Przetrwać 29. tydzień: od dyni piżmowej do małego terrorysty

Właśnie obserwuję, jak kawałek ugotowanego na parze batata po raz trzeci pokonuje bardzo ambitną trajektorię lotu przez moją kuchnię, napędzany szokująco silnym lewym ramieniem dziecka, które jeszcze do niedawna było w zasadzie czującym workiem mąki. Jeśli kiedykolwiek obudzisz się o 3:14 nad ranem, gorączkowo wpisując w telefon "dziecko w 29 tugodniu" jednym kciukiem, podczas gdy twoje drugie ramię całkowicie drętwieje pod ciężarem śpiącego niemowlaka, musisz wiedzieć dwie rzeczy. Po pierwsze, robisz literówki, ale brak snu robi to z człowiekiem. Po drugie, stoisz na samym skraju przepaści, za którą wszystko się zmienia.

To zabawne, jak koncepcja "29. tygodnia" zmienia swoje znaczenie w zależności od tego, po której stronie kanału rodnego się znajdujesz. Doskonale pamiętam ten kamień milowy jako wyraźną granicę między "przed" i "po", niewidzialną linię na piasku, która całkowicie przedefiniowała architekturę mojego salonu i moje zdrowie psychiczne.

Wielkie złudzenie dyni piżmowej

Wróćmy na chwilę do czasów, kiedy dwadzieścia dziewięć tygodni oznaczało po prostu trzeci trymestr ciąży. Pamiętam, jak moja żona sprawdzała tę oficjalną aplikację na telefonie, która wesoło informowała nas, że bliźniaki są teraz mniej więcej wielkości dyni piżmowej. Spędziłem mnóstwo czasu w lokalnym supermarkecie, gapiąc się na stoisko z warzywami i próbując w myślach wcisnąć dwa takie okazy do brzucha mojej żony, który szczerze mówiąc wyglądał, jakby połknęła wielką piłkę do skakania.

Nasza położna wspomniała mimochodem coś o rozpoczęciu liczenia kopnięć, zaznaczając, że co kilka godzin powinniśmy odczuwać określoną liczbę ruchów. Oczywiście, ponieważ spodziewaliśmy się bliźniąt, "ruch" nie przypominał delikatnego trzepotania motylka, ale raczej brutalny, nieustanny turniej kickboxingu odbywający się pod żebrami mojej żony. Przygotowywaliśmy się do szpitala, praliśmy malutkie skarpetki, które wyglądały, jakby należały do średniej wielkości myszy polnej, a nasz lekarz rodzinny niewyraźnie mamrotał coś o suplementach żelaza, bo najwyraźniej wyhodowanie dwóch małych ludzi nieco zubaża objętość krwi. To był czas ogromnego, przerażającego oczekiwania, ale z perspektywy czasu wydaje się niemal sielankowy. Myśleliśmy, że wiemy, co oznacza "ruch". Nie mieliśmy o tym bladego pojęcia.

Witamy w mobilnej piechocie

Przewińmy teraz do prawdziwego, 29-tygodniowego dziecka – co, jeśli odmawiasz wykonania w pamięci matematycznych obliczeń, bo funkcjonujesz na trzech godzinach snu i letniej kawie, oznacza w zasadzie siedmiomiesięczne niemowlę. To właśnie era mobilnej piechoty. Jeszcze nie chodzą, ale dobry Boże, jak one się przemieszczają.

Ta transformacja jest mocno niepokojąca. Jednego dnia masz w domu ziemniaczka, który leży dokładnie tam, gdzie go położysz na dywanie, a następnego dnia stajesz oko w oko z wysoce zmotywowanym komandosem, który rozgryzł, jak się turlać, obracać i czołgać w stronę najbardziej niebezpiecznego przedmiotu w pokoju. W naszym mieszkaniu tym przedmiotem jest zazwyczaj luźno rzucona ładowarka do telefonu lub spód kaloryfera. Nagle zdajesz sobie sprawę, że cały twój dom to w zasadzie tor przeszkód pełen śmiertelnych pułapek, w którym żyłeś zupełnie nieświadomy zagrożenia.

Spędziłem cały weekend, próbując zabezpieczyć nasze mieszkanie, co okazało się ćwiczeniem z absolutnej daremności. Łapiesz się na tym, że gorączkowo upychasz kable od telewizora za kanapą, próbując jednocześnie przykleić piankowe narożniki do stolika kawowego, o którym twoje dziecko już zdążyło się przekonać, że smakuje wyśmienicie. Zabezpieczyłem wszystkie dolne szafki skomplikowanymi magnetycznymi zamkami, których do dziś sam nie potrafię do końca otworzyć, całkowicie pomijając fakt, że i tak nie obchodzi ich wybielacz pod zlewem, gdy w przedpokoju jest wspaniała i pyszna listwa przypodłogowa do oblizania.

To przedziwna wojna psychologiczna, w której wydajesz dwieście złotych na zabezpieczenia, tylko po to, by patrzeć, jak twoje dziecko całkowicie ignoruje szafki i agresywnie próbuje zjeść kłaczek znaleziony na dywanie. Pielęgniarka środowiskowa spojrzała na mnie, jakbym zasugerował danie im piły łańcuchowej, kiedy mimochodem zapytałem o chodziki, żeby jakoś ograniczyć ich mobilność. Ten pomysł został natychmiast wykreślony z protokołu na rzecz zaakceptowania faktu, że podłoga należy teraz wyłącznie do nich.

Drewniany miś uratował moje zdrowie psychiczne

Ponieważ nie możesz tak po prostu pozwolić im na pożeranie dywanowych kłaczków, musisz odwrócić ich uwagę. Tutaj wkraczasz w desperacką fazę konsumpcjonizmu. Byłem absolutnie zdeterminowany, by nie zamienić naszego salonu w jaskrawe, plastikowe pustkowie, które odgrywa koszmarne, elektroniczne melodyjki za każdym razem, gdy ktoś na nie chuchnie.

I tu na scenę wkracza Edukacyjny stojak gimnastyczny Miś i Lama z zabawką w kształcie gwiazdki od Kianao. Zazwyczaj nie mam w zwyczaju rozpływać się w zachwytach nad kawałkiem drewnianego stelaża, ale kiedy jesteś uwięziony w domu, podczas gdy na zewnątrz pada przez czternaście dni z rzędu, ta rzecz staje się centralnym punktem twojej egzystencji.

Jest naprawdę uroczy, wykonany z gładkiego drewna bukowego, które nie wygląda absurdalnie obok naszych dorosłych mebli. Strona internetowa obiecywała mi połączenie szydełkowanych elementów w kolorach ziemi i gładkich drewnianych koralików dla "odkryć sensorycznych", co w naszym mieszkaniu przetłumaczyło się na "coś, za co można brutalnie szarpać, a i tak się nie urwie". Moja córka Maya natychmiast popadła w obsesję na punkcie małego, szydełkowanego misia. Leżała pod nim, ściskając go swoimi malutkimi, niewiarygodnie silnymi paluszkami, gaworząc do niego, jakby dyskutowali o oprocentowaniu kredytu hipotecznego. Jej siostra Lily wolała natomiast gwiazdkę, uderzając w nią ze skupioną agresją, zazwyczaj zarezerwowaną dla zabijania much.

Przyznaję, jest to genialne urządzenie do ćwiczenia koordynacji ręka-oko, która w 29. tygodniu nagle przechodzi od "niezgrabnego machania w powietrzu" do "precyzyjnego zrywania okularów z twojego nosa". To fantastyczny sprzęt, nawet jeśli musisz od czasu do czasu rozplątać bliźniaka, który jakimś cudem zdołał wcisnąć całą nogę przez boczny otwór stelaża.

Przy okazji kupiłem też silikonowy gryzak Kianao. Jest... w porządku. To dobry, bezpieczny gryzak ze świetnego materiału, ale powiedzmy sobie szczerze: w 29. tygodniu twoje dziecko i tak niezmiennie będzie wolało żuć pilota do telewizora, twój lewy palec wskazujący albo ogon psa. Spełnia swoje zadanie, kiedy mała faktycznie łaskawie go przyjmie, ale przez połowę czasu ląduje z hukiem na drugim końcu pokoju, tylko dlatego, że nie jest przedmiotem zakazanym.

Jeśli wpatrujesz się właśnie w swój salon zasypany plastikowym badziewiem i desperacko pragniesz odzyskać odrobinę estetycznej godności, a przy tym naprawdę wspierać rozwój swojego dziecka, koniecznie sprawdź kolekcję ekologicznych stojaków edukacyjnych od Kianao, zanim do reszty postradasz zmysły.

Kulinarna strefa katastrofy

W okolicach tego 29. tygodnia powinieneś być już też w pełni okopany w chaotycznym teatrze rozszerzania diety. Ktoś w białym kitlu w przychodni zasugerował niewyraźnie, że właśnie teraz kończą się im zapasy żelaza z okresu płodowego, co pewnie jest powodem, dla którego musimy zacząć karmić je prawdziwym jedzeniem, zamiast tylko wpatrywać się w nie z czułością, kiedy piją mleko.

Wszystkie mądre książki polecają metodę BLW (Bobas Lubi Wybór), co jest bardzo uprzejmym określeniem na "rzucanie jedzeniem o podłogę i płacz". Dajemy im różyczki brokuła ugotowane na parze. Dajemy im paski tostów. One je przeżuwają, wcierają we włosy i od czasu do czasu połykają jakiś kęs.

Najgorszą częścią tego etapu jest krztuszenie się i odruch wymiotny. Nasz pediatra wymamrotał coś o tym, że u niemowląt odruch wymiotny znajduje się znacznie bliżej przodu jamy ustnej niż u dorosłego, co ma rzekomo chronić je przed zadławieniem. W teorii brzmi to wspaniale, ale w praktyce oznacza, że twoje piękne, delikatne maleństwo weźmie na ząb malutki kawałeczek idealnie miękkiego banana i nagle wyda z siebie dźwięk, jak wiktoriański żeglarz gwałtownie wypluwający z płuc wodę morską. Odbiera mi to co najmniej pięć lat życia przy każdym posiłku. Musisz po prostu tam siedzieć, zaciskając dłonie na krawędzi stołu, uśmiechając się przez łzy przerażenia, podczas gdy one to wypluwają, a potem wesoło próbują zjeść od nowa.

Zęby nadciągają z wnętrza domu

Gdyby mobilność i karmienie nie wystarczyły, 29. tydzień to także główny czas na pojawienie się zębów mlecznych. Poznasz, że to się właśnie dzieje, ponieważ twój dotychczas wspaniale przesypiający noce aniołek nagle uzna, że 2:00 w nocy to idealny moment na poćwiczenie krzyku w otchłań.

Nie bardzo rozumiem dokładną naukę, która za tym stoi – coś o zębach przebijających się przez dziąsła i powodujących obrzęk – ale wiem, że w tych tygodniach nasz dom praktycznie jedzie na paracetamolu. Zauważysz też obfite ilości śliny. Mówię o całych jej rzekach. Będziesz zmieniać ich śliniaki dwanaście razy dziennie, a twoje własne ramię będzie nieustannie pachnieć lekko kwaśnym mlekiem i wilgotną bawełną.

W tym samym czasie swoją skomplikowaną głowę podnosi również trwałość obiektu. Nasz lekarz próbował nam wyjaśnić, że to ogromny skok poznawczy, w którym dzieci uświadamiają sobie, że rzeczy (i ludzie) nadal istnieją, nawet gdy ich nie widzą. Praktycznym skutkiem tego cudownego rozwoju mózgu jest to, że kiedy wchodzę do kuchni, aby zrobić herbatę, Maya uświadamia sobie, że jestem w drugim pokoju i drze się wniebogłosy, ponieważ myśli, że porzuciłem ją na pastwę dziczy dywanu w salonie. Przez dokładnie jeden dzień to nawet pochlebiające, po czym staje się po prostu logistycznym koszmarem.

Ale pośród tej śliny, krztuszenia się i czystego wyczerpania związanego z trzymaniem ich z dala od gniazdek elektrycznych, jest coś głęboko niesamowitego w dzieciach w 29. tygodniu. Zmieniają się w prawdziwych ludzi. Śmieją się – to już nie jest tylko odruch, to prawdziwy, głęboki chichot z samego brzucha, gdy robisz coś niedorzecznego, na przykład kładziesz sobie na głowie pieluchę tetrową. Są ciekawe. Bywają wściekłe. Tak rozpaczliwie pragną zrozumieć otaczający je świat.

Przetrwałeś fazę dyni piżmowej. Przetrwasz też fazę małych terrorystów. Po prostu kup sobie porządny mop i może jakąś bardzo solidną, drewnianą zabawkę.

Gotowi zamienić plastikowy chaos na coś, co naprawdę dobrze wygląda w waszym domu i bezpiecznie angażuje malucha? Odkryjcie Edukacyjny stojak gimnastyczny Miś i Lama i odzyskajcie swój salon.

Sekcja FAQ o 3:00 w nocy, o której nie wiedziałeś, że jej potrzebujesz

Czy w 29. tygodniu powinny już raczkować?
Szczerze mówiąc, kto to w ogóle wie, co oznacza słowo "powinny". Moja położna środowiskowa dała mi do zrozumienia, że niektóre 29-tygodniowe niemowlęta pełzają jak żołnierze, inne po prostu turlają się do celu, a jeszcze inne są całkowicie zadowolone z siedzenia w miejscu niczym mali cesarze, czekający, aż to ty przyniesiesz im zabawki. Dopóki nie leżą bezwładnie jak kłoda drewna, prawdopodobnie rozwijają się we własnym, indywidualnym tempie.

Dlaczego moje dziecko wydaje takie dźwięki, jakby dławiło się absolutnie wszystkim?
Ponieważ ich odruch wymiotny znajduje się najwyraźniej w zupełnie niewłaściwym miejscu, tuż przy przedniej części języka. Nasz pediatra wydawał się tym niesamowicie zrelaksowany, wyjaśniając, że krztuszenie się (głośne odgłosy, czerwona twarz, kaszel) to po prostu ich nauka przesuwania pokarmu w buzi. Dopiero gdy są ciche i sinieją – to jest dławienie się. Nie sprawia to jednak, że obserwowanie tego głośnego krztuszenia staje się choć trochę mniej przerażające. Zainwestuj w mocną herbatę.

Jak radzić sobie z lękiem separacyjnym?
Z tym się nie radzi, to się po prostu próbuje przetrwać. Właśnie zorientowały się, że wciąż istniejesz, kiedy wychodzisz z pokoju (trwałość obiektu), więc naturalnie są wściekłe, że odważyłeś się od nich odejść. Zauważyłem, że nieustanne mówienie do nich z drugiego pokoju podczas robienia kawy trochę pomaga, choć przeważnie sprawia po prostu, że brzmię jak wariat, który opowiada o swoim życiu do pustego przedpokoju.

Czy chodzik to dobry pomysł, żeby utrzymać je w jednym miejscu?
Według każdego pracownika medycznego, który spojrzał na mnie z głębokim rozczarowaniem, gdy o to zapytałem – absolutnie nie. Podobno te chodziki z siedziskiem, które pozwalają na śmiganie po pokoju, są wprost genialne w prowokowaniu wypadków i fatalne dla ich rzeczywistego rozwoju mięśni. Eksperci (i resztki mojego zdrowia psychicznego) polecają stacjonarne centra zabaw, albo po prostu stary, dobry dywan i drewniany stojak edukacyjny.

Dlaczego moje dziecko znów nagle budzi się co dwie godziny?
Witamy w podwójnym seansie pod tytułem "Ząbkowanie i Skok Poznawczy". Ich dolne zęby prawdopodobnie próbują właśnie siłą wydostać się z dziąseł, a ich mózgi pracują na najwyższych obrotach, ucząc się, jak siadać, gaworzyć i chwytać przedmioty. My w zasadzie przetrwaliśmy tę fazę płynąc na fali paracetamolu dla niemowląt, czystej sile woli i akceptacji faktu, że sen jest dobrem luksusowym, którego zaznamy ponownie jakoś w 2027 roku.