Cała prawda o tych idealnych cytatach o zabawie z dzieckiem, których kiedyś nienawidziłam

Była dokładnie 3:14 w nocy. Wiem to, bo jaskrawozielone cyfry naszego taniego elektronicznego budzika dosłownie wypalały mi dziury w niewyspanych siatkówkach. Siedziałam w szarym fotelu do karmienia, który kupiliśmy z ogłoszenia – tym samym, który złowieszczo skrzypiał przy każdym odchyleniu do tyłu – a czteromiesięczna Maya była do mnie przyssana jak mały, agresywny rzep. Miałam na sobie szary top ciążowy, który pachniał skwaśniałym mlekiem i desperacją, i jedną wolną ręką scrollowałam Pinteresta, rozpaczliwie szukając jakiegokolwiek potwierdzenia, że robię to całe "macierzyństwo" dobrze.

Zamiast tego znalazłam cytaty.

Doskonale wiesz, o jakich mówię. Te z piękną kaligrafią i akwarelowym tłem o dziecięcej zabawie, które influencerki wrzucają, gdy ich maluch w ciszy układa ekologiczne kamyki w skąpanym w słońcu pokoju.

„Zabawa jest pracą dzieciństwa”. — Jean Piaget.

Przeczytałam to i po prostu zaczęłam szlochać w ciemności, a moje łzy dosłownie kapały do zimnej, dwunastogodzinnej kawy stojącej na stoliku. Bo skoro zabawa niemowlaka była jej "pracą", to ja z pewnością byłam najgorszym menedżerem na świecie. Myślałam, że zabawa z dzieckiem to, nie wiem, machanie grzechotką przez pięć minut, aż ktoś nie zrobi kupy. Ale internet mówił mi, że muszę stymulować głębokie ścieżki neurologiczne i budować jej funkcje wykonawcze, a ja byłam tak zmęczona, że nie pamiętałam nawet własnego PESEL-u.

Mój mąż, Mark, obudził się, usłyszał moje agresywne pociąganie nosem i zaspany zapytał, czy znów płaczę na filmikach o ratowaniu psów, czy tylko robię porządki w folderze „baby p” na telefonie. (Tak nazywa moje niekończące się, obsesyjne albumy ze zdjęciami – skrót od baby pictures (zdjęcia), baby purees (przeciery), baby poop tracking (tabelki z kupami)... to cała neuroza). Odpowiedziałam, że nie, płaczę, ponieważ aktywnie rujnuję mózg naszej córki, bo nie wiem, jak się z nią poprawnie bawić.

Trudne realia rozwoju mózgu

Tydzień później, na wizycie kontrolnej Mayi, dosłownie osaczyłam naszą panią pediatrę, doktor Miller. Chyba miałam w oczach prawdziwy obłęd. Wyrzuciłam z siebie jakąś statystykę, którą przeczytałam, o tym, że interakcje bez użycia ekranów są niezbędne do przetrwania, i zażądałam odpowiedzi, czy funkcje wykonawcze Mayi zanikają, bo pozwalam jej patrzeć, jak składam pranie, zamiast angażować ją w zorganizowane aktywności sensoryczne.

Doktor Miller, niech ją Bóg błogosławi, nie wyśmiała mnie. Po prostu westchnęła i wyjaśniła, że te wszystkie rozmowy o neuroplastyczności i zmianach w strukturze mózgu to prawda, ale wcale nie oznaczają tego, co wydaje się Instagramowi. Z tego, jak to zrozumiałam – i pewnie masakruję tu medyczną wiedzę, bo, halo, mam z dwanaście lat długu sennego – ich mózgi są jak małe gąbki, ale wcale nie potrzebują nas, żebyśmy je bez przerwy wyżymali. Ulubionym sposobem uczenia się mózgu jest po prostu sprawdzanie, jak działają fizyczne obiekty. Jak grawitacja. Albo dlaczego ogon psa porusza się, gdy ten oddycha.

Zrozumiałam, że przechodziłam przez klasyczne etapy czegoś, co nazywam teraz Żałobą Niemowlęcej Zabawy:

• Zaprzeczenie: Kupowanie fiszek za trzysta złotych z wiarą, że mojego czteromiesięczniaka zainteresuje alfabet.
• Gniew: Nadepnięcie bosą stopą na zbłąkane, plastikowe i śpiewające zwierzątko z farmy o 2 w nocy, i kwestionowanie wszystkich swoich życiowych wyborów.
• Targowanie się: Obiecywanie sobie, że poświęcę trzydzieści minut na świadomą interakcję z dzieckiem, jeśli tylko wcześniej będę mogła poscrollować TikToka przez dziesięć minut.
• Akceptacja: Pozwalanie dziecku na żucie pustego kartonu z Amazona przez dwadzieścia minut i dumne nazywanie tego nieustrukturyzowanym rozwojem sensorycznym.

Weźmy na przykład Jeana Piageta. Zasłynął ze zdania, że zabawa to praca dzieciństwa. I słuchajcie, Jean prawdopodobnie był bardzo mądry i nosił ładną tweedową marynarkę, ale Jean nigdy nie musiał zabawiać kolkowego niemowlaka, które właśnie ubrudziło po pachy swoją pieluszkę w trakcie jednoczesnych prób przygotowania przecieru ze słodkich ziemniaków. Zabawa to praca dzieciństwa? Świetnie. To gdzie jest wypłata mojego dziecka? Ponieważ ja pełnię rolę bezpłatnego stażysty, który przynosi mu wodę i organizuje dokumenty. Czułam się tak, jakby to, że Maya nie „pracuje” wystarczająco ciężko podczas zabawy, miało skończyć się jej zwolnieniem z bycia niemowlakiem.

A Albert Einstein powiedział: „Zabawa jest najwyższą formą badań”, co… okej, Albert, trzymaj się lepiej fizyki.

Zmiana przy drugim dziecku

Przewińmy o trzy lata do przodu. Wkracza Leo.

Do czasu, gdy pojawiło się moje drugie dziecko, radykalnie obniżyłam swoje oczekiwania. Nie robiłam już ekologicznego, jadalnego piasku. Nie hiperwentylowałam się z powodu tego, czy zapewniam mu wystarczającą stymulację dotykową. Chciałam po prostu wypić kawę, dopóki była jeszcze ciepła.

Dość szybko uświadomiliśmy sobie, że nie potrzebujemy mrugających, zasilanych bateriami plastików, które na nas wrzeszczą. Potrzebowaliśmy tylko kilku prostych, dobrze wykonanych rzeczy. Wtedy właśnie kupiliśmy Zestaw ze stojakiem edukacyjnym z misiem od Kianao.

Pozwólcie, że wam opowiem o tej rzeczy. Pokochałam ją od razu. Ma prostą konstrukcję w kształcie litery A, zabezpieczoną sznurkiem, dzięki czemu naprawdę stabilnie stoi i nie składa się, gdy wasze dziecko nieuniknienie za nią pociągnie z całą, zaskakująco dużą niemowlęcą siłą. Drewniane zawieszki są wykonane z solidnego, surowego drewna, co było istnym błogosławieństwem, bo Leo notorycznie ulewał i gryzł z morderczą wręcz agresją. Gryzł te drewniane kółka tak, jakby mu za to płacili.

Te małe, miękkie, szydełkowe misie? Były codziennie obficie ulewane. Ale miały te drewniane pierścienie, które przy zderzeniu wydawały z siebie naprawdę cichy, grzechoczący dźwięk – a nie piszczący, przeraźliwy pisk na baterie, będący zmorą plastikowych koszmarów, które odziedziczyliśmy przy Mayi. Stojak wyglądał po prostu pięknie w naszym zabałaganionym salonie, wprowadzając naturalne tekstury i odrobinę spokoju w absolutny chaos mojego życia. Jeśli Leo nie spał i leżał na swojej macie, był całkowicie pochłonięty radosnym pacaniem misia. To stymulowało jego zdolności wzrokowe i motoryczne, bez konieczności, bym wisiała nad nim i komentowała każdy jego ruch.

Jeśli wy też toniecie w jaskrawych, plastikowych klamotach, które grają upiorną, fałszywą wersję „Stary Donald farmę miał” za każdym razem, gdy pies o nie zahaczy, możecie przejrzeć drewniane stojaki edukacyjne Kianao tutaj i uratować swoje zdrowie psychiczne.

Kiedy estetyka spotyka się z rzeczywistością

Będąc w stu procentach szczerą, Mark kupił drugi taki stojak do swojego domowego biura, bo myślał, że będzie mógł magicznie pracować, podczas gdy Leo będzie bawił się na podłodze obok niego. (Spoiler: Nie da się pisać maili z sześciomiesięcznym dzieckiem w pokoju, ale to urocze, że w ogóle spróbował).

Kupił Zestaw ze stojakiem edukacyjnym Liść i Kaktus. I słuchajcie, to w sumie świetny zestaw. Stelaż dziecięcego stojaka zrobiony jest z tego samego surowego drewna, ma jedwabiście gładkie szlify, nie zawiera chemii i jest całkowicie bezpieczny. Ale szczerze? Kształt kaktusa był dla nas po prostu „okej”. Nie wiem dlaczego, może Leo po prostu nie miał pustynnej duszy, ale nigdy nie wydawał się tak bardzo zainteresowany chwytaniem kaktusa jak misia. Ma te same silikonowe koraliki i kółka wolne od BPA i jest pod względem estetycznym przepiękny, ale jeśli zastanawiacie się nad wyborem – weźcie misia. To tylko moje skromne, uczciwe zdanie.

Ostatecznie jednak musieliśmy znaleźć jakieś rozwiązanie na czas wizyt u teściów. Moja teściowa jest uroczą osobą, ale jej dom to dosłownie muzeum kruchych, szklanych figurek. Zdecydowaliśmy się na Składany drewniany stojak edukacyjny z namiotem i obręczami, właśnie dlatego, że potrzebowaliśmy czegoś mobilnego.

Możliwość szybkiego demontażu to najlepsza część tego zestawu. Dosłownie rozkładasz go i wrzucasz do bagażnika. Możesz zmieniać lub dodawać nowe zabawki bez najmniejszego wysiłku i bez sprzętu. Żadnych narzędzi. Koniec siedzenia na podłodze u teściowej i płaczu z kluczem imbusowym w ręku, podczas gdy wasze małżeństwo powoli się rozpada z powodu brakującej śrubki. Składasz go, transportujesz, rozstawiasz na dywanie i bum – twoje dziecko bezpiecznie się bawi, a ty jesz w spokoju tosta.

Prawda o tej "Pracy"

W każdym razie, sęk w tym, że chciałabym móc cofnąć się w czasie i potrząsnąć tą młodszą wersją samej siebie, siedzącą w fotelu o 3 nad ranem. Powiedziałabym jej, że w zasadzie musisz po prostu wyciągnąć kilka drewnianych klocków lub piękny, minimalistyczny stojak z zabawkami, a następnie fizycznie zmusić się, by odpuścić i wypić letnią kawę, podczas gdy one odkrywają, jak działa świat, na swoich własnych warunkach.

Nie musisz być animatorem na ich rejsie wycieczkowym.

Nie musisz organizować ich doświadczeń zabawowych w każdej sekundzie dnia. W rzeczywistości terapeuci zajęciowi powiedzą ci, że krok w tył i pozwolenie im na niezależną, samodzielną zabawę jest dokładnie tym, co buduje tę magiczną odporność emocjonalną i umiejętność rozwiązywania problemów, o których wszyscy ciągle mówią.

Leo ma teraz cztery lata. Maya siedem. Ostatnio wyjrzałam przez okno kuchenne i nakryłam Mayę, jak uczyła Leo robić "eliksir czarownic" z błota, garści mokrej trawy, suchych liści i połowy butelki mojego drogiego szamponu z salonu fryzjerskiego, który jakimś cudem przemycili z łazienki.

Zrobiło się z tego niezłe pobojowisko. Prawdziwa katastrofa. Byłam zajęta nerwowym przeliczaniem, ile ten szampon kosztował za mililitr.

Ale dzieci były w stu procentach skupione. Negocjowały, oceniały ryzyko (głównie to, czy zacznę na nie krzyczeć przez okno) i budowały cały wyimaginowany świat bez ani jednego migającego światełka czy baterii w zasięgu wzroku.

Wygląda na to, że Jean Piaget miał jednak rację. To ich praca. Ja musiałam po prostu zejść im z drogi, żeby mogły ją wykonywać.

Więc weź głęboki oddech. Zamknij Pinteresta. A jeśli jesteś gotowa zamienić te plastikowe maszyny hałasu na coś, co nie wywoła u ciebie migreny, zgarnij minimalistyczny, naturalny stojak edukacyjny przed kolejnym skokiem rozwojowym twojego dziecka.

Moje chaotyczne FAQ o zabawie niemowląt

Czy naprawdę muszę siedzieć na podłodze i bawić się z moim dzieckiem przez cały dzień?

O rany, nie. Błagam, nie rób sobie tego. Twój pediatra chce, abyście mieli takie chwile naprzemiennych reakcji – nawiązywanie kontaktu wzrokowego, mówienie do dziecka przy zmianie pieluchy, uśmiechanie się, gdy gaworzy. Ale nie musisz być pełnoetatowym animatorem czasu wolnego. Położenie dziecka pod bezpiecznym, drewnianym stojakiem i pozwolenie mu na pacanie w szydełkowe kółko, podczas gdy ty przez dwadzieścia minut bezmyślnie gapisz się w ścianę, jest całkowicie akceptowalne, wysoce pożądane i, szczerze mówiąc, absolutnie niezbędne dla twojego własnego zdrowia psychicznego.

Co jeśli moje dziecko woli po prostu gryźć drewniane zabawki na stojaku, zamiast na nie patrzeć?

Oznacza to, że bawią się wręcz wzorowo! Wszystko leci prosto do buzi, bo tak właśnie niemowlęta badają wszechświat. Właśnie dlatego wyrzuciłam te wszystkie tanie plastikowe gadżety od przypadkowych dropshipperów z neta i kupiłam te od Kianao. Surowe drewno i wykończenia pozbawione chemii oznaczają, że nie dostaję ataków paniki za każdym razem, gdy Leo dosłownie połyka w całości drewnianą lamę.

Poważnie, ilu zabawek potrzebują do tego całego "budowania mózgu"?

Zdecydowanie mniej, niż myślisz. Szczerze mówiąc, góra zabawek tylko je przebodźcowuje (i rujnuje estetykę twojego salonu). Rotowanie kilkoma otwartymi zabawkami – takimi jak solidny stojak edukacyjny (A-frame), kilka kubeczków do układania w wieżę i może miękki kocyk – w zupełności wystarczy. Zbyt wiele opcji po prostu je stresuje. Zachowaj minimalizm.

Dlaczego drewniane stojaki dla dzieci są lepsze niż te głośne i plastikowe?

Poza tym, że od plastikowych krwawią wam uszy? Drewniane zabawki dostarczają lepszych bodźców sensorycznych. Mają odpowiednią wagę, naturalną teksturę, a dźwięk, jaki wydają uderzając o siebie, jest naprawdę kojący, a nie przerażający. A do tego nie posiadają baterii, które mogą się wyczerpać i wywołać wielką rozpacz malucha we wtorkowy poranek.

Czy to źle, że nienawidzę zabawy w odgrywanie ról z moim maluchem?

Witaj w klubie, spotykamy się w czwartki. Zabawa w udawanie jest dla dorosłych otępiająco nudna. Jeśli będę musiała udawać, że zjadam kolejny plastikowy kawałek pizzy, zwariuję. Nie musisz tego kochać. Zaangażuj się raczej w "zabawę równoległą" – usiądź obok nich na podłodze, składaj pranie lub czytaj książkę i pozwól im bawić się w pobliżu. Ważna jest twoja obecność, a nie twój godny Oscara występ w roli dinozaura.