Jak tytuł filmu Baby Driver zmylił mnie podczas rodzinnego seansu

Mój najstarszy syn, Jackson, stoi na samym środku salonu w niepasującej do siebie piżamie w dinozaury, ściskając na wpół zjedzony paluszek serowy niczym mikrofon i gapi się z szeroko otwartymi oczami na ekran telewizora. Jest 21:45 w piątek. Powinien smacznie spać. Zamiast tego w ciszy ogląda w wysokiej rozdzielczości, jak Jamie Foxx strzela do opancerzonej furgonetki. Rzucam się przez stolik kawowy w desperackiej panice, by wyrwać pilot mężowi, brutalnie skręcając kostkę na porzuconej zabawce i rozlewając letnią słodką herbatę na dywan, byle tylko wcisnąć przycisk zasilania, zanim mój czterolatek nabawi się trwałego urazu psychicznego.

Będę z wami szczera, myślałam, że wybieram zupełnie niewinny film. Mój mąż zapytał, co oglądamy, a ja zobaczyłam tytuł ze słowem "baby", i mój zmęczony matczyny mózg po prostu uległ awarii. Musiałam gorączkowo tłumaczyć Jacksonowi, że te głośne trzaski w telewizorze to tylko efekty specjalne z jakiegoś śmiesznego pokazu sztucznych ogni, po czym chwycić jego sztywne ze strachu ciałko i odmaszerować z nim prosto do łóżka, szepcząc modlitwy, by nie miał koszmarów.

Przysięgam, że tytuł brzmiał tak zupełnie niewinnie

Kiedy mój mąż włączył film na ekranie wypożyczalni, na szybko wygooglowałam w telefonie obsadę "Baby Driver", wrzucając jednocześnie popcorn do mikrofalówki. Zobaczyłam Ansela Elgorta z tego wyciskającego łzy filmu o nastolatkach chorych na raka i Lily James, która dosłownie grała Kopciuszka, więc naturalnie pomyślałam, że to jakiś uroczy, chwytający za serce niezależny komediodramat. Wiecie, taka słodka historia o młodym tacie, który zabiera swoje dziecko w podróż samochodem przez kraj, żeby odnaleźć siebie, czy coś w tym stylu. Oj, jakże spektakularnie się myliłam.

Słuchajcie, dziesięć minut po rozpoczęciu dotarło do mnie, że to absolutnie szalony thriller akcji o napadach. Nie ma tam żadnych niemowlaków. Główny bohater jest po prostu kierowcą pomagającym w ucieczkach z miejsca przestępstwa, na którego mówią Baby — a może Baby D, szczerze mówiąc, nie mogłam dosłyszeć połowy dialogów przez pisk opon i odgłosy ciężkiej artylerii. Zamiast uroczej komedii o rodzicielstwie zaserwowano mi film, w którym pada ponad 110 przekleństw, w tym około 57 razy słowo na "k", co jest dokładnie tym rodzajem słownictwa, którego mój chłonący wszystko jak gąbka maluch zdecydowanie nie powinien zabierać ze sobą do przedszkola.

Moja babcia mawiała, że cichy dom to podejrzany dom, i miała rację, bo gdybym tylko spojrzała na elektroniczną nianię, zamiast dać się wciągnąć w początkowy pościg samochodowy, usłyszałabym Jacksona skradającego się korytarzem. To cud, że następnego ranka przy śniadaniu nie powtarzał żadnych dialogów Jamiego Foxxa.

Bębenki uszne są o wiele delikatniejsze niż moja cierpliwość

Kiedy dzieci były już bezpiecznie z powrotem w swoich łóżkach, a my w końcu obejrzeliśmy film do końca (ze znacznie przyciszonym dźwiękiem), główny wątek fabularny szczerze mówiąc dał mi do myślenia w kontekście moich własnych dzieci. Główny bohater, Baby, cierpi na poważne, ciągłe dzwonienie w uszach – szumy uszne – ponieważ jako mały chłopiec brał udział w strasznym wypadku samochodowym. Aby zagłuszyć to okropne dzwonienie, bez przerwy słucha muzyki na swoim iPodzie.

Ścisnęło mnie w żołądku, bo tak się składa, że zaledwie kilka miesięcy temu odbyłam długą rozmowę z naszym pediatrą, dr. Millerem, na temat słuchu u dzieci. Było to zaraz po tym, jak zabrałam maluchy na zadziwiająco głośne lokalne rodeo. Lekarz powiedział mi, że dzieci nie doznają uszkodzeń słuchu wyłącznie na skutek starzenia się, ale że pojedyncze, traumatyczne zdarzenie akustyczne lub uraz fizyczny może spowodować u nich nieodwracalne dzwonienie w uszach. Nie do końca rozumiem naukową stronę tego zjawiska, ale wyjaśnił, że w uszach małych dzieci znajdują się mikroskopijne włoski, które ulegają zniekształceniu pod wpływem głośnych dźwięków. Jestem prawie pewna, że miał na myśli zakończenia nerwowe, ale czymkolwiek one są, po uszkodzeniu już nigdy nie odrastają.

To całkowicie utwierdziło mnie w moim "szalonym matczynym instynkcie", by wszędzie zabierać dla maluchów te duże, wygłuszające słuchawki ochronne. Ale oczywiście, w samym środku mojej nagłej nocnej paniki na temat ochrony słuchu, próbowałam pójść do kuchni i stanęłam prosto na jeden z naszych zestawów miękkich klocków konstrukcyjnych dla niemowląt, który Jackson zostawił w korytarzu. Będę z wami szczera w kwestii tych klocków — są naprawdę w porządku i podoba mi się, że zrobiono je z nietoksycznej gumy, a nie z taniego, pękającego plastiku, ale moje dzieci zazwyczaj budują z nich małe, agresywne wieże, które potem z impetem kopią prosto do miski z wodą naszego psa. Zdecydowanie nie sprzyjają cichej i skupionej edukacyjnej zabawie, o której zapewniał producent na opakowaniu, ale przynajmniej nie przebiły mi stopy, kiedy nadepnęłam na nie w ciemności.

Podróże samochodem nie powinny przypominać ekstremalnego sportu kontaktowego

Inną rzeczą, która naprawdę utkwiła mi w pamięci po tym filmie, był wypadek samochodowy z dzieciństwa, który spowodował uraz głównego bohatera. Jego rodzice głośno kłócili się podczas jazdy, stracili koncentrację i wjechali w tył ciężarówki. Moja mama zawsze powtarzała, że jazda z płaczącymi niemowlętami na tylnym siedzeniu to po prostu sztuka przetrwania z punktu A do punktu B, i wcale nie żartowała.

Nie ma absolutnie nic bardziej rozpraszającego niż niemowlak, który dostaje fioletowego na twarzy ataku histerii w swoim foteliku, podczas gdy ty próbujesz włączyć się do ruchu na autostradzie z prędkością ponad stu kilometrów na godzinę. Zazwyczaj moje dzieci odchodzą od zmysłów w samochodzie, ponieważ jest im za gorąco. Te foteliki bezpieczeństwa to w zasadzie izolowane piankowe wiadra, które zatrzymują całą ciepłotę ciała, a jeśli ubierzesz dziecko w syntetyczne materiały, będzie się po prostu kisić we własnym pocie, aż w końcu zacznie wrzeszczeć.

Właśnie dlatego całkowicie przestałam kupować te tanie poliestrowe ubranka i na czas jazdy samochodem przerzuciłam moją najmłodszą na body bez rękawów z bawełny organicznej dla niemowląt. Bawełna organiczna naprawdę pozwala jej skórze oddychać, a domieszka elastanu daje jej na tyle dużo elastyczności, że nie muszę się z nią siłować jak z małym aligatorem. Poza tym, biorąc pod uwagę cenę, jest to niezwykle przyjazny dla portfela wybór, ponieważ nie kurczy się do rozmiarów koszulki dla lalek po jednej wycieczce do mojej suszarki. Komfortowe dziecko to ciche dziecko, a ciche dziecko oznacza, że mogę naprawdę sprawdzić martwe pole w lusterkach bez poczucia, że mój mózg wibruje od hałasu.

Jeśli gorączkowo próbujecie zrobić przegląd swojej torby na pieluchy przed kolejną chaotyczną rodzinną wycieczką, możecie chcieć rzucić okiem na kilka ekologicznych artykułów pierwszej potrzeby dla niemowląt, które naprawdę sprawdzają się w codziennym życiu, zamiast tylko ładnie wyglądać na wieszaku.

Zagłuszanie hałasu, gdy nie możesz po prostu założyć słuchawek

W filmie Baby używa iPoda, aby przetrwać swoją rzeczywistość. W naszym domu moje dzieci używają do tego żucia. Ząbkowanie to absolutnie najgorszy etap rodzicielstwa i będę kłócić się z każdym, kto twierdzi inaczej. Kiedy mojej średniej córeczce, Sadie, wyrzynały się zęby trzonowe, była maleńkim, śliniącym się terrorystą, który obgryzał krawędź naszego drewnianego stolika kawowego jak mały, rozzłoszczony bóbr.

Zmarnowałam tak dużo pieniędzy na te idealnie estetyczne gryzaki w stonowanych odcieniach beżu, których teraz pełno na Instagramie. Wiecie dokładnie, o których mówię. Wyglądają jak rzeźby w stylu sztuki minimalistycznej, wyrzeźbione ze smutnego, wyrzuconego przez morze drewna i kosztują fortunę, ale dzieci dosłownie ich nienawidzą. Moje maluchy nie chciały ich nawet dotknąć. One po prostu chcą czegoś jaskrawego i miękkiego, co faktycznie dosięgnie tylnej części ich dziąseł, ale internet próbuje wmówić nam, że jeśli damy naszym dzieciom kolorowy plastik, to w jakiś sposób ponosimy porażkę jako współcześni rodzice. Oczekuje się od nas, że zaaranżujemy pokój dziecięcy tak, by wyglądał jak luksusowa skandynawska poczekalnia, całkowicie ignorując fakt, że niemowlęta to bałaganiarskie, głośne i kolorowe małe stworzenia, które potrzebują praktycznej ulgi, a nie stonowanej palety kolorów dopasowanej do naszych poduszek dekoracyjnych.

Tak czy inaczej, beżowy kolor jest dobry na dywany w salonie, a nie na akcesoria dla dzieci.

To, co ostatecznie uratowało moje zdrowie psychiczne przy Sadie, to ten bambusowy gryzak z silikonu w kształcie pandy. Kupiłam go pod wpływem impulsu, będąc kompletnie niewyspana, i okazał się strzałem w dziesiątkę. Jest wykonany z silikonu spożywczego, więc jest super miękki, ale nie rozpada się, a mały kształt pandy ma płaskie krawędzie, które idealnie pasowały do jej malutkich rączek, gdy szamotała się w swoim wózku. Szczerze mówiąc, po prostu wrzucałam go do zmywarki. Żadnego wygotowywania, żadnych specjalnych rytuałów odkażania, po prostu dorzucałam do brudnych talerzy po spaghetti i włączałam zmywanie. Zapewnił jej bodźce sensoryczne, których potrzebowała, by przestać krzyczeć, a mi upragnioną ciszę, abym w końcu mogła usłyszeć własne myśli.

Zanim przejdziemy do pytań, które zapewne sobie teraz zadajecie, zróbcie to i kupcie ten gryzak z pandą dla własnego zdrowia psychicznego, bo uwierzcie mi, etap ząbkowania nie czeka na nikogo i na pewno nie chcecie dać się zaskoczyć z pustymi rękami o drugiej w nocy.

Pytania, które szczerze możecie sobie teraz zadawać

Dlaczego wszyscy szukają obsady "Baby Driver", skoro to nie jest film familijny?
Bo obsada jest szczerze mówiąc naszpikowana wielkimi nazwiskami, takimi jak Ansel Elgort, Jon Hamm i Lily James, a tytuł jest niezwykle mylący! Nastolatki i dorośli uwielbiają ten film, ponieważ to zgrabne kino akcji napędzane świetną muzyką, ale przez tytuł wyczerpani rodzice myślą, że to coś, co mogą włączyć na rodzinną noc z pizzą. Nie popełniajcie mojego błędu.

Czy małe dzieci naprawdę mogą nabawić się szumów usznych jak ten facet w filmie?
Według mojego pediatry, tak, zdecydowanie mogą. Zazwyczaj myślimy, że dzwonienie w uszach zdarza się tylko dziadkom lub gwiazdom rocka, ale poważna infekcja ucha, głośne koncerty bez ochrony słuchu czy uraz fizyczny mogą całkowicie uszkodzić wrażliwy słuch dziecka. Zawsze miejcie w zanadrzu te wygłuszające słuchawki dla niemowląt.

Jaki jest najlepszy sposób, aby zapobiec krzykowi dziecka podczas długiej jazdy samochodem?
Oprócz modlitwy o cud, kluczem jest kontrola temperatury. Wyrzućcie ciężkie poliestrowe ubranka i postawcie na oddychające warstwy, takie jak body z bawełny organicznej, aby maluchy nie ugotowały się z przegrzania w foteliku. Miejcie też dedykowany do samochodu gryzak przypięty do pasa, aby dziecko mogło się samo uspokoić, zamiast upuszczać go na podłogę co pięć minut.

Czy te body z organicznej bawełny naprawdę są warte dodatkowych pieniędzy?
Zwykle strasznie oszczędzam, ale mówię wam, że tak. Super tanie wielopaki z hipermarketów stają się szorstkie i tracą kształt po trzech praniach, przez co nasze dziecko kończy z obwisłym dekoltem, który naraża klatkę piersiową na zimne powietrze. Te z bawełny organicznej, z odrobiną rozciągliwego materiału, naprawdę przetrwają każdą wojnę z praniem w moim domu, więc na dłuższą metę kupujecie ich mniej.

Skąd mam wiedzieć, czy dany film jest na pewno odpowiedni dla moich dzieci, zanim wcisnę "Odtwórz"?
Nie ufajcie tylko tytułowi i zdecydowanie nie sprawdzajcie tylko listy aktorów, tak jak ja to zrobiłam! Otwórzcie w telefonie serwis Common Sense Media i sprawdźcie opinie innych rodziców. Gdybym poświęciła trzydzieści sekund na przeczytanie ostrzeżeń o 57 rzuconych przekleństwach na "k", zamiast przeglądać stronę Ansela Elgorta na IMDb, nie musiałabym rzucać się przez cały salon, żeby chronić niewinność mojego czterolatka.