Cała prawda o wychowywaniu dzieci i szczeniaka

Moja babcia zawsze trzymała w kuchni oprawiony w ramkę haft krzyżykowy, przedstawiający pucołowatego malucha śpiącego spokojnie w wiklinowym koszu z puszystym szczeniakiem golden retrievera wtulonym prosto pod jego ramię. Powiem wam jedno: ten obrazek to największa bujda, jaką w życiu widziałam. Jeśli spróbujecie odtworzyć te idealne, pinterestowe bzdury w prawdziwym życiu, nie dostaniecie wiralowego zdjęcia – dostaniecie wrzeszczącego noworodka i wiercącą się kulkę kłaków, która właśnie nasikała na waszą rodową narzutę.

Kiedy mój najstarszy syn, Hunter, miał sześć miesięcy, przynieśliśmy do domu dziewięciotygodniowego kundelka ze schroniska, bo moje poporodowe hormony przekonały mnie, że mogą „dorastać razem jak bracia”. To był gigantyczny błąd, a ten pies to w naszym domu chodząca przestroga. Hunter próbował szarpać biednego zwierzaka za ogon za każdym razem, gdy tylko odwracałam się, by zamieszać makaron w garnku, a pies tylko patrzył na mnie wzrokiem mówiącym: Serio? Po to mnie tu sprowadziłaś? To był kompletny chaos.

Mistrzowski kurs sprzątania tajemniczych mokrych plam

Bądźmy przez chwilę szczerzy, jak to naprawdę wygląda. Kiedy w jednym domu łączysz ludzkie niemowlęta i malutkie, nowe psy, całe twoje życie staje się pełnoetatową operacją usuwania skażenia. Myślisz, że wiesz coś o płynach ustrojowych, bo ogarnęłaś kilka przeciekających pieluch, ale nic nie przygotuje cię na tę absolutną powódź, jaką potrafi wyprodukować miot lub nawet jeden maleńki pies. To nie tylko wpadki z nauką czystości na dywanie, ale też fakt, że one mają zerową kontrolę nad pęcherzem, kiedy się ekscytują. Za każdym razem, gdy twój maluch piszczy, pies popuszcza. Kiedyś dbałam o moje drewniane podłogi. Teraz po prostu kupuję środki enzymatyczne w galonach i modlę się, żeby listwy przypodłogowe nie zgniły od wilgoci.

Do tego dochodzi jeszcze ludzkie dziecko, które dokłada swoje do tego bałaganu. Masz ulanie na ramieniu, rozlane mleko na podłodze, a nie daj Boże zdejmiesz pieluchę na dwie sekundy i oberwiesz fontanną dziecięcych sików prosto w twarz. Rozstawiliśmy w kącie kojec, myśląc, że będzie bezpieczną strefą. Błąd. Pies jakoś wymyślił, jak wycelować swój maleńki strumień prosto przez siatkę. A nawet nie przypominajcie mi dnia, kiedy przyłapałam szczeniaka na próbie „posprzątania” zawartości pieluchy, która wyciekła na dywan. Moja babcia zawsze powtarzała, że pies z gospodarstwa zje wszystko, ale patrzenie, jak drogi w utrzymaniu kundelek po przejściach traktuje brudną pieluchę jak deskę serów i wędlin, to trauma, której nigdy do końca nie przepracuję. Biedactwa, one po prostu nie wiedzą, że tak nie wolno.

A te zapachy. O matko. Kiedyś paliłam ładne lawendowe świeczki z Etsy, a teraz w moim domu pachnie po prostu chaotyczną mieszanką środków czystości, kwaśnego mleka i desperacji. Spędzałam całe dnie, pełzając na czworakach z latarką UV, próbując ustalić, czy mokra plama na kanapie to wina przeciekającego niekapka, przemoczonej pieluchy czy niewytrenowanego zwierzaka. Pomiędzy szczenięcymi kałużami a dziecięcymi wymiocinami po prostu uczysz się, by nigdy nie siadać na miękkich meblach bez wcześniejszego sprawdzenia ich dłonią.

Och, i nawet nie każcie mi zaczynać o całym tym przejściu na twardą karmę dla psa, bo dosłownie wrzuciłam trochę chrupek do miski z ciepłą wodą z kranu i uznałam, że robota zrobiona.

Co nasz weterynarz tak naprawdę powiedział o zarazkach i wychodzeniu na zewnątrz

Dr Miller, nasz lokalny weterynarz, który widział, jak zanosiłam się płaczem w jego poczekalni częściej, niż chciałabym przyznać, powiedział mi coś, co naprawdę zapadło mi w pamięć. Badał naszego malutkiego szczeniaka i w zasadzie powiedział, że te małe zwierzaki są tak samo podatne na choroby jak nasze ludzkie dzieci, zwłaszcza zanim dostaną wszystkie szczepienia. Sposób, w jaki zinterpretował to mój pozbawiony snu mózg, był taki: układ odpornościowy nowego szczeniaka trzyma się w kupie tylko na taśmę klejącą i cokolwiek, co udało mu się wyciągnąć z mleka matki w ciągu pierwszych dwudziestu czterech godzin. Nauka jest fascynująca, ale dla mnie bywa głównie po prostu myląca.

Więc jeśli zaciągniesz je do psiego parku zbyt wcześnie, mogą załapać z ziemi coś okropnego, ale jeśli zamkniesz je w domu, zamieniają się w znerwicowany kłębek strachu, który szczeka na wiatr. Masz takie małe, przerażające okienko czasowe, w którym musisz zapoznać je ze światem, nie narażając ich na potworną chorobę. To brzmi jak potężna i niesprawiedliwa presja dla matki, która nie przespała całej nocy od 2019 roku.

Rzeczy, które naprawdę potrafią przetrwać ten chaos

Porozmawiajmy o produktach, które naprawdę potrafią przetrwać to szaleństwo, bo powiem wam szczerze – połowa rzeczy, które sprzedają w wielkich sieciówkach, to kompletne śmieci. Rozpadają się w sekundę, gdy tylko dziecko lub pies krzywo na nie spojrzą. Zwykle bardzo uważam na budżet, ale z radością wydam pieniądze, jeśli kupią mi one chociaż pięć minut spokoju.

• Fizyczne bariery ratujące zdrowie psychiczne: Bramki. Wszędzie. Nie wierz maluchowi, że "będzie delikatny" i nie ufaj ząbkującemu psu, że odróżni piszczącą zabawkę od stopy twojego dziecka. Zabezpieczyliśmy salon bramkami, jakby to było więzienie o zaostrzonym rygorze.
• Gryzak, który ratuje sytuację: Zarówno człowiek, jak i pies będą ząbkować w dokładnie tym samym czasie. To istny koszmar. W przypadku dziecka, Silikonowy gryzak dla niemowląt z bambusem Panda to jedyna rzecz, która powstrzymała mnie przed wyjściem z domu i brakiem powrotu. Doskonale pamiętam, jak siedziałam na podłodze o 2:00 w nocy, pies ogryzał listwę przypodłogową, a moje średnie dziecko, Sadie, wrzeszczało wniebogłosy przez opuchnięte dziąsła. Wcisnęłam w jej rączkę tę małą, silikonową pandę, a ona po prostu zacisnęła na niej szczęki jak mały aligator. Gryzak ma takie wypustki, które muszą być mega przyjemne, i szczerze mówiąc, przy cenie piętnastu dolców zapłaciłabym i stówę za ciszę, którą mi to dało. Łatwo im go utrzymać i można po prostu wrzucić go do zmywarki, gdy nieuchronnie wyląduje w psiej sierści.
• Zapasowy gryzak, który jest w porządku: Kupiłam też Silikonowy gryzak kojący dziąsła Bubble Tea, bo wyglądał przeuroczo. Jest super słodki z tymi małymi, kolorowymi kuleczkami boba, ale szczerze? Jest tylko okej. Moja najmłodsza ma naprawdę małą buzię i trudno jej było dobrze złapać górną część w kształcie kubka. Jest świetny dla starszych dzieci z szerszym zgryzem, ale dla mojego maleństwa panda zdecydowanie wygrała.
• Body, które się rozciągają i potrafią przetrwać: Kiedy ciągle podnosisz wiercące się dziecko i robisz uniki przed skaczącym zwierzakiem, ubrania po prostu się niszczą. Przestałam kupować sztywne wdzianka za grube miliony. W zasadzie żyjemy w Body niemowlęcym bez rękawów z bawełny organicznej od Kianao. Dlaczego? Bo dekolt rozciąga się jak lina bungee, więc mogę go ściągnąć przez ramiona dziecka, gdy pielucha przecieknie, zamiast przeciągać kupę przez głowę. W dodatku jest organiczne – moja mama twierdzi, że to tylko chwyt marketingowy, ale egzema dziecka zniknęła dosłownie dwa dni po tym, jak się przerzuciliśmy, więc dla mnie to sukces. No i świetnie znoszą pranie, nawet po tym, jak musiałam z nich wyszorować ślady błotnistych łap.
• Miejsce do zabawy, które nie jest brudną podłogą: Używamy Drewnianego stojaka edukacyjnego Baby Gym Tęcza, żeby trzymać dziecko lekko ponad podłogą i zająć je czymś, podczas gdy pies jest bezpiecznie odgrodzony po drugiej stronie pokoju. Jest przepiękny, ale uwaga – pies jest święcie przekonany, że te małe, wiszące drewniane zwierzaczki to zabawki dla niego, więc kategorycznie trzymajcie ich z daleka.

Jeśli toniecie w chaosie i po prostu potrzebujecie kilku niezawodnych rzeczy, które nie wyglądają jak plastikowe badziewie, przejrzyjcie kolekcje dla niemowląt Kianao. Nie nauczą psa czystości za was, ale mogą sprawić, że ubieranie dziecka będzie o ten jeden procent łatwiejsze.

Brak snu, ale w wersji z podwójnym seansem

Porozmawiajmy o nocach, bo to wtedy zaczynają się prawdziwe tortury. Próba nauczenia niemowlaka zasypiania przy jednoczesnym treningu klatkowym hałaśliwego szczeniaka to jakiś wyjątkowy rodzaj piekła. W końcu kładziesz dziecko spać, idziesz na paluszkach korytarzem, skrzypi deska w podłodze, pies zaczyna piszczeć, dziecko budzi się z płaczem, a pies zaczyna wyć.

Oto jak przez trzy bite miesiące wyglądał nasz całkowicie obłąkany nocny cyrk:

1. Krok pierwszy: Odłóż dziecko do łóżeczka i módl się do jakiejkolwiek siły wyższej, która właśnie cię słucha, żeby smoczek nie wypadł na podłogę.
2. Krok drugi: Wyprowadź psa na siku w mroźnej ciemności, poczekaj dwadzieścia minut, aż obwącha dokładnie ten sam skrawek martwej trawy, i zaciągnij go z powrotem do domu.
3. Krok trzeci: Wsadź psa do klatki z ciepłą flanelową wkładką i przykryj ją kocem, żeby myślał, że to przytulna nora, a nie szczenięce więzienie.
4. Krok czwarty: Leż sztywno w łóżku, nasłuchując pojedynku na popłakiwania dochodzącego z dwóch różnych pokoi, próbując skalkulować, które z nich bardziej cię potrzebuje, a które w końcu po prostu padnie ze zmęczenia.

Bolesna prawda o psich pyskach i rączkach malucha

Moja babcia zwykła mawiać, że psi pysk jest czystszy niż ludzki. Mogę wam z pełnym przekonaniem powiedzieć, że to wierutne kłamstwo, odkąd zobaczyłam, jak mój pies wyjada dosłownie śmieci z łazienkowego kosza. Absolutnie nie możecie zostawiać tych dwóch gatunków samych ze sobą. Nawet na sekundę. Zignorujcie te wszystkie urocze internetowe porady, które każą wam przestać matkować, zaufać zwierzakowi i pozwolić im ustalić własną hierarchię. Wyrzućcie to wszystko do kosza – musicie pilnować ich jak jastrząb, ustanawiając jednocześnie żelazną zasadę, że psia klatka to strefa na zawsze wolna od dzieci.

No i tak to wygląda. Jest głośno, jest bałagan, a moje podłogi nie były tak naprawdę czyste od pięciu lat. Ale kiedy widzę teraz Huntera i tego starego kundelka ze schroniska, zwiniętych razem na dywanie, to chyba nie do końca tego żałuję. Jeśli jesteście na tyle szaleni, by się na to zdecydować, przygotujcie się, kupcie bramki dla dzieci, zróbcie zapas płynu do podłóg i zajrzyjcie do sklepu Kianao, żeby złapać te ratujące życie gryzaki, zanim stracicie zmysły.

Brudne szczegóły, które naprawdę chcecie poznać

Jak powstrzymać psa przed kradzieżą zabawek dziecka?

Nijak. Mówię poważnie. Możecie próbować odwrócić jego uwagę drogim gryzakiem, ale jeśli wasze dziecko upuści na podłogę plastikowe kółeczko, pies je zabierze. Musieliśmy po prostu całkowicie rozdzielić przestrzenie. Dywan w salonie stał się strefą tylko dla dzieci, ogrodzoną solidnymi bramkami. Jeśli jakaś zabawka przeleci za mur, należy teraz do psa. Taki podatek po prostu trzeba płacić.

Czy to bezpieczne, gdy pies liże twarz dziecka?

Słuchajcie, w internecie przeczytacie, że to buduje odporność, ale po tym, co widziałam, jak mój pies wyjada na podwórku, absolutnie rezygnuję z całusków w twarz. Nasz pediatra w zasadzie powiedział, żeby trzymać psi pysk z dala od buzi dziecka, zwłaszcza od oczu i ust, ze względu na te dziwne bakterie, które przenoszą. Czy zdarza im się czasem przemycić liźnięcie, gdy jestem odwrócona i mieszam obiad? Tak. Czy przeżyliśmy? Też tak. Ale i tak od razu chwytam za chusteczki.

Jak ogarnąć naukę korzystania z nocnika u obojga jednocześnie?

Płaczesz. A potem kupujesz płyn do prania dywanów w ilościach hurtowych. Szczerze mówiąc, psa zazwyczaj uczy się czystości szybciej niż malucha. Po prostu wyprowadzaj psa co dwadzieścia minut, gdy nie śpi, i nagradzaj go tak, jakby właśnie znalazł lek na śmiertelną chorobę. Z maluchem, cóż, to już zupełnie inna bajka, ale przynajmniej maluch nie celuje ci w zasłony w salonie.

A co, jeśli mój maluch bawi się ze szczeniakiem zbyt brutalnie?

Dzieci to absolutni psychopaci, dopóki w wieku około czterech lat nie rozwinie się u nich empatia. Jak już wspomniałam, mój najstarszy syn próbował ujeżdżać naszego biednego szczeniaka jak wypożyczonego kucyka. Za każdym razem musisz fizycznie interweniować. Chwytasz rękę dziecka, pokazujesz "delikatne głaskanie", a jeśli nie potrafi tego zrobić – to koniec interakcji na dany dzień. Pies musi mieć bezpieczne miejsce, do którego dziecko ma absolutny i kategoryczny zakaz wstępu.