Mój toksyczny związek ze świecącym akwarium Baby Einstein

Jest 3:14 w nocy, w pewien listopadowy wtorek. Stoję boso w korytarzu, mając na sobie poplamioną koszulkę do karmienia, której wciąż nie uprałam, mimo że mój syn Leo ma już trzy lata, a Maya osiem miesięcy. Dosłownie wstrzymuję oddech pod drzwiami sypialni Mai. Przez szparę przebija upiorna, niebieska, podwodna poświata, która oświetla deski podłogowe na korytarzu. Akwarium baby einstein wygrywa tę jedną klasyczną melodię – wiecie którą, to brzdąkające coś Bacha, które powoli zaczyna nawiedzać wasze sny, gdy jesteście w stanie głębokiego, klinicznego wręcz niedoboru snu. Jestem całkowicie i bez reszty zakładniczką plastikowego pudełka.

Nie mogłam wejść do środka. Gdybym otworzyła drzwi, żeby wyłączyć tę małą mechaniczną rybkę, obudziłaby się z krzykiem. Ale zostawiając ją włączoną, umierałam ze strachu, że tworzę jej nawyk, z którym nie rozstanie się aż do wyjazdu na studia. Mój mąż Dave – człowiek, który przespałby nawet alarm pożarowy, przysięgam – powiedział mi wcześniej tego wieczoru: „po prostu włącz funkcję ściemniania”, bo to rzekomo stopniowo wycisza dźwięk i gasi światło przez 25 minut, żeby nauczyć je samodzielnego zasypiania. Tyle że to nie Dave stał w zimnym korytarzu, modląc się do bogów snu.

Zmierzam do tego, że bycie rodzicem polega głównie na wymienianiu jednego lęku na drugi, zazwyczaj z letnim kubkiem kawy w dłoni.

Nocna sytuacja z zakładnikiem

Porozmawiajmy o uspokajaczu baby einstein sea dreams. Bo jeśli jesteś teraz rodzicem, to albo masz go już przypiętego do łóżeczka, desperacko zastanawiasz się nad jego kupnem o czwartej rano, albo okłamujesz samą siebie, jak bardzo go pragniesz.

Oto szczera i bolesna prawda: to urządzenie działa jak magiczna różdżka przez dokładnie trzy tygodnie, a potem staje się twoim władcą. Maya leżała zafascynowana małą plastikową ośmiornicą, która wykonywała swój powolny, trzęsący się taniec na ekranie. Ale potem zderzyliśmy się ze ścianą – NIE CHCIAŁA spać, jeśli rybki nie pływały. Na Święto Dziękczynienia jechaliśmy do teściów i Dave dosłownie musiał odkręcić to ciężkie plastikowe pudło od łóżeczka, spakować do bagażu podręcznego i przypiąć trytytkami do hotelowego kojca, bo tak bardzo baliśmy się nocy bez niego.

To zmusiło mnie do przyjrzenia się wszystkim zabawkom i gadżetom, którymi zasypujemy nasze dzieci. Dorastaliśmy w latach 90., prawda? Nasi rodzice całkowicie kupili bajkę w stylu: „posadź dziecko przed filmem z muzyką klasyczną, a na pewno dostanie się na Harvard”.

Rzeczy, o których naprawdę myślałam, że zrobią z mojego dziecka geniusza:

• Migające światełka zsynchronizowane z Mozartem.
• Te staroświeckie płyty DVD z pacynkami.
• Wszystko, co miało na pudełku napis „edukacyjne” w podstawowych kolorach.
• Puszczanie w samochodzie ambitnego radia, podczas gdy Maya agresywnie ulewała na pasy fotelika.

Co moja lekarka tak naprawdę powiedziała o „genialnych” filmikach

I tak pewnego dnia siedzę w gabinecie mojej pediatrki. Doktor Gupta to anioł, który widział, jak płaczę z powodu wszystkiego: od dziwnego koloru kupy po odparzenia pieluszkowe. Mimochodem wspomniałam jej, że zastanawiam się nad włączeniem Mai tych starych filmików edukacyjnych, żebym mogła w końcu wziąć prysznic i nie słyszeć niczyjego krzyku.

Doktor Gupta westchnęła i oparła się o zlew. Powiedziała mi coś przerażającego, co całkowicie i na zawsze zrujnowało moje plany prysznicowe. Podobno jakieś ogromne badanie Uniwersytetu Waszyngtońskiego wzięło pod lupę dzieci oglądające tego typu produkcje. Powiedziała mi, że na każdą godzinę spędzoną przed ekranem, niemowlęta poniżej 16. miesiąca życia w rzeczywistości uczą się od 6 do 8 słów MNIEJ, niż dzieci, które nie oglądają niczego.

Siedziałam tam w swoich legginsach, trzymając w ręku czwartą kawę tego dnia, zupełnie skołowana. Mniej słów? Myślałam, że to ma budować ich słownictwo! Ale dr Gupta wyjaśniła to w sposób, który miał absolutny sens, nawet dla mojego zamroczonego brakiem snu mózgu. Powiedziała, że dzieci potrzebują prawdziwej ludzkiej twarzy, żeby nauczyć się mówić. Muszą widzieć, jak ruszają się moje usta, nawet jeśli po prostu opowiadam im, jak robię kanapkę z indykiem.

Kiedy sadzasz je przed szybko zmieniającymi się na ekranie obrazkami, nawet jeśli towarzyszy im muzyka klasyczna i urocze pacynki, ich małe mózgi w zasadzie ulegają zwarciu. To uczy je oczekiwać ciągłej stymulacji na najwyższym poziomie. Nic dziwnego, że Leo nie potrafił usiedzieć w miejscu przez dwie sekundy, by pooglądać kartonową książeczkę – zaprogramowaliśmy jego mózg na fajerwerki.

Z tego co wiem, medycy zalecają absolutne zero czasu przed ekranem przed ukończeniem drugiego roku życia. Co, jasne, haha, powodzenia, gdy po domu biega małe dziecko, a ty karmisz noworodka – no ale próbuję. Naprawdę się staram. Choć najczęściej po prostu z tego powodu panikuję.

Znalezienie złotego środka, zanim oszaleję

Rzecz w tym, że marka naprawdę całkowicie zmieniła strategię. Kiedy nauka udowodniła, że te filmy to bzdura dla mózgów niemowląt, przestali wciskać nam ekrany i zaczęli produkować prawdziwe, fizyczne zabawki baby einstein. A niektóre z nich są... cóż, są naprawdę świetne.

Na przykład pianinko baby einstein. Pewnego dnia Dave przyniósł do domu to dotykowe (Magic Touch), chociaż wyraźnie mu mówiłam, ŻADNYCH WIĘCEJ HAŁAŚLIWYCH ZABAWEK. Byłam w pełni gotowa, żeby wyrzucić je przez okno. Ale okazało się genialne! Nie ma prawdziwych klawiszy. To po prostu płaski kawałek drewna z namalowanymi klawiszami, które jakoś wyczuwają ciepło albo ładunek elektryczny paluszków dziecka.

Maya po prostu uderzała w pomalowane drewno i to grało dźwięk. Żadnych agresywnych, migających jak stroboskop świateł. Żadnego przestymulowującego chaosu. Czysty ciąg przyczynowo-skutkowy. Uderza, słyszy dźwięk. Doktor Gupta powiedziała mi, że to dokładnie ten rodzaj dotykowej sensorycznej zabawy, której potrzebują do budowania połączeń nerwowych. Naciskasz coś i coś się dzieje. To w zasadzie taka fizyka dla bobasów. Aha, i te wielkie centra aktywności i skoczki z milionem plastikowych przypinek? To koszmar zajmujący całe miejsce w salonie, pomińcie je całkowicie.

A co jest absolutnie najlepszym sposobem na zabawę z nimi? Po prostu zejdźcie na podłogę. Jeśli szukacie zabawek, które nie sprawią, że wasz salon będzie wyglądał jak po wybuchu bomby z plastiku, sprawdźcie kolekcję drewnianych zabawek Kianao. Szczerze mówiąc, to uratowało moje estetyczne poczucie zdrowych zmysłów.

Zabawki, które naprawdę dobrze wyglądają w moim domu

Zanim całkowicie poddaliśmy się plastikowej symfonii na baterie przy Leo, mieliśmy ten przepiękny Tęczowy stojak edukacyjny od Kianao. To szczerze moja ulubiona rzecz, jaką kiedykolwiek kupiliśmy na ten niemowlęcy czas. Pamiętam, jak kładłam Leona pod nim na jego małym, puszystym kocyku, gdy miał jakieś trzy miesiące.

To po prostu prosta, solidna drewniana konstrukcja w kształcie litery A, z której zwisają pięknie kolorowe zabawki w kształcie zwierzątek. Żadnych baterii. Żadnej drażniącej muzyki. Tylko słoń i drewniane kółka, które wydają ciche stuknięcia, gdy dziecko w końcu nauczy się w nie uderzać.

Dlaczego tak bardzo go pokochałam:

• Nie przebodźcowywał go. Po prostu wpatrywał się w łagodne kolory i powoli odkrywał, jak działają jego rączki.
• Nie kłuł w oczy. Mogłam go zostawić na środku salonu, gdy przychodzili goście, i wyglądał jak celowo wybrany skandynawski wystrój, a nie jak zabałaganiony żłobek.
• Kiedy chwytał drewniane pierścienie, mogłam usiąść obok niego i opowiadać mu, co robi. „Złapałeś kółeczko! Pociągnąłeś!”. I według doktor Gupty właśnie tak dzieci naprawdę uczą się mówić.

Wypróbowaliśmy też ich Zestaw miękkich klocków dla niemowląt. To takie delikatne, gumowe klocki w bardzo ładnych pastelowych kolorach. Będę z wami całkowicie szczera – są po prostu okej. Jakość jest świetna i są całkowicie nietoksyczne (wolne od BPA i tak dalej), co ma ogromne znaczenie. Ale Maya nigdy nie miała większej ochoty, by je układać. Najczęściej przez godzinę nosiła jeden z nich, a potem agresywnie rzucała nim w naszego psa. Co, jak zgaduję, też jest formą rozwoju umiejętności motorycznych? Więc jeśli szukacie zabawki do układania wieżyczek, po prostu miejcie świadomość, że wasze dziecko może w zamian użyć jej jako broni. Przynajmniej są miękkie.

Kiedy wszystko ląduje prosto w buzi

Sęk w tym, że pianinko, klocki i dosłownie każdy przedmiot w moim domu, kiedy Maya skończyła pół roku, zaczęły lądować prosto w jej buzi. Róg drewnianego pianinka? Pogryziony. Pilot do telewizora? Cały w ślinie.

Ząbkowanie jest po prostu... to siódmy krąg piekieł. Nikt nie śpi, wszyscy płaczą, a wasze słodkie maleństwo zamienia się we wściekłego małego borsuka.

Kiedy Mai zaczął wyrzynać się pierwszy dolny ząbek, porzuciliśmy wszystkie skomplikowane zabawki edukacyjne i po prostu daliśmy jej Gryzak Bubble Tea. Kupiłam go, bo sama mam niezdrowe uzależnienie od prawdziwej bubble tea, ale okazał się wybawieniem. Wykonano go w 100% z bezpiecznego silikonu spożywczego, a małe, wypukłe kuleczki „boba” były dokładnie tym, czego potrzebowała, by masować o nie swoje spuchnięte dziąsła.

W dodatku można go schłodzić w lodówce. Patrzenie, jak krzyczące niemowlę gryzie zimny silikonowy kubek z boba, podczas gdy ty sama pijesz prawdziwą mrożoną kawę, to szczerze mówiąc absolutny szczyt nowoczesnego macierzyństwa.

Odpuść sobie presję wychowania małego geniusza

Słuchajcie, jeśli przez te siedem lat, odkąd przywiozłam do domu Leona, czegoś się nauczyłam, to tego, że wszyscy wywieramy na siebie zbyt dużą presję, próbując zoptymalizować mózgi naszych dzieci.

Nie potrzebujecie magicznego, świecącego pudełka, żeby zasnęły, i zdecydowanie nie potrzebujecie filmików z migającymi kartami, żeby były mądre. Przez połowę czasu rzeczy, które rzekomo mają pomóc im w nauce, po prostu je przestymulowują, a nas tylko stresują.

Badania bywają zagmatwane, brak snu jest aż nazbyt prawdziwy, a czasem i tak posadzicie dziecko przed ekranem tylko po to, by w spokoju zjeść tosta. To wcale nie czyni z was złego rodzica. Jednak w przypadku zabawek, które dosłownie wypełniają po brzegi wasz dom – im prościej, tym zazwyczaj lepiej.

Zanim kupicie kolejną plastikową rzecz, która wymaga śrubokręta i ośmiu baterii R14, żeby w ogóle zadziałała, bardzo was proszę, przejrzyjcie kolekcję zrównoważonych zabawek od Kianao. Mózg waszego malucha (i wasze zdrowie psychiczne) wam za to podziękują.

Moje chaotyczne i w pełni szczere pytania i odpowiedzi (FAQ) o zabawkach dla niemowląt

Czy to akwarium jest naprawdę takie złe dla snu?

Słuchajcie, nie zamierzam wam wmawiać, że to nie uśpi waszego dziecka, bo u Mai na początku sprawdzało się świetnie. Problemem jest to, że się od niego uzależniają. Jeśli obudzą się o 2 w nocy, a światełka nie będą wirować, nie zasną same ponownie. To staje się dla nich ogromnym uzależnieniem. Jeśli już tego używacie, MUSICIE korzystać z funkcji ściemniania, żeby oduczyć je światła, bo inaczej będziecie jak wariaci pakować to ustrojstwo do walizki na każde wakacje. Zgadnijcie, skąd to wiem.

Co, jeśli już pozwoliłam mojemu dziecku oglądać te „edukacyjne” filmy?

O rany, weźcie głęboki oddech. Wcale nie zepsuliście swojego dziecka. Pozwalałam Leonowi oglądać na iPadzie tyle byle czego, gdy byłam w ciąży i kompletnie wykończona przy Mai. Cały ten deficyt językowy dotyczy nawykowego, codziennego oglądania w tych kluczowych pierwszych miesiącach. Po prostu zmieńcie taktykę. Wyłączcie ekran, zejdźcie na dywan i rozmawiajcie z nimi, gdy bawią się drewnianym klockiem albo żują silikonowy gryzak. Mózg jest niezwykle plastyczny – szybko nadrobi zaległości.

Czy współczesne zabawki różnią się od starych płyt DVD?

Tak, są zupełnie inne. Marka została lata temu zbesztana przez pediatrów, więc przestali narzucać pasywne ekrany. Ich nowoczesne, fizyczne zabawki, szczególnie te z drewna z czujnikiem dotyku, są obecnie bardzo polecane przez terapeutów zajęciowych, ponieważ wymagają od malucha fizycznego ZROBIENIA czegoś, aby uzyskać rezultat. To aktywna zabawa, a nie bierne „odklejanie się” przed ekranem.

Czy to magiczne, dotykowe pianinko ma regulację głośności?

TAK. Dzięki Bogu. Ma regulację głośności, i nawet to „głośne” ustawienie nie brzmi jak ten agresywny, rozdzierający uszy elektroniczny pisk, który wydają z siebie tanie plastikowe zabawki. Szczerze mówiąc, brzmi nawet trochę jak prawdziwy instrument. Dave wprawdzie wciąż próbuje czasem schować je pod kanapę, ale to obiektywnie jedna z najmniej irytujących grających zabawek, jakie posiadamy.

Jak naprawdę bawić się z moim dzieckiem, żeby nie zwariować?

Szczerze? Przestańcie próbować je na siłę „uczyć”. Kiedyś zamęczałam samą siebie, podnosząc zabawki i mówiąc: „TO JEST CZERWONE. POWIEDZ: CZER-WO-NE”. Teraz po prostu kładę się z Mayą pod matą edukacyjną i na głos opowiadam swój własny monolog wewnętrzny: „Mamusia jest dzisiaj taka zmęczona. O, złapałaś słonika. Mamusia chciałaby być słonikiem, bo one nie muszą robić prania”. Samo słyszenie waszego głosu i widzenie waszej twarzy to najlepsza zabawka edukacyjna, jaką wasze dziecko mogłoby kiedykolwiek dostać. Poza tym, kawa naprawdę pomaga.