Waga dziecka to nie powód do łez: List do niewyspanej mnie

Droga Jess sprzed sześciu miesięcy,

Widzę cię. Stoisz boso w naszej łazience o trzeciej nad ranem. Jesteś zupełnie naga i trzymasz krzyczące, nagie niemowlę. Wchodzisz na zimną elektroniczną wagę, mrużąc oczy w ciemności, żeby odczytać świecące cyfry. Potem podajesz dziecko swojemu bardzo zdezorientowanemu mężowi, znów wchodzisz na wagę i próbujesz w pamięci odejmować ułamki dziesiętne, płacząc nad jakimiś sześćdziesięcioma brakującymi gramami. Gdybym mogła wysłać ci wiadomość głosową w przeszłość przez czasoprzestrzeń, po prostu krzyczałabym, żebyś założyła dresy i wyrzuciła tę głupią wagę przez okno.

Mam teraz troje dzieci poniżej piątego roku życia i można by pomyśleć, że jestem już uodporniona na ten niepokój. Ale gdzie tam, za każdym razem, gdy przywozimy noworodka do naszego małego domku tu, na wiejskich terenach Teksasu, kompletnie tracę głowę z powodu jego wagi. Między uganianiem się za niesfornym maluchem, powstrzymywaniem średniego dziecka przed jedzeniem suchej karmy dla psów, a próbą wydrukowania etykiet wysyłkowych do mojego sklepu na Etsy, mój mózg po prostu hiperfiksuje się na gramach, jakby to był jakiś sport wyczynowy. Będę z tobą całkowicie szczera – ten stres zżera cię od środka i jest zupełnie niepotrzebny.

Matematyka, przez którą płakałam

Mama i babcia zawsze powtarzały mi, że pulchne niemowlę to zdrowe niemowlę, a jeśli twoje dziecko nie ma wałeczków na udach wyglądających jak paczka słodkich bułeczek maślanych, to znaczy, że robisz coś źle. Więc kiedy urodził się mój najstarszy syn – który jest dla mnie żywą przestrogą na dosłownie każdy błąd rodzicielski, jaki kiedykolwiek popełniłam – spodziewałam się, że będzie takim wielkim, tłuściutkim pączkiem. Zamiast tego wyglądał jak malutki, pomarszczony staruszek. Przez pierwsze cztery tygodnie jego życia traktowałam go jak zapaśnika z liceum, który próbuje załapać się do odpowiedniej kategorii wagowej.

Chyba mój pediatra wspomniał w szpitalu, że noworodki zazwyczaj tracą około siedmiu do dziesięciu procent swojej masy w ciągu tych pierwszych kilku dni? Wymamrotał coś o tym, że po prostu pozbywają się nadmiaru płynów z wód płodowych i że to całkowicie naturalne. Ale logiczna znajomość tego faktu w ogóle nie pomogła powstrzymać mojego emocjonalnego załamania, kiedy pielęgniarka powiedziała mi, że spadł z wagi o ćwierć kilograma. Żądałam odpowiedzi. Żądałam dodatkowych konsultacji laktacyjnych. Myślałam, że go zepsułam.

Z tego co wiem, typowe dziecko donoszone przychodzi na świat ważąc od dwóch i pół do prawie czterech kilogramów, co według mnie jest absurdalnie ogromnym przedziałem. Moje średnie dziecko ważyło ledwie 2,7 kg, a najmłodsze dobijało do 3,6 kg. Wszystkie wróciły do swojej pierwotnej wagi po około dwóch tygodniach, ale przez te pierwsze czternaście dni tylko gapiłam się na ich malutkie ciałka, zastanawiając się, czy moje mleko jest jakoś wybrakowane.

Całkowicie nienawidzę aplikacji do śledzenia rozwoju

Musisz natychmiast usunąć tę aplikację z kalkulatorem siatek centylowych ze swojego telefonu.

Poważnie, to wymysł szatana. Wpisujesz niezweryfikowaną, niepewną liczbę ze swojej kuchennej wagi, wciskasz enter i nagle ekran świeci na czerwono, informując cię, że twoje dziecko jest na 8. centylu. Potem spędzasz kolejne trzy godziny siedząc w fotelu bujanym, płacząc w ciemności i sprawdzając w Google, czy rujnujesz życie swojego dziecka i czy kiedykolwiek będzie na tyle wysokie, żeby pojechać na rollercoasterze.

Te cyfrowe aplikacje nie znają twojego dziecka. Nie wiedzą, że mój mąż jest zbudowany jak tyczka, a ja też nie góruję nad nikim wzrostem, więc oczywiście, że nasze dzieci będą z tych mniejszych. One tylko dokarmiają twoje nocne lęki i sprawiają, że czujesz się, jakbyś oblała test, na który nawet nie wiedziałaś, że jesteś zapisana.

Szczerze mówiąc, dopóki widzisz sześć do ośmiu ciężkich, mokrych pieluszek dziennie, możesz prawdopodobnie całkowicie zignorować te aplikacje.

Co mój lekarz faktycznie powiedział o krzywej wzrostu

Mój pediatra, niech Bóg błogosławi jego niesamowicie cierpliwą duszę, musiał w końcu ze mną poważnie porozmawiać podczas wizyty kontrolnej w drugim miesiącu życia dziecka. Przyniosłam ze sobą pogniecioną kartkę z zeszytu, na której miałam zapisany czas i ilość każdego karmienia. Delikatnie odsunął moją kartkę na bok i powiedział mi, że cały sens siatki centylowej polega na szukaniu ogólnego trendu, a nie na wystawianiu ocen. Powiedział, że nie ma znaczenia, czy moje dziecko jest na 15., czy na 85. centylu, o ile generalnie podąża swoją własną, indywidualną ścieżką.

Powiedział mi, że w pierwszym miesiącu zazwyczaj przybierają około trzydziestu gramów dziennie i z grubsza podwajają swoją wagę urodzeniową do czwartego-szóstego miesiąca. Ostrzegł mnie też, że to nie jest idealnie prosta linia. Czasami waga stoi w miejscu przez tydzień, a potem dosłownie wyrastają ze swoich pajacyków z dnia na dzień. Przysięgam, kładłam najmłodsze dziecko spać w body, które pasowało idealnie, a rano zatrzaski pękały jak u Niesamowitego Hulka.

Porozmawiajmy o poceniu się i ćwiczeniach na podłodze

Nikt ci nie powie, ile wysiłku fizycznego wymaga utrzymanie ich w zdrowiu. Kiedy nie śpią, musisz położyć je na podłodze, żeby się poruszały. Z moim najstarszym nienawidziłam leżenia na brzuszku. On krzyczał, ja płakałam, a po trzydziestu sekundach brałam go na ręce. I zgadnijcie, kto bardzo późno zaczął raczkować, bo miał mięśnie tułowia mocne jak ugotowane spaghetti? Więc z nowym dzieckiem jesteśmy rygorystyczni, jeśli chodzi o czas na podłodze.

Po prostu robię miejsce na dywanie w salonie i rozkładam Kocyk z bawełny organicznej w misie polarne. Naprawdę uwielbiam ten kocyk do ćwiczeń na podłodze. Jest ogromny, dwuwarstwowy, więc jest mięciutki na twardej podłodze, a organiczna bawełna jest na tyle delikatna, że nie krzywię się, kiedy on niechybnie nurkuje w niego twarzą. Co więcej, wzór w niebieskie misie daje mu coś bardzo kontrastowego, na co może się gapić, podczas gdy jest zajęty narzekaniem na robienie niemowlęcych pompek. Pierze się idealnie, co jest świetne, bo ulewa na niego przynajmniej dwa razy dziennie.

Jeśli zauważasz, że twoje dziecięce akcesoria to w większości tanie, syntetyczne buble, które rozpadają się po jednym praniu, może zechcesz przejrzeć organiczne kolekcje Kianao, żeby znaleźć coś, co faktycznie przetrwa ten bałagan.

Teraz kwestia drzemek. Stresowałaś się tym, jak niesamowicie się poci i jak gorąco sprawia, że budzi się marudny i głodny, chociaż nie powinien. Słuchaj, to Bambusowy kocyk dla niemowląt w kolorowe liście jest tym, czego teraz używamy. Będę z wami całkowicie szczera – ten akwarelowy wzór w liście to nie do końca mój klimat, bo jestem raczej dziewczyną od stonowanych, jednolitych kolorów. Ale już w ogóle nie przejmuję się wzorem, ponieważ ta bambusowa tkanina to jakaś absolutna magia. Naturalnie reguluje jego temperaturę, więc nie budzi się zlany potem jak malutki, przegrzany kaloryfer. Kiedy funkcjonujesz po dwóch godzinach snu i przeżywasz na letniej kawie, każdy kocyk, który rozwiązuje problem pocenia się i kupuje ci dodatkowe czterdzieści pięć minut drzemki, z łatwością zapracuje na swoje utrzymanie w moim domu.

Ząbkowanie i gryzienie wszystkiego dookoła

Około czwartego lub piątego miesiąca jego apetyt drastycznie spadnie, a ty wpadniesz w panikę i kupisz kolejną wagę. Nie rób tego. On po prostu ząbkuje. Boli go ta malutka buzia.

Kiedy ich dziąsła puchną, ostatnią rzeczą, jakiej chcą, jest drażnienie ich ciepłym smoczkiem butelki. Rozpocznie strajk laktacyjny i zamiast tego będzie próbował żuć twój obojczyk, kluczyki do samochodu, pilota i ogon psa. W końcu zamówiliśmy Silikonowo-bambusowy gryzak w kształcie pandy i to praktycznie uratowało moje zdrowie psychiczne. Jest niesamowicie uroczy i ma te wszystkie małe, wypukłe faktury, które wydają się trafiać w dokładnie to miejsce z tyłu jego buzi, które mu dokucza. A co najlepsze, mogę go po prostu wrzucić do zmywarki, kiedy pokryje się tymi obrzydliwymi, lepkimi kłaczkami z podłogi. Właściwie to kupiłam drugi, żeby na stałe trzymać w torbie na pieluchy, bo nie daj Boże, żebyśmy wyszli bez niego z domu.

Kiedy znudzi mu się panda, wymieniamy ją na Gryzak wiewiórkę. Kształt pierścienia sprawia, że jest on super łatwy do złapania przez jego pulchne, małe piąstki, a silikon jest na tyle miękki, że daje jego dziąsłom chwilę wytchnienia. Zdecydowanie odwraca jego uwagę od bólu na tyle długo, bym mogła przemycić mu butelkę do buzi.

Przestań wpychać im butelkę do buzi na każde pisnięcie

Ostatnia ważna lekcja, jakiej udzielił mi mój pediatra, dotyczyła nauki rozróżniania sygnałów głodu od sygnałów potrzeby komfortu. Kiedy miałam moje pierwsze dziecko, moją natychmiastową reakcją na każdy dźwięk, jaki wydawał, było karmienie. Pisk? Proszę, oto pierś. Jęknięcie? Proszę, oto butelka. Marudzenie? Napij się mleka.

Mój lekarz delikatnie mi wytłumaczył, że czasami one po prostu się nudzą, są przebodźcowane lub wściekłe, że znowu spadła im lewa skarpetka. Jeśli będziesz je karmić za każdym razem, gdy tylko pisną, nigdy nie nauczą się rozpoznawać sygnałów sytości własnego ciała. To zagłusza ich naturalne instynkty. Powiedział, że musisz pozwolić im decydować, kiedy skończą, nawet jeśli w butelce wciąż zostało trochę mleka, i zaufać, że one znają własne ciała lepiej niż ty.

Więc weź głęboki oddech, usuń tę przeklętą aplikację, odłóż wagę łazienkową i po prostu zaufaj, że twoje dziecko rośnie dokładnie tak, jak powinno. Nalej sobie kolejną filiżankę kawy i odwiedź sklep Kianao po kojące niezbędniki, które naprawdę sprawią, że twoje chaotyczne dni będą odrobinę łatwiejsze.

Pytania, które gorączkowo wpisywałam w Google o 4 rano

Ile wagi noworodki normalnie tracą po urodzeniu?

Z tego co zrozumiałam i z wykładu, jaki wygłosił mi lekarz, gdy płakałam w jego gabinecie, spadek o około siedem do dziesięciu procent w pierwszych dniach jest całkowicie normalny. One w zasadzie po prostu wysikują cały dodatkowy płyn, w którym wcześniej pływały. Dopóki odbiją sobie tę stratę około drugiego tygodnia, mój lekarz powiedział, żebym wyluzowała.

Jak szybko tak naprawdę przybierają na wadze?

Wydaje mi się, że w podręcznikach medycznych jest coś o jakichś trzydziestu gramach dziennie przez pierwszy miesiąc, ale szczerze mówiąc, wydaje się to całkowicie losowe. Moje dzieci potrafiły zatrzymać się na tydzień, a potem nagle przybrać pół kilo przez długi weekend. To nigdy nie jest idealnie prosta linia, bez względu na to, co mówi twoja teściowa.

Dlaczego moje dziecko drze się wniebogłosy podczas leżenia na brzuszku?

Bo to ciężka praca! Wyobraź sobie, że ktoś kładzie cię na brzuchu i każe robić "deskę", kiedy twoja głowa waży tyle co kula do kręgli. Nienawidzą tego, ale to buduje mięśnie, których potrzebują do raczkowania. Po prostu rzuć na podłogę miękki kocyk, połóż się razem z nimi i róbcie to w krótkich seriach, dopóki nie staną się silniejsze.

Czy aplikacje do śledzenia rozwoju są naprawdę takie złe?

Tak, to toksyczne małe maszynki do produkowania niepokoju. O ile lekarz wyraźnie nie każe ci śledzić każdego grama z powodów medycznych, te aplikacje sprawią tylko, że poczujesz się beznadziejnie. Porównują twoje wyjątkowe, niesamowite dziecko do ogólnej średniej statystycznej, która nie bierze pod uwagę genetyki.

Kiedy powinnam faktycznie zadzwonić do lekarza w sprawie wagi dziecka?

Moją żelazną zasadą jest teraz patrzenie na pieluszki, a nie na wagę. Jeśli nie mamy tych sześciu do ośmiu mokrych pieluszek dziennie, albo jeśli wydają się całkowicie ospałe i w ogóle nie chcą się budzić na jedzenie, to wtedy dzwonię do pediatry. W przeciwnym razie staram się zaufać procesowi.