Cała prawda o słoiczkach Beech-Nut oczami zmęczonej mamy trójki dzieci

Stałam na krześle kuchennym z mokrym mopem Swiffer, agresywnie zeskrobując jaskrawopomarańczowe purée z batatów z wiatraka sufitowego, kiedy w końcu pogodziłam się z porażką. To było cztery lata temu, przy moim najstarszym synu. Uwierzyłam w to szalone internetowe urojenie, że aby być „dobrą” matką, muszę gotować na parze, ugniatać i blendować każde organiczne warzywo korzeniowe, które trafiało do ust mojego dziecka. Siedziałam do drugiej w nocy, gotując marchewki jak jakaś umęczona pionierka. Kiedy na świecie pojawiło się dziecko numer trzy, spojrzałam na malakser, zaśmiałam się na głos i pojechałam resztką sił do marketu H-E-B, żeby kupić wielką zgrzewkę małych, szklanych słoiczków.

Będę z tobą szczera. Jeśli masz czas i przestrzeń w głowie, żeby codziennie przygotowywać jedzenie dla dziecka od podstaw, to szczerze cię podziwiam i mówię to zupełnie poważnie. Ale dla reszty z nas, próbujących po prostu utrzymać te małe istotki przy życiu, jednocześnie składając górę prania, która leży na kanapie od zeszłego wtorku, jedzenie ze sklepu jest w porządku. Właściwie, jest więcej niż w porządku. Jednak ustalenie, którą markę kupić, to już zupełnie inna bajka.

Przy najmłodszym dziecku zdecydowałam się na Beech-Nut, głównie dlatego, że estetyka tych małych szklanych słoiczków przemawiała do mojego lekko eko-zaciętego serca właścicielki sklepu na Etsy, a cena nie sprawiała, że miałam ochotę płakać w sklepowej alejce. Ale zanim zaopatrzysz swoją spiżarnię, musimy szczerze porozmawiać o tym, co właściwie kryje się w tych słoiczkach, o co krzyczy internet i jak nakarmić dziecko, nie tracąc przy tym resztek zdrowych zmysłów.

Wielkie oszustwo w składnikach

Oto coś, co absolutnie doprowadza mnie do szału. Kupujesz słoiczek z napisem „Szpinak, Cukinia i Groszek” na froncie, wypisanym wielkimi, pięknymi, rustykalnymi literami. Myślisz sobie: wow, moje sześciomiesięczne dziecko będzie miało bardziej wyrafinowane podniebienie niż mój mąż. Otwierasz wieczko, bierzesz odrobinę na spróbowanie, żeby upewnić się, że nie jest za zimne, a to smakuje po prostu jak sok jabłkowy. Obracasz słoiczek, żeby spojrzeć na drobny druk z tyłu, a tam pierwszym składnikiem jest purée z jabłek. Drugim jest koncentrat soku z gruszek. Szpinak kręci się gdzieś na samym dole listy, nie robiąc absolutnie nic.

Słuchaj, rozumiem, dlaczego firmy to robią. Dzieci mają wrodzone upodobanie do słodkich rzeczy, a słodycz się sprzedaje. Ale jeśli naprawdę próbujesz przyzwyczaić swoje dziecko do gorzkiego smaku zielonych warzyw — co według mojego lekarza jest właściwie głównym sensem wczesnego rozszerzania diety — musisz czytać tył etykiety, jakbyś przygotowywała się do egzaminu adwokackiego. Beech-Nut robi to równie często, co inni producenci w swoich mieszanych seriach. Musisz zapolować na ich jednoskładnikowe słoiczki z Etapu 1, jeśli chcesz prawdziwej, nieskalanej niczym fasolki szparagowej. I powiem ci jedno: prawdziwe purée z fasolki szparagowej pachnie jak worek ze skoszoną trawą, ale to właśnie tego muszą nauczyć się jeść.

Jeśli chcesz nakarmić je owocami, karm je owocami, ale nie pozwól tym firmom wmówić sobie, że twoje dziecko jest warzywnym geniuszem tylko dlatego, że purée ma lekko zielonkawy odcień od pojedynczego liścia szpinaku.

Z drugiej strony, muszę przyznać marce Beech-Nut punkt za to, czego tam nie dodają. Moja mama zwykła mawiać, że jedzenie dla dzieci może leżeć na półce przez dekadę, bo jest napompowane dziwną chemią, ale podobno Beech-Nut stosuje proces zwany odpowietrzaniem. Ledwie zdałam chemię w liceum, ale tak jak to rozumiem, w zasadzie wysysają cały tlen z purée i delikatnie je podgrzewają, trochę tak, jak moja babcia wekowała brzoskwinie latem. Oznacza to, że nie muszą ładować tam sztucznego kwasu cytrynowego czy askorbinowego, żeby zachować świeży wygląd.

Jeśli chodzi o tubki kontra słoiczki, kupuję słoiczki, ponieważ tubek nie można poddać recyklingowi, a poczucie winy związane ze śmieciami spędza mi sen z powiek.

Panika z powodu metali ciężkich o północy

Jeśli byłaś rodzicem w 2021 roku, prawdopodobnie widziałaś przerażający raport kongresu na temat metali ciężkich w jedzeniu dla niemowląt. Ja na pewno przeczytałam nagłówek na Facebooku, wpadłam w głęboką panikę i gapiłam się na moją spiżarnię, zastanawiając się, czy przypadkiem nie truję własnego dziecka arsenem. Raport wytykał wielu dużym markom, w tym Beech-Nut, podwyższony poziom ołowiu, arsenu i kadmu.

Wmaszerowałam prosto do gabinetu lekarskiego na bilans dziewiątego miesiąca, gotowa żądać badań krwi. Moja pani doktor, która ma anielską cierpliwość, praktycznie musiała mnie powstrzymywać od skoku w przepaść. Wyjaśniła mi, że metale ciężkie to nie jest coś, co te firmy złośliwie wlewają do kadzi z batatami. Są to pierwiastki naturalnie występujące w glebie i wodzie. Domyślam się, że skoro warzywa korzeniowe rosną w ziemi, to pochłaniają to, co w niej jest? Nie znam się na geologii i całej tej nauce, ale wniosek był taki, że nie da się przed tym całkowicie uciec.

Beech-Nut ostatecznie wycofało z rynku swój ryżowy kleik dla niemowląt, a potem całkowicie zaprzestało jego produkcji, co szczerze szanuję. Teraz twierdzą, że każda partia jest testowana według standardów, które rzekomo są o wiele bardziej rygorystyczne niż te określone przez Agencję Ochrony Środowiska (EPA). Ale poleganie na obietnicach korporacji sprawia, że dostaję gęsiej skórki. Zamiast tego moja lekarka powiedziała mi, że prawdziwym sekretem jest po prostu rotacja. Całkowicie ograniczamy ryż, ponieważ ryż jest podobno gigantyczną gąbką na arsen. Zamieniam go na płatki owsiane lub po prostu rozgniatam banana. Nie karmimy jej batatami każdego dnia. Urozmaicamy to. Trochę dyni dzisiaj, jutro trochę purée z wołowiny, a w piątek odrobina tego, co sami jemy. Różnorodność w naturalny sposób obniża ryzyko nagromadzenia się jakiejkolwiek pojedynczej substancji.

Przetrwanie rodeo w krzesełku do karmienia

Karmienie dziecka to sport ekstremalny. Przypinasz je pasami, a w ciągu czterech sekund purée jest w jej włosach, we włosach twoich i jakimś cudem na lewym uchu psa. Kiedy ja gorączkowo próbuję odkręcić wieczko słoiczka z dynią piżmową, moja najmłodsza zazwyczaj krzyczy i uderza piąstkami w tacę, bo cierpliwość zdecydowanie nie jest jej mocną stroną.

Właśnie dlatego trzymam Ręcznie robiony drewniano-silikonowy gryzak przypięty bezpośrednio do paska od jej krzesełka. Będę z tobą szczera, to prawdopodobnie moja ulubiona rzecz, jaką teraz mamy. Kiedy zaczyna tracić zmysły, bo nie ładuję w nią jedzenia wystarczająco szybko, po prostu daję jej ten drewniany krążek. Ona z zapałem gryzie silikonowe koraliki, a to kupuje mi dokładnie dwie minuty świętego spokoju, żeby wszystko ogarnąć. Nielakierowane drewno bukowe jest naturalnie antybakteryjne, co jest wielkim plusem, bo moje podłogi z pewnością nie są, a silikon daje jej obolałym dziąsłom coś do rozładowania napięcia. Poza tym, on po prostu ładnie wygląda. Nie przypomina plastikowej, neonowej zabawki z 1998 roku.

Wypisanie się z klubu czystego talerza

Moja babcia zwykła mi powtarzać, że jeśli dziecko wypluwa groszek, po prostu zbiera się go z powrotem z brody i wciska z powrotem do buzi. Albo robi się sztuczkę z samolocikiem, aż w końcu się podda i połknie. Słuchajcie, kocham moją babcię, ale te rady są całkowicie przestarzałe i szczerze mówiąc, brzmią jak świetny sposób na zafundowanie dziecku poważnych problemów z odżywianiem.

Moja lekarka wbiła mi do głowy koncepcję karmienia responsywnego. W zasadzie polega to na tym, że pozwalasz dziecku kierować tym autobusem. Obserwujesz jego sygnały, a nie zegarek czy dno słoiczka. Kiedy moja córka szuka jedzenia, otwiera buzię lub rzuca się na łyżeczkę, karmię ją. W sekundzie, w której odwraca głowę, zaciska usta lub zaczyna wściekle wytrącać mi łyżeczkę z ręki – kończymy. Nie obchodzi mnie, że w słoiczku został tylko jeden kęs. Nie zmuszamy jej.

To bywa brudne i frustrujące, zwłaszcza gdy masz poczucie, że właśnie zmarnowałaś parę złotych na organiczne gruszki, ale w ten sposób dzieci uczą się wsłuchiwać w swoje własne sygnały sytości.

Żeby smoczki i gryzaki nie lądowały w strefie rozbryzgu purée, używam też Zawieszki do smoczka z drewnianych i silikonowych koralików. Powiem wam prosto z mostu – są po prostu w porządku, jeśli zamierzacie ich używać stricte do smoczka. Moje dziecko to mały Houdini i dość szybko zorientowało się, jak zerwać klips z kołnierzyka. Ale! Są absolutnie magiczne, jeśli chodzi o przypinanie zabawek do wózka czy krzesełka, dzięki czemu nie muszę się schylać 45 razy w trakcie obiadu, by podnieść upuszczoną zabawkę.

Szukasz sposobów, by czymś zająć malucha, kiedy przygotowujesz mu posiłek? Sprawdź naszą kolekcję organicznych zabawek na ząbkowanie, aby znaleźć bezpieczne, nietoksyczne opcje, które na dodatek naprawdę dobrze wyglądają w Twoim domu.

Co robię z tymi wszystkimi małymi słoiczkami

Ponieważ mieszkam na wiejskich terenach Teksasu, a nasz lokalny program recyklingu to w zasadzie tylko facet z ciężarówką, który pojawia się, kiedy ma na to ochotę, gromadzę te szklane słoiczki po Beech-Nut jak jakiś gremlin. Są po prostu zbyt przydatne, by je wyrzucać.

Odkąd prowadzę mały sklepik na Etsy w pokoju gościnnym, używam dziesiątek z nich do organizacji drobnych koralików, agrafek i zapięć. Moja mama wykorzystuje je do ukorzeniania sadzonek epipremnum na kuchennym parapecie. Są też idealne do przygotowywania własnego jedzenia dla dziecka, kiedy naprawdę masz rzadki przypływ energii. Rozgniatam awokado, wyciskam trochę mleka z piersi lub mleka modyfikowanego i zakładam na wierzch silikonową pokrywkę wielokrotnego użytku, żeby przechować je w lodówce. Są nieskończenie lepsze niż próby przechowywania posiłków w tanich plastikowych pojemnikach, które zabarwiają się na pomarańczowo w sekundzie, w której chili zaledwie na nie spojrzy.

Po skończonym posiłku i wytarciu jej myjką, zazwyczaj znów staje się trochę marudna. Przeżuwanie jedzenia czasami raczej nasila u niej ból ząbkowania, zamiast pomagać. Podczas gdy ja sprzątam kuchnię, zazwyczaj wręczam jej Silikonowy i bambusowy gryzak w kształcie pandy. Jest miękki, w całości wykonany z silikonu spożywczego, a do tego z łatwością potrafi trzymać go sama, podczas gdy ja zeskrobuję zacieki z zaschniętych batatów ze stołu.

szczerze mówiąc, karmienie dziecka nie musi być sportem wyczynowym. Czytaj skład, rotuj posiłki i wrzuć trochę na luz. Jeśli dziś podasz na obiad coś z małego, szklanego słoiczka, twojemu dziecku nic nie będzie.

Zanim rozpoczniesz brudną, ale ekscytującą podróż z rozszerzaniem diety, upewnij się, że twoje dziecko ma bezpieczne, nietoksyczne narzędzia do ukojenia tkliwych dziąseł podczas ząbkowania. Kup pełną kolekcję naszych silikonowych i drewnianych gryzaków dokładnie tutaj.

Częste i brudne pytania o rozszerzanie diety

Czy muszę podgrzewać purée przed podaniem?
Szczerze? Nie. Mój najstarszy syn domagał się, żeby jego jedzenie było letnie, ale moja najmłodsza potrafi zjeść purée z dyni prosto z lodówki jak prawdziwy dzikus. Wszystko zależy od preferencji twojego dziecka. Jeśli jednak podgrzewasz jedzenie, pamiętaj, by dobrze je wymieszać i sprawdzić temperaturę na swoim nadgarstku, aby nie oparzyć mu buzi. Nigdy nie podgrzewaj słoiczka w mikrofalówce z założoną pokrywką.

Jak długo otwarty słoiczek może stać w lodówce?
Moja lekarka powiedziała mi, że maksymalnie od dwóch do trzech dni w przypadku warzyw i owoców, a tylko dwa dni w przypadku mięsa. Ale tu tkwi haczyk — nie możesz karmić dziecka prosto ze słoiczka, wkładać z powrotem oblizanej łyżeczki, a potem odkładać go do lodówki. Bakterie z jamy ustnej zrujnują cały słoiczek. Nałóż to, czego potrzebujesz, do małej miseczki, a nietknięty słoiczek natychmiast schowaj do lodówki.

Czy najpierw powinnam zacząć od owoców, czy od warzyw?
Wszyscy wkoło będą ci mówić, żebyś zaczęła od warzyw, żeby dziecko nie uzależniło się od cukru. Próbowałam tego. Moje dzieci i tak kochają cukier. Zacznij od dowolnego jednoskładnikowego purée, na jakie masz ochotę — od dyni, fasolki szparagowej czy jabłek. Po prostu wprowadzaj jedną nową rzecz co kilka dni, aby w razie wystąpienia dziwnej wysypki na pupie lub reakcji alergicznej wiedzieć dokładnie, co ją spowodowało.

A co, jeśli moje dziecko absolutnie nienawidzi konsystencji?
Prawdopodobnie tak na początku będzie. Wyobraź sobie, że przez całe życie pijesz tylko mleko, a nagle ktoś wkłada ci do buzi ziarnistą papkę. Też miałabyś odruch wymiotny. Moja pani doktor stwierdziła, że potrzeba czasami nawet do 15 prób, zanim dziecko szczerze zaakceptuje nowy smak lub konsystencję. Pozwól mu się tym bawić, rozmazywać po tacce i robić bałagan. To wszystko to po prostu nauka sensoryczna.