały się na samo dno pudła z rzeczami do oddania i wyciągnęły stare Niemowlęce Body na Ramiączkach z Bawełny Organicznej z czasów, gdy miały po pół roku.

Bliźniaczka A zażądała, żebym ją w to ubrał. Próbowałem wytłumaczyć jej podstawowe zasady fizyki i ludzkiego wzrostu, ale nie da się racjonalnie dyskutować z kimś, kto wciąż wierzy, że księżyc goni nasz samochód. Aby uniknąć kolejnego ataku histerii, faktycznie spróbowałem ją w to wcisnąć. Byłem absolutnie pewien, że szwy zaraz pękną, a zatrzaski wystrzelą w powietrze jak miniaturowe pociski.

Cudem ubranko miało w sobie na tyle elastanu, że rozciągnęło się do połowy jej tułowia, wcale się nie rwąc. Oczywiście nie dało się go zapiąć na dole, więc po prostu chodziła po salonie, wyglądając jak instruktorka aerobiku z lat 80. w przykrótkim topie. To tylko dowodzi jakości tej bawełny organicznej – materiał nie rozpadł się natychmiast pod presją tułowia dwulatki. Ostatecznie oboje nieźle uśmialiśmy się z tego, jak zabawnie wyglądała, co rozładowało napięcie i na ten jeden wieczór definitywnie wyciągnęło nas z fazy "jestem bezradnym dzidziusiem".

Co się dzieje po napisach końcowych

Poruszanie się po skomplikowanym, emocjonalnym krajobrazie malucha, który właśnie uświadomił sobie, że nie jest już najmłodszą osobą na Ziemi, jest całkowicie wyczerpujące. Przekonałem się na własnej skórze, że trzeba po prostu wyrzucić przez okno sztywne harmonogramy rodzicielskie, owinąć dziecko w kocyk, gdy domaga się traktowania jak niemowlę, pozwolić mu założyć absurdalnie za małe body, jeśli to ma powstrzymać płacz, i po cichu zaakceptować fakt, że NFZ nie oferuje terapii po traumach wywołanych przez kreskówki.

Przeżyliśmy tę wycieczkę do kina, ale było naprawdę blisko. Następnym razem, gdy jakaś wielka dziecięca marka zadecyduje o wprowadzeniu na duży ekran odmieniającej życie dynamiki rodzinnej, zostaję w domu i będę podawać im syrop, dopóki nie zapomną, jaki mamy dzień.

Jeśli właśnie stoicie przed okresem zmian u swoich pociech, upewnijcie się, że w ich pokoju są przedmioty, które wytrzymają ten chaos. Odkryjcie pełną ofertę ekologicznych ubranek dla dzieci w Kianao, by znaleźć solidne i miękkie rzeczy, które przetrwają wszystko – od noworodkowych niespodzianek w pieluszce po przeciąganie liny z dwulatkiem.

Często Zadawane Pytania