Futrzaki i maluchy: Jak ogarnąć zwierzęta, zabawy w udawanie i małych ludzi

Stojąc na ganku, pociłam się niemiłosiernie w poporodowych podkładach, ściskając mojego trzydniowego synka, jakby był odbezpieczonym granatem, podczas gdy nasz ważący prawie 40 kilogramów mieszaniec labradora, Buster, rzucał się całym ciałem na szklane drzwi. Pies wył, noworodek płakał, a ja aktywnie żałowałam każdego życiowego wyboru, który doprowadził mnie do tego konkretnego wtorku w lipcu. Mój mąż szamotał się z kluczami, próbując biodrem zablokować drzwi, i dokładnie w tym momencie na moim Apple Watchu zabrzęczał SMS od mamy: "Dałaś już psu polizać bobasi?"

Tak, napisała "bobasi" z "i" na końcu, bo uparcie odmawia zakupu okularów do czytania. I nie, absolutnie nie zamierzałam pozwolić naszemu gigantycznemu, niezdarnemu pierworodnemu zwierzakowi zbliżać języka do mojego nowiutkiego, ludzkiego dziecka.

Będę z wami szczera – przyniesienie prawdziwego niemowlęcia do domu, w którym już rządzi zwierzak, to wyjątkowo przerażające doświadczenie. Kiedy jesteś w ciąży, internet wmawia ci, że twój pies intuicyjnie zrozumie, że pojawił się nowy, delikatny członek stada, i oprze delikatnie pysk na kołysce w przypływie czystej, iście instagramowej magii. Jasne, dzięki za wciskanie nam tych bajek.

Sztuczka z kocykiem ze szpitala to przeważnie bujda

Pewnie słyszeliście radę, by przed przyjazdem dziecka przynosić do domu kocyk ze szpitala, żeby pies mógł przyzwyczaić się do zapachu. Próbowaliśmy tego. W drugim dniu mój mąż posłusznie wrócił ze szpitala, przywożąc Body Dziecięce z Bawełny Organicznej, które nasz najstarszy synek miał na sobie przez kilka godzin. Szczerze mówiąc, to świetne małe body bez rękawków – w super cenie, wystarczająco grube, by przetrwać pranie, i wykonane bez żadnych dziwnych, syntetycznych chemikaliów, co jest świetne, gdy starasz się uniknąć tajemniczych wysypek.

Tyle że Buster wcale nie powąchał delikatnie organicznej bawełny, doznając duchowego przebudzenia na temat ojcostwa. Chwycił body, uznał je za nową zabawkę do przeciągania i spróbował zakopać w ogródku.

Mój weterynarz powiedział mi później, że psy nie wiedzą magicznie, że kawałek materiału reprezentuje małego człowieka. Czują po prostu zapach szpitalnego mydła, starego mleka i potu, a reagują na energię, z jaką wchodzisz do pokoju. Zamiast więc oczekiwać, że pies od razu nabierze szacunku do dziecka, musisz po prostu zaakceptować fakt, że twój dom stał się właśnie więzieniem o zaostrzonym rygorze, w którym nikt nie może pozostać bez nadzoru nawet przez trzy sekundy.

Złe rady o zwierzętach z lat 80. od mojej mamy

Moja mama, którą bardzo kocham, pochodzi z pokolenia, które traktowało bezpieczeństwo dzieci jako luźną sugestię. Kiedy w pierwszym tygodniu zadzwoniłam do niej z płaczem, bo Buster ciągle próbował wskoczyć na kanapę podczas karmienia, doradziła mi, żebym po prostu położyła dziecko na podłodze i pozwoliła psu ustalić hierarchię.

Szczerze mówiąc, nie mogłam uwierzyć własnym uszom. Zaczęła cały wywód o tym, jak to moja babcia miała przerażającego teriera o imieniu Rusty, który sypiał ze mną w łóżeczku i jakoś „wszyscy wyszliśmy na ludzi”. Ona naprawdę wierzy, że psy i dzieci powinny po prostu zostać wrzucone razem do pokoju, by same ustaliły własną hierarchię społeczną, niczym kumple z bractwa w barze.

To dla mnie szaleństwo, że ktokolwiek przeżył lata 80. Sama czelność patrzenia na kruchego, trzykilogramowego noworodka z ciemiączkiem wielkości piłeczki golfowej i myślenia: tak, niech ważący prawie 40 kilo zwierzak z historią jedzenia jelenich kup pokaże mu, kto tu rządzi. Nie udaję, że w pełni rozumiem złożoną psychologię stadną psów, ale wiem za to, że mój mieszaniec labradora jest głuptasem, który regularnie zapomina, jak używać schodów, więc nie powierzam mu życia mojego niemowlęcia.

Oddanie psa nigdy nie wchodziło w grę, więc po prostu kupiliśmy trzy solidne bramki zabezpieczające i przez pół roku żyliśmy w wyznaczonych strefach.

Kiedy to dzieci stają się zwierzętami

Przewińmy kilka lat do przodu, a dynamika całkowicie się odwraca. Mój najstarszy ma teraz pięć lat i to on terroryzuje psa, ponieważ przechodzi właśnie fazę, w której w pełni wierzy, że jest golden retrieverem. Czołga się po podłodze, upiera się przy jedzeniu przekąsek z miski na dywanie, a ostatnio wręczył mi rysunek, na którym podpisał się jako „Pies B-O-B-A-S-I”.

Jeśli macie starsze dzieci, nastolatków, albo siostrzenice i bratanków, mogliście zauważyć, że to wykracza daleko poza dziecięce zabawy w udawanie. Wiele starszych dzieci w pełni wchodzi w trend „futrzaków” – tworząc skomplikowane zwierzęce persony (fursony), nosząc uszy i ogony do sklepu spożywczego i chodząc na czworaka.

Kiedyś przypadkiem dołączyłam do grupy na Facebooku o nazwie „Furry Babies Lombard”, myśląc, że to ogólna strona o szkoleniu zwierząt. Okazało się jednak, że to po prostu ludzie na przedmieściach Chicago agresywnie kłócący się o godziny otwarcia parków dla psów bez smyczy. Uświadomiło mi to jednak, jak bardzo cała nasza kultura ma obsesję na punkcie tego dziwnego skrzyżowania świata zwierząt domowych i ludzi.

Z tego, co zdążyłam pojąć z psychologii dziecięcej – która filtruje się głównie przez obserwowanie, jak moje dzieci dziczeją w parku, i słuchanie fragmentów podcastów dla rodziców podczas składania prania – to całe odgrywanie zwierzęcych ról jest w rzeczywistości mechanizmem obronnym. Świat jest głośny i przebodźcowujący, a najwyraźniej założenie kocich uszu i udawanie, że nie mówi się w ludzkim języku, to dla lękowych dzieci świetny sposób na stłumienie sensorycznego przeciążenia w szkole. Nie do końca rozumiem naukowe podstawy tego zjawiska, ale jeśli doczepiany ogon ratuje moją siostrzenicę przed atakiem paniki w centrum handlowym, to uważam, że niech dzieciak ma ten ogon.

Sprawdź pełną kolekcję organicznych ubranek dziecięcych Kianao, aby znaleźć oddychające, trwałe podstawy garderoby, które przetrwają zarówno dzieci, jak i rodzinnego psa.

Zabawki, od których nie oszalejesz

Kiedy masz dom pełen chaosu, ostatnią rzeczą, jakiej potrzebujesz, są kolejne plastikowe graty robiące hałas. Staram się trzymać naturalnych materiałów, głównie dlatego, że istnieje mniejsze prawdopodobieństwo, iż Buster je zje, a jeśli już, to przynajmniej nie połknie baterii.

Kiedy urodziło się moje drugie dziecko, kupiliśmy Drewniany Gryzak Sensoryczny z Grzechotką Miś. Będę z wami szczera: jest w porządku. To bardzo uroczy, szydełkowany śpiący miś na drewnianym kółku. Jest estetyczny, całkowicie organiczny, a mój maluch trochę go żuł, kiedy wychodziły mu jedynki. Ale mój starszak też go odkrył, uznał, że to świetny aport do jego psiej fazy i cisnął nim przez cały salon prosto w głowę Bustera. Zatem tak, to ładny, bezpieczny gryzak, ale nie rozwiąże magicznie wszystkich regresów snu niemowlaka i nie sprawi, że wasze dziecko przestanie rzucać przedmiotami.

Jeśli wasze dziecko wkracza w fazę, w której uwielbia się przebierać i udawać stworzenia, to gorąco polecam Body Niemowlęce z Bawełny Organicznej z Falbankami. Małe falbanki na rękawach dodają mu na tyle dużo „charakteru”, że moja córka czuje się, jakby miała na sobie kostium (twierdzi, że to jej ptasie skrzydła), a przy tym wciąż jest to bardzo praktyczny, oddychający i łatwy w praniu element ubrania. Świetnie łączy ich potrzebę kreatywnej zabawy z moją potrzebą ubierania ich w normalne rzeczy do wyjścia.

Jak przetrwać w tym zoo

Posłuchajcie, niezależnie od tego, czy próbujecie powstrzymać owczarka niemieckiego przed siadaniem na noworodku, czy zastanawiacie się, jak wyprać puszysty ogon szopa, bo wasz siódmoklasista odmawia zdjęcia go do obiadu – rodzicielstwo to w zasadzie po prostu amatorskie prowadzenie zoo.

Nie możecie kontrolować zwierząt i zdecydowanie nie możecie kontrolować dzieci. Wyznaczacie tylko pewne fizyczne granice, obniżacie swoje oczekiwania co do tego, jak powinien wyglądać czysty dom, i przekupujecie wszystkich przekąskami aż do pory snu.

Gotowi, by odświeżyć garderobę malucha ubrankami, którym niestraszny żaden bałagan? Kupcie nasze bestsellerowe, organiczne niezbędniki już dziś.

Brudna prawda – FAQ

• Jak długo zajęło waszemu psu, by zaczął ignorować dziecko?

  Szczerze? Jakieś osiem miesięcy. Mój lekarz powiedział, że zazwyczaj dzieje się to wtedy, gdy dziecko zaczyna pachnieć bardziej domem, a mniej mlekiem. U nas nastąpiło to jednak, kiedy maluch zaczął zrzucać płatki Cheerios z krzesełka do karmienia. Kiedy Buster zorientował się, że dziecko jest dozownikiem jedzenia, przestał się stresować i zamienił w oportunistę.

• Czy powinnam pozwolić psu lizać stópki mojego noworodka?

  Mój weterynarz spojrzał mi prosto w oczy i powiedział: absolutnie nie. Psy liżą własne tyłki i jedzą śmieci. Noworodki mają zerowy układ odpornościowy. Wiem, że ludzie tak robią i mówią, że to nic takiego, ale ja trzymałam pysk mojego psa z dala od dzieci, dopóki nie były na tyle duże, by móc się przed nim obronić.

• Moje dziecko ciągle wyjada z psiej miski. Jak to powstrzymać?

  Zabierasz miskę. Poważnie, spędziłam tygodnie próbując wytłumaczyć dwulatkowi, dlaczego sucha karma jest obrzydliwa, zanim dotarło do mnie, że to ja jestem tu dorosła i mam przeciwstawne kciuki. Psa karmi się teraz w pralni za zamkniętymi drzwiami. Problem z głowy.

• Czy to normalne, że mój 10-latek chce być „furry” (futrzakiem)?

  Z tego, co mówi mi moja siostra (której dziecko tkwi głęboko w tej fazie) – tak. To współczesna wersja naszego udawania koni na placu zabaw, tyle że z lepszym dostępem do internetu i droższymi strojami. Dopóki kontrolujesz, co robią w sieci, a oni wciąż odrabiają lekcje, to po prostu etap odkrywania tego, kim są.

• Czy ubranka z organicznej bawełny naprawdę są trwalsze?

  Z mojego doświadczenia wynika, że tak. Tanie, syntetyczne pajacyki po kilku praniach mechacą się i stają się dziwnie sztywne, zwłaszcza jeśli masz twardą wodę lub psa, który je oślini. Organiczna bawełna wydaje się robić tym bardziej miękka, im częściej ją piorę, co jest jedyną rzeczą, która powstrzymuje mnie przed utratą zmysłów w dniu robienia prania.