Moje maleństwo: Jak przetrwać absurd etapu noworodka

Stoję w naszej lodowatej londyńskiej kuchni, jest 4:12 rano. Trzymam w ramionach coś, co wygląda jak bardzo wściekły, czerwony na twarzy słodki ziemniak owinięty w lekko wilgotną muślinową pieluszkę. Wtedy mój telefon, zupełnie bez powodu, włącza losową playlistę R&B z 2010 roku.

Nagle gładkie, uwodzicielskie dźwięki tego słynnego kawałka Ushera „there goes my baby” zaczynają odbijać się echem od kafelków. Traktuję to jako głęboko osobistą zniewagę od wszechświata, ponieważ moje dziecko absolutnie nigdzie się nie wybiera – jest właśnie wrośnięte w mój lewy obojczyk, gwałtownie odmawiając snu, podczas gdy jej siostra bliźniaczka w drugim pokoju agresywnie zapełnia pieluchę. Znasz pewnie ten viralowy mem „there goes my baby” krążący po internecie – ten, w którym maluch nagle ma osiemnaście lat i odjeżdża Volvo, podczas gdy rodzice płaczą nad opustoszałym gniazdem. Ale kiedy tkwisz po uszy w noworodkowych okopach, patrzysz tępo w telefon i myślisz, że wizja ich ostatecznej wyprowadzki z domu brzmi mniej jak nostalgiczna tragedia, a bardziej jak wakacje all-inclusive w Hiszpanii.

Ale jesteśmy, gdzie jesteśmy. Przynosisz je ze szpitala, stawiasz fotelik w przedpokoju, a potem po prostu gapicie się na siebie, czekając, aż pojawi się jakiś dorosły, dopóki nie uderzy was miażdżąca świadomość, że to rzekomo wy nimi jesteście. Przez pierwsze kilka tygodni robiłem źle prawie wszystko, głównie dlatego, że próbowałem zintelektualizować proces biologiczny, który w zasadzie sprowadza się do utrzymania przy życiu bardzo głośnego, bardzo delikatnego woreczka z płynami, aż do wschodu słońca.

Absolutna pycha aplikacji do śledzenia snu

Gdybym mógł cofnąć się w czasie i mocno potrząsnąć młodszym sobą, pierwszą rzeczą, jaką bym zrobił, byłoby wyrzucenie smartfona prosto do Tamizy. Kiedy po raz pierwszy przywieźliśmy bliźniaczki do domu, uznałem, że sposobem na przetrwanie są dane. Pobrałem trzy różne aplikacje do śledzenia i zmuszałem żonę do notowania każdego mililitra mleka, każdej minuty snu i każdego wypróżnienia z maniakalną precyzją, zwykle zarezerwowaną dla kontrolerów ruchu lotniczego.

To była katastrofa. Wpatrywałem się w małe wykresy liniowe o 3 nad ranem, wściekle szeptając, że u bliźniaczki A „statystycznie przyszedł czas na cykl snu”. To dokładnie ten rodzaj bezużytecznych bzdur, przez które o mało nie zostałem uduszony poduszką do karmienia. Moja żona, która funkcjonowała na może czterdziestu minutach przerywanego snu, pewnego popołudnia w końcu pękła i uświadomiła mi, że niemowlęta nie potrafią czytać arkuszy kalkulacyjnych, co szczerze mówiąc, rozwaliło mi system. Odpuszczenie sztywnego śledzenia tabelek i po prostu rzucenie się na oślep w ten chaos – karmienie, kiedy krzyczały, spanie, kiedy przypadkowo padały, i założenie, że brudna pielucha jest równie nieunikniona co oddychanie – było jedyną rzeczą, która powstrzymała nas przed całkowitą utratą zmysłów.

Co mój lekarz naprawdę mruknął o nauce snu

Wszystkie poradniki dla rodziców mówią dokładnie, jak dzieci powinny spać (strona 47 bardzo drogiej książki sugeruje, aby po prostu odkładać je „senne, ale obudzone”, co jest zwrotem wymyślonym, jak mniemam, przez jakiegoś sadystę). Kiedy w końcu dowlokłem się do lokalnej przychodni, pachnąc lekko kwaśnym mlekiem i desperacją, lekarka spojrzała tylko na moje drgające lewe oko i dała mi jedyną radę, która naprawdę do mnie trafiła.

Powiedziała mi, że ludzkie dzieci są w zasadzie eksmitowane z łona matki o jakieś trzy miesiące za wcześnie, ponieważ gdyby zostały tam dłużej, ich wielkie głowy nie przecisnęłyby się przez wyjście (co według mnie wydaje się ogromnym przeoczeniem ewolucyjnym). Koncepcja tego „czwartego trymetru” rzekomo wyjaśnia, dlaczego noworodki nienawidzą odkładania do zimnego, cichego łóżeczka – są przyzwyczajone do życia w głośnym, ciepłym, miękkim balonie z wodą. Lekarka podkreśliła, że absolutnie nienegocjowalną zasadą jest kładzenie ich płasko na plecach, bez jakichkolwiek koców, poduszek czy uroczych pluszowych misiów w łóżeczku, aby zapobiec SIDS. Ale poza tym, jeśli musisz robić okrążenia wokół wyspy kuchennej, wykonując głębokie wykroki, aby pomóc im zasnąć, to po prostu robisz wykroki i modlisz się, żeby twoje kolana to wytrzymały.

Mimochodem wspomniała też, że pozwolenie partnerowi na robienie rzeczy po swojemu to jedyny sposób na przetrwanie wspólnego rodzicielstwa bez lądowania na sali rozwodowej. Miałem ten okropny zwyczaj krążenia nad żoną, kiedy zapinała śpioszki, rzucając bezużyteczne komentarze o tym, że zatrzaski są lekko przesunięte. Aż pewnego razu wręczyła mi dziecko i wyszła z pokoju na dwie godziny, zostawiając mnie z brutalnym odkryciem: nie ma „poprawnego” sposobu na założenie pieluchy wrzeszczącej zjawie, dopóki kupa zostaje w środku.

Ubranka, przez które nie chciało mi się płakać

Kiedy funkcjonujesz na skrajnym deficycie snu, fizyczna mechanika ubierania noworodka staje się niezwykle palącym problemem. Dostajesz te wszystkie piękne, skomplikowane stroje na baby shower – malutkie dżinsy z prawdziwymi guzikami, mikroskopijne kardigany ze skomplikowanymi zapięciami – i wszystko to ląduje prosto w pudle pod łóżkiem. Bo o drugiej w nocy potrzebujesz ubrań, których obsługa nie wymaga dyplomu inżyniera.

Z czasem głęboko przywiązałem się do produktu, jakim jest organiczny pajacyk niemowlęcy na zimę z długim rękawem typu Henley. Słuchajcie, nie będę udawał, że kawałek materiału zmienił moje życie, ale podczas tych mroźnych listopadowych nocy, kiedy w mieszkaniu było lodowato, a ja musiałem sprawdzić pieluchę po ciemku, te trzy małe guziki na górze sprawiały, że mogłem wcisnąć wijącą się bliźniaczkę do środka bez agresywnego przeciągania materiału po jej twarzy. To zwykle wyzwalało syrenę alarmową, która budziła drugą. Bawełna organiczna jest niezwykle miękka, co jest super, ponieważ obie moje dziewczynki miały tę wrażliwą, czerwoną skórę noworodka, która zaogniała się, jeśli chociażby źle się na nią spojrzało. Co więcej, ubranko wytrzymało pranie jakieś siedem tysięcy razy w tygodniu, kiedy to następowały nieuniknione eksplozje z pieluchy.

W nieco cieplejszych miesiącach w zasadzie żyliśmy w organicznym rampersie z krótkim rękawem na guziki typu Henley. To praktycznie ten sam koncept, tylko z krótszymi rękawami. Nie sprawił on magicznie, że dziewczynki przesypiały całą noc – nic tego nie sprawi, a każdy, kto twierdzi inaczej, kłamie, żeby sprzedać ci e-booka. Jednak elastyczne ściągacze oznaczały, że ich małe nóżki nie były uwięzione, kiedy uprawiały ten szaleńczy, noworodkowy rowerek w powietrzu.

Krótka dygresja o spowijaniu i czasie przed ekranem

Spędziłem żenująco dużo czasu, próbując nauczyć się owijać dzieci w wielki kwadrat muślinu. Oglądałem poradniki na YouTube po ciemku, podczas gdy niemowlę wrzeszczało mi do ucha, i raz za razem kończyłem z czymś, co przypominało raczej luźną, tragiczną togę niż bezpieczne burrito. Zawijałem je, czułem ulotne poczucie ogromnej męskiej dumy, a trzy sekundy później maleńka, gwałtowna pięść przebijała materiał i uderzała mnie w nos.

Z drugiej strony, wszyscy panikują z powodu czasu przed ekranem i rozwoju mózgu. Ale jeśli akurat masz włączony telewizor w tle, desperacko próbując zjeść kawałek zimnego tosta, a twoje dziecko przypadkowo spojrzy na Bake Off – Ale ciacho! przez cztery sekundy, to jego mózg najprawdopodobniej nie wypłynie mu przez uszy.

Rzeczy, które były tylko okej

Kiedy jesteś zdesperowany, kupujesz mnóstwo bzdur. Około czwartego miesiąca, kiedy zaczęło się ślinienie, a one zaczęły gryźć moje obojczyki jak małe, bezzębne zombie, w panice nakupowałem mnóstwo gadżetów na ząbkowanie. Mieliśmy silikonowy gryzak leniwiec, który był intensywnie reklamowany jako magiczne urządzenie przynoszące ulgę dziąsłom.

Jest w porządku. To kawałek silikonu spożywczego w kształcie leniwego ssaka. Czy zapewniał naturalną, kojącą ulgę? Może przez jakieś cztery minuty. Wyciągałem go z lodówki, dawałem jednej z bliźniaczek, ona w zamyśleniu żuła stopę leniwca, rzucała go na podłogę (gdzie natychmiast pokrywał się psią sierścią), a potem wracała do prób zjedzenia moich kluczyków do samochodu. Nie twierdzę, że to zły produkt, ale niemowlęta to absurdalnie nieprzewidywalne stworzenia, które prawie zawsze przedłożą wyrzucony karton nad ergonomicznie zaprojektowaną zabawkę sensoryczną.

Zaakceptowanie tego, że wioski nie ma, więc trzeba ją wynająć

Ludzie uwielbiają mówić, że „potrzeba całej wioski”, aby wychować dziecko. Nikt jednak nie wspomina, że we współczesnym świecie wioska całkowicie się przeniosła, pracuje 50 godzin w korporacji i komunikuje się wyłącznie za pomocą wiadomości głosowych na WhatsAppie. Nasza położna środowiskowa – niesamowicie bezpośrednia kobieta, która najwyraźniej widziała w swoim życiu zbyt wielu płaczących ojców – spojrzała na nasze podkrążone oczy i kazała nam agresywnie przyjmować każdą możliwą pomoc, nawet jeśli bylibyśmy tym upokorzeni.

Kiedy teściowa wpadła do nas i zaproponowała, że zrobi pranie, moim instynktem było grzeczne odrzucenie propozycji i udawanie, że mam wszystko pod kontrolą, chociaż stałem tam w koszuli pachnącej podejrzanie skwaśniałym mlekiem. Odpuszczenie dumy i powiedzenie: „Tak, proszę, wstaw pranie, a przy okazji, mogłabyś potrzymać to wrzeszczące niemowlę, podczas gdy ja pójdę pogapić się tępo w ścianę łazienki przez dwadzieścia minut”, było najtrudniejszą i zarazem najlepszą rzeczą, jaką kiedykolwiek zrobiłem.

W końcu ta noworodkowa mgła opada. Pewnego dnia budzisz się i zdajesz sobie sprawę, że od co najmniej tygodnia nie byłeś potwornie przerażony, dziewczynki już siedzą. Słyszysz znów ten tekst Ushera i myślisz sobie, że może, ale to tylko może, perspektywa „there goes my baby” nie brzmi już całkowicie jak groźba.

Nieuniknione pytania, które prawdopodobnie googlujesz o 2 w nocy

Kiedy właściwie kończy się faza noworodkowa?

Technicznie rzecz biorąc, świat medyczny mówi, że to okolice trzeciego miesiąca. Prawda jest jednak taka, że kończy się ona wtedy, gdy maluch po raz pierwszy patrzy na ciebie i celowo się uśmiecha, zamiast tylko puszczać gazy. Dla nas było to jak przebudzenie z bardzo długiego, lepkiego koszmaru gdzieś w okolicach dwunastego tygodnia, choć w waszym przypadku może to wyglądać zupełnie inaczej.

Szczerze, ile warstw ubrań powinny mieć na sobie?

Położne powiedziały mi, żebym ubierał je w to samo co ja, plus jedną dodatkową, lekką warstwę. Więc jeśli mi było wygodnie w t-shircie, one potrzebowały body i cienkiego kardiganu. Spędziłem tygodnie na gorączkowym dotykaniu ich karków, żeby sprawdzić, czy nie są spocone. Zazwyczaj były, głównie dlatego, że były na stałe przytroczone do mojej klatki piersiowej jak termofor.

Czy to normalne, że przez sen brzmią jak chrząkające zwierzęta hodowlane?

Nikt nie przygotowuje cię na ten hałas. Spodziewasz się cichego, spokojnego oddechu, a okazuje się, że niemowlęta śpią niesamowicie głośno. Chrząkają, piszczą, parskają i okresowo brzmią jak mały, zakatarzony mops. Lekarka zapewniła mnie, że to całkowicie normalne, ponieważ ich drogi oddechowe są maleńkie i pełne śluzu, ale to zdecydowanie zrujnowało mój sen przez pierwszy miesiąc.

Czy naprawdę muszę je budzić na karmienie?

Na samym początku, kiedy jeszcze nie odzyskały wagi urodzeniowej, niestety tak – trzeba budzić śpiące dziecko, co wydaje się zbrodnią przeciwko ludzkości. Kiedy pediatra dał nam zielone światło potwierdzając, że prawidłowo przybierają na wadze, przestałem nastawiać budziki i pozwoliłem im budzić mnie. A robiły to głośno i często.

Jak powstrzymać partnera przed mikrozarządzaniem tym, jak trzymam dziecko?

Musicie odbyć bardzo niezręczną rozmowę w świetle dnia. Musiałem nauczyć się dosłownie wychodzić z pokoju i pozwalać żonie na wypracowanie własnego rytmu z bliźniaczkami. Nawet jeśli robiła to „źle” według jakichś bzdur, które przeczytałem tego ranka na blogu parentingowym. Jeśli dzieci są bezpieczne i oddychają, pozwól partnerowi robić to po swojemu.