Dlaczego "Hit me baby one more time" to moja rodzicielska codzienność

W zeszły wtorek na zajęciach muzycznych w naszej osiedlowej bibliotece Florence wyprowadziła szokująco celny lewy sierpowy prosto w mój nos, akurat gdy zbieraliśmy się do drugiej zwrotki „Kół w autobusie”. Starsza bibliotekarka siedząca naprzeciwko w kółeczku zasugerowała, bym stanowczo złapał ją za rączki i wyszeptał, że w środku używamy cichych słów – co jest niezwykle trudne, gdy z oczu płyną ci łzy po bezpośrednim urazie chrząstki. Moja teściowa poradziła mi później przez wiadomość głosową na WhatsAppie, żebym po prostu jej oddał, żeby zobaczyła, jak to boli, co brzmi nieco nielegalnie i całkowicie mija się z celem. Z kolei barista w pobliskiej kawiarni, który ewidentnie nie ma dzieci, ale posiada bardzo dobrze ułożonego charta whippeta, stwierdził, że powinienem przekierować jej energię, ucząc ją ćwiczeń oddechowych mindfulness. Więc tak oto siedziałem tego popołudnia na podłodze w salonie, krwawiąc lekko w muślinową pieluszkę i próbując odgadnąć, z której z tych trzech beznadziejnych rad powinienem właściwie skorzystać, podczas gdy moje córki knuły kolejny skoordynowany atak.

Szwedzkie popowe nieporozumienie

Kiedy miałem dwanaście lat, myślałem, że tekst tego wielkiego hitu Britney Spears to po prostu ścieżka dźwiękowa do niezręcznych szkolnych dyskotek, na których niezmiennie wylewałem sobie na spodnie tanią colę, próbując wyglądać na luzaka obok stanowiska DJ-a. Historycy muzyki pop twierdzą jednak, że szwedzcy autorzy piosenki po prostu źle zrozumieli amerykański slang i myśleli, że słynne "hit me" z tytułu oznaczało "zadzwoń do mnie", a nie było zaproszeniem do rękoczynów.

Oczywiście nigdy nie poznali żadnego dwulatka, bo obecnie w naszym mieszkaniu to sformułowanie traktowane jest niezwykle dosłownie. Mam dwójkę maluchów, które traktują moje piszczele jak worek treningowy na siłowni, co jest bezlitosne, lekko krępujące w miejscach publicznych i podobno całkowicie normalne z punktu widzenia rozwoju. Spędzasz pierwszy rok ich życia, desperacko próbując chronić je przed ostrymi kantami stolika kawowego, a w drugim roku zdajesz sobie sprawę, że to ty tak naprawdę potrzebujesz ochrony przed nimi.

Nasz pediatra, który sam zawsze wygląda na nieco wyczerpanego i często ma ślady długopisu na kołnierzyku, powiedział mi, że to po prostu dlatego, że ich mózgi emocjonalne znacznie przerastają ich zasób słownictwa. Chcą niebieski plastikowy kubek, ty przez przypadek dajesz im identyczny różowy, a ponieważ nie znają jeszcze słów, by powiedzieć „ojcze, głęboko uraziłeś mój honor i zrujnowałeś moje śniadanie”, zamiast tego po prostu ciskają ci w czoło drewnianym torem kolejowym. Kiedy się nad tym zastanowić, ma to jakiś jaskiniowy, pierwotny sens, nawet jeśli kończy się tym, że sam sięgam po syrop przeciwbólowy, by choć trochę złagodzić napięciowy ból głowy.

Poradniki dla rodziców nazywają to chyba luką frustracji. Spędziłem godziny na czytaniu tych opasłych tomów w twardych okładkach, które sugerują, że trzeba po prostu akceptować ich silne emocje. Tyle że porada ze strony 47, by głęboko oddychać i odzwierciedlać ich uczucia, okazuje się spektakularnie bezużyteczna, gdy właśnie robisz uniki przed latającą miską owsianki. Łatka „buntu dwulatka” jest mówiąc wprost ogromnym niedopowiedzeniem w przypadku fazy, która przypomina codzienną burdę w pubie o całkowicie nielogiczne krzywdy.

Co szczerze zasugerowała nasza pielęgniarka środowiskowa

Musisz jakoś przechwytywać te małe piąstki w locie, starając się przy tym brzmieć na niemożliwie opanowanego i jednocześnie wycofując się z pokoju, aby usunąć cel z pola rażenia. Zazwyczaj kończy się to potknięciem o kota lub zbłąkany klocek Duplo i przeklinaniem pod nosem. Pielęgniarka środowiskowa wymamrotała coś o tym, że płat czołowy nie jest jeszcze odpowiednio podłączony, albo może to kora przedczołowa jest w tym wieku zrobiona z całkowitej papki, ale z tej nauki wynikało przede wszystkim jedno: nie da się przemówić do rozsądku małemu dyktatorowi, który działa napędzany wyłącznie adrenaliną i złością.

Jeśli Florence uderzy mnie, bo chce zwrócić na siebie uwagę, a ja westchnę i zrobię z tego wielkie teatralne przedstawienie, pokazując, jak bardzo mnie to boli, jej mały chaotyczny mózg zarejestruje po prostu, że nacisnęła przycisk z napisem „Tatuś wydaje śmieszny dźwięk” – i absolutnie wciśnie go ponownie przy pierwszej nadarzającej się okazji. Próbowałem więc stosować metodę lodowato obojętnego odcięcia, gdzie po prostu odwracasz wzrok, blokujesz cios i przez sześćdziesiąt sekund tępo wpatrujesz się w ścianę. Stanie w przedpokoju i gapienie się na łuszczącą tapetę, podczas gdy Matilda raz po raz uderza mnie głową w udo, jest niesamowicie nienaturalne. Zastanawiam się wtedy, jakim cudem moja dawna kariera dziennikarska zaprowadziła mnie do tego konkretnego, obdartego z godności momentu.

Przedmioty dające poczucie bezpieczeństwa, które czasem rozbrajają bombę

Czasami trzeba po prostu rzucić na ring coś miękkiego i modlić się, że to odwróci ich uwagę od wściekłości. Zauważyłem, że posiadanie w pobliżu czegoś niezwykle przyjemnego w dotyku naprawdę pomaga wywołać zwarcie w ich małych, rozzłoszczonych umysłach. Moim absolutnym wybawieniem był ostatnio Bambusowy Kocyk Dziecięcy Kolorowy Wszechświat. Kupiłem go, bo spodobały mi się te małe, pomarańczowe planety i uznałem, że będzie ładnie wyglądał przewieszony przez fotel do karmienia. Okazało się, że bambusowy materiał jest tak absurdalnie miękki, że aż hipnotyzujący.

Kiedy przed samym atakiem histerii Florence pojawia się w oczach ten dziki, wściekły wzrok, czasami po prostu zarzucam jej ten kosmiczny kocyk na ramiona jak małą pelerynę bokserską. Wydaje mi się, że pediatra wspominał coś o sensorycznym przekierowaniu uwagi, albo ona sama po prostu lubi pocierać o policzek te niewiarygodnie gładkie krawędzie. Tak czy inaczej, wczoraj ten kocyk naprawdę uratował mnie przed podbitym okiem w trakcie gorącej kłótni o złamanego banana, którego nie dało się ponownie złożyć. To jedyna rzecz w naszym domu, której zawsze pilnuję podczas robienia prania – włączam szybki program, żeby kocyk był czysty przed snem. Bez niego po prostu odmawiam negocjacji z terrorystami.

Kiedyś, podczas panicznego kupowania wyprawki o 3 nad ranem, dorzuciłem też do koszyka Kocyk z Bawełny Organicznej Niedźwiedzie Polarne. Szczerze mówiąc, jest zupełnie w porządku. Matilda lubi pokazywać palcem na małe, białe misie, co jest dość urocze. Jednocześnie jednak upiera się, by karmić je resztkami puree ziemniaczanego, przez co piękna, organiczna bawełna ma teraz w jednym rogu trwałą, beżowo-szarą plamę. Kocyk pierze się całkiem nieźle i znosi suszarkę bębnową, ale nie powiedziałbym, że ma te same magiczne moce zatrzymywania ataków histerii, co ten w kosmos.

Elektroniczne rozpraszacze i udawanie czasu

Przeczytałem na blogu jakiejś konsultantki ds. snu, że zmiany i przejścia to największy wyzwalacz tych miniaturowych walk bokserskich. Przejście od zabawy do kąpieli to w zasadzie proszenie się o fizyczne starcie, bo niszczysz ich bardzo ważną pracę polegającą na przenoszeniu plastikowych klocków z jednej sterty na drugą. Próbowaliśmy używać losowej aplikacji z minutnikiem dla dzieci na moim telefonie, która wydaje delikatny leśny dźwięk, kiedy nadchodzi czas na zmianę aktywności. Myślałem, że dzięki temu to technologia przejmie całą winę, a nie ja.

Oczywiście skończyło się na tym, że zawarły tymczasowy sojusz i stoczyły ze mną walkę o telefon.

Przeszliśmy więc na słowne odliczanie. Mówię im, że mają pięć minut, potem dwie, a na koniec dziesięć sekund, zanim założymy kalosze do parku. Jestem całkowicie przekonany, że zupełnie nie mają pojęcia, czym jest minuta, i równie dobrze mógłbym powiedzieć „zostały wam trzy ziemniaki do wyjścia”, a przyniosłoby to dokładnie ten sam efekt neurologiczny. Mimo to czuję wtedy, że wdrożyłem solidną strategię zarządczą, a to już połowa sukcesu, gdy starasz się tylko przetrwać, zanim w końcu padną na popołudniową drzemkę.

Jeśli i wy jesteście właśnie w okopach etapu malucha, który ciągle uderza, i chcecie po prostu owinąć swoje wściekłe potomstwo w coś bardziej miękkiego niż ich obecny agresywny nastrój, zajrzyjcie do Kianao i zobaczcie kolekcję zrównoważonych kocyków dla dzieci. Na pewno nie przyspieszy to rozwoju ich mózgów, ale może chociaż zamortyzuje cios, kiedy nagle rzucą się wam na klatkę piersiową.

Bardzo wadliwa strategia przekierowania

Kiedy wszystko inne zawodzi, a odliczanie okazuje się bezużyteczne, po prostu staram się dać im alternatywny cel dla ich furii. Pielęgniarka środowiskowa stwierdziła, że nie powinniśmy karać samego uczucia gniewu, a jedynie jego brutalne formy wyrazu. Brzmi to świetnie na ulotce, ale w praktyce jest bardzo trudne. Powinieneś powiedzieć im, że nie mogą uderzyć Tatusia, ale zamiast tego mogą uderzać poduszki na kanapie.

Ta metoda działała w naszym mieszkaniu genialnie przez okrągłe dwa dni. Matilda z furią uderzała pięścią w sztruksową poduszkę, zerkała na mnie z aprobatą, a potem spokojnie wracała do układania plastikowych krążków. Ale wczoraj rano podeszła z poduszką do miejsca, w którym siedziałem, skrupulatnie położyła mi ją na twarzy, a następnie w nią uderzyła. Teoretycznie postąpiła zgodnie z literą prawa co do tego, w co wolno jej uderzać, więc chyba po prostu muszę docenić absolutny geniusz tej luki prawnej, którą właśnie znalazła.

Dokładnie na takie momenty mamy też w bawialni Bambusowy Kocyk Dziecięcy Niebieskie Kwiaty Duszy. Kwiatowy wzór jest autentycznie piękny i ma działać uspokajająco. Czasami narzucam go na dziewczyny, żeby stworzyć prowizoryczny strój ducha. To na chwilę zatrzymuje przemoc, bo rozprasza je nagła ciemność. Tkanina jest niezaprzeczalnie przepiękna i w dotyku przypomina jedwab. Jestem jednak niemal pewien, że jej naturalne właściwości hipoalergiczne w żaden sposób nie uchronią mnie przed urazem spowodowanym tępym, latającym tamburynem.

Faza bicia to tylko kolejna z tych absolutnie wyczerpujących rodzicielskich prób, przed którymi nikt cię nie ostrzega z odpowiednią powagą, zanim opuścisz szpital. Musisz to po prostu przetrwać, mieć się ciągle na fizycznej baczności i może... zacząć nosić po domu nieco grubszy sweter.

Gotowi odświeżyć pokój dziecka tkaninami, które przetrwają zarówno pralkę, jak i nieprzewidywalny gniew dwulatka? Sprawdźcie naszą kolekcję organicznych niezbędników, zanim wasz maluch wpadnie w kolejną, nieuniknioną histerię z powodu ciasteczka o złym kształcie.

Kilka nieco chaotycznych odpowiedzi na wasze pytania

Czy to normalne, że moje dziecko uderza tylko mnie, a mojego partnera omija szerokim łukiem?

Jak najbardziej! Zawsze zachowują swoje najlepsze ataki przemocy dla preferowanego rodzica, ponieważ jesteś dla nich bezpieczną przystanią, w której mogą zachowywać się jak prawdziwy potwór. Pediatra powiedział mi, że to tak naprawdę komplement – Florence czuje się wystarczająco bezpiecznie, by dać przy mnie upust swojemu najgorszemu zachowaniu. Jest to najbardziej dołujący komplement, jaki w życiu otrzymałem. W gruncie rzeczy oznacza to, że świetnie dajesz im do zrozumienia, że są kochane. Twoją nagrodą jest zatem obrywanie pięścią po udzie, podczas gdy twój partner dostaje spokojne uściski.

Czy powinienem udawać płacz, gdy mnie uderzą, aby nauczyły się empatii?

Spróbowałem tego dokładnie raz. Matilda wybuchnęła tylko złowieszczym, maniakalnym śmiechem przypominającym malutkiego czarnego charakteru z Bonda, co przeraziło mnie bardziej niż samo uderzenie. Pielęgniarka środowiskowa uznała, że udawany płacz zazwyczaj przynosi efekt odwrotny do zamierzonego. Maluchy nie potrafią jeszcze przetwarzać złożonej empatii, więc postrzegają twoje dramatyczne łkanie wyłącznie jako fascynujące, teatralne przedstawienie, do którego same doprowadziły. Najlepiej użyć znudzonego, robotycznego głosu i odejść – bez względu na to, jak bardzo masz ochotę dać oscarowy występ zranionego rodzica.

Jak długo trwa ten przerażający etap?

Wszyscy mi powtarzają, że apogeum przypada na okolice drugiego roku życia i mija bliżej trzeciego, kiedy to dzieci w końcu orientują się, jak mówić prawdziwymi zdaniami, zamiast piszczeć jak mewy. Rozpaczliwie trzymam się nadziei, że kiedy w końcu będą w stanie zwerbalizować: „jestem zły, bo pokroiłeś mój tost w trójkąty, a nie w kwadraty”, ataki fizyczne ustaną. Jednak, tak szczerze mówiąc, po prostu na wszelki wypadek planuję zakładać ochraniacze na piszczele aż do momentu, w którym pójdą do szkoły podstawowej.

Czy kary polegające na izolacji (time-out) działają w przypadku bicia?

Jeśli potrafisz jakoś nakłonić rzucającego się, wściekłego malucha, by siedział nieruchomo na wyznaczonym schodku przez dwie minuty bez fizycznego przytrzymywania go niczym bramkarz w klubie nocnym, jesteś lepszym rodzicem ode mnie. Odkryliśmy, że izolowanie ich tylko pogłębiało furię. Tymczasem fakt, że to ja opuszczam pokój i przez minutę stoję w kuchni, wpatrując się w czajnik, wydaje się znacznie szybciej resetować nastrój – bez zamieniania schodów w pole bitwy.

Co, jeśli moje dziecko uderzy kogoś na placu zabaw?

To scenariusz rodem z najgorszych koszmarów, w którym musisz wykonać spanikowany, rodzicielski sprint przez usypane z kory podłoże, jednocześnie wylewnie przepraszając jakiegoś nieznajomego. Zasadniczo musisz wtedy natychmiast zgarnąć swoje dziecko, potężnie się pocąc wymamrotać zawstydzone przeprosiny do drugiego rodzica i niezwłocznie wyjść z parku. Dzięki temu dowiedzą się, że przemoc oznacza natychmiastowy koniec fajnej zjeżdżalni. Potem wystarczy wrócić do domu, by w stanie szoku wypić filiżankę letniej herbaty w całkowitym milczeniu.