Brudna prawda o refluksie u niemowląt: Poradnik przetrwania

Droga Sarah sprzed siedmiu lat,

Siedzisz właśnie na podłodze w łazience, ubrana w szarą bluzę z college'u swojego męża. Jest 3:14 w nocy. Pachniesz skwaśniałym jogurtem, desperacją i tym dziwnym, metalicznym zapachem, który wydzielają dzieci, gdy płaczą tak bardzo, że zapominają oddychać. Trzymasz na ramieniu malutką, wyginającą się w łuk, czteromiesięczną Mayę i modlisz się do jakiegokolwiek bóstwa, które zechce cię wysłuchać, żeby nie zwymiotowała ci prosto we włosy. Znowu.

Bo nikt ci nie mówi, że refluks u niemowląt to nie jest tylko urocza stróżka mleka spływająca po bródce z reklamy pieluszek. Nikt nas nie ostrzegł, że radzenie sobie z refluksem to w zasadzie sport ekstremalny, w którym nagrodą jest po prostu możliwość przespania czterdziestu pięciu minut ciągiem.

Wiem, że jesteś wykończona. Wiem, że patrzysz teraz w telefon jednym okiem, mrużąc je od jasności ekranu i gorączkowo wpisując w Google „jak pomudz dziecku zasnonc” i „czy moje dziecko jest popsute”, bo twój mózg jest zbyt zmęczony, by w ogóle zwracać uwagę na błędy. Serio, kilka lat później znalazłam dokładnie te literówki w swojej historii wyszukiwania. W porządku. Nie robisz niczego źle. Twoje dziecko nie jest zepsute. Ale rety, najbliższe kilka miesięcy to będzie niezła jazda bez trzymanki, więc chwyć swoją letnią kawę i pozwól, że opowiem ci to, co chciałabym, żeby ktoś wtedy powiedział mi wprost.

Mit radosnego ulewacza i wiotka zastawka

Przez pierwsze dwa miesiące wszyscy powtarzali mi, że to normalne. Moja mama, internet, miła pani w sklepie spożywczym, która poczuła potrzebę skomentowania wielkiej, musztardowo-żółtej plamy na moim ramieniu. Wszyscy powtarzali, że dzieci po prostu ulewają.

I tak, rzeczywiście tak jest. Ale jest gigantyczna różnica między dzieckiem, które po prostu uleje trochę mleka i uśmiechnie się do ciebie, a dzieckiem, które wrzeszczy, jakbyś je torturowała, za każdym razem, gdy kładziesz je na płasko. Mój pediatra, dr Evans – który szczerze mówiąc zasługuje na medal za to, ile razy zjawiałam się w jego gabinecie zapłakana, w dresach – wyjaśnił mi to, rysując koszmarny, mały szkic na szeleszczącym papierze rozłożonym na kozetce.

Powiedział, że między żołądkiem a przełykiem jest taki mięsień pełniący rolę zastawki, który u niektórych noworodków jest po prostu... wiotki. Jak rozciągnięta gumka recepturka. Więc za każdym razem, gdy jedzą, mleko po prostu wraca do góry, przynosząc ze sobą całą masę piekącego kwasu żołądkowego. Niektórym dzieciom to wcale nie przeszkadza. Nazywa się je „radosnymi ulewaczami”, co brzmi jak zmyślony termin medyczny, ale w rzeczywistości jest to zjawisko o nazwie GER (refluks żołądkowo-przełykowy).

Maya nie była radosnym ulewaczem. Maya miała tę wściekłą, niszczącą sen wersję zwaną GERD (choroba refluksowa). I szczerze mówiąc, samo usłyszenie od lekarza potwierdzenia, że ona naprawdę cierpiała i że nie miałam po prostu halucynacji z powodu braku snu, było jak wygrana miliona dolarów. W każdym razie, zmierzam do tego, żebyś ufała swojemu instynktowi. Jeśli twoje dziecko wygląda, jakby bardzo cierpiało, nie pozwól nikomu wmówić sobie, że masz po prostu przeczekać, bez wcześniejszego skonsultowania tego z lekarzem.

Sytuacja z praniem złamie ci ducha

Nie potrafię nawet zliczyć, przez jak ogromne ilości ubranek przeszłyśmy. Robiłam pranie o północy, o 5 rano, w południe. A najgorsze nie było nawet samo pranie, ale to, jak kwas zawarty w ulewanym przez Mayę mleku zbierał się w fałdkach na jej szyi, powodując okropną, wściekle czerwoną wysypkę.

Materiały syntetyczne pogarszały sprawę dziesięciokrotnie, ponieważ zatrzymywały ciepło i wilgoć przy jej wrażliwej, małej skórze. W końcu wyrzuciliśmy połowę jej garderoby do pojemnika na dary i po prostu żyłyśmy w body niemowlęcym z bawełny organicznej. Nie przesadzam mówiąc, że to konkretne ubranko uratowało moje zdrowie psychiczne. Dzięki temu, że to bawełna organiczna, materiał naprawdę oddychał, więc wysypka na jej szyi w końcu zaczęła ustępować. Ale prawdziwym powodem, dla którego miałam na jego punkcie obsesję, były kopertowe zakładki na ramionach.

Kiedy twoje dziecko jest całe w kwaśnym mleku, absolutnie ostatnią rzeczą, jaką chcesz zrobić, to przeciągać ten mokry, śmierdzący materiał przez jego buzię i włosy, żeby go zdjąć. Kopertowe zakładki sprawiały, że mogłam ściągnąć całe to zrujnowane ubranko w dół, wzdłuż ciała i przez nóżki. Kupiliśmy je chyba w sześciu kolorach i po prostu w kółko je zmienialiśmy. Pięknie się piorą, co jest kluczowe, gdy robisz to jakieś czterysta razy w tygodniu.

Jeśli właśnie toniesz w praniu i wysypkach, weź głęboki oddech i może sprawdź kolekcję ubranek z organicznej bawełny marki Kianao. Nie wyleczą one refluksu, ale sprawią, że zapanowanie nad tym bałaganem będzie o niebo łatwiejsze.

Trzydziestominutowe negocjacje z zakładnikiem

Główna rada, jaką dostaliśmy od dr Evansa, brzmiała: trzymać Mayę w pozycji całkowicie pionowej przez dwadzieścia do trzydziestu minut po każdym jednym karmieniu.

Wiesz, ile trwa trzydzieści minut o 3 nad ranem?

Całe życie. To wieczność. Karmiłam ją, a potem musiałam przewiesić ją przez ramię i spacerować po ciemnym korytarzu, wpatrując się w migający dwukropek na zegarze mikrofalówki, błagając czas, by płynął szybciej. Mój mąż śpi jak kamień, a ja spędziłam tak wiele z tych trzydziestominutowych interwałów, po prostu piorunując wzrokiem tył jego spokojnie oddychającej głowy i knując jego marny koniec.

Nie da się tu też pójść na skróty. Próbowałam sadzać ją po jedzeniu w leżaczku albo foteliku samochodowym, myśląc, że to się liczy jako „pionowo”, ale lekarz wyłapał to w mig. Wyjaśnił, że takie pozycje układają dzieci w kształt litery „C”, co w zasadzie zgniata ich maleńkie żołądki i wtłacza kwas z powrotem do gardeł. Musi to więc być prosto w pionie. Przez ramię. Podczas gdy spacerujesz. Jak zombie.

W ciągu dnia starałam się znaleźć sposoby na odwrócenie jej uwagi, gdy trzymałam ją w pionie, byle tylko nie krzyczała mi do ucha. Kupiłam drewnianą grzechotkę-gryzak z misiem, myśląc, że to pomoże. Szczerze mówiąc, jest po prostu okej. Drewno jest przyjemne i gładkie, a mały, niebieski miś na szydełku obiektywnie uroczy, ale Maya najczęściej po prostu gapiła się na nią przez dwie sekundy, wkurzała się i rzucała ją przez cały pokój do obwąchania dla psa. To zupełnie w porządku grzechotka, ale jeśli twoje dziecko jest w samym środku refluksowej furii, drewniany miś w magiczny sposób tego nie naprawi. Zostawcie ją na czas, kiedy będą starsze i zaczną tak naprawdę ząbkować.

Przerażające rady o spaniu rodem z lat dziewięćdziesiątych

I tutaj zaczynały się naprawdę przerażające rzeczy i powód moich walk z własną matką.

Ponieważ Maya nie potrafiła spać na płasko, bo kwas wybudzał ją ze snu, moja mama powtarzała mi, żebym kładła ją spać na brzuszku albo zwinęła kilka ręczników i podłożyła pod materac, by zrobić pochylnię. Domyślam się, że tak właśnie robili w latach dziewięćdziesiątych? Sama nie wiem, ale proszę, cokolwiek by się nie działo, zignoruj te rady.

Byłam tak zdesperowana z powodu braku snu, że poważnie zapytałam pediatrę o to podniesienie materaca. On po prostu popatrzył na mnie z przerażeniem i wyjaśnił, że jeśli pochylisz materac, dziecko może zsunąć się na sam dół, przygiąć bródkę do klatki piersiowej i się udusić. Albo może się przewrócić i utknąć. Łóżeczko musi być płaskie. PŁASKIE.

A jeśli chodzi o spanie na brzuszku – o Boże, mój lęk by tego nie zniósł. Ryzyko SIDS (śmierci łóżeczkowej) jest po prostu zbyt wysokie. Lekarz uświadomił mi, że choć wydaje się to zupełnie sprzeczne z logiką, anatomia dróg oddechowych dziecka naprawdę chroni je przed zadławieniem się własnymi ulewaniami, gdy leżą na płasko na plecach. Tchawica znajduje się nad przełykiem, więc grawitacja zapobiega przedostawaniu się płynów do płuc. Nie do końca rozumiałam tę fizykę, ale świadomość, że bezpieczniejsza była na plecach, nawet jeśli ulewała, była jedyną rzeczą, która pozwalała mi zmrużyć oczy na dziesięć minut.

Odstawienie nabiału i tajemnica ukrytego refluksu

W czwartym miesiącu odstawiłam nabiał.

Jestem osobą, która uważa ser za osobną grupę pokarmową, ale nasz pediatra zasugerował, że czasami alergia na białko mleka krowiego (BMK) może wyglądać dokładnie jak refluks kwasowy. Zrezygnowałam więc z mleka, sera, masła, jogurtu – ze wszystkiego. Piłam kawę czarną i smutną. Szczerze mówiąc, nie wiem, czy to pomogło na refluks u Mayi, czy jej przewód pokarmowy po prostu sam zaczął dojrzewać w tym samym czasie, ale jeśli karmisz piersią, a twoje dziecko wciąż cierpi, warto o to zapytać lekarza.

Co dziwne, moje drugie dziecko, Leo, też miało refluks, ale u niego był to „refluks ukryty”. To podstępna, przerażająca odmiana, w której wciąż występuje wiotka zastawka, kwas żołądkowy wciąż podnosi się do gardła, ale dzieci połykają go z powrotem zamiast zwymiotować. Więc nie ma bałaganu, nie ma żadnego ostrzeżenia, jest tylko dziecko, które nagle zaczyna głośno przełykać, kaszleć i krzyczeć z bólu pozornie bez powodu. Szczerze uważam, że ukryty refluks jest trudniejszy do wyłapania, bo nie masz namacalnego dowodu w postaci wielkiej kałuży mleka na podłodze, którą mogłabyś pokazać lekarzowi.

Znalezienie chwil spokoju na podłodze

Ponieważ Maya nienawidziła leżenia na płasko na plecach, zabawa była niesamowicie trudna. Leżenie na brzuszku było jakimś totalnym żartem – po prostu natychmiast ulewała. Ale potrzebowaliśmy, żeby się trochę porozciągała i pobawiła.

Jedyną rzeczą, która pomogła nam przetrwać te maleńkie okienka aktywności, podczas zabaw na płasko, był drewniany stojak edukacyjny (Play Gym) z motywem tęczy. W przeciwieństwie do agresywnie głośnych, błyskających plastikowych potworności, które ktoś podarował nam na baby shower, ten drewniany stojak w kształcie litery A był naprawdę uspokajający. Czekaliśmy godzinę po tym, jak zjadła, kładliśmy ją i pozwalaliśmy jej wpatrywać się w małego wiszącego słonika i drewniane kółka.

Ponieważ zabawki umieszczone są na różnych wysokościach, musiała naprawdę skupić wzrok i po nie sięgać, co na tyle odwracało jej uwagę od problemów z brzuszkiem, że zyskiwaliśmy czasem około piętnastu pełnych minut spokojnej zabawy. Dodatkowo kolory ziemi nie przebodźcowywały jej i tak już napiętego układu nerwowego. To była moja ulubiona rzecz, jaką mieliśmy przez ten mroczny sześciomiesięczny okres.

Kiedy dzieje się coś dziwnego

Słuchajcie, jestem tylko mamą, która ledwo przetrwała tę fazę rzutem na taśmę i na nieludzko dużej dawce kofeiny. Nie mam dyplomu medycznego.

Zazwyczaj ulewanie to po prostu bałagan i wyczerpujący problem z praniem. Ale nasz lekarz podał nam bardzo jasną listę momentów, w których trzeba przestać googlować i bezzwłocznie dzwonić do przychodni. Jeśli przestałaby całkowicie przybierać na wadze albo całkowicie zaczęła odmawiać butelki. Jeśli ulewanie nagle zrobiłoby się zielone, żółte albo pojawiłaby się w nim krew. Albo gdyby wymiotowała pod ciśnieniem – tak gwałtownie, że pryskało by przez cały pokój.

Jeśli cokolwiek z tego się wydarzy, łap za kluczyki i jedź do lekarza. Nie czekaj, żeby zobaczyć, czy jej się polepszy.

A poza tym? Po prostu musicie to przetrwać. Kupujecie miękkie ubranka, trzymacie dzieci w pionie w ciemnościach, pachniecie lekko serem przez pół roku, a potem... pewnego dnia to po prostu mija. Ich małe przewody pokarmowe dojrzewają, zastawka się uszczelnia i nagle orientujesz się, że minęły trzy dni, odkąd po raz ostatni musiałaś zmieniać koszulkę.

Trzymaj się. Robisz naprawdę dobrą robotę.

Jeśli potrzebujecie zrobić zapas najważniejszych rzeczy, by przebrnąć przez najgorszy okres ulewania i nie postradać przy tym zmysłów, sprawdźcie organiczne i łatwe w praniu akcesoria Kianao, zanim zaskoczy was kolejny awaryjny stos ubranek.

Brudne pytania, które wszyscy zadają

Czy jest różnica między ulewaniem a wymiotami?
O, tak. Ulewanie zazwyczaj samo wypływa z ich ust podczas odbijania lub zmiany pozycji, jak z nieszczelnego kranu. Wymiotowanie wymaga prawdziwego wysiłku – mięśnie brzucha się kurczą, maluchy wyglądają na obolałe, a objętość jest o wiele większa. Jeśli wymiotują z siłą przez cały pokój, zadzwoń do swojego pediatry, bo to zupełnie inna para kaloszy.

Czy powinnam dodawać kleik ryżowy do butelki mojego dziecka, żeby zagęścić mleko?
Moja teściowa stale to sugerowała, ale mój lekarz był stanowczo na nie. Podobno dodanie kleiku do butelki noworodka stwarza ogromne ryzyko zakrztuszenia, a i tak nie rozwiązuje podstawowego problemu, jakim jest wiotka zastawka. Zawsze pytajcie o to swojego lekarza przed zagęszczaniem posiłków, bo rady sprzed trzydziestu lat są szalone, a czasem wręcz niebezpieczne.

Czy częstsze odbijanie pomaga przy refluksie?
I tak, i nie? U nas, jeśli nie odbijałyśmy z Mayą po wypiciu każdych kilkudziesięciu mililitrów, nagromadzone gazy po prostu by wybuchły, pociągając za sobą całe mleko. Ale szczerze mówiąc, czasami samo poklepywanie jej po plecach w celu odbicia, i tak wytrząsało z niej mleko. Spróbujcie robić przerwy w połowie karmienia, żeby delikatnie usunąć nagromadzone powietrze, zamiast czekać na sam koniec, gdy brzuszek będzie już maksymalnie pełny.

Kiedy u licha ta faza się skończy?
U Mayi najgorszy etap wypadł mniej więcej w czwartym miesiącu, myślałam wtedy, że oszaleję. Powoli zaczęło się poprawiać, kiedy już samodzielnie siedziała, czyli w szóstym lub siódmym miesiącu. Grawitacja jest tu waszym najlepszym przyjacielem. Kiedy skończyła rok, refluks ustąpił całkowicie. Wiem, że z dzisiejszej perspektywy brzmi to jak kolejny wiek, ale obiecuję, że to się kiedyś skończy.