Kiedy "Klub Opiekunek" sprawia, że wątpisz w swoje zdolności rodzicielskie

To było we wtorek, dokładnie o 5:43 rano. Siedziałem wciśnięty między kaloryfer w salonie a stertę niewytłumaczalnie lepkich klocków, kiedy to się stało. Bliźniak A agresywnie memłał w buzi lekko czerstwego wafla ryżowego, Bliźniak B próbował wsadzić drewnianą łyżkę do kontaktu, a ja na oślep dusiłem przyciski na pilocie, próbując znaleźć cokolwiek – absolutnie cokolwiek – co nie było jaskrawą, wrzeszczącą na mnie świnką. Algorytm Netflixa, być może wyczuwając moją absolutną bezsilność, automatycznie włączył nową wersję Klubu Opiekunek z 2020 roku. Miałem to wyłączyć. Naprawdę zamierzałem przełączyć na poranne wiadomości, żeby móc poudawać, że wciąż mam kontakt z dorosłym światem. Zamiast tego, siedziałem tam pokryty cienką warstwą pyłu z wafli ryżowych i obejrzałem trzy odcinki z rzędu o dwunastoletnich dziewczynkach z Connecticut, które zarządzały małym biznesem z większą kompetencją, niż ja kierowałem całym moim dorosłym życiem.

Uświadomienie sobie, że jesteś gorzej zorganizowany niż fikcyjna uczennica, niesie za sobą bardzo specyficzny rodzaj upokorzenia. Kiedy dziewczynki w końcu zasypiają (albo przynajmniej cicho knują w łóżeczkach swój kolejny plan ucieczki), zazwyczaj staram się oglądać coś, co zawiera pościgi samochodowe lub ponure skandynawskie morderstwa. Nagle jednak złapałem się na tym, że bardzo przeżywam, czy Mary Anne Spier postawi się swojemu nadopiekuńczemu ojcu. Pisałem do żony, która akurat jechała metrem do pracy, pytając, czy jej zdaniem artystyczna dusza Claudii Kishi jest tłamszona przez standardowe testy. Nie odpisała.

Ten przerażający duch przedsiębiorczości

Porozmawiajmy przez chwilę o Kristy Thomas. To dziecko ma dwanaście lat. Kiedy ja miałem dwanaście lat, moją największą życiową ambicją było nagranie listy przebojów z radia na kasetę tak, żeby prezenter nie zaczął gadać pod koniec piosenki Oasis. Moje zdolności organizacyjne przypominały umiejętności wilgotnej gąbki. Tymczasem Kristy dostrzegła lukę na lokalnym rynku opieki nad dziećmi, zrekrutowała wykwalifikowaną siłę roboczą, stworzyła lokalną sieć komunikacyjną za pomocą staromodnego telefonu stacjonarnego i wdrożyła rygorystyczną hierarchię składek członkowskich. Ona prowadzi lokalny syndykat. Gdyby istniała w prawdziwym świecie, do drugiej klasy założyłaby związki zawodowe w szkole, a przed liceum obaliłaby radę gminy.

Sama administracyjna bezwzględność, z jaką te dzieci prowadzą swój klub opiekunek, jest wręcz zdumiewająca. Odbywają spotkania trzy razy w tygodniu. Prowadzą skrupulatnie aktualizowany dziennik, wyszczególniający preferencje klientów, anomalie behawioralne i harmonogramy płatności. Przychodzą na czas. Nie wpatrują się po prostu w iPhone'y, aż rodzice wrócą; angażują się w rozwijające zajęcia plastyczne i wykonują lekkie prace domowe. Spojrzałem w dół na moje własne dwa maluchy, które właśnie próbowały podzielić się jedną skarpetką, zjadając ją z dwóch przeciwnych końców, i zastanawiałem się, w którym momencie rozwinie się w nich ten przerażający poziom odpowiedzialności obywatelskiej. (Strona 47 poradnika dla rodziców, który kupiła mi teściowa, sugeruje, że małe dzieci naturalnie pragną odpowiedzialności, co uznałem za głęboko nieprzydatne, gdy obie stanowczo odmówiły wzięcia odpowiedzialności za jogurt na suficie).

To wystarczy, by każdy współczesny rodzic zapłakał nad własną nieudolnością, zwłaszcza gdy porówna się to z prawdziwymi nastolatkami włóczącymi się dziś po ulicach, którzy wydają się całkowicie niezdolni do nawiązania kontaktu wzrokowego, nie mówiąc już o wykonywaniu resuscytacji niemowląt przy jednoczesnym zarządzaniu kasą na drobne wydatki.

Następnie spróbowałem obejrzeć adaptację filmową z 1995 roku, ale między wpychanym na siłę lokowaniem produktu Coca-Coli a dżinsowymi kamizelkami, musiałem to wyłączyć po czterech minutach.

Nagłe wypadki medyczne i lekka panika

Jednak tym, co naprawdę przyprawiło mnie o zawrót głowy, nie była ich żyłka do biznesu – to były wątki medyczne. Jest tam cała historia związana ze Stacey McGill i jej cukrzycą typu 1, w której pojawia się nowoczesna pompa insulinowa i poziom dojrzałego dbania o własne zdrowie, który szczerze mówiąc, zawstydza moją własną historię medyczną. To skłoniło mnie do refleksji nad przerażającą rzeczywistością zostawienia dziecka – a w moim przypadku dwóch identycznych, szybko przemieszczających się agentów chaosu – pod opieką kogoś, kto wciąż musi prosić o pozwolenie na wyjście do toalety na podwójnej matematyce.

Kilka dni później zaciągnąłem dziewczynki do naszej miejscowej przychodni na szczepienia, i podczas gdy Bliźniak A wrzeszczał z intensywnością silnika odrzutowego, mimochodem zapytałem doktora Patela o logistykę nastoletnich niań. Spodziewałem się jasnego zestawu zasad. Zamiast tego potarł skronie, westchnął głęboko i mruknął coś o tym, że oficjalne stanowisko jest takie, iż dzieci zazwyczaj nie są odpowiednio przygotowane do opieki w sytuacjach kryzysowych, dopóki nie skończą 11-15 lat, a i to zależy wyłącznie od tego, czy mają w sobie zdrowy rozsądek dorosłego, czy też kontrolę impulsów godną golden retrievera. Zasadniczo zasugerował, że powierzenie dwunastolatkowi dławiącego się niemowlaka to statystyczna ruletka, bez względu na to, co napisała Ann M. Martin w 1986 roku. Wyszedłem z gabinetu z lekkimi mdłościami i silnym poczuciem, że muszę polegać wyłącznie na własnej, nieustannej czujności.

Aby poradzić sobie ze stresem związanym z tym odkryciem, zamówiłem kilka rzeczy, mając nadzieję, że chociaż trochę zajmą dziewczynki, podczas gdy ja będę oglądać mój nowy ulubiony serial dla młodzieży. Gdzieś w domu plątał się Bambusowy gryzak z silikonem Panda. Szczerze mówiąc, jest w porządku. To po prostu kawałek silikonu w kształcie pandy. Kupiłem go podczas rozpaczliwego przewijania internetu o 3 nad ranem, kiedy wyrzynały im się siekacze i wrzeszczały w stereo. Nie czyni cudów, ale wytrzymuje mocne rzuty w ekran telewizora, gdy jedna z bliźniaczek wyraża sprzeciw wobec fabuły. Podobno ma mnóstwo różnych faktur, ale moje dzieci używają go głównie do uderzania się nawzajem po głowach, co – jeśli mocno naciągniemy definicję – można uznać za formę zabawy sensorycznej.

Tym, co tak naprawdę uratowało moje zmysły podczas tego okresu intensywnego wpatrywania się w telewizor, było ogarnięcie ich garderoby. Obie dziewczynki mają skórę, która agresywnie odrzuca wszystko, co syntetyczne, pokrywając się wściekle czerwonymi plamami, jeśli tylko spojrzysz na nie z domieszką poliestru. W końcu się ugiąłem i kupiłem Body bez rękawów z bawełny organicznej. Zazwyczaj nie piszę listów miłosnych do ubrań, ale te ciuszki przetrwały Wielki Incydent ze Słodkim Ziemniakiem z zeszłego wtorku i po praniu wyglądały idealnie. Bawełna jest absurdalnie miękka, a zakładki na ramionach oznaczają, że mogę ściągnąć body w dół, kiedy wydarzy się katastrofalny przeciek pieluchy (zamiast przeciągać wojnę biologiczną przez ich twarze). Co najważniejsze, zaognione czerwone wysypki na szyi zniknęły całkowicie w ciągu tygodnia. Kupiłem sześć kolejnych sztuk, bo kiedy jako rodzic znajdujesz coś, co nie utrudnia ci aktywnie życia, gromadzisz zapasy jak preppers przed końcem świata.

Jeśli ty również powoli tracisz zmysły przez problemy skórne swojego niemowlaka i potrzebujesz odetchnąć, być może zechcesz przyjrzeć się bliżej ofercie ubranek niemowlęcych z bawełny organicznej, zanim kolejny skok rozwojowy zrujnuje wszystko.

Zostawienie dziewczynek z prawdziwym człowiekiem

W końcu stało się to, co nieuniknione. Moja żona i ja musieliśmy iść na wesele. Nie mogliśmy zabrać bliźniaczek. Musieliśmy zatrudnić prawdziwą opiekunkę z krwi i kości.

Chciałem zadzwonić po ekipę ze Stoneybrook. Chciałem, żeby pojawiła się punktualna, do bólu zorganizowana nastolatka z „Zestawem Ratunkowym” pełnym zabawek odpowiednich do wieku. Zamiast tego dostaliśmy Chloe, dziewiętnastoletnią studentkę z sąsiedztwa, która przyszła w AirPodsach, trzymając mrożoną kawę wielkości gaśnicy.

Spędziłem cztery godziny, przygotowując prawdziwe akta. Rozpisałem harmonogramy snu, dawkowanie syropu przeciwgorączkowego, dokładną temperaturę, jaką powinno mieć mleko, a także wysoce szczegółowy schemat blokowy, co robić, gdy Bliźniak B postanowi wstrzymać oddech w napadzie furii. Chloe spojrzała na mój osiemnastostronicowy dokument, mrugnęła powoli, wepchnęła go do swojej płóciennej torby i powiedziała: „Spoko, czyli po prostu mam utrzymać je przy życiu, taak?”.

Prawie dostałem zawału. Chciałem nią potrząsnąć i zapytać, czy czytała rozdział o rozwiązywaniu konfliktów z podręcznika klubu opiekunek. Ale moja żona dosłownie wyciągnęła mnie za kołnierz za drzwi, szepcząc zaciekle, że jeśli odstraszę jedyną osobę w promieniu pięciu kilometrów, która jest gotowa pilnować dwóch szkrabów za piętnaście funtów za godzinę, to bierze ze mną rozwód.

Możesz czytać wszystkie porady ekspertów i zestawiać poziom dojrzałości nastolatki z sąsiedztwa z wytycznymi pediatrów, potajemnie instalując kamery z noktowizorem i kręcąc się pod drzwiami wejściowymi, udając, że sprawdzasz telefon. Ale w pewnym momencie po prostu musisz wręczyć listę kontaktów alarmowych i odejść w mrok nocy.

Wróciliśmy cztery godziny później. Dom nie spłonął. Chloe oglądała TikToka na kanapie. Bliźniaczki spały w najlepsze w swoich łóżeczkach. Nie wiem, czy angażowała je w rozwijające zabawy w duchu Montessori, wykorzystując nasz Drewniany stojak edukacyjny dla niemowląt, czy po prostu pozwoliła im jeść biszkopty, dopóki nie padły z powodu cukrowego zjazdu. W tamtej dokładnej chwili, stojąc w cichym przedpokoju z moją żoną, uświadomiłem sobie, że w ogóle mnie to nie obchodzi.

Mit idealnej opiekunki to po prostu fikcja. Prawdziwe życie jest chaotyczne, nastolatki są w dużej mierze obojętne, a czasami przetrwanie to jedyna miara sukcesu, jaka ma znaczenie. Wciąż jednak oglądam ten serial. To pokrzepiające móc udawać, że gdzieś tam na świecie dwunastolatka skrupulatnie koduje kolorami harmonogram klientów.

Zanim rzucisz się na głęboką wodę w poszukiwaniu własnego lokalnego syndykatu nastolatek, upewnij się, że masz ogarnięty swój sprzęt przetrwania. Sprawdź naszą kolekcję niezbędników, aby zaopatrzyć się w rzeczy, które faktycznie mogą pomóc.

Wysoce specyficzne pytania, na które nikt właściwie nie odpowiada